chapter 8

กฤติการู้เพียงแค่ว่าวินาทีนี้เธออยากกรีดร้องอย่างนางมารร้ายที่ถูกนางเอกแย่งแฟนอย่างในละครทีวีเสียเหลือเกิน ผู้ชายอะไรบ้าชะมัด...ปากจัดยิ่งกว่ากรรไกรโรงพยาบาล ต่อให้หน้าตาคมเข้มหล่อเหลาราวกับพระเอกหนัง แต่อ้าปากพูดแล้วเหมือนกับเพาะพันธุ์ไอ้ด่างสี่ขาไว้จนเต็มอย่างนี้ จากคะแนนสิบเต็มที่ให้เมื่อแรกเจอ ตอนนี้น่ะหรือลดฮวบฮามแถมติดลบสิบด้วย กลายเป็นผู้ชายที่สมควรจะจรลีหลีกหนีไปให้ไกล ๆ ไม่สมควรอย่างยิ่งที่จะเอามาทำพันธุ์!

“เฮ้ย!! จะทำอะไรนะ โอ๊ย!! ไอ้คิงคอง ฉันเจ็บนะโว้ย ปล่อย!!” ทุบไปบนร่างหนายักษ์ที่ยังไงก็ไม่ได้สะดุ้งสะเทือนเลยสักนิด แถมยังจะเงยหน้าเย็นชา นัยน์ตาดุกร้าวมองมา โดยมือยังจับอยู่ที่ข้อเท้าของเธอ

“จะหักขาทำให้เธอให้เดินไม่ได้ แทนการหาผ้าขี้ริ้วมาอุดปากเธอ” ชายหนุ่มขู่เสียงต่ำในลำคอ แยกเขี้ยวโง้งใส่ 

คำพูดจากปากหนายังไม่ทันจะขาดดี ความเจ็บร้าวราวกับกระดูกจะหักกร๊อบดังสะเทือนเลื่อนลั่นในหูกฤติกา

“โอ๊ย!! ไอ้คิงคอง แกจะฆ่าฉัน...หรือไงหา ไอ้บ้า!!” กลีบปากสีชมพูอิ่มระเรื่อหวีดร้องเสียงหลง น้ำตาหยดแหมะลงบนร่องแก้ม อีตาคิงคองยักษ์นี่หักขาเธอทิ้งแล้วใช่ไหม!

ดวงหน้านวลงอง้ำ ขบกัดกลีบปากที่สั่นระริกไม่ยอมให้เสียงสะอื้นหลุดออกจากปาก ‘โอ๊ย!! แล้วนี่ไอ้เพื่อนบ้าแสงกล้าไปอยู่เสียที่ไหนนี่ ทำไมถึงไม่มาช่วยเพื่อนสาวผู้แสนจะน่ารักและบอบบางอย่างเธอนะ คอยดูนะอีตาผิวหมึก จะ...จะชงกาแฟๆ ใส่ปรอทให้กิน’ หญิงสาวก่นถึงเพื่อนพร้อมฝากความอาฆาตไว้ในใจ ถ้าแสงกล้าอยู่ด้วยอีตาคิงคองยักษ์นี่คงไม่กล้าทำร้ายเธออย่างนี้หรอก

ดวงตาใสเปล่งประกายวิบวับ ทำให้เขานึกถึงดวงตะวันที่สาดทอแสงโลมไล้ล้อหลอกเล่นกับน้ำทะเลสีใส จนกลายเป็นแสงระยิบระยับ

ผู้หญิงคนนี้นัยน์ตาเหมือนจะพูดได้ บ่งบอกถึงอารมณ์ที่รู้สึก มันทำให้เขาคิดว่า ถ้าได้ตะปบเล่นบนเตียง...สีหน้าและแววตาจะเป็นแบบไหน...นี่เขาคิดอย่างนี้กับผู้หญิงที่เพิ่งจะเจอได้ยังไงกัน อันเจโล่รีบสะบัดศีรษะไล่ความคิดแปลก ๆ ที่ผุดขึ้นมาในสมองทิ้งไปและหยิบเอาหน้ากากแห่งความเฉยชาขึ้นมาสวมอีกครั้ง

“ถ้าฉันจะฆ่าเธอ ป่านนี้เธอคอหักหมุนได้สามร้อยหกสิบองศา นอนแอ้งแม้งอยู่มุมไหนของสนามบินนี้แล้วก็ไม่รู้ แต่ไอ้ที่ทำไปนี่นะ ถือว่าสงเคราะห์ยายปากปลาร้าค้างปีให้กลับบ้านได้ โดยไม่ต้องเดินลากขาราวกับถูกใครเอาไม้มาดักตี” 

กฤติกาอ้าปากค้าง ถ้าเปรียวดวงหน้าเธอเป็นดอกไม้ละก็ คงเป็นดอกชบาที่เบ่งบานตอนเช้าและเหี่ยวหุบเมื่อตกเย็น กลีบปากเม้มเข้าหากัน นัยน์ตาวาวจ้าสาดมองไปยังกลุ่มหนุ่มร่างใหญ่อีกสองคนที่ตามติดคิงคองยักษ์ ซึ่งตอนนี้กลั้นหัวเราะเธอจนหน้าขาววอกราวกับตูดลิงกังแดงปลั่งยิ่งกว่าผลเชอร์รี่แล้ว

ชิ...อีตาปากเสีย ฉันเจ็บขาหรอก ถึงหาคำเถียงนายไม่ทันนะ ไอ้ฝรั่งขี้นก

“เออ...ขอบคุณ แต่วันหลังไม่ต้องก็ได้นะ ฉันมันคนพื้นที่ ยังไงก็มีคนมาช่วย ผิดกับพวกคุณ...คุณและคุณ” ชี้หน้าแต่ละคนอย่างไม่หวั่นเกรงรัศมีเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านมา

“ขืนพูดมากปากอมไอ้ด่างสี่ขาไว้แบบนี้นะ นอกจากเขาจะไม่ช่วยกันแล้ว ยังจะร่วมรุมสะกรัมให้หม่ำบาทารสเบอร์เจ็ดเบอร์แปดด้วย” สะบัดข้อเท้าดูเห็นว่าดีขึ้นแล้ว กฤติกาก็รีบผุดลุกขึ้นอย่างเร็วไว พร้อมคว้าเอากระเป๋าที่อยู่ในมือหนึ่งหนุ่มแล้วเดินลากลิ่วๆ ไปอย่างไม่สนใจเลยว่า...มันผิดใบ!

“บ้าจริง!” เพียงเปิดกระเป๋าจะเอาโน้ตบุ๊กขึ้นมาเพื่อเช็กและติดต่องาน แต่ปรากฏว่าตอนแรกเปิดไม่ได้ เขาสงสัยอยู่แล้วเชียว มันต้องมีอะไรผิดปกติแน่นอน แล้วเมื่อสามารถเปิดได้ สิ่งที่ปรากฏเบื้องหน้ากลับกลายเป็น...กล่องของขวัญขนาดเท่าแฟ้มเอกสาร ห่อด้วยกระดาษสีสันสดใสลวดลายชวนเวียนหัวตาลาย ทำเอาเพลิงโทสะในกายแกร่งพุ่งลิ่วขึ้นมา ราวกับว่าบนพื้นเตียงนุ่มๆ ที่นั่งอยู่นั้นคือกองไฟขนาดใหญ่ 

เสียงสบถขุ่นเขียวราวกับถูกห่อหุ้มด้วยก้อนน้ำแข็งขนาดใหญ่ ดังมาจากผู้เป็นนายจ้างที่นั่งง่วนอยู่กับกระเป๋าเดินทางในห้องส่วนตัว ทำเอาหนุ่มเดโก้และมาริโอ้ซึ่งยืนเอนกายหนาเอนอิงกับขอบระเบียง ดวงตาสีฟ้าทอดมองไปยังวิวทิวทัศน์อันสวยงามขึ้นชื่อของเมืองท่องเที่ยวนามภูเก็ตถึงกับสะดุ้ง หันมองหน้ากันดังขวับราวกับนัดไว้ ก่อนพยักหน้าจืดเจื่อน ก้าวเดินลิ่วๆ ไปหาหน้าตาตื่น

“เกิดอะไรขึ้นครับนาย” เดโก้และมาริโอ้เอ่ยถามแทบจะพร้อมเพรียงกัน

“นายสองคนจำหน้ายายผู้หญิงปากเสียได้ใช่ไหม” อันเจโล่เอ่ยถามเสียงเข้มเครียด กรามหนาขบกัดจนแก้มนูนขึ้นสัน โทษสองคนนี้ก็ได้ไม่เต็มปาก เพราะตัวเขาเองก็ประมาทเลินเล่อ ไม่ระมัดระวังข้าวของให้ดี ปล่อยให้ยายตัวเล็กจอมซุ่มซ่ามนั่นหลอกและฉกเอาไปเสียได้ 

“ครับ” มาริโอ้พยักหน้ารับพลางเหลือบมองเดโก้ด้วยสายตาสงสัย ทำไมจะจำแม่สาวฝีปากกล้า ที่อาจหาญต่อปากต่อคำกับผู้เป็นนายอย่างไม่กลัวเกรงคนนั้นได้เล่า ว่าแต่นายเอ่ยถามถึงแม่สาวน้อยหน้าใส่คนนั้นทำไม หรือว่าจะติดใจเข้าเสียให้แล้ว

เป็นเขาสองคนก็สนใจเหมือนกัน หน้าตาเธอน่ารักใช่เล่น หุ่นเล็กกะทัดรัด ปากนิดจมูกหน่อย แก้มป่องอิ่มใส นัยน์ตากลมใส ตอนโกรธก็เห็นประกายวาววับเจิดจ้า ตอนเจ็บก็เหมือนจะบอกด้วยสายตาได้ ผิวสีน้ำผึ้งนวลเนียนน่าสัมผัส ถ้าเปลี่ยนจากปากจัดจ้านมาพูดจาฉอเลาะหวานๆ ท่าจะน่าฟังใช่หยอก อีกอย่างผู้หญิงบ้านเขาส่วนใหญ่ล้วนแล้วแต่วิ่งไล่จับจะลากนาย คุณชายอันเจโล่ เด โบคันวาโร่ขึ้นเตียงท่าเดียว เรียกได้ว่าผิดกันลิบกับแม่สาวนัยน์ตาคมราวกับตาสาวแขกคนนั้น  นอกจากจะไม่สนใจความหล่อเหล่าราวเทพบุตร (มาร) มาจุติแล้ว ยังด่าว่าฉอดๆ อย่างไม่กลัวจะถูกหักคอทิ้งเสียด้วย

“ตามหาตัวหล่อนให้เจอ เร็วที่สุด!” กรามหนาขบกัดจนมีเสียงดังกรอดๆ นัยน์ตาเข้มดุเปล่งประกายดุกร้าว พร้อมเพลิงแค้นเพลิงโทสะที่ลุกโชนอยู่ในใจ ให้เขาเจอตัวเถอะ จะหักคอทิ้งหมกโถส้วมเสียเลย ยายปากปลาร้าค้างปีเอ๊ย!

นับเนื่องมาจากสิ่งที่เกิดขึ้น เขาสืบข่าวจนได้รู้ว่าช่วงนี้มีพนักงานเดินทางไปท่องเที่ยวสองกลุ่มด้วยกัน กลุ่มหนึ่งพาครอบครัวอันประกอบด้วยภรรยาและลูกเด็กเล็กแดงอีกกลุ่มใหญ่ไปท่องเที่ยวอังกฤษ ซึ่งเขาก็ส่งลูกน้องที่ไว้ใจตามติดไปคอยจับตาและเก็บหลักฐานทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว

ส่วนอีกสามคน...หนึ่งหนุ่มใหญ่ซึ่งตอนนี้ก็มีอายุสี่สิบกว่าแล้วแต่ยังไม่มีเมียมีลูก แต่มีสาวๆ รายล้อมไม่ขาด อีกหนึ่งหนุ่มวัยต้นสามสิบหัวหน้าฝ่ายไอที อีกคนเป็นรองหัวหน้าฝ่ายตรวจสอบคุณภาพสินค้า คนนี้มีคู่หมั้นแล้ว คงไม่นานที่จะร่วมหอลงโรงกัน ซึ่งคนสุดท้ายเป็นหนุ่มวัยยี่สิบปลายๆ เริ่มต้นทำงานในบริษัทของเขามาตั้งแต่เรียนจบ ด้วยตำแหน่งหนึ่งในฝ่ายป้องกันการถูกโจรกรรมข้อมูล ไต่เต้าจากเพียงแค่พนักงานธรรมดา จนตอนนี้กินตำแหน่งผู้ช่วยมือดีของรองหัวหน้าฝ่าย ทั้งสามคนเลือกมาเที่ยวเมืองไทย