chapter 9

ถึงแม้ไม่มีหลักฐานใดบ่งบอกและเหตุผลรองรับ ทำไมเขาถึงได้เลือกตามสามคนนั้นมาเมืองไทย ไม่เลือกตามอีกกลุ่มเขาไป คงเป็นเพราะเชื่อในสัญชาติญาณที่บ่งบอกว่า สามคนนี้มีบางสิ่งบางอย่างผิดปกติไป ซึ่งเขาจะต้องตามหาตัวให้เจอ พร้อมหาหลักฐานมาผูกมัดตัวคนพวกนั้น หรือใครคนใดคนหนึ่งที่กล้ากระตุกหนวดเสือร้ายอย่างเขาให้จงได้

เหตุการณ์ในครานี้บอกให้เขาได้ล่วงรู้ว่า คนที่ทำเรื่องนี้มีพวกด้วยเช่นกัน การเดินทางที่สมควรเป็นความลับ ด้วยเขาปิดทุกคนแม้กระทั่งคนในครอบครัว แต่ก็ยังมีคนล่วงรู้จนได้ แล้วยังส่งยายผู้หญิงปากเสียมาแย่งชิงคอมพิวเตอร์ไปอีก คงคิดว่าข้อมูลสำคัญนั่นจะอยู่ในเครื่องล่ะสิ เขาไม่โง่ซ้ำสองซ้ำสามแบบนั้นหรอก อีกอย่างเกิดเหตุการณ์นี้ก็ดีเหมือนกัน เขาจะได้รู้ว่าการมาหาหลักฐานครั้งนี้มีมารคอยขัดขวางอยู่ จะได้ระมัดระวังตัวไม่ให้ตัวเองและลูกน้องที่ตามมาเป็นอันตราย

“ครับ” ที่รับปากน่ะไม่ใช่เพราะจะตามหาตัว แต่งุนงงต่างหาก ด้วยคำพูดคนเป็นนายนั้นดูเหมือนจะไม่ได้ให้หาด้วยจิตพิศวาสแต่อย่างใด หากแต่หาด้วยจิตมุ่งหมายคิดร้ายเสียมากกว่า เจอกันเพียงครั้งเดียว แม่ตัวเล็กนั่นไปทำอะไรให้นายเขาไม่พอใจ จึงจัดให้ถึงเพียงนี้

“ฉันหวังว่านายทั้งสองคนคงจะมีความสามารถพอนะ” สางทางนี้เสร็จ เขาจะกลับไปสะสางเก็บกวาดพวกเห็บหมัดเหลือบไรนั่นให้หมดเกลี้ยงไม่ให้เหลือสักตัว ใครที่กล้าทำร้ายเขา จะต้องไม่ตายดีสักคน

กรามหนาขบกัดจนแก้มตอบนูนขึ้นสัน นัยน์ตาเจิดจรัสดุกร้าวราวกับเสือที่กำลังบาดเจ็บเจียนตาย

“เอ่อ...”

แล้วจะให้พูดยังไงล่ะ เอ่ยออกมาอย่างนี้ ถ้าหาตัวไม่เจอ มีทางให้พวกเขาสองคนเลือกอยู่สองทาง จะลาออกเองหรือว่าถูกไล่ออก แต่นี่มันเมืองไทยนะ ไม่ใช่บ้านเขาสักหน่อยที่การหาตัวใครสักคน ต่อให้เป็นเพียงแม่มดตัวเล็กๆ ก็ไม่ใช่เรื่องยากเลย แต่ต่างบ้านต่างเมืองอย่างนี้ จะให้เขาไปตามหาตัวสาวแม่น้อยปากจัดนั่นได้ที่ไหนยังไงกันล่ะ สองหนุ่มผู้ถูกเลือกให้ตามติดอันเจโล่มองหน้ากันเองอย่างหนักอก ใครก็ได้ ช่วยเขาสองคนทีเถอะ 

“นายสองคนไปเก็บข้าวของให้เรียบร้อย”

แต่ละคำพูดของนาย ล้วนแล้วแต่ทำให้มาริโอ้และเดโก้งุนงงเป็นล้นพ้น แต่ครั้นจะถามไปก็คงไม่ได้รับคำตอบ เพราะตอนนี้ร่างสูงหนาได้ลุกขึ้นเดินไปหยุดที่ริมระเบียงห้อง สองมือสอดไขว้จับกันได้ด้านหลัง ทอดสายตามองไปยังท้องฟ้าสีครามอมส้ม ด้วยพระอาทิตย์คล้อยต่ำลงไปใกล้จะลาลับขอบฟ้า

เหมือนจะเดินทอดน่องกินลมชมวิวทว่า กฤติการู้ดีว่าไม่ใช่ เรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ทำให้เธอปัดเป๋ไปมิใช่น้อย โลกที่เคยสว่างไสวรื่นรมย์หม่นหมองลงทันควัน พร้อมความมั่นใจว่าร้านที่ก่อร่างสร้างขึ้นมาด้วยน้ำพักน้ำแรงของเธอ และการช่วยเหลือของครอบครัวเล็กๆ น้อยจะเป็นไปด้วยดี บวกกับความสุขจากการทำงาน ที่ได้เห็นลูกค้าเดินเข้าและออกใช้บริการอินเตอร์เน็ตความเร็วสูง เช่ารถไปขับ หรือแม้กระทั่งการติดต่อสอบถามเรื่องการจองทัวร์ไปล่องทะเลและเกาะแก่งต่างๆ ลอยหายไปจากสายตาในฉับพลัน

ลมหายใจที่อัดเข้าไปในทรวง ล้วนแล้วแต่พ่วงเอาก้อนหินเข้าไปกองสุมไว้จนหนักอึ้งและไม่ยอมออก ผลกระทบจากเรื่องที่เกิดขึ้น ทำให้หน้าที่การงานซึ่งกำลังไปได้ด้วยดีต้องมาสะดุด เพียงเพราะพนักงานบ้าๆ เพียงคนเดียว งานที่ให้ทำมันหนักหนามากนักหรือไง ถึงได้พาเอาตัวเองไปยุ่งเกี่ยวกับของโสมม โสโครกเพียงนั้น บ้าชะมัด...ทำตัวเองเดือดร้อนไม่พอ ยังทำให้คนอื่นพลอยได้รับผลกระทบไปด้วย

กิ่งไม้ในมือตวัดไปมาอย่างไม่รู้ว่าจะทำยังไงดี ทั้งเบื่อทั้งเซ็งและปวดร้าวหัวใจยิ่งนัก จนทนนั่งอยู่ที่ร้านไม่ได้ ต้องปิดพาตัวเองออกมาเพื่อหาอะไรทำให้ลืมๆ เรื่องปวดสมอง รู้ดีว่าการเปิดร้านในวันพรุ่งนี้และวันต่อๆ ไปจะไม่มีอะไรเหมือนเดิม ด้วยเรื่องราวที่เกิดขึ้น คือจุดด่างพร้อยในการทำงานของเธอและร้านซึ่งเพิ่งจะเปิดใหม่

กฤติกาเดินเรื่อยเปื่อย จนไม่ทันได้สังเกตว่าตอนนี้เดินไปถึงที่ใด ยามค่ำคืนของสถานที่ท่องเที่ยว แม้จะไม่ใช่หน้าทัวร์ ไม่ค่อยมีนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติมาใช้บริการมากนัก แต่ที่นี่ก็ไม่เคยหลับใหล ร้านรวงน้อยใหญ่ยังคงเปิดไฟสว่างโร่ บางส่วนมืดเพราะอยู่ในช่วงปรับปรุงร้านรวงเพื่อให้ดีและทันสมัยขึ้น เอาไว้รองรับเหล่านักเที่ยวในช่วงหน้าทัวร์ที่จะมาถึงอีกในสามเดือนข้างหน้า

“ลูกไก่! นั่นลูกไก่ใช่ไหม”

เสียงที่ดังทะลุเข้ามาในหูทำให้กฤติกาต้องเหลียวมองไปรอบๆ หาที่มา ก่อนจะได้เห็นว่ามีหนึ่งสาวโบกไม้โบกมืออยู่ในบาร์เหล้า ขนาดความกว้างด้านหน้าประมาณสามเมตรเห็นจะได้ พื้นที่ด้านหน้าเป็นลานกว้าง วางโต๊ะให้แขกนั่งทานเหล้าทานเบียร์กันสามสี่ชุด ซึ่งตอนนี้ก็ว่างไม่มีลูกค้าสักคน แล้วก็มีอีกส่วนวางแอบๆ เอาไว้มุมหนึ่ง

คิ้วโก่งได้รูปขมวดมุ่นเข้าหากัน ก่อนร่างเล็กเพรียวจะก้าวเดินอย่างเชื่องช้าไปหาคนเรียก ซึ่งฉีกยิ้มกว้างอย่างยินดีเป็นอย่างยิ่ง ในขณะที่คนถูกเรียกได้แต่ปรับสีหน้าซึมหม่นหมองให้ร่าเริงสดใส กลีบปากอิ่มนุ่มคลี่ยิ้มเล็กน้อย แต่เธอรู้ดีว่าสายลมร้ายที่พัดเข้ามา ทำให้รอยยิ้มที่ส่งไปให้กับอดีตเพื่อนร่วมชั้นเรียนสมัยมัธยมปลายไม่ได้แจ่มใสเท่าที่ควร

“ใช่ลูกไก่จริง ๆ ด้วย เห็นไกล ๆ ตอนแรกก็คิดว่าไม่น่าใช่ แต่ได้ข่าวมาหลายวันแล้วละ ว่ามาทำงานอยู่แถวนี้ เห็นร่างคุ้น ๆ เลยลองเรียกดู ไม่คิดว่าจะใช่” ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะตอบรับและเดินมาหาด้วย

ยิ่งเดินเข้าไปใกล้ กฤติกายิ่งรู้สึกถึงอาการที่ว่า...หายใจไม่ทั่วท้อง มันแน่น ๆ อึดอัดเหมือนถูกใครขว้างหินมาปักติดอยู่กึ่งกลางอก เมื่อเห็นหน้าของคนที่เอ่ยเรียกอย่างชัดเจน...กิ่งแก้ว เพื่อนสาวร่วมโรงเรียน ผู้มีรูปร่างสะโอดสะองและหน้าตางดงามเป็นทรัพย์มาตั้งแต่สาวรุ่น จนถึงตอนนี้ความงามที่มียิ่งทวีเพิ่มพูนอย่างน่าอิจฉา 

“หวัดดีกิ่ง ไม่เจอกันนานเลยนะ เป็นไงสบายดีไหม” ไม่รู้ว่าจะเอ่ยทักคนตรงหน้ายังไงดี ริ้วความไม่พอใจผุดขึ้นมาเป็นระรอกกับการมองตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ก่อนจะไล่กลับขึ้นมาใหม่

“สบายอย่างที่เห็นนี่แหละ ทำงานงก ๆ ให้เขาโขกสับ ก็ทำไงได้ล่ะ เราไม่รวยไม่มีทุนพอจะเปิดร้านเป็นของตัวเองนี่น่า” ตอบกลับอย่างประชดประชันนิด ๆ “แล้วเธอละลูกไก่ คงสบายดีนะ ไหน ๆ ก็มาแล้ว นั่งคุยกันก่อนสิ” กิ่งแก้วเอ่ยชักชวนเสียงใสแจ๋ว อย่างไม่รับรู้สีหน้าไม่สดใส นัยน์ตากลมใสหม่นหมองคู่นั้น

 “อือ...ก็สบายตามอัตภาพแหละ” กฤติกาตอบกลับอย่างเซื่องซึม มองหน้าคนชวนอย่างรำคาญใจระคนสงสัยนิด ๆ ด้วยอดีตนั้นเธอกับสาวสวยร่างสูงโปร่งคนนี้ ไม่ได้สนิทสนมกันมากมานักหนา ค่อนข้างจะเป็นคู่กัดกันเสียด้วยซ้ำ ซึ่งก็ไม่ได้มาจากเธอหรอกนะ เป็นอีกฝ่ายนั่นแหละที่คอยทำตัวเป็นคู่แข่ง ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเรียน เรื่องกีฬา ทำงานเอาหน้าต่างๆ ซึ่งอยากทำก็ทำไปสิ เธอไม่เห็นจะสนใจเลย แค่เรียนให้เก่งอย่างเดียว เพื่อตามความฝันนี่ก็ยากจะตายแล้ว ให้วุ่นวายเรื่องอื่นอีกปวดหัวเปล่า ๆ