chapter 7

ใบหน้านวลผุดผ่องถึงกับบึ้งตึง เธอรึก็พูดออกจะเสียงดัง ทว่าชายหนุ่มร่างหนาใหญ่ จนทำให้นึกถึงตัวเจ้าลิงตัวโตราวกับตึกสามชั้นนามคิงคองยักษ์ที่เพิ่งดูผ่านไปเมื่อไม่กี่วันนี้เอง กลับไม่มีปฏิกิริยาตอบสนอง อ้อ...ไม่ใช่ไม่มีนะ มีเป็นรัศมีเย็นๆ ปะปนด้วยความเกรี้ยวกราดลอยมามากระทบ ทำให้ต้องรีบสาวเท้าบอบบางถอยร่นออกมา แต่การไพล่ไปสะดุดอะไรก็ไม่รู้ของเธอกลายเป็นปัญหา เพราะเมื่อทิ้งน้ำหนักลงไปเพียงนิดเดียวเท่านั้น อาการปวดแปลบที่ข้อเท้าก็แผ่ซ่านขึ้นมาเป็นสาย

“อูย!!” กฤติกาเผลอร้องเบาๆ เจ็บจนหน้านิ่ว รีบเอียงตัวลงจับ ดูเหมือนวันนี้จะเป็นวันซวยของเธอจริงๆ ตั้งแต่เช้าที่เมื่อตื่นนอนเพราะฝันร้ายเลยพลัดตกจากเตียงนอนขนาดสามฟุต มีผ้าห่มนวมผืนโตห่อมัดกายราวกับมัมมี่ เปิดประตูห้องน้ำก็ดันเอาหน้าผากโขกไปกับประตู ดีว่าหัวไม่โนให้อับอายแสงกล้าที่หากรู้จะต้องเอามากัด ก่อนขึ้นรถมานี่ก็ดันไปเหยียบเอาเปลือกกล้วยถลาเกือบจะล้มตะครุบกบ ดีว่าเอามือยันตัวรถไว้ได้เสียก่อน

“เป็นอะไร” ชายหนุ่มถามเสียงดุไม่แพ้วงหน้าที่เรียบเฉยจนเป็นเย็นชา ยื่นมือไปช่วยจับร่างเล็กที่เอียงจะล้มแหล่มิล้มแหล่อย่างเร็ว

‘คิดจะอ่อยเขาด้วยการแสร้งทำเป็นว่าตัวเองเจ็บหรือไง’ แต่เมื่อเห็นน้ำตาที่เอ่อล้นคลอหน่วย กับสีหน้าเผือดซีด หัวตาขมวดนิ่วเข้าหากัน กลีบปากอิ่มสีชมพูระเรื่องขบเม้มเข้าหากัน ก็พอจะให้ทำใจเชื่อได้เล็กน้อย ยายเบอะซุ่มซ่ามนี่เจ็บจริงๆ ไม่ได้เสแสร้งแกล้งเรียกร้องความสนใจ

อันเจโล่แทบจะผ่อนลมหายใจออกจากปอด รีบพาร่างเล็กไปนั่งบนเก้าอี้ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากจุดที่เขายืนอยู่ ไม่ได้แค่พาธรรมดาแต่แทบจะเรียกได้ว่าเป็นการลาก...หิ้วปีกแม่จอมซุ่มซ่ามไปมากกว่า ไม่ได้อยากสนใจหรอกนะ แต่เห็นเป็นผู้หญิง แล้วมาคนเดียวด้วย ครั้นจะไม่ให้การช่วยเหลือก็ดูจะเป็นคนใจดำเกินไป

“เฮ้ย!! โอ๊ย!! เจ็บนะคุณ จะลากฉันไปไหนนี่ เบา ๆ หน่อยสิ คนนะ ไม่ใช้ลูกหมูลูกหมาที่จะให้คุณลากจูงอย่างนี้” ร้องเสียงดังโวยวาย พยายามสะบัดแขนออกจากมือแกร่งที่ไม่เพียงบีบกำรอบแขน ยังจะถูกหิ้วปีกแล้วลากราวกับเธอเป็นตัวอะไรสักอย่างที่ไม่มีน้ำหนัก

ใช่ว่าจะไม่คุ้นชินมือชายถูกเนื้อต้องตัว ด้วยเธอมีเพื่อนชายหลายคนที่การโอบกอดบ่าเป็นเรื่องธรรมดา แต่ไม่เคยมีใครทำให้รู้สึกเช่นการถูกเนื้อต้องตัวของผู้ชายคนนี้ มือหนาที่ทาบอยู่บนต้นแขนกลมกลึงพัดพาเอาความร้อนวูบวาบราวกับอังไฟ

“ปล่อย...ปล่อย!!” เมื่อเห็นอีกฝ่ายสูงใหญ่กว่ามากมายราวกับเสาโทรเลขกับขวดโหล กฤติกาเลยเลือกใช้เสียงที่แผดออกมาเต็มสปีดเข้าข่ม 

“หุบปาก!” ไม่ได้ตวาดเสียงดังลั่น แค่พูดเสียงลอดไรฟัน แต่ก็ทันได้เห็นแววตื่นตระหนกขลาดกลัวที่ผุดขึ้นมาในดวงตากลมใส ก่อนแปลเปลี่ยนเป็นเปล่งประกายดุกร้าววาววับอย่างกับนัยน์ตาแมวยาวค่ำคืน ไม่ต้องให้เขาเดาก็พอจะรู้ได้ว่ายายตัวเล็กจอมซุ่มซ่านนี่ มีนิสัยดื้อด้านไม่ยอมแพ้อะไรง่ายๆ ใบหน้านวลผุดผ่องใสจนเห็นผิวแก้มเนียนเป็นสีชมพูระเรื่อ โดยไม่ต้องใช้เครื่องสำอางแต่งแต้มงอง้ำบึงตึง อย่างที่ต้องยอมรับว่าน่ามองมิใช่น้อยแต่...

อันเจโล่กลับต้องหวนทบทวน เขาคิดผิดหรือเปล่าที่ให้การช่วยเหลือไปยายตัวเล็กเสียงแปดหลอดนี่นะ หวีดดังออกมาที ทำเอาหูอื้อไปหมด แก้วหูลั่นเปรี๊ยะ ๆ ปวดลิ่ว ๆ ไล่ตั้งแต่เหนือหัวคิ้วขึ้นไปจรดกระหม่อมเลยทีเดียว

“เฮ้ยคุณ!! พูดอย่างนี้ได้ยังไง ฉันเป็นผู้หญิงนะโว้ย ขอโทษคุณแล้วด้วย คุณนั่นแหละที่ผิด ยืนเกะกะขวางทางทำให้ฉันเจ็บ แล้วยังจะลากฉันหลุนๆ อย่างกับลูกขนุนอีก แล้วนั่น...” ชี้มือชี้ไม้ไปที่กระเป๋าสีดำซึ่งยังนอนนิ่งอยู่บนพื้นโดยไม่มีใครเก็บ

“กระเป๋าฉันล่ะ ทำไมไม่เอามาด้วยหา” กฤติกาแผดเสียงร้องสำทับไปอีกหนอย่างไม่สนใจสีหน้าเย็นชาและนัยน์ตาดุที่สาดมองมาราวกับเธอไปทำผิดคิดร้ายฆ่าใครตาย

“หุบปากถ้ายังไม่อยากถูกฉันหักคอทิ้ง” คนถูกต่อว่าหันไปพยักหน้ากับลูกน้องร่างหนาใหญ่ไม่ผิดเขา อย่างเดโก้และมาริโอ้ ซึ่งเดินตามมาติดๆ ให้ไปเก็บกระเป๋ามาให้แม่สาวเรื่องมาก

“ฉันไม่ได้คิดจะสนใจเธอหรอกนะ” ยิ่งได้เห็นใกล้ๆ ก็ยิ่งต้องยอมรับ แม่ตัวเล็กหน้าตาดีใช่เล่น วงหน้ารูปหัวใจ แก้มป่องๆ นวลเนียนใส นัยน์ตากลมโตใสแจ๋วพราวระยับ จมูกเล็กโด่ง  ริมฝีปากจิ้มลิ้มดูน่ากดปากแนบลงไป แต่...เพราะเธอพูดมาก กวนประสาท เลยทำให้คนที่กำลังอารมณ์ไม่ดีอยู่ นึกอยากจับปั้นๆ ให้เป็นลูกกลมๆ แล้วเตะโด่งไปให้ไกลๆ แทนเสียมากกว่าอยากกอดจูบ

“ก็แล้วคุณลากฉันมาทำไมล่ะยะ” กฤติกาถามเสียงอ่อนลงเล็กน้อย แหม...อุตส่าห์ดีใจแล้วนะนี่ ถูกชายหนุ่มหน้าตาหล่อขั้นเทพกอดเอาเต็ม ๆ น่ะ

‘อ๊าย...ตายแล้ว เธอคิดอย่างนี้ได้ยังไงนะ แหม...ไม่เป็นกุลสตรีเอาเสียเลย อย่างนี้ถ้าพ่อกับแม่รู้เข้า คงต้องยกมือกุมขมับ ทอดสายตามองอย่างระอิดระอาใจแน่เลย ดีไม่ดี เผลอ ๆ อาจได้รับขนมทองหยิกแถมอีกด้วย แต่แหม...แม่จ๋า ก็อีตาคิงคองยักษ์นี่หล่อดีจริง ๆ นี่น่า อภัยให้ลูกสาวหน่อยเถอะนะจ๊ะ ที่คิดแตะอั๋งผู้ชายด้วยสายตาน่ะจ้ะ’

แต่คงไม่ต้องถึงพ่อกับแม่แล้วละ แค่เห็นหน้าอีตาคิงคองยักษ์นี่...ก็หมดอารมณ์ไปซะเยอะแระ คงรู้ว่าตัวเองหล่อล่ะสิ ถึงได้ตีหน้าตายสนิท แต่เกือบแยกเขี้ยวโง้งราวกับยักษ์วัดแจ้งใส่มา พร้อมนัยน์ตาดุกร้าว ราวกับเธอทำความผิดใหญ่หลวงใส่

ชิ...ไม่ต้องมาตีหน้ายักษ์ใส่หรอกย่ะ ยังไงเธอก็ไม่กลัว ถึงหุ่นจะต่าง เพราะอีกฝ่ายน่ะโคตรจะทั้งหนาและใหญ่เลยแหละ เริ่มจากความสูงที่คิดว่าอยู่ราว ๆ สองเมตรเห็นจะได้ อย่างนี้เดินตรงๆ เข้าบ้านเธอไม่ได้นะ ทำไมนะเหรอ ก็ดันตัวสูงกว่าขอบประตูบ้านนะสิ ส่วนเธอน่ะมันพวกหุ่นกะทัดรัดแบบพริกขี้หนูบ้านมากกว่า ขืนทะเล่อทะล่าเข้ามา แม่จะฟาดก้านคอให้ร่วงทั้งหลับเลยเชียว

“ไม่ได้อยากถูกเนื้อต้องตัวเธอหรอก แต่ไม่อยากเห็นตัวตุ่นคลานต้วมเตี้ยม นอกจากจะน่ารำคาญแล้วยังเกะกะขวางทางคนที่เขาจะเดินไปเดินมาด้วย แล้วนี่เป็นอะไรมากหรือเปล่า ต้องให้พาไปส่งโรงพยาบาลไหม จะได้ให้หมอจัดการทั้งไอ้ขาที่เจ็บ แล้วก็เย็บปากที่ร้องแรกแหกกระเชออยู่นี่ด้วย ผู้หญิงอะไร ปากจัด ไม่รักษามารยาทกุลสตรีเสียบ้างเลย” เป็นน้องเป็นนุ่งของเขานะ เขาคงต้องพาไปเรียนมารยาทใหม่

“อย่างนี้จะมีผู้ชายคนไหนคว้าไปทำเมีย” เอ่ยเหมือนจะปรารภแต่เพราะมีเสียงออกมามันเลยดังไปกระแทกใจคนฟังปึกใหญ่!

ริ้วลมแห่งความโกรธพุ่งลิ่วขึ้นมา จนดวงหน้าผุดผ่องแดงปลั่ง นัยน์ตาเป็นประกายวาววับเจิดจ้า ราวตาแมวเหมียวที่ได้พบกับศัตรูคู่อาฆาตตลอดกาล