บทที่ 3

"แล้วก็ช่วงขา" เขาดูเหมือนจะไม่รับรู้ถึงความผิดปกติของฉันเลยแม้แต่น้อย สุ้มเสียงยังคงราบเรียบเย็นชาตามเดิม "องศาการขยับแคบเกินไป เปิดออกไม่สุดเลยสักนิด"

ฝ่ามือหนาละออกจากช่วงเอว ลากครูดไปตามส่วนโค้งเว้าของต้นขาด้านนอก ไหล่เรื่อยลงไปจนถึงหัวเข่า จากนั้นเขาก็กุมข้อเท้าของฉันเอาไว้ ก่อนจะออกแรงดึงแยกออกไปทางด้านข้างอย่างแรง

เรียวขาของฉันถูกเขาบังคับให้ขยับแยก ร่างกายสูญเสียการทรงตัวในพริบตา

ฉันอุทานร้องเสียงหลง ยื่นมือออกไปโอบกอดรอบลำคอของเขาเอาไว้ตามสัญชาตญาณเพื่อหาที่ยึดเหนี่ยว

เขาอาศัยจังหวะนั้นรวบตัวอุ้มฉันขึ้นในท่าเจ้าสาว ก้าวเท้าเพียงไม่กี่ก้าวก็พามาจนถึงราวบาร์จับที่อยู่ติดกำแพง

"อย่าขยับ" เขาปล่อยร่างของฉันลง ทว่ากลับไม่ได้ยอมคลายมือ

เขาบังคับให้ฉันหันหน้าเข้าหากระจกเงา เรียวขาข้างหนึ่งหยัดยืนค้ำพื้นไว้ ส่วนเรียวขาอีกข้างถูกเขาจับยกขึ้นพาดเอาไว้บนราวบาร์จับในตำแหน่งที่สูงลิ่ว

นี่คือท่วงท่าการฉีกขาแนบบาร์ตามมาตรฐาน ทว่าฉันไม่เคยถูกผู้ชายคนไหนคอยช่วยประคองจัดท่าทางในลักษณะชวนขัดเขินแบบนี้มาก่อนเลย

ขาของฉันถูกยกขึ้นสูงมาก สูงจนเกือบจะอยู่ในระดับเดียวกันกับช่วงเอว

ท่วงท่านี้ทำให้ร่างกายของฉันถูกเปิดเปลือยต่อสายตาเขาอย่างหมดจด ยิ่งเรียวขาถูกยกขึ้นสูง ชุดรัดรูปเนื้อบางก็ยิ่งถูกขึงจนตึงเปรี๊ยะ แนบเนื้อจนเน้นรอยส่วนเว้าส่วนโค้งตรงจุดอ่อนไหวกลางลำตัวออกมาอย่างแจ่มชัดชวนให้ใจหาย

ฉันกำลังจะบ้าตายอยู่แล้ว

"ท่านประธานเสิ่นคะ ฉัน... ฉันจัดการเองดีกว่าค่ะ" ฉันพยายามจะละขาลงมาจากบาร์จับ

"อย่าขยับ!"

เขาตวาดดุขึ้นมาคำหนึ่ง ฝ่ามือใหญ่กดหมับเข้าที่หัวเข่าของฉัน ขัดขวางไม่ให้ขยับเขยื้อนได้ทันควัน

ส่วนฝ่ามืออีกข้างของเขาประทับวางอยู่ตรงบั้นเอวทางด้านหลัง กระแสแรงกดสายหนึ่งส่งผ่านมา บังคับขู่เข็ญให้ร่างกายท่อนบนของฉันต้องโน้มเอียงไปด้านหน้าและกดต่ำลง

"อ๊า..." ความเจ็บปวดจากการที่เส้นเอ็นถูกยืดเหยียดจนสุดขีดจำกัด ทำให้ฉันกักเก็บเสียงร้องไม่อยู่จนต้องหลุดปากออกมา

"ระดับแค่นี้ก็ทนไม่ไหวแล้วงั้นเหรอ?"

สุ้มเสียงของเขาดังอยู่ชิดติดใบหู ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดลงบนติ่งหูของฉัน ปลุกเร้าให้ร่างกายต้องสั่นสะท้านขึ้นมาวูบหนึ่ง "การยืดเหยียดที่แท้จริงน่ะ... มันต้องหลั่งน้ำตาออกมาต่างหาก"

คำพูดของเขาเปรียบเสมือนคำสั่งเฉียบขาดที่ทำให้ฉันต้องหยุดการดิ้นรนขัดขืนลงในพริบตา

ฉันกัดฟันแน่น แบกรับความทรมานจากการที่ร่างกายถูกบังคับให้เปิดออกอย่างฝืนใจ ทว่าสิ่งที่ทำให้ฉันต้องทรมานใจยิ่งกว่า คือฝ่ามือข้างนั้นที่ประทับอยู่บนเอวของฉันต่างหาก

เขาไม่ได้ออกแรงกดลงมาอีกแล้ว เพียงแต่หยุดนิ่งอยู่ตรงนั้น ปลายนิ้วเรียวยาวคอยลากครูดไล้หยอกเย้าอยู่ตรงแอ่งเอวอันไวต่อสัมผัสอย่างแผ่วเบาราวกับจงใจ

ทุก ๆ ครั้งที่เกิดการสัมผัส มันเปรียบเสมือนประกายไฟดวงเล็ก ๆ ที่คอยจุดไฟราคะความร้อนรุ่มให้ลุกโชนขึ้นลึก ๆ ภายในกาย

ลมหายใจของฉันเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นหอบกระเส่าและถี่รัว กระแสความร้อนสายหนึ่งพุ่งพล่านภายในร่าง กระหน่ำซัดสาดลงสู่ท้องน้อยอย่างควบคุมไม่ได้

"รู้สึกถึงมันหรือยัง?" อยู่ ๆ เขาเซก็เอ่ยถามขึ้นมา

"รู้... รู้สึกถึงอะไรคะ?" สุ้มเสียงของฉันสั่นเครือ

"ใช้แรงจากช่วงเอวของคุณ ไปรับรู้ถึงการยืดขยายของมัดกล้ามเนื้อสิ" เขาเอ่ยอธิบายด้วยท่าทางจริงจังเป็นงานเป็นการ ทว่าการกระทำของมือกลับยิ่งทวีความวาบหวามและมีเลศนัยมากขึ้นเรื่อย ๆ

ปลายนิ้วของเขาไม่ได้หยุดอยู่แค่การหมุนวนตรงแอ่งเอวอีกต่อไป ทว่ากลับไล่เรียงไปตามแนวร่องกระดูกสันหลัง ค่อย ๆ ขยับเลื่อนสูงขึ้นด้านบนอย่างเชื่องช้า ชุดรัดรูปฝึกซ้อมทางด้านหลังดีไซน์เป็นรูปตัวยู (U) เผยให้เห็นแผ่นหลังเนียนละเอียดเป็นบริเวณกว้าง เนื้อนุ่มตรงปลายนิ้วของเขาแผ่วผ่านไปบนผิวเนื้อ นำพาความรู้สึกซาบซ่านและสั่นสะท้านมาให้ระลอกแล้วระลอกเล่า ฉันรู้สึกราวกับตัวเองกำลังจะหลอมละลายลงไปในอุ้งมืออันร้อนผ่าวของเขาอยู่รอมร่อ

"สลับขา" ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ ในที่สุดเขาก็ยอมปล่อยมือจากฉัน

ฉันราวกับได้รับตราอภัยโทษ รีบเอาขาลงมาจากบาร์จับทันที ทั่วทั้งเรียวขาชาหนึบจนไร้ความรู้สึก ทว่ายังไม่ทันที่ฉันจะได้หายใจหายคอให้ทั่วท้อง เขาก็กุมข้อเท้าอีกข้างของฉันเอาไว้ แล้วเริ่มทำท่วงท่าซ้ำรอยเดิมเมื่อครู่นี้อีกครั้ง

ในครั้งนี้... เขาจงใจมายืนอยู่ตรงหน้าของฉันตรง ๆ

ฉันถูกกักขังเหนี่ยวรั้งเอาไว้ระหว่างร่างกายของเขาและบาร์จับด้านหลัง ไม่มีหนทางให้หนีรอดไปได้เลย

กลิ่นอายฟีโรโมนของบุรุษเพศอันเข้มข้นจากตัวเขาโอบล้อมกักขังฉันเอาไว้จนแจ่มชัดยิ่งขึ้น ฉันถึงขั้นสามารถมองเห็นแผงอกแกร่งที่ขยับกระเพื่อมขึ้นลงเบา ๆ ตามจังหวะการหายใจภายใต้เสื้อยืดสีเทาตัวนั้นได้อย่างชัดเจน

ใบหน้าของฉันยิ่งร้อนฉ่าขึ้นไปอีก

เพื่อหลีกเลี่ยงการสบสายตากับเขาตรง ๆ ฉันทำได้เพียงก้มหน้าลงต่ำ จ้องมองอยู่ที่ปลายเท้าของตัวเองเท่านั้น

"เงยหน้าขึ้น มองดูในกระจกสิ" เขาออกคำสั่ง

ฉันไม่มีทางเลือกนอกจากต้องเงยหน้าขึ้น ในกระจกเงาบานนั้น ใบหน้าของเขาอยู่ชิดติดกับฉันมาก ดวงตาลึกล้ำคู่นั้นกำลังจับจ้องมองตรงมาที่ฉันนิ่งโดยไม่ละสายตา ราวกับต้องการจะสูบวิญญาณของฉันให้ดิ่งลึกลงไปด้านใน

ฝ่ามือของเขาประทับวางอยู่ตรงกระดูกเชิงกราน นิ้วหัวแม่มือค่อย ๆ กดเน้นลงมาตรงตำแหน่งท้องน้อยแผ่วเบา "ตรงนี้... เกร็งเอาไว้"

ฉันปฏิบัติตามคำสั่งของเขาตามสัญชาตญาณ ออกแรงขยับเกร็งหน้าท้องเอาไว้

"ดีมาก" เขาดูท่าทางจะพึงพอใจมาก มุมปากหยักยกขึ้นเป็นรอยยิ้มจาง ๆ จนแทบสังเกตไม่เห็น

ปลายนิ้วของเขาเริ่มลูบไล้ไปมาบนหน้าท้องอันแบนราบ ราวกับว่ากำลังช่วยตรวจสอบความตึงแน่นของมัดกล้ามเนื้อให้อย่างนั้นแหละ

ทว่าท่วงท่าการกระทำแบบนั้น มองยังไงมันก็อัดแน่นไปด้วยเจตนาหยอกเย้ายั่วยวนกันชัด ๆ