บทที่ 2

"ผ่อนคลายหน่อย" เขาออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงเฉียบขาดชนิดที่ไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ

ฉันไม่กล้าแม้แต่จะขยับเขยื้อน ได้แตปล่อยให้ฝ่ามือหนาทำหน้าที่ลูบไล้ไปบนเรียวขาที่แข็งทื่อ ปลายนิ้วของเขาไม่ได้มีความสุภาพเรียบร้อยเลยสักนิด มันไม่ใช่การสัมผัสแผ่วเบาเพื่อแนะแนวทางอย่างที่เทรนเนอร์มืออาชีพเขาทำกัน

"กล้ามเนื้อเกร็งขนาดนี้ แสดงว่าคุณยังควบคุมร่างกายตัวเองได้ไม่ดีพอ" ปลายนิ้วของเขาไล่เรียงไปตามต้นขาด้านในแล้วค่อย ๆ เลื่อนสูงขึ้นอย่างเชื่องช้า น้ำหนักที่กดลงมาไม่ได้รุนแรง ทว่ากลับแฝงไปด้วยความเอาแต่ใจที่ไม่อาจขัดขืน

ทั่วทั้งร่างของฉันเกร็งแน่นจนแทบจะลืมหายใจ ได้แต่เบิกตากว้างมองดูฝ่ามือของเขาที่คืบคลานเข้าใกล้จุดอ่อนไหวทีละน้อยภายใต้แสงไฟสลัวชวนวาบหวาม หัวใจเต้นระทึกรัวกระหน่ำจนแทบจะหลุดออกมาจากอก

ทว่าในตอนที่ฉันคิดว่าเขาจะรุกล้ำเข้าสู่เขตหวงห้าม ฝ่ามือหนากลับหยุดชะงักลงตรงโคนขา ปลายนิ้วค่อย ๆ กดลึกลงไปอย่างแผ่วเบาราวกับจะหยั่งเชิง ก่อนจะใช้เนื้อนุ่มตรงปลายนิ้วบดคลึงผิวเนื้อเนียนละเอียดส่วนที่อ่อนไหวที่สุดตรงนั้น หนักสลับเบาเป็นจังหวะ

"อื้อ..." เสียงครางเครือที่พยายามสะกดกลั้นเอาไว้เล็ดลอดออกมาจากลำคอ เรียวขาพลันอ่อนเปลี้ยเพลียแรงลงในพริบตา

"การเต้นรำไม่ใช่แค่มีความยืดหยุ่นอ่อนช้อยแล้วจะพอ ความอ่อนนุ่มที่ปราศจากพลังส่ง... มันก็เป็นได้แค่ท่าสวยแต่ไร้แก่นสาร" เขาเอ่ยพลางหยัดกายลุกขึ้นยืน ก่อนจะยื่นมือมาตรงหน้าฉัน "ลุกขึ้น"

ฉันลังเลอยู่ชั่วอึดใจ แต่สุดท้ายก็ยอมวางมือลงบนอุ้งมือของเขา

ฝ่ามือของเขาร้อนผ่าว และเพียงแค่ออกแรงดึงครั้งเดียว ร่างของฉันก็ถูกฉุดให้ลุกขึ้นมาจากพื้นห้องซ้อม

ฉันเซถลาจนแทบจะซบเข้ากับแผงอกกว้างของเขาเต็มเหนี่ยว ปลายจมูกอบอวลไปด้วยกลิ่นอายฟีโรโมนความเป็นบุรุษเพศอันเข้มข้น ใบหน้าของฉันร้อนวูบวาบจนแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำลามไปถึงใบหู

เขาเอื้อมมือมาประคองเอวของฉันไว้ ฝ่ามือหนาที่สัมผัสผ่านชุดรัดรูปเนื้อบางเบานั้นอุ่นจัดราวกับแผ่นเหล็กเผาไฟที่นาบลงบนผิวเนื้อโดยตรง

"ยืนให้มั่น ๆ"

เขาปล่อยมือ ก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว สายตากลับแปรเปลี่ยนเป็นจับผิดและจับจ้องอีกครั้ง

"ทำท่าเมื่อกี้ใหม่อีกรอบสิ"

สมองของฉันว่างเปล่าขาวโพลนไปหมด ทำได้เพียงปฏิบัติตามคำสั่งของเขาอย่างเชื่องซึมราวกับหุ่นเชิดที่ไร้ชีวิต

ฉันเดินตรงไปยังกลางห้องซ้อมเต้น สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะเริ่มร่ายรำท่วงท่าเมื่อครู่อีกครั้ง

ทว่าในครั้งนี้... ความรู้สึกมันกลับแตกต่างไปจากเดิมโดยสิ้นเชิง

สายตาของเสิ่นจือเหยาเปรียบเสมือนสปอตไลท์ดวงใหญ่ที่สาดส่องตรึงนิ่งอยู่บนร่างกายของฉัน มันสร้างความกดดันจนทำให้ทุกท่วงท่าการเคลื่อนไหวดูติดขัดและแข็งทื่อไปหมด

โดยเฉพาะจังหวะที่จำเป็นต้องอวดทรวดทรงส่วนเว้าส่วนโค้ง ฉันรับรู้ได้ถึงสายตาของเขาที่ราวกับสัมผัสได้จริง มันกวาดมองวนเวียนอยู่ตรงบริเวณหน้าอก หน้าท้อง สะโพก และเรียวขา ก่อนจะมาหยุดตรึงอยู่ตรงทรวงอกอวบอิ่มที่กำลังกระเพื่อมไหวเบา ๆ ตามแรงขยับ

ความรู้สึกกระดากอายแล่นริ้วจนฉันทำอะไรไม่ถูก

หลังจากจังหวะหมุนตัว ฉันก็ทรงตัวไม่อยู่ ข้อเท้าพลันพลิกจนร่างทั้งร่างเสียหลักล้มคว่ำไปด้านหน้า

ทว่าความเจ็บปวดตามที่คาดไว้กลับไม่ได้เกิดขึ้น ร่างของฉันร่วงดิ่งลงสู่อ้อมกอดอันแกร่งหนาและอุ่นจัดของใครบางคนแทน

เป็นเขาอีกแล้ว... ไม่รู้ว่าเขาอ้อมมาอยู่ทางด้านหลังของฉันตั้งแต่เมื่อไหร่ และเป็นคนคอยรองรับร่างของฉันเอาไว้ได้อย่างทันท่วงที

ในครั้งนี้... ร่างกายของพวกเราบดเบียดแนบชิดกันสนิทแน่นยิ่งกว่าเดิม

แผ่นหลังของฉันแนบสนิทอยู่กับแผงอกล่ำสัน ขณะที่สะโพกผายก็บดเบียดประทับชิดอยู่กับหน้าท้องแกร่งของเขาเต็มเหนี่ยว แม้จะมีเนื้อผ้าบาง ๆ กั้นขวางเอาไว้เพียงไม่กี่ชั้น ทว่าฉันกลับรับรู้ถึงอุณหภูมิความร้อนผ่าวที่แผ่ซ่านออกมาจากกายเขา รวมถึงเสียงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะหนักแน่นได้อย่างแจ่มชัด

"ตั้งสติหน่อยสิ" สุ้มเสียงของเขาดังขึ้นเหนือศีรษะ แฝงแววไม่พอใจอยู่สายหนึ่ง

"ขะ... ขอโทษด้วยค่ะท่านประธานเสิ่น" ฉันพยายามดิ้นรนขยับตัวเพื่อหวังจะหลบหนีออกจากอ้อมอก

ทว่าเขาไม่ได้ยอมปล่อยมือ มิหนำซ้ำยังกระชับอ้อมแขนให้แน่นหนาขึ้นกว่าเดิม กักขังเหนี่ยวรั้งร่างของฉันให้จมลึกลงไปในอกจนหนีไปไหนไม่ได้

"ปัญหาของคุณมันรุนแรงมากนะ"

มือข้างหนึ่งของเขาโอบรัดเอวฉันไว้ ส่วนมืออีกข้างเอื้อมมาเชยคางบังคับให้ฉันต้องจ้องมองไปยังกระจกเงาบานใหญ่ตรงหน้า

ภาพที่สะท้อนอยู่ในกระจก... ท่วงท่าของพวกเราดูสนิทชิดเชื้อแนบแน่นราวกับคู่รักไม่มีผิด

ฉันถูกเขาโอบกอดจากทางด้านหลังจนมิด ร่างกายอันบอบบางและเล็กจ้อยเมื่อเทียบกับโครงสร้างสูงใหญ่กำยำของเขาแล้ว ดูอ่อนแอไร้ทางสู้เหลือเกิน ใบหน้าของฉันแดงก่ำจนแทบจะไหม้ ไม่กล้าแม้แต่จะสายตามองดูภาพตรงหน้าตรง ๆ

"มองดูสิ"

เขาเน้นเสียงให้หนักและดุดันยิ่งขึ้น

ฉันไม่มีทางเลือก ได้แต่จำใจมองไปยังกระจกบานนั้นตามคำสั่ง

"ดูช่วงไหล่ของคุณสิ มันเกร็งเกินไปแล้ว"

ฝ่ามือของเขาเลื่อนสูงขึ้นจากช่วงเอว ตรงดิ่งมาหยุดอยู่ที่ช่วงไหล่ ก่อนจะออกแรงกดลงมาด้านล่าง

"ซี้ด..." ฉันเจ็บจนต้องขมวดคิ้วมุ่นทันที

"ช่วงเอวก็เหมือนกัน ใช้แรงไม่เป็นเลยสักนิด" ฝ่ามือหนาลากไล่ไปตามแนวแนวกระดูกสันหลังลงมาด้านล่าง ก่อนจะมาหยุดนิ่งอยู่ตรงส่วนเว้าของเอวคอดกิ่ว ปลายนิ้วเรียวยาวเริ่มบดคลึงหมุนวนอย่างมีเลศนัยชวนวาบหวาม พลางขยำเน้นน้ำหนักหนักเบาสลับกันไป

ทั่วทั้งร่างของฉันพลันอ่อนปวกเปียกจนแทบจะยืนไม่อยู่ กระแสความสยิวแล่นริ้วจากปลายนิ้วของเขา แผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูเนื้อและเส้นประสาท บ่มเพาะความรู้สึกสั่นไหวและซ่านสยิวอันแปลกประหลาดที่ยากจะเอ่ยปาก... ขึ้นมาลึก ๆ ภายในร่างกายอย่างน่าละอาย