บทที่ 20 ว่าที่คุณแม่คนใหม่ (5)

“ไลลา” เสียงทุ้มเรียกชื่อของไลลาด้วยเสียงแหบแห้งจนไลลาต้องเอื้อมไปหยิบน้ำขึ้นมาให้เพื่อนชายได้ดื่มก่อน

“เป็นยังไงบ้าง” แค่ได้เห็นสภาพของเควินเธอก็รู้สึกผิดขึ้นมาทันที กองทัพทำกับเควินเกินไปแล้ว ทำไมเขาต้องรุนแรงขนาดนี้ ถ้าเควินต้องตายเพราะฝีมือของเขาเธอจะไม่ให้อภัยกองทัพไปตลอดชีวิตเลย

“ไลลาร้องไห้เหรอ” เควินเงยหน้ามองไลลาที่กำลังมีน้ำตาซึมจากเบ้าตาจนเขาอดห่วงไม่ได้

“อึก...ฉันสงสารนาย ที่นายต้องเป็นอย่างนี้ก็เพราะฉัน” ไลลาเดินไปจับมือหนาของเควินเอาไว้เพราะอยากให้เพื่อนรับรู้ว่าเธอรู้สึกผิดที่เป็นต้นเหตุทุกอย่าง

“อย่าโทษตัวเองเลย ฉันไม่เป็นอะไรนะ เธอไม่ต้องห่วง” เควินหันมาส่งยิ้มจางๆ ให้กับไลลาแล้วเอามืออีกข้างของตัวเองกุมมือของไลลาเอาไว้เพื่อให้หญิงสาวคลายกังวล

“เควิน...อึก...ไว้นายหายเรากลับอเมริกากันนะ เรากลับไปอยู่ที่นั่นกัน” ไลลามองหน้าเพื่อนแล้วปล่อยน้ำตาให้ไหลออกมา จนไอลดาที่ยืนมองอยู่รับรู้ถึงความเจ็บปวดของไลลาได้เป็นอย่างดี ไลลาเหมือนแก้วที่เสี่ยงจะแตกเข้าไปทุกที เธอบอบบางเกินกว่าที่ใครรับรู้และยิ่งพี่ชายของเธออย่างกองทัพกลับมาซ้ำบาดแผลเดิม แก้วใบนี้ก็ยิ่งมีรอยร้าวมากขึ้น

“อืม.