บทที่ 5 ขอโทษ (2)

“ผัว…ชัดพอปะ”

“ไอ้คนหน้าไม่อาย พูดออกมาได้”

“ด้านได้อายอดไม่รู้จักเหรอ กลับบ้านเดี๋ยวนี้ พี่บอกพ่อไปแล้วว่าจะพาเธอกลับบ้าน” ชายร่างสูงบอกเสียงเข้มพร้อมกับจ้องมองใบหน้าหวานของไลลาเขม็งเหมือนเป็นการสั่งหญิงสาวให้ทำตาม

“ไลลาไม่ทำตามที่พี่สั่งหรอกนะ” มือน้อยพยายามบิดข้อมือออกจากมือหนาที่บีบรัดเธอเอาไว้

“ถ้าไม่อยากให้พี่บอกพ่อว่าเราเป็นอะไรกันก็ทำตามคำสั่งซะ”

“พี่เอาเรื่องคุณพ่อมาข่มขู่ไลลาเหรอ” ทั้งสองจ้องมองหน้ากันอย่างเอาเรื่อง ไลลาเองก็ไม่อยากจะยอมกองทัพเพราะไม่อยากให้เขาเอาเรื่องนี้มาข่มขู่ด้วย

“ใช่…จะทำไม”

“ถ้าคุณพ่อรู้ยังไงคนที่จะโดนคุณพ่อจัดการก็คือพี่”

“พี่บอกแล้วใช่ปะว่าพี่ไม่เคยกลัวพ่อ ไปเก็บของซะ อย่าให้พี่ต้องใช้กำลัง หรือเก็บเองไม่ได้ต้องให้พี่ช่วยเก็บใช่ปะ” ดวงตาคมหรี่มองคนตัวเล็กที่ยังคงทำท่าทางเหมือนไม่อยากไป จนเขาบอกว่าจะอาสาไปเก็บให้ คนตัวเล็กเลยยอมแต่โดยดี

กองทัพเดินไปนั่งที่โซฟารอคนตัวเล็ก แต่สายตาก็มองไปรอบๆ เพื่อดูว่าห้องนี้เป็นยังไง และมองว่าไลลาไม่ได้นอนห้องเดียวกับไอ้เกย์หนุ่มนั่นเขาก็ค่อยโล่งใจ เพราะถ้าเป็นแบบนั้นมีหวังเขาคงได้อกแตกตายจนต้องส่งคนไปกระทืบไอ้เควินอ