บทที่ 5 ขอโทษ (3) จบตอน

รถหรูแล่นมาจอดที่ห้างสรรพสินค้าชื่อดัง ทั้งสองไม่ได้คุยอะไรกันเลยกระทั่งมาถึงเสียงเข้มก็เป็นฝ่ายเปิดปากพูดก่อน

“ไปกันเถอะ”

ร่างใหญ่ของกองทัพเดินมาเปิดประตูฝั่งของไลลาเพื่อให้หญิงสาวลงมา จนอดแปลกใจกับท่าทีของเขาไม่ได้ ถึงแม้ชายหนุ่มจะไม่ได้ทำดีอะไรมาก แต่มันแปลกกว่าทุกครั้งที่เขาชอบพูดจาร้ายๆ กับเธอ

“พี่หิวข้าว ไปนั่งกินข้าวเป็นเพื่อนพี่ก่อน” มือหนาของกองทัพยกขึ้นมาจับที่มือเล็กแล้วจูงหญิงสาวเพื่อเดินเข้าไปในบริเวณห้างฯ

“ไลลาเดินเองได้ ไม่เห็นต้องจับมือเลย” เสียงหวานร้องถามขณะที่ตามองมือที่จับมือของเธออยู่ด้วยอาการใจเต้นแรง ไลลาพยายามห้ามอกห้ามใจตัวเองไม่ให้เผลอไผลแต่มันอดไม่ได้จริงๆ ความสัมพันธ์ฉันพี่น้องมันแทบไม่เคยมีตั้งแต่แรกด้วยซ้ำ พอกองทัพมาทำดีด้วยหัวใจสาวกลับอ่อนยวบอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน มันเป็นความรู้สึกโหยหาความรักจากเขามาตั้งแต่เด็ก แต่พอวันหนึ่งกองทัพทำดีด้วย เธอเลยไม่สามารถควบคุมความรู้สึกของตัวเองได้

“อยากจับเอาไว้ เดี๋ยวไลลาหนีพี่ไปอีก” ดวงตาเศร้าหมองของกองทัพทำเอาคนตัวเล็กเนื้อตัวแข็งทื่อ ทำไมแววตาที่เขาแสดงออกมามันถึงไม่มี