MasukShare
ตอนที่8 ยิ้มให้ตัวเอง
Tanggal publikasi:
2026-06-03 00:56:54“ได้ซิ ที่นี่ก็เหมือนบ้านของหลานด้วยเหมือนกัน”
ราฟาเอลเอ่ยลาหญิงชราแล้วหมุนตัวเดินกลับมาที่รถ เขาไม่อาจอยู่สถานที่นี่ได้นานเพราะความไม่คุ้นเคยกับบรรยากาศแบบนี้ สุรัตเองก็ดูไม่แปลกใจที่เขาเดินกลับมาเร็วนัก เขาเปิดประตูให้เจ้านายเข้าไปนั่งแล้วจึงขึ้นไปประจำที่ฝั่งคนขับ
“กลับเลยนะครับ”
ราฟาเอลพยักหน้าแทนคำตอบ เขามองสถานที่สุดท้ายที่มารดาปรารถนาจะกลับมามากที่สุดอีกครั้ง รู้สึกโล่งในอกที่ได้ทำตามสัญญาที่ให้ไว้ ตอนนี้คงเหลือภารกิจอีกเพียงอย่างเดียวเท่านั้น ชายหนุ่มหลับตาและคิดถึงใบหน้าสุดท้ายของมารดา
‘ไม่ใช่จ๊ะ แม่เกิดที่เมืองไทย ถ้าถึงเวลานั้น ลูกพาแม่กลับไปบ้านเกิดของแม่นะ สัญญานะราฟาเอล’
‘แม่ครับผมทำตามสัญญาแล้วนะครับแม่’.
กีณรินนั่งลงอย่างเหนื่อยๆ ในร้านขายข้าวแกงริมถนนอพาร์ท-เม้นท์ที่พักอยู่ เธอสั่งข้าวราดแกงง่ายๆ และน้ำเปล่าหนึ่งแก้ว เอกสารสมัครงานถูกเปิดออกช้าๆ ในขณะที่จิตใจเต็มไปด้วยความหดหู่ เมื่อครู่เพิ่งไปสอบสัมภาษณ์บริษัทแห่งหนึ่งและดูท่าจะรู้ผลโดยไม่ต้องรอให้เขาติดต่อกลับ หญิงสาวจัดการอาหารตรงหน้าพลางเปิดดูหนังสือพิมพ์สมัครงานไปด้วย ทำไมชีวิตมันไม่เหมือนในนิยายบ้างนะ เวลานางเอกสู้ชีวิตจนเรียนจบแล้วก็มีงานดีๆ มารอรับแต่นี่เธอสมัครงานไปตั้งหลายแห่งยังเงียบอยู่เลยหรืออุปสรรคเหล่านี้มาเพื่อทดสอบชีวิตเรากัน
กีณรินเผลอยิ้มให้ตัวเอง คงต้องมีสักวันที่เป็นวันของเราบ้างล่ะ! เธอให้กำลังใจตัวเองแล้วเก็บเอกสารบนโต๊ะกำลังจะลุกขึ้นเพื่อไปจ่ายค่าอาหารแต่โทรศัพท์มือถือกลับดังขึ้นก่อน เบอร์ที่โทรเข้าทำให้เธอยิ้มกว้างออกมาก่อนจะกรอกเสียงตอบรับ
“สวัสดีค่ะลุงพงษ์”
“หนูรินอยู่กับลูกอรหรือเปล่า”
“เปล่าคะ” น้ำเสียงร้อนรนทำให้กีณรินอดกังวลไม่ได้ “หนูไปสมัครงานเพิ่งกลับค่ะ ยังไม่ได้เข้าบ้านเลย ลุงพงษ์มีอะไรหรือคะ”
“ลุงติดต่อลูกอรไม่ได้” ปลายสายทำน้ำเสียงเหนื่อยใจ “ลุงมีปัญญาเรื่องที่ดินบนเกาะของเรามีคนมากว้านซื้อเห็นว่าจะทำรีสอร์ท เอ่อ...”
“ลุงพงษ์หนูก็รักและเคารพลุงเหมือนพ่อแท้ๆ ถ้ามีเรื่องอะไรไม่สบายใจก็พูดกับรินก็ได้ค่ะ”
“ก็ลุงก็ไม่อยากขายที่ดินของเราหรอกนะ มันเป็นที่ดินของบรรพบุรุษเราและมันเป็นสมบัติชิ้นเดียวที่จะให้ยัยอรแต่ตอนนี้ พวกที่มากว้านซื้อที่ดินบีบเราเหลือเกิน ลุงพยายามแล้วลุง”
“ลุงพงษ์ทำใจดีๆ ก่อนค่ะ” กีณรินได้ยินเสียงสั่นเครือของลุงพงษ์ก็อดตกใจไม่ได้ “ขอรินคุยกับยัยอรก่อนนะคะ แล้วรินกับอรจะรีบกลับบ้านเกาะทันทีค่ะ”
“ขอบใจรินมาก ถ้าไม่มีรินลุงก็ไม่รู้จะทำยังไงติดต่อลูกสาวตัวเองก็ไม่ได้”
“ไม่เป็นไรค่ะ ลุงพงษ์ไม่ต้องคิดมากนะคะ ทำใจให้สบายเดี๋ยวจะล้มหมอนนอนเสื่อเสียก่อน”
เสียงลุงพงษ์ยังพร่ำบ่นถึงความโง่เขลาของตัวเองอีกสองสามประโยคก่อนจะวางสายไป กีณรินก็ยังจับใจความไม่ได้แน่ชัดว่าเรื่องเป็นอย่างไรกันแน่ หญิงสาวรีบจ่ายค่าอาหารและหอบแฟ้มสมัครงานเดินเร็วๆ เพื่อกลับที่พัก แต่ห้องที่ล็อกอยู่แสดงว่าลูกพี่ลูกน้องของเธอยังไม่กลับ
“ไปไหนน่ะ นี่ก็หกโมงเย็นแล้ว น่าจะเลิกเรียนแล้วนี่” กีณรินบ่นอุบอิบพลางเหลียวมองรอบข้าง ห้องพักที่รกได้แทบทุกวันซึ่งเธอก็ยังงุนงงว่าทำไม ทั้งที่เธอก็ตามเก็บทุกวันเช่นกัน มีจานชามที่ยังไม่ได้ล้างอีกถ้าจะกลับบ้านที่เกาะตอนนี้ก็คงต้องจัดการเรื่องพวกนี้ก่อนไม่อย่างนั้นกลับมาหนอนต้องขึ้นแน่ๆ แต่ที่สำคัญกว่าคืออรพิมไปไหนน่ะ อย่างอรพิมนะหรือจะปิดมือถือได้ ลำพังค่าโทรศัพท์แต่ละเดือนก็มากอยู่แล้ว แถมต้องโกหกเพื่อโทรบอกคนที่บ้านว่าขอเงินเป็นค่าเรียนพิเศษหรืออะไรทำนองนั้นเสมอๆ เพื่อใช้จ่ายในการเที่ยวเตร่และดูท่าอรพิมจะไม่เดือดร้อนที่เธอเรียบจบช้าด้วยซ้ำไป
“หรืออาจจะกำลังเดินทางกลับอยู่เลยไม่ได้ยินเสียงโทรศัพท์” กีณรินบอกกับตัวเองพลางจัดการล้างถ้วยชามที่แช่ในอ่างล้างจานเสร็จแล้วก็เก็บห้องทำความสะอาดอย่างง่ายๆ แต่กว่าจะทำอะไรเสร็จเรียบร้อยกว่าทุ่มเศษเข้าไปแล้วและไม่มีวี่แววว่าอรพิมจะกลับมาห้องพัก เธอลองโทรศัพท์หาอรพิมอีกหลายครั้งก็ยังไร้คนรับสาย เธอจึงเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋าเดินทางพลางคิดว่าอรพิมอยู่ที่ไหน หรือจะติดต่อใครเพื่อตามหาอรพิมได้บ้างเสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้นจนกีณรินสะดุ้งแล้วรีบคว้าโทรศัพท์รับสายทันทีโดยไม่ได้ดูหมายเลขปลายทาง
“ยัยอร อยู่ไหนทำไมติดต่อไม่ได้เลย”
“หนูรินนี่พี่แป๋มเองจ๊ะ”
“เอ่อขอโทษค่ะพี่แป๋ม”
“ยัยอรทำเรื่องอะไรไว้อีกล่ะ” พี่เลี้ยงเอ่ยถามอย่างรู้ทัน
“ก็ไม่มีอะไรมากหรอกค่ะ เอ่อ...พี่แป๋มมีธุระอะไรเหรอคะ จะนัดซ้อมรำเหรอค่ะ”
“ฮืม...มีงานด่วนจ๊ะ งานเลี้ยงอำลาผู้จัดการบริษัทฯ วันเสาร์นี้”
“วันเสาร์” กีณรินหันไปมองปฏิทิน วันนี้วันพฤหัสบดีแล้วนี่ “เสียดายจังงานนี้รินคงไปไม่ได้หรอกค่ะ”
“พูดเป็นเล่น” อีกฝ่ายพูดเสียงสูงอย่างไม่เชื่อ “รินไม่เคยปฏิเสธงานยกเว้นติดสอบหรือติดเรียนนะเนี่ย”
“รินต้องกลับบ้านด่วนนะคะ มีธุระด่วนจริงๆ”
“มิน่าละ แล้วยัยอรไปด้วยไหม”
“คือ...รินติดต่ออรไม่ได้ค่ะ พยายามโทรติดต่อตั้งหลายหนน่าจะเลิกเรียนนานแล้วด้วย”
“ยัยอรเนี่ยนะจะเรียนจนหมดคาบได้” พี่เลี้ยงหัวเราะคิกคัก “ป่านนี้ไม่ไปแดนซ์กระจายตามผับตามบาร์แล้วเหรอ”
“ผับบาร์หรือคะ?” กีณรินใจหายวูบ นี่เข้าผับเข้าบาร์อีกแล้วเหรอ “พี่แป๋มพอทราบไหมคะว่าอรจะไปที่ไหน มีเรื่องด่วนที่บ้านจริงๆ ค่ะ”
“น่าจะแถวอาร์ซีเอนั้นแหละ เคยเห็นอยู่แถวนั้นนี่ คงเป็นร้านของบอยนั้นแหละได้ยินว่าตามจีบบอยอยู่นี่ จำบอยได้ไหมที่เราเคยไปรำอวยพรวันเกิดของพ่อเขาเมื่อสองเดือนก่อนไง”
“จำได้ค่ะ ร้านของพี่บอยชื่ออะไรอยู่ตรงไหนค่ะ เดี๋ยวรินจะลองไปตามหาดู”
กีณรินรีบจดชื่อร้านและที่อยู่ของร้าน เธอไม่เคยไปถนนเส้นนั้นตอนกลางคืนเลย แต่นี่ก็ยังหัวค่ำแท้ๆ อรพิมจะเข้าผับบาร์เร็วขนาดนี้เชียวหรือ? หลังจากวางสายโทรศัพท์แล้วเธอก็รีบผลัด เปลื่ยนเสื้อผ้าเป็นเสื้อยืดสีชมพูหวานกับโปรงยาวคลุ่มเข่าแล้วรีบไปตามแผนที่ที่จดไว้ทันที
Bab terbaru
บ่วงรักเทพบุตรมาเฟีย จบ
“หึง” กีณรินทวนคำแล้วหัวเราะคิกคัก “คุณมาหึงฉันเรื่องอะไรคะ”“ก็เธอกับผู้ชายที่ชื่อนัทธี” เขาโคลงศีรษะไปมา “คาร่าเอาคลิปมือถือให้ผมดู เป็นคุณกับผู้ชายกำลังจูบกัน ผมโมโหแทบบ้า ไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับผู้หญิงคนไหนมาก่อน”“แต่ฉันกับนัทไม่มีอะไรกันนะคะ” เธอรีบปฏิเสธ“เรื่องนั้นผมรู้แล้ว ระหว่างที่คุณหมดสติ อรพิมสารภาพว่ากับผมหมดแล้ว”“ถึงอรจะดูร้ายไปบ้างแต่อรก็เป็นคนดีค่ะ” กีณรินเอ่ยเบาๆ“โครงการที่เกาะได้รับการอนุมัติเรียบร้อย มันจะเป็นไปในรูปแบบที่เราเคยคุยกันไว้ ชาวบ้านจะได้เงินเพิ่มขึ้นตามความเหมาะสมและไม่จำเป็นต้องย้ายที่อยู่หรือเปลี่ยนแปลงวิถีชีวิตตามเดิม”“งานเสร็จแล้ว” กีณรินรู้สึกใจหาย “คุณจะกลับอิตาลี่ใช่ไหมคะ”ราฟาเอลพยักหน้าแทนคำตอบ “กีณรินฉันอยากดูแลเธอ แต่ชีวิตของฉัน มันอาจจะมีเรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นอีก เธออาจจะต้องบาดเจ็บเพราะฉันอีก แต่ตอนที่เธอยังไม่ได้สติฉันพยายามคิดว่าจะมีชีวิตยังไงถ้าไม่มีเธอ”น้ำใสๆ ไหลจากดวงตาคู่สวยของกีณริน หญิงสาวแสร้งหัวเราะกลบเกลื่อน “คุณพูดเหมือนจะขอฉันแต่งงาน”“ถ้าฉันพูดแบบนั้น...เธอจะตกลงไหม”“อะไรนะคะ” เธอส่ายหน้าไปมาทำหน้าไม่เชื่อ “อย่ามาล้อเล่นแบ
บ่วงรักเทพบุตรมาเฟีย ตอนที่47
แต่สุรัตเชื่อว่าความโยนนั้นไม่ใช่เพราะแค่ได้รับมาจากแม่ แต่เพราะแพทย์เจ้าของไข้ของกีณรินรายงานว่าเธอกำลังตั้งครรภ์อ่อนๆ“ผมจะโทรญาติๆ ของคุณกีณรินว่าเธอปลอดภัยแล้ว”ราฟาเอลพยักหน้ารับ ครู่ต่อมาแพทย์และพยาบาลก็ให้เขาเข้าเยี่ยมกีณรินได้ ราฟาเอลเดินกลับเข้ามาด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย กีณรินกึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่ยนเตียงสีขาว เธอดูซีดเซียวแต่รอยยิ้มนั้นก็ทำให้ห้องสว่างไสวกว่าที่เคยเป็น สำหรับเขาแล้ว เธอเหมือนแสงสว่างเดียวที่ลอดผ่านเข้ามาในชีวิตที่ดำมืดและเยียบเย็น ในขณะที่กีณรินหมดสตินั้นเขาได้ทบทวนความรู้สึกของตัวเองที่มีต่อหญิงสาวคนนี้ มันแตกต่างจากคนอื่นและเธอก็พิเศษกว่าคนอื่น เธอไร้จริตมารยาและใสซื่อมีแต่เขาทีเห็นแก่ตัวตักตวงสิ่งนั้นจากเธอทั้งที่รู้ว่าเธอจริงใจกับเขาเพียงใด“ทั้งแม่และเด็กปลอดภัยครับ แต่ก็ต้องอยู่ในความดูแลของหมออีกสักระยะ” แพทย์รายงานคราวๆ“เด็ก” กีณรินทวนสิ่งที่ได้ยินอย่างงุนงง“คุณกำลังตั้งครรภ์อ่อนๆ ผมแนะนำให้ฝากครรภ์ในอายุครรภ์ยี่สิบแปดสัปดาห์แรก แพทย์จะนัดตรวจทุกสี่สัปดาห์ อายุครรภ์ยี่สิบแปดถึงสามสิบหกสัปดาห์จะนัดตรวจทุกสองสัปดาห์ อายุครรภ์สามสิบหกสัปดาห์ขึ้นไป จนถึ
บ่วงรักเทพบุตรมาเฟีย ตอนที่ 46 หมายความว่าไง
“ขาดความสุขุมเยือกเย็นไม่สมกับเป็นคนในตระกูลซิวีลิอาโน่เลยนะราฟาเอล”น้ำเสียงที่เอ่ยตอบปนหัวเราะทำให้ราฟาเอลชะงัก เขาคุ้นกับน้ำเสียงนี้แต่ก็ยังยกปืนเล็งไปยังต้นเสียงที่ดังมาจากด้านหนึ่งและในนาทีต่อมาชายคนหนึ่งก็โผล่ออกมาจากหลังต้นไม้ใหญ่ที่ยืนหลบอยู่พร้อมกับยกปืนชูขึ้นเหมือนจะยอมแพ้“ฟรานเชสโก้” ราฟาเอลลดปืนที่เล็งอยู่ลง “ทำไมนายมาอยู่ที่นี”“ก็มาตรวจสอบพฤติกรรมของนายไง” ชายหนุ่มหัวเราะในลำคอแล้วเดินเอื่อยๆ เหมือนไม่ทุกข์ร้อนอะไร“ตรวจสอบ พ่อให้ฉันดูแลโครงการนี้แล้วทำไมนายต้องยื่นมือมายุ่งด้วย” “มันเป็นธรรมเนียมของตระกูลเราอยู่แล้วนี่ แค่นี้นายทำเป็นลืมได้ไงไอ้น้องชาย” ฟรานเชสโก้แตะไหล่ราฟาเอลที่สั่นเทิ้มด้วยความโกรธ “แล้วทำไมต้องทำร้ายผู้หญิง”“ก็จะได้ดูปฏิกิริยาความอ่อนไหวของนายไง” เขามองน้องชายต่างมารดาแล้วหัวเราะร่วน “อย่าให้ผู้หญิงคนเดียวมาปั่นหัวนายได้ซิ”“กีณรินไม่ใช่ผู้หญิงแบบนั้น” ราฟาเอลตะคอกอย่างลืมตัวแล้วหมุนตัวจะกลับไปดูกีณริน คนยิงปืนแม่นอย่างฟรานเชสโก้ไม่มีทางยิงพลาดในระยะแค่นี้ นอกเสียงจากจะจงใจ แต่ฟรานเชสโก้บีบไหล่ราฟาเอลไว้แน่นทำให้เขาต้องหยุดหันไปสบต
บ่วงรักเทพบุตรมาเฟีย ตอนที่45 จัดการทางนี้
“ขอโทษครับ” ชายหนุ่มเอ่ยตอบหยิบข้าวกล่องออกมา“เอามาเร็วๆ หิว” เสี่ยสมเกียรติสั่งเพราะความโมโหหิวแต่แล้วดวงตาของเขาก็เบิกกว้างเมื่อชายหนุ่มที่เขาคิดว่าเป็นลูกน้องเปิดกล่องอาหารที่ไม่มีอาหารแต่มีปืนอยู่ข้างใน“เฮ้ย”“หิวไม่ใช่เหรอ...จะป้อนด้วยลูกปืนนี่ไง” ราฟาเอลใช้ปืนจ่อขมับเสี่ยสมเกียรติ ปรายตาเขารู้สึกว่ามีคนเล็งปืนมาทางเขา แต่ด้วยความรวดเร็วและแม่นยำเขาตวัดปืนยิงใส่ไปก่อนที่อีกฝ่ายจะได้ทำร้ายเขา“จะเอาอะไรเอาไปเลยแต่ปล่อยฉันไปเถอะ”เสี่ยสมเกียรติละล่ำละลักเข่าอ่อนหมดแรงลงไปทรุดกับพื้น“กีณรินอยู่ไหน”“อยู่ข้างในนั้น” เสี่ยสมเกียรติพยักเพยิดไปทางห้องด้านหลังที่เขายืนอยู่ “สุรัตจัดการทางนี้หน่อย”“ครับบอส”ราฟาเอลเดินเร็วๆ ไปผลักประตูแต่เข้าไม่ได้ต้องใช้ไหล่กระแทกเข้าไป แต่เมื่อเปิดประตูได้กลับไร้ร่างของกีณริน “เล่นตลกอะไรวะ ผู้หญิงอยู่ไหน” ราฟาเอลโมโหเดือดพล่านยิงปืนใส่เสี่ยสมเกียรติเฉียดใบหูไปนิดเดียวแต่กระนั้นเลือดสีเข้มก็ไหลออกมาทำให้เสี่ยสมเกียรติกลัวลนลาน“มันอยู่ในนั้น” เสี่ยสมเกียรติวาดลั่นทั้งโมโหและหวาดกลัว เขาเคยแต่ถือปืนจ่อคนอื่นไม่เคยถูกใครเอาป
บ่วงรักเทพบุตรมาเฟีย ตอนที่44 มันเกิดอะไรขึ้นนะ
อรพิมสูดลมหายใจลึกก่อนจะถอดเสื้อยืดที่ตัวเองสวมอยู่ออกเหลือเพียงชั้นในลูกไม้สีดำ รอยช้ำบนร่างกายทำให้ผู้เป็นพ่อถึงกับตกตะลึง นัทธีรีบถอดเสื้อเชิ้ตตัวนอกของตัวเองสวมให้อรพิมทันทีแต่หญิงสาวปัดออกอย่างไม่ไยดี“แผลพวกนี้คือสิ่งที่ไอ้เสี่ยโรคจิตมันทำทิ้งไว้บนตัวฉัน” อรพิมกลั้นน้ำตาแทบไม่อยู่ “ตอนที่ถูกมันจับขึ้นพืดฉันได้ยินมันคุยโทรศัพท์สั่งลูกน้องให้ปลุกปั่นไม่ยอมทำตามข้อเสนอของคุณ เพราะมันวางแผนให้ชาวบ้านเกลียดคุณ ถ้ามีบ่อนการพนันก็จะมียาเสพติด มีโสเภณี ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงเกาะนี้ก็ไม่เหลือความสวยงามอะไรอีกแล้ว”“แล้วทำไมพวกมันถึงจับตัวกีณริน” สุรัตเอ่ยถาม “เพื่อต่อรองกับคุณราฟาเอลรึ”อรพิมไม่ตอบแต่พยักหน้ารับ ราฟาเอลหัวเราะในลำคอทำเอาทุกคนมองกันอย่างงุนงง“ผู้หญิงคนนั้นไม่ได้สำคัญกับผมมากมายอะไรนัก” เขาโคลงศีรษะไปมา “แต่เอาเถอะ ถ้าพวกมันอยากเล่นเกมผมก็จะเล่นด้วย”“ทำไมคุณพูดจาแบบนี้” นัทธีอดโมโหไม่ได้ “รินไม่ใช่ผู้หญิงแบบที่คุณจะมาพูดจาดูถุกดูแคลนแบบนี้”“เอาละๆ เรื่องนี้ผมจะจัดการเอง” ราฟาเอลยกมือขึ้นตบไหล่นัทธีสองสามครั้ง “คุณไม่ต้องห่วงว่าคนรักจะบุบสลายหรอก ผมจะพากลับมาให้ครบทุกชิ้นส
บ่วงรักเทพบุตรมาเฟีย ตอนที่43 จะพาฉันไปไหน
นานแค่ไหนแล้วที่ไม่ได้ปั่นจักรยานรับลมทะเลแบบนี้ กีณรินยิ้มบางๆ อย่างไม่รู้ตัว เธอพยายามนึกและนับดูว่าช่วงชีวิตที่เปลี่ยนแปลงไปอย่างสิ้นเชิงมันเริ่มตั้งแต่เมื่อไหร่กัน เขาจะรู้ไหมนะว่าดวงตาสีฟ้าเข้มที่จ้องมองเธอในร้านอาหารวันนั้นติดตรึงในความทรงจำที่อ่อนหวาน จนเมื่อเธอได้มาพบตัวตนที่แท้จริงที่เปลี่ยนแปลงชีวิตเธอให้พลิกจากหน้าเป็นหลังมือแค่เดือนเศษๆ เท่านั้นเองใช่ไหม มันเป็นช่วงเวลาที่แสนสั้นแต่ยาวนานในความรู้สึก เธอรู้จักเขา สัมผัสเขาในรูปแบบอารมณ์ที่แตกต่าง เขาดูเป็นคนโมโหร้ายแต่ก็อ่อนหวานกับเรื่องเล็กๆ น้อยๆ เสมอ ถ้าเราได้เจอกันในสถานการณ์ที่ปกติและธรรมดากว่านี้ เขาจะมองเธอหรือเปล่านะ ผู้หญิงที่ไม่มีอะไรโดดเด่นเลย แต่ฐานะที่แตกต่างกันคงไม่มีวันที่เส้นขนานอย่างเธอกับเขาจะมาบรรจบพบกันได้ ใบหน้าหวานเศร้าลงในทันที ระหว่างเขากับเธอถ้าไม่ใช่เพราะเรื่องเข้าใจผิดกันในครั้งนั้นคงไม่ทำให้ได้รู้จักกันในวันนี้ แม้เขาจะร้ายกาจกับเธอแต่เขาก็อ่อนโยนในนาทีต่อมา แม้ใบหน้าของเขาแทบจะไม่เห็นรอยยิ้มนักแต่เธอก็รู้ด้วยหัวใจว่าเขายิ้มให้เธอเสมอทุกครั้งที่เธอหันไปสบตาหญิงสาวนึกถึงสิ่งที่ราฟาเอลอธ
บ่วงรักเทพบุตรมาเฟีย ตอนที่5 เป็นอะไรหรือเปล่า
กีณรินเดินมาถึงหน้าห้องพักแล้วไขประตูเข้าไปอย่างเบาที่สุดเพราะเกรงใจ ‘อรพิม’ รูมเมทที่พักห้องเดียวกันเธอ แต่เมื่อเปิดประตูเข้าไปก็เจอกับรองเท้าผู้ชายที่ถอดวางไว้อย่างไร้ระเบียง เธอวางกระเป๋าของตัวเองลงข้างประตูแล้วค่อยๆ เพ่งมองฝ่าความมืดในห้อง แต่ก้าวไปแค่สองก้าวก็เตะเข้ากับเสื้อตัวหนึ่
บ่วงรักเทพบุตรมาเฟีย ตอนที่4 ช่วยไม่ได้นะ
รถญี่ปุ่นคันเล็กน่ารักขับมาเรื่อยๆ นาฬิกาบอกเวลาเลยเที่ยงคืนแล้วถนนที่เคยหนาแน่นด้วยรถราในตอนกลางวันแต่บัดนี้โล่งผิดไปถนัดตา นัทธีลอบยิ้มเมื่อเห็นท่าทางของหญิงสาวที่นั่งอยู่เบาะข้างมีอาการผ่อนคลายมากขึ้นกว่าตอนที่พามาจากร้านอาหาร ชายหนุ่มยอมรับว่าเขารักกีณรินมาตั้งแต่เรียนปีหนึ่งกีณรินไม่เหมือนกับ
บ่วงรักเทพบุตรมาเฟีย ตอนที่3 อะไรที่ได้มาง่ายเกินไปก็ไร้ค่า
จังหวะดนตรีไม่คุ้นหูเรียกสายตาเขาให้จ้องมองเรือนร่างบอบบางอ่อนช้อยที่ร่ายรำอยู่บนเวทีซึ่งเป็นสิ่งเดียวที่เรียกสติไม่ให้หลับใหลของเขาได้ เขาไม่รู้จักการแสดงบนเวทีนักแต่การเคลื่อนไหวพลิ้วไหวเข้ากับจังหวะดนตรีนั้นงดงามไม่น้อย เขาพยายามเพ่งมองนางรำที่ร่ายรำบนเวที นึกเสียดายที่โครงหน้าสวยๆ ฉาบเครื่องสำอ
บ่วงรักเทพบุตรมาเฟีย ตอนที่2 ทำงานพิเศษ
หญิงสาวตรวจความเรียบร้อยของเสื้อผ้าชุดนางรำแบบไทยภาคกลาง ใบหน้าสวยหวานแต่งหน้าเข้มจัดจ้านจนเจ้าของใบหน้ายังได้แต่แอบถอนหายใจเฮือกใหญ่“โอเคไหมริน ไปคล้องพวงมาลัยให้แขกเถอะจ๊ะ”“ค่ะพี่แป๋ม”กีณริน ปรีดานันท์ หญิงสาววัยยี่สิบเอ็ดฝืนยิ้มเนืองๆ ออกมาจากห้องแต่งตัว รับพวงมาลัยดอกมะลิหอมกรุ่นไว้ในมือแล้ว
Anda juga akan menyukai
มาเฟียเถื่อนเมียเด็ก
หนูแดงอินดี้39.4K Dibacaเมียลับ มาเฟียร้าย [ เซตมาเฟียร้าย 1 ]
ลูกพีช9.1K Dibacaบำเรอรักนายมาเฟีย
ลินญาร์27.3K Dibacaเจ้าสาวมาเฟีย
มดตัวจี๊ด38.9K Dibacaเดิมพันลวงรักร้าย
SS.WONDER120 DibacaServitude อาณัติรักเมียบำเรอ | เอเดนxพาย
พิชา - Phicha1.4K DibacaRevenge Love แค้นรัก
Piggy.g348 Dibacaฉันกลายเป็นแพทย์ประจำตัวของบอสมาเฟีย
YuIm79 Dibaca
