chapter 5

“แต่พี่รักพี่ภามนี่…มาก” นันทิยาตอบกลับเสียงเบาหวิว อยากให้ตัวเองเข้มแข็งกว่านี้ จะได้ตัดใจจากภามได้เสียที ไม่ต้องเจ็บช้ำใจเหมือนดังเช่นทุกวันนี้ แต่เธอก็ยังไม่อาจทำได้

“ผมรู้ครับ พี่รักพี่ภาม แต่พี่จะยอมเจ็บอยู่แบบนี้หรือครับ เป็นพี่ที่เจ็บและร้องไห้อยู่เพียงคนเดียว พี่ภามไม่เคยหันมาสนใจความรู้สึกของพี่สักนิด” สองมือใหญ่จับมือเล็กเรียวบีบเบา ๆ

“ผมรักพี่นะครับ ผมเจ็บปวดทุกครั้งที่เห็นพี่ร้องไห้และเป็นทุกข์แบบนี้โดยที่ผมช่วยอะไรไม่ได้เลย” ชานนท์พูดเสียงแผ่วเบาด้วยความอัดอั้นตันใจ เขาเป็นเพียงแค่คนนอกที่จะไปบอกกับภามว่า...ถึงไม่รักกันก็อย่าทำร้ายหัวใจกันแบบนี้ได้ไหม ไม่รักแต่ให้สงสารพี่สาวผมหน่อยได้ไหม

“พี่รู้ พี่...พี่ขออีกครั้งนะนนท์ ถ้าหากครั้งนี้พี่ภามทำให้พี่เจ็บอีก พี่...พี่จะยอมตัดใจ” นันทิยาเอ่ยบอกน้องชายเสียงเบาหวิวและขาดเป็นห้วง ใบหน้าสวยก้มลงมองสองมือเล็กที่วางจับกันอยู่บนตัก ในหัวใจอึดอัดคับแค้นทั้งโหวงเหวงและเบาหวิว

“สัญญานะครับ” ปลายนิ้วก้อยยาวใหญ่ยื่นออกมาตรงหน้าพี่สาว “ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ผมยังอยู่ตรงนี้...ข้าง ๆ พี่เสมอนะครับ”

นันทิยาพยักหน้ารับพร้อมยกนิ้วก้อยเล็กเรียวยื่นมาเกี่ยวกับนิ้วน้องชาย ด้วยความอัดอั้นตันใจหัวใจที่ไม่รู้ว่าจะทำตามคำพูดได้หรือเปล่า เพียงแค่เห็นหน้าภาม เธอก็เป็นเหมือนกับขี้ผึ้งที่มันถูกลนด้วยไฟ หลอมละลายกองแทบเท้าเขาในทันที แล้วอย่างนี้หรือที่จะตัดใจจากเขาได้ง่าย ๆ มองไม่เห็นทางเลยสักนิด ด้วยสายใยความผูกพันที่มีระหว่างกันมาตั้งแต่เด็ก ๆ จะให้ตัดใจนั้นคงจะยากยิ่งกว่าเข็นครกขึ้นภูเขา งมเข็มในมหาสมุทร

ลมหายใจอุ่นร้อนเป่าพ่นออกจากจมูกและริมฝีปากอวบอิ่มสีแดงสด แต่ถ้ามันถึงที่สุด ไม่ว่าจะทำยังไง เขาก็ไม่รัก แล้วยังจะมองไม่เห็นคุณค่าในตัวของเธอแล้ว...เธอก็คงจะต้องทำตามคำพูดที่ตกลงกับชานนท์ให้ได้ ไม่ว่าจะต้องเจ็บปวดแค่ไหน ก็ต้องพยายามทำให้ได้ ไม่แน่ว่าการทำแบบนั้น ภามอาจจะเห็นคุณค่าในตัวเธอขึ้นมาบ้าง และอาจเป็นเขาเองที่จะต้องเป็นคนไล่ล่า เอาตัวเธอมาเป็นเจ้าสาวให้จงได้...ใครจะไปรู้อนาคตได้ล่ะ

“เอาละ หายเศร้าได้แล้วนะครับ เห็นพี่ไทนี่เศร้า ร้องไห้แบบนี้ทีไร ผมไม่สบายใจเลย พานอยากจะร้องไห้เป็นเพื่อนด้วย” ชานนท์ล้อพี่สาวน้ำเสียงนุ่มทุ้ม เริ่มต้นหาเรื่องที่จะดึงเอานันทิยาไปจากเรื่องราวที่ทำให้เศร้าใจ ทุกข์ใจ

“อืม...ผมชักจะหิวแล้ว พี่สาวคนสวยทำอะไรให้น้องชายสุดหล่อคนนี้ทานหน่อยซิครับ นานแล้วที่ผมไม่ได้ทานอาหารฝีมือพี่สาวคนสวย ไม่รู้ว่ารสชาติมือจะยังคงเดิมหรือเปล่าน้า...”

ร่างหนาผุดลุกจากที่นั่งพร้อมดึงรั้งร่างพี่สาวเดินเข้าไปในห้องครัว แต่กลับต้องชะงักหยุดกึก เมื่อคนที่ถูกใช้ให้เป็นแม่ครัวเหมือนจะนึกอะไรได้ คิ้วเข้มเลิกขึ้นสูง หันกลับมามองด้านหลังตัวเองที่ตอนนี้มีรัศมีของสารวัตรนักขยันทำงานเริ่มต้นทำงานอีกแล้ว

“เดี๋ยว...”

“อะไรครับพี่ไทนี่” แม้จะรู้ว่าอีกฝ่ายจะพูดอะไร แต่ชานนท์ก็แสร้งทำเป็นไม่รู้ ดวงตาคมกริบเลิกขึ้นมองเพดานห้องสลับกับมองออกไปนอกบ้าน พร้อมด้วยคิ้วเข้มที่มันเลิกขึ้นเป็นจังหวะ ก่อนที่จะแปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเอาใจแทน

“มีอะไรครับพี่สาวคนสวย”

ไม่น่าเชื่อว่าคนร่างใหญ่ราวกับยักษ์จะเคลื่อนไหวได้รวดเร็วเพราะเพียงแค่แวบเดียวชานนท์ก็มายืนอยู่ด้านหลังร่างนันทิยา พร้อมวงแขนแข็งแกร่งที่โอบรอบเรือนกายพี่สาว พร้อมจมูกโด่งได้รูปที่กดลงบนพวงแก้มนุ่ม ๆ ทั้งสองข้าง

“หยุดเลยนนท์ ไม่ต้องมาเล่นมุกนี้ พี่ไม่สนุกกับเราด้วยนะ” มือเล็กเรียววางทาบบนแขนแกร่ง หยิบเอาเนื้อหนา ๆ ขึ้นมาเล็กน้อย บิดจนอีกฝ่ายร้องโวยวายดังลั่นห้อง

“โอ๊ย!! พี่ไทนี่น่ะแกล้งผม คอยดูนะ ผมจะฟ้องพ่อกับแม่”

“ก็เอาซิ พี่จะได้ฟ้องกลับเหมือนกัน” สองมือเล็กยกขึ้นเท้าสะเอวและชักสีหน้าใส่น้องชายที่ชอบชักใบให้เรือเสีย พาออกนอกลู่นอกทางเสียบ่อยครั้ง จนเธอลืมไปเลยว่าจะพูดอะไร แต่คราวนี้จะไม่ยอมละ ยังไงก็ต้องเอาเรื่องให้ได้ ไปมั่วกับใครมาล่ะถึงได้ขาดงานแบบนี้น่ะ

“ฟ้องเรื่องอะไรครับ” ชานนท์ยังแกล้งทำไขสือ ปลายนิ้วยาวใหญ่จี้ไปที่สะเอวพี่สาว เพราะรู้ว่านันทิยาจั๊กจี้ง่าย และก็เป็นอย่างต้องการเมื่ออีกฝ่ายหวีดร้องเสียงดังลั่น และเริ่มต้นเอาคืนเขาจนลืมเลือนเรื่องที่จะถามและต่อว่าเรื่องที่เขานั้นหยุดงานทำไมไปเสียสนิทใจ

เป็นนานที่สองพี่น้องเล่นกันจนเหนื่อยอ่อน พาร่างอ่อนระโหยโรยแรงกลับไปนอนซบกันที่โซฟาตัวนุ่ม เมนูอาหารที่นันทิยาคิดไว้ในสมองจะทำให้น้องชายกินก็เลือนหายไป กลับกลายเป็นว่าวันนั้นสองพี่น้องต้องใช้บริการร้านอาหารนอกบ้าน พร้อมเดินเล่นริมหาดทรายขาวสะอาด เล่นน้ำทะเล ก่อกองทรายเล่นกันเหมือนตอนที่เขาและเธอเป็นเด็กตัวน้อยอย่างสนุกสนาน

ชานนท์เดินก้มหน้ามองรายงานการจองห้องพักของแขกที่ฝ่ายการตลาดส่งมา หัวคิ้วหนายาวตวัดเฉียงทำมุมกับใบหูขมวดมุ่นจนเป็นปม

แผนทางการตลาดที่เขาวางไว้และผลตอบรับที่ได้รับมาก่อนหน้ามันควรจะได้ลูกค้ามากกว่านี้นี่นา ไหนจะลูกค้าที่เอเจนซี่ส่งมาให้อีก น้อยกว่าเมื่อทัวร์ที่แล้วเกือบจะสองเปอร์เซ็นต์เลยนะ น้อยกว่าที่เขากับภามคาดไว้สามเปอร์เซ็นต์ด้วย

อืม...มีอะไรผิดพลาดไปหรือเปล่า หรือเขายังได้รับเอกสารไม่ครบ

เห็นแบบนี้แล้วก็ต้องเปลี่ยนใจจากการเดินไปที่ห้องทำงานตัวเองกลับหลังหันเดินไปห้องทำงานของภาม อย่างนี้มันต้องปรึกษาหารือวางแผนหากลยุทธ์เรียกแขกเข้ามาพักในตัวโรงแรมที่เขาและภามเพิ่งจะทำการก่อสร้างเสร็จและเปิดให้บริการในหน้าทัวร์นี้อย่างเร่งด่วนแล้วล่ะ

โดยจะเน้นไปที่แขกกระเป๋าหนัก ที่เข้ามาเล่นในกาสิโนและต้องการอยู่เป็นสัดส่วนท่ามกลางท้องฟ้าสีคราม สายน้ำสีเขียวเหมือนมรกตที่จะแตะใต้ฝ่าเท้า เปิดประตูออกไปก็เล่นน้ำทะเลเย็น ๆ ท่ามกลางแสงแดดอันอบอุ่นหรือไม่ก็พระจันทร์ที่ไม่ว่าจะเป็นเต็มดวงหรือครึ่งดวงก็ตาม แต่บ้านทุกหลังที่สร้างนอกจากจะมีความคงทน ยังเน้นการอยู่ร่วมกับธรรมชาติโดยสงบ ไม่มีการทำร้ายและทำลายกัน

เพียงแค่ร่างหนาใหญ่เดินไปเกือบจะถึงห้องของภาม ไม่ทันจะลับเหลี่ยมโค้งก็ต้องหยุดกึก เมื่อหูแววได้ยินเสียงคุ้นเคย ที่ไม่ว่าจะจากกันไปนานถึงสองปีครึ่งเขาก็ยังจำน้ำเสียงหวานนุ่มนั้นได้เสมอ