chapter 6

“พี่ไทนี่พูดจริง ๆ นะคะ” รสรินเอ่ยถามว่าที่พี่สะใภ้น้ำเสียงจริงจัง พวงแก้มนุ่มอิ่มเต็มด้วยเลือดฝาดป่องออกเล็กน้อยอย่างไม่ค่อยเชื่อในคำรับรองที่ได้ยิน ก็ชานนท์น่ะเจ้าชู้ขึ้นชื่อลือชาขนาดนั้น จะเป็นไปได้หรือไงที่จะไม่มีสาว ๆ คอยพะนอแนบชิด

ดวงตากลมโตที่กะพริบปริบ ๆ มองมา ทำเอานันทิยาถึงกับแอบกลืนน้ำลายในลำคอ เพราะคำพูดที่พูดออกไปนั้นไม่มีคำไหนจริงเลยสักนิด ชานนท์มีหญิงรายรอบไม่เว้นแต่ละวัน เคียงข้างไม่เว้นแต่ละคืน บางคืนไม่กลับบ้านด้วยซ้ำ แต่ยังไงชายหนุ่มก็เป็นน้องชาย แค่ช่วยปกปิดให้ทั้งสองคนที่รักกับที่คนหนึ่งแสดงออกอย่างเต็มที่ แต่อีกคนต้องปกปิดความรู้สึกเอาไว้ภายใน เพราะความไม่เท่าเทียมของฐานะ การดูถูกเหยียดหยามจากคนที่อยู่รายรอบให้สบายใจ ดีกว่าบอกความจริงแล้วให้ทั้งคู่ต้องรบรากัน

สองมือเล็กยื่นไปจับมือเล็กเรียวของรสริน “ถึงจะมีจริง แต่นนท์ก็ไม่เคยจริงจังกับผู้หญิงคนไหน เพราะนนท์รักน้องรสคนเดียว แต่ช่วงนี้งานหนักมาก นนท์เลยไม่ได้ไปวุ่นวายกับผู้หญิงคนไหนเลยจ้ะ” นันทิยาเน้นย้ำเสียงนุ่มอีกครั้ง ‘พี่ช่วยเธอได้เท่านี้นะนนท์ ส่วนที่เหลือก็เคลียร์กับน้องรสเอาเองแล้วกัน’

“ค่า....” รสรินแย้มยิ้มหวานนุ่ม

“ความจริงน้องรสก็รู้หรอกนะคะ พี่ไทนี่พูดให้น้องรสสบายใจและเข้าข้างพี่นนท์ แต่ก็นะ...เห็นพี่ไทนี่ยืนยันหนักแน่นแบบนี้ น้องรสเชื่อก็ได้ค่ะ นี่ถ้าไม่ใช่พี่ไทนี่พูด น้องรสไม่เชื่อนะคะ ก็พี่นนท์น่ะเจ้าชู้เข้าไส้ไม่ต่างจากพี่ภามเลย”

รสรินพูดเสียงใสแจ๋วราวกับนกแก้วกับนันทิยาที่ยืนยันอย่างหนักแน่นเป็นมั่นเป็นเหมาะว่า ชานนท์ไม่ได้ทำตัวเหลวไหลแม้แต่นิดเดียว แต่แอบเอานิ้วชี้กับนิ้วกลางไขว้กันไว้พร้อมพยักหน้าหงึกๆ เหมือนกับกิ้งก่า ก็เธอรู้นิสัยคู่หมั้นดี มีหรือที่จะทำตัวเป็นฤๅษีชีไพรไม่สนใจผู้หญิงน่ะ เป็นไปไม่ได้เลย ให้เงินสิบบาทซื้อขนมกินได้เลย ลับหลังส่งเธอขึ้นเครื่องบิน ชานนท์จะต้องวิ่งรี่ปรี่ไปหาแม่สาวๆ ที่เขาเคยควงเป็นประจำนั่นแหละ

“ตายโหงแล้ว!” ชานนท์ร้องครางในลำคอ เมื่อคนที่ไม่คิดว่าจะได้เจอกลับได้เจอในวันที่เขาได้นัดกับสาวน้อยอีกคนว่าจะไปเล่นจ้ำจี้กัน แล้วนี่ก็เกือบจะได้เวลานัดที่จะไปทานอาหารตอนเที่ยงกันแล้วด้วย ไหนคืนนี้จะมีนัดกับพี่ภามไปปาร์ตี้ชายหาดกับสาว ๆ ให้มันรุ่งสางกันไปเลยอีกล่ะ

“พี่ไทนี่นะพี่ไทนี่ ทำกับน้องชายคนนี้ได้ยังไงครับ...ทำไมถึงไม่บอกกันก่อนว่าน้องรสมาถึงวันนี้ โหย...ตายแน่ ๆ เลยเรา”

แฟ้มเอกสารยกขึ้นปิดหน้าก็คงจะไม่ทันแล้ว เมื่อรสรินหันหน้ามาจ๊ะเอ๋กับเขาพอดีพร้อมส่งรอยยิ้มหวาน ๆ ที่มันละลายหัวใจเขาเหมือนกับขี้ผึ้งถูกลนด้วยไฟ

“พี่นนท์ขา...น้องรสคิดถึ้งคิดถึงพี่นนท์ม้ากมากเลยค่ะ”

รสรินวิ่งรี่ไปโถมตัวเข้ากอดชานนท์ที่ยืนอึ้งตัวแข็งเหมือนกับถูกใครเอาปูนมาราดขาไว้ จมูกโด่งได้รูปสูดเอากลิ่นกายหอมด้วยโคโลญจนเต็มปอด อยากที่จะเอาเปรียบอีกนิดด้วยการมอบจูบหวาน ๆ ให้ แต่เดี๋ยวไก่ตื่นหนีไปเสียก่อน แล้วเธอจะอดได้ชานนท์เป็นสามี หญิงสาวคิดติดตลก กลอกตามองไปทั่วกับพวงแก้มอิ่มเต็มที่มันป่องออกเล็กน้อย

“โอ๊ย!! เบา ๆ น้องรสเบา ๆ ครับ พี่หายใจไม่ออกแล้ว”

ใบหน้าคมคร้ามค่อนไปทางขาวแดงก่ำตลอดไปจนถึงใบหู ในหัวใจเต้นตึกตัก ๆ รัวเร็วจนแทบจะทะลุออกมาจากทรวง จะเบี่ยงหนีก็ทำไม่ได้ เมื่ออีกฝ่ายนั้นโถมกอดบดเบียดมาทั้งตัวจนส่วนนูนเด่นที่ใหญ่ด้วยไซส์ 36 คับซีเสียดสีกับแผ่นอกกว้าง

“แหม...ทีกับน้องรสละทำเป็นหวงเนื้อหวงตัว แต่ทีกับสาว ๆ พวกนั้นละก็ไล่จูบไล่หอม มันน่านักเชียว”

รสรินพูดทีเล่นทีจริง พร้อมตวัดค้อนใส่ชานนท์วงโต อีกทั้งปลายนิ้วหยิบและบิดเนื้อบนแขนใหญ่พอให้เจ็บเหมือนกับมดกัด กลับมาคราวนี้เธอคงจะต้องจัดการกับคนตรงหน้าจริง ๆ จัง ๆ เสียที ปล่อยปละละเลยให้เล่นสนุกมานานแล้ว ถึงคราวที่จะต้องเอาจริงแล้วล่ะ  

ฮึ! รสรินยิ้มเล็กน้อยที่มุมปากด้านหนึ่ง นัยน์ตาเป็นประกายวาววับ ‘อย่าหวังว่าจะรอดจากน้ำมือน้องรสคนนี้ไปได้นะคะพี่นนท์ขา หื่นและอึดมากใช่ไหมคะ น้องรสก็รับรองได้เลยว่าพี่นนท์จะต้องหมดแรงคาอกน้องรสแน่นอนค่า’

ชานนท์เสียววูบในใจ หนาวสั่นสะท้านขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล เมื่อได้เห็นรอยยิ้มมีเลศนัยที่รสรินส่งมาให้

หญิงสาวกำลังคิดจะทำอะไรแน่นอนและเรื่องนี้มันต้องเกี่ยวกับเขา ดวงตาคมกริบปรายไปมองพี่สาวเพื่อขอความช่วยเหลือ แต่ก็เหมือนกับเขาโดนปล่อยเกาะ เมื่ออีกฝ่ายส่ายศีรษะและยกไหล่ขึ้น พร้อมกับริมฝีปากที่ขมุบขมิบ

‘ขอโทษด้วยนะนนท์ คราวนี้พี่ช่วยไม่ได้จริง ๆ ’

“น้องรสถอยไปก่อนได้ไหมครับ พี่นนท์หายใจไม่ออก” ชานนท์พยายามเลี่ยงที่จะแตะเนื้อต้องตัวอันหอมกรุ่น ที่ชวนทำให้ระบบภายในร่างกายทำงานผิดปกติ

“ไม่ถอยได้ไหมคะพี่นนท์ขา...” ไม่เพียงแค่ปากแต่สองแขนเรียวยาวยิ่งโอบกระชับกอดรัดกายใหญ่สนิทแน่นขึ้น พร้อมเสียงหัวเราะในลำคอ ก่อนจะยอมปล่อยชานนท์ให้เป็นอิสระอย่างที่เธอไม่ชอบเลยสักนิด แต่ก็นะ เดี๋ยวไก่ตื่นหนีหมดอดกินลูกเจี๊ยบกันพอดีซิ

“แหม...น้องรสล้อเล่นแค่นี้เอง ทำเป็นหน้าบึ้งใส่ ถอยก็ได้ ชิ...”

รสรินพูดอย่างแง่งอนและเสียมิได้ แต่ฤทธิ์ของเธอนั้นก็มีใช่น้อย ก่อนที่จะยอมถอยห่างจากชานนท์ปลายจมูกเล็กโด่งได้รูปที่รับเชื้อมาจากทั้งพ่อและแม่กดลงไปบนแก้มสากระคายและริมฝีปากอวบอิ่มที่มันปัดไล้ผ่านริมฝีปากหนาของอีกฝ่ายอย่างจงใจ พร้อมเสียงหัวเราะใสแจ๋ว

“แหม...ไม่เห็นจะหอมเลย ไม่รู้สาว ๆ ชอบหอมพี่นนท์ได้ยังไง ใช่ไหมคะพี่ไทนี่”

ท้ายสุดหญิงสาวก็หันไปหาลูกคู่ที่ยืนยิ้มเฉยจนเป็นเฉื่อยชา ประกายในดวงตากลมโตที่เคยสดใสร่าเริงก็หม่นหมองและหดหู่ มองแล้วไม่เจริญหูเจริญตาเอาเสียเลย

“จริงซิ น้องรสว่าจะถามอยู่แล้วเชียว พี่ไทนี่เป็นอะไรคะ ทำไมไม่ค่อยพูดค่อยจาเลย แถมหน้าตาก็เศร้ามากด้วย หรือว่าพี่ภามรังแกเอาอีกแล้วใช่ไหมคะ ไม่ได้ละ เดี๋ยวน้องรสจะต้องจัดการพี่ภามให้หนัก ๆ เลย โทษฐานที่ทำร้ายพี่สาวสุดที่รักของน้องรส”