chapter 7

รสรินเอ่ยเสียงหวานนุ่ม กายโปร่งขนาดส่วนสูงน้อยกว่านันทิยาเล็กน้อยโถมตัวเข้ากอดร่างโปร่งบาง แนบซบใบหน้ากับลาดไหล่กว้าง

“โอ๋...พี่ไทนี่ไม่ต้องกลัวนะคะ เดี๋ยวน้องรสจัดการพี่ภามให้เองค่ะ” วงหน้ารูปไข่ตวัดมองไปที่ชานนท์พร้อมทำหน้าตาบึ้งตึงเครียดขึงใส่

“พี่นนท์ดูแลพี่สาวน้องรสยังไง ถึงปล่อยให้พี่ภามรังแกเอาน่ะ” เธอยังพ่วงความโกรธมาใส่ชานนท์ที่ไม่ยอมดูแลพี่สาว ปล่อยให้ถูกพี่ชายเธอรังแกทางด้านจิตใจบ่อย ๆ อีกด้วย

“พี่เปล่านะ” ชานนท์รีบปฏิเสธทันทีและรีบหาทางเปลี่ยนเรื่องให้มันห่างไกลจากตัวเองมากที่สุด ก่อนที่ตัวเองจะถูกหางเลขหนักจนไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะหาทางเล่นงานเขายังไงถึงให้สาสมกับโทษทัณฑ์

“น้องรสเพิ่งมาถึงใช่ไหม ดูซิหน้าตาแดงเชียวและมันแผลบเชียว แถมผมเผ้าก็ยุ่งเหยิงไม่เป็นทรงด้วย พี่ว่าไปพักก่อนดีกว่าไหม”

“ไม่ต้องเปลี่ยนเรื่องเลยพี่นนท์ มาให้น้องรสชำระความเสียดี ๆ เลยนะ”

รสรินตอบกลับอย่างรวดเร็ว มือเล็กเรียวคว้ามือใหญ่ของชานนท์ข้างหนึ่งและอีกมือคว้าแขนเรียวยาวของนันทิยามุ่งเดินไปห้องพี่ชายเพื่อชำระความผิดในทันที

เพราะหลงมัวในตัวหญิงที่เพิ่งมีความสัมพันธ์กัน ทำให้ภามไม่ได้ยินเสียงประตูห้องทำงานที่มันเปิดออก สองมือใหญ่ลากไล้ฟอนเฟ้นอกสาวอวบอิ่ม ปลายนิ้วยาวเรียวกดขยี้คลึงเคล้นปลายยอดทรวงนูนเด่นที่ดุนดันตัวเสื้อชั้นในลูกไม้สีบานเย็นบางเบาจนปกปิดอะไรไว้ไม่มิด

ริมฝีปากหนาร้อนทาบทับดูดเม้มยอดปทุมถันตวัดไล้จนชลดาถึงกับส่งเสียงร้องครวญครางออกมาอย่างสะกดกลั้นความวาบหวิวไว้ไม่ไหว สองมือเล็กเรียววาดไล้สะเปะสะปะไปตามเรือนกายแข็งแกร่ง สอดแทรกเข้าไปในตัวเสื้อ เพื่อจะได้สัมผัสถึงผิวกายแข็งแกร่งด้วยมัดกล้าม ดวงตากลมโตหลับพริ้ม แหงนหงายศีรษะไปด้านหลังด้วยลมหายใจที่มันหอบสะท้าน ในช่องท้องปั่นป่วนด้วยคลื่นปรารถนาที่มันโจมตีอย่างไม่มีหยุดยั้งให้ได้หายใจหายคอ

“ว้าย!! ตายแล้ว”

มือเล็กเรียวยกขึ้นปิดปากก่อนอย่างรวดเร็ว ดวงตากลมโตเบิกกว้างจนแทบจะถลนออกมาจากเบ้า โกรธแทนนันทิยาและอายกับความใจกล้าหน้าด้านของสองหนุ่มสาวที่ยังซุกไซ้คลอเคลียกันอยู่ตรงหน้า แดงก่ำจากทั้งวงหน้าไล่ไปถึงใบหูและลำคอ ฟันขาวสะอาดขบกัดจนพวงแก้มนิ่มนูนเด่น ประกายในดวงตาแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงสดเจิดจ้า

ถึงว่าซิ ปล่อยให้เธอเคาะประตูจนมือหงิกแล้วนะ ภามก็ยังไม่มีคำอนุญาต จนต้องเสียมารยาเปิดเข้ามาเอง ก็มัวแต่หมกมุ่นอยู่กับยัยผู้หญิงหน้าด้านที่ปล่อยให้ผู้ชายเชยชมอยู่นี่เอง

สองมือเล็กเกือบจะกระชากศีรษะทุยที่ซุกไซ้อยู่กับอกแล้วเชียว แต่ถ้าทำอย่างนั้นมันไม่ค่อยจะดีสักเท่าไหร่ มันต้องมีวิธีการที่ดีกว่านั้น

ขนาดเธอยังรู้สึกโกรธและเสียใจถึงเพียงนี้ แล้วนันทิยาเล่า จะโกรธจะเจ็บปวดสักเพียงไหน ไม่ต้องเหลือบสายตาไปมองก็รู้ว่าตอนนี้คนที่เธอคิดถึงคงจะน้ำตาคลอเบ้า เรือนกายสั่นเทาและซบซุกกับอกน้องชายเพื่อขอความเข้มแข็งมาช่วยให้ผ่านพ้นมันไปได้ โดยที่ไม่ทำอะไรเสี่ยง ๆ ให้ภามโกรธจนหักคอทิ้ง

สองมือเล็กเรียวยกขึ้นเท้าสะเอวอย่างไม่พอใจกับสิ่งที่ได้เห็นสุด ๆ สูดลมหายใจเข้าปอดแรง ๆ อยากจะหาอะไรทุบหัวพี่ชายให้แบะแตกจนเลือดอาบ นี่ถ้าเธอไม่คิดว่าจะกลับบ้านก่อนกำหนด อย่างหนึ่งเพราะต้องการมาจับผิดชานนท์ด้วยว่ามั่วกับผู้หญิงคนไหนอยู่ในตอนนี้ และอยากที่จะเซอร์ไพรส์พี่ชายด้วย เลยเลือกที่จะโทรหานันทิยาและขอร้องให้อีกฝ่ายไปรับเธอ พร้อมเก็บมันไว้เป็นความลับก็คงจะไม่ได้เห็นภาพแบบนี้

รสรินหันรีหันขวางด้วยความหงุดหงิดงุ่นง่านระคนสงสารนันทิยาที่ต้องมาพบเจอกับภาพนี้ มือเล็กยกขึ้นจับขมับด้านหนึ่ง เพราะไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดีแล้วกับสิ่งที่ได้เห็น เรื่องที่ได้รับรู้ถึงพฤติกรรมของพี่ชายที่ไม่เคยจะสนใจความรู้สึกของว่าที่พี่สะใภ้คนนี้เลย แต่ถ้าปล่อยไว้แบบนี้คงไม่ดีแน่ ต่อให้รักสักเพียงไหน แต่ถ้าหากว่ามันเจ็บช้ำมาก ๆ เข้า วันหนึ่งนันทิยาอาจทนรับไม่ไหวหนีหายไป แล้วพี่ภามนั่นแหละจะนั่งร้องไห้ มีเพชรอยู่กับตัวแต่ไม่คิดจะสนใจ กลับไปสนใจก้อนกรวด

ปลายลิ้นยาวกระทุ้งกระพุ้งแก้ม เดินนำหน้าคนอื่น ๆ เข้าไปในห้อง ก็เธอมันหนังหน้าหนานี่นา ไม่อายหรอกนะที่จะเดินเข้าไปดูให้มันชัด ๆ พร้อมกับ...

“น้องรส...จะทำอะไรน่ะ” ชานนท์ที่ก้าวเดินตามมาติด ๆ แขนหนึ่งโอบกอดพี่สาวไว้ไม่ให้ล้มลงกลางคัน อีกมือก็ยื่นไปคว้าแขนเรียวยาวเอาไว้และกระซิบถามด้วยความกลัวว่าภามจะโกรธเอา

รสรินสะบัดแขนออกจากการจับกุม และหันไปชักสีหน้าใส่ชานนท์ที่ไม่คิดจะช่วยเหลือแล้วยังคิดจะห้ามเธอด้วยการดึงรั้งออกไปจากห้องอีกด้วย

“ไม่คิดจะทำอะไรก็อยู่เฉย ๆ เถอะน่า เดี๋ยวน้องรสก็เล่นงานพี่นนท์ด้วยอีกคนหรอก” หญิงสาวส่งเสียงแว้ดใส่ ขณะควานหาโทรศัพท์มือถือราคาแพงที่มีกล้องตัวจิ๋วแต่คุณภาพกลับไม่น้อยนิด เพราะภาพถ่ายคมชัดแจ๋วเหมือนกับถ่ายจากกล้องถ่ายรูปราคาแพง

“พี่ไทนี่ห้ามน้องรสหน่อยซิครับ” ชานนท์ขอร้องพี่สาว “ไม่เป็นไรนะครับพี่ไทนี่ ไม่เป็นไรครับพี่ ผมอยู่กับพี่ตรงนี้ครับ”

ฝ่ามือใหญ่ลูบไล้แผ่นหลังเนียนนุ่มอย่างปลอบประโลม เขาเองก็ใช่ว่าจะไม่โกรธที่ภามทำอย่างนี้ แต่ก็จำต้องอดทนอดกลั้นเอาไว้ คนบางคนจะต้องให้สูญเสียก่อนถึงจะรู้ซึ้งว่าตัวเองต้องการสิ่งใด

ชานนท์โอบประคองรอบกายโปร่งที่สั่นเทาและเย็นจัดเหมือนกับคนซึ่งแช่อยู่ในกองน้ำแข็งไปนั่งบนโซฟาตัวนุ่ม มือใหญ่จับรั้งใบหน้าซีดเผือดแนบชิดอกกว้างไม่ให้มองภาพที่ทำให้หัวใจปวดร้าวและอ่อนล้า

อยากจะบอกกับน้องชายว่าเธอไม่ได้เป็นอะไร...ไม่ได้เป็นอะไรเลย มันก็แค่เจ็บเหมือนที่เคยเจ็บมา แต่มันพูดไม่ออก ไม่มีเสียงใด ๆ หลุดออกจากริมฝีปากที่ขบกัดจนแดงก่ำเหมือนเลือดจะปริออก

มือเล็กยกขึ้นกำสาบเสื้อเอาไว้จนเส้นเอ็นปูดโปน เจ็บจนน้ำตาหยุดไหลไปโดยปริยาย

ดวงตาคู่สวยที่มันปิดลง ด้วยไม่อยากได้เห็นใบหน้าคนใจร้าย ด้วยน้ำตามันปรี่ไหลชโลมหัวใจจนเต้นอ่อนเหมือนคนไข้หนักที่กำลังจะสิ้นลมหายใจอยู่ในไม่กี่วินาทีข้างหน้านี้แล้ว

รสรินจับภาพไว้อย่างเรียบร้อยทุกช็อตทุกมุมไม่มีพลาด ก่อนเคลื่อนกายออกจากโต๊ะพี่ชาย พร้อมทำหน้าเป็น นัยน์ตาเป็นประกายไว้ต้อนรับอีกฝ่าย

“ตายแล้ว!” เสียงแหลมปรี๊ดดังจากกลีบปากอวบอิ่ม