로그인SPECIAL 3สัญญาใจ 3 สิบสองปีก่อน “ฮึก!” “กลับบ้านได้แล้ว ถ้าเธอยอมกลับ เราจะปั่นจักรยานให้ซ้อนทุกวัน” “เพลิงขี้โม้ ฮึก!” “เราใจดี” เด็กหญิงตัวน้อยสะอึกสะอื้นอยู่บนชิงช้าซึ่งไร้การกวัดแกว่ง โดยมีเด็กชายวัยเดียวกันยืนใช้ปลายเท้าเขี่ยดิน
ทว่าเพียงเรนหันมองกลับมา เพลิงกลับเบนสายตาไปอีกทางเสียงเกากีตาร์เพี้ยนผิดในหลายจังหวะบ่งชัดว่าตัวคนทำการแสดงเสียสมาธิ แต่เหล่าผู้รับชมที่ยังคงหลับหูหลับตาร้องกรี๊ดคงไม่รู้ถึงความจริงเพลิงรู้ว่าเขาไม่ได้เสียสมาธิ แม้ไม่อยากยอมรับแต่ปฏิเสธไม่ได้ว่าที่กำลังเป็นอยู่ในขณะนี้อาจเป็นเพราะเขาเสียอาการกับเ
SPECIAL 2สัญญาใจ 2สิบนาทีต่อมาร่างผอมบางของเรนยืนอยู่ที่ตำแหน่งเดิม สายตากวาดมองไปยังความคึกคักรอบด้าน เครื่องหน้าหมดจดมียิ้มมุมปากผุดเผยในสีหน้า เพียงคิดว่าเพลิงจะต้องกระดากอายกับจำนวนคนที่เพิ่มมากขึ้นเธอก็รู้สึกขบขันอย่างบอกไม่ถูกหลังจากการแสดงห้องล่าสุดของระดับชั้นจบลง เพียงแค่ร่างสูงคุ้นตาเด
SPECIAL 1สัญญาใจ 1 หลายปีก่อน “เพลิงจะเขินอะไร?” “ไม่เขินได้ไง? คนทั้งโรงเรียน” “รุ่นน้องกรี๊ดเพลิงกันทั้งนั้น ไม่เห็นต้องอาย” “อาย” เพลิงพยักหน้ารับไม่กระดากแม้แต่นิด “เธอลองขึ้นไปร้องเพลงแล้วมีคนเป็นพันนั่งมองอยู่ข้างล่างเวทีดูไหม?”
“เพลิง” คนตัวเล็กเงยหน้าขึ้นมอง ก่อนจะพยักพเยิดไปทางถนนอีกฟาก “เราไปหาถุงทองกันไหม วันก่อนแม่บอกว่ามันคลอดลูกตั้งห้าตัวแน่ะ…”ถุงทอง เป็นหมาพันธุ์โกลเดนรีทรีฟเวอร์ ที่ทั้งสองหนุ่มสาวมักจะแวะไปเล่นนั่งเล่นให้อาหารอยู่เป็นประจำ…แม้รู้ดีว่าถุงทองเป็นเพียงข้ออ้างเพื่อจะได้ไปเจอหน้าคนรู้จัก แต่เพลิงไม่เ
เพลิงได้แต่นึกหัวเราะในใจ ยายเด็กดอยเขินเป็นเสียที่ไหน…ทีเมื่อชั่วโมงก่อนคนที่อายแทบตายคือไอ้เพลิงคนนี้ ขณะที่เขาเขินจนตัวแดง ลูกรักของยายน้อยกลับจ้อไม่หยุดปาก ทีงี้ทำเป็นเขิน…จากนั้นสองหนุ่มสาวก็พากันแวะไปที่ร้านขายดอกไม้ซึ่งอยู่ในระยะเดินถึงกัน เวลาไม่นานทั้งสองคนก็หยุดยืนที่หน้าแผงขายดอกไม้คุ้น
“กับพวกพี่ ๆ กูมาได้ แต่ถ้านั่งจ้องนมเมาตูดแบบมึงกูไม่เอา”“แหม” เติร์กถึงกับเบ้ปากหัวเราะเสียงดัง “เป็นคนดีขึ้นมาทันที”“…” เพลิงนึกอยากจะยันโครมเจ้าของเสียงเข้าให้สักที โชคดีที่มีโต๊ะขวางอยู่ที่ด้านหน้า แต่เรนคงไม่คิดถือสาไอ้พวกปากเปราะเพราะเจ้าคงเริ่มชินชา“เออ กูมีเรื่องจะเล่าให้ฟัง” เติร์กทำตาโ
“มีสิ” ถึงเรนก็หลุดหัวเราะเช่นกัน “เรากลัวผอมตายเลยตัดสินใจมาหาเพลิง”“ที่มาหา เพราะแค่กินข้าวไม่อร่อย?” มุมปากได้รูปกระตุกยิ้ม เสียงเรื่อยเฉื่อยถากถางอย่างไม่จริงจัง “คนอะไรจะเห็นแก่กินขนาดนั้น”“…”“เงียบทำไม?”“เรามาหา เพราะทนคิดถึงเพลิงไม่ไหว” เรนสารภาพในคำเดิมที่เคยได้พูดไปแล้วเมื่อไม่กี่เดือนก
“รู้” ใบหน้าหล่อขยับเข้าโลมเลียใบหูเล็ก ลากเลียผ่านไรขนอ่อนบริเวณลำคอ “ถ้าไม่เสียวคงไม่ร้องขอคืนละหลายรอบ” เพลิงไม่ได้พูดเกินจริงแต่อย่างใด และคนที่ปากก็บอกว่าเขินว่าอายก็ยังคงกอดซบครางเสียงหวานไม่ขาดปาก “ชอบไหม? ลึกพอไหม” ลำกายแทงพรวดสุดความยาวบดขยี้จุดเชื่อมต่อความรู้สึกเข้าหากัน“อื๊อ…” เรนสะบัดห
CHAPTER 56ความลับ 1 สัปดาห์ต่อมา เพลิงอยากตั้งประเด็นสอบถามในหัวข้อใครเป็นคนคิดงานเลี้ยงอำลาส่งท้ายพี่ปีสี่ งานที่ตั้งแต่เปิดภาคเรียนเขาได้ร่วมสังสรรค์มานับครั้งไม่ถ้วน จะเลี้ยงส่งกันเพื่ออะไรในเมื่อรุ่นพี่ชั้นปีที่ว่าก็ยังเห็นหน้ากันอยู่ทุกวันวันนี้เป็นอีกคืนที่พวกเขาต้องเ







