เด็กในความลับ

 

บทนำ

@คณะบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยX 14.45 น.

“ยัยจัส ฉันหิวข้าวแล้ว เราไปกินข้าวกันเถอะ”

“เดี๋ยว!! ขอทำข้อนี้ให้เสร็จก่อน แป๊บนึง”

“แป๊บของแกนี่กี่นาที?”

“ไม่เกินสิบนาที จะเสร็จแล้วเนี่ย”

เสียงใสเอ่ยตอบเพื่อนสาวคนสนิทอย่างคริสตัลไป ในขณะที่เธอกำลังตั้งหน้าตั้งตาทำโจทย์บัญชีต้นทุนที่อาจารย์เพิ่งให้เป็นการบ้านมาเมื่อเช้า

“ไม่รู้ว่าจะรีบทำไปทำไม ค่อยกลับไปทำที่บ้านเอาก็ได้นี่นา”

“ก็วิชานี้มันยากไง เรียนเสร็จปุ๊บก็ต้องรีบทำเลย ไม่งั้นลืมแน่ๆ “

“คนความจำดีอย่างแกเนี่ยนะ จะลืม? เป็นฉันก็ว่าไปอย่าง”

“แกอย่าเพิ่งชวนฉันคุยสิ เดี๋ยวไม่เสร็จนะ”

จัสมิน หรือที่คริสตัลชอบเรียกเธอว่า ‘จัส’ เอ่ยขึ้นอีกครั้ง ก่อนจะหันไปตั้งหน้าตั้งตาทำโจทย์บัญชีตรงหน้าของเธอต่อ โดยใช้เวลาไม่ถึงสิบนาทีเธอก็ทำโจทย์ข้อนี้เสร็จ แล้วทั้งคู่ก็พากันไปกินข้าวที่โรงอาหารของคณะ

“แกจะกินอะไร?”

ทันทีที่เดินมาถึงโรงอาหาร คริสตัลก็เอ่ยถามจัสมินในทันที

“อยากกินก๋วยเตี๋ยวต้มยำ แกล่ะ?”

“งั้นเดี๋ยวฉันกินข้าวมันไก่”

หลังจากที่ทั้งคู่ตกลงกันเสร็จสรรพ ก็ต่างแยกย้ายไปซื้อของใครของมัน ก่อนจะกลับมาเจอกันตรงโต๊ะที่นั่งเป็นประจำเหมือนเดิม

“วันนี้กลับด้วยกันมั้ย เดี๋ยวเฮียไคมารับ”

“ไม่ดีกว่า เกรงใจพี่แกอะ เดี๋ยวฉันนั่งรถเมล์ กลับเอาก็ได้”

“จะเกรงใจทำไม บ้านแกกับบ้านฉันก็อยู่ติดกันอยู่แล้ว เฮียไม่ว่าอะไรหรอก”

จัสมินนั่งชั่งใจอยู่นาน ก่อนจะตอบตกลงเพื่อนของเธอไป แล้วทั้งคู่ก็เริ่มจัดการกับอาหารที่อยู่ตรงหน้าของใครของมันราวๆ ครึ่งชั่วโมง ก่อนจะพากันขึ้นเรียนวิชาสุดท้ายของวัน

 

สองชั่วโมงต่อมา 17.45 น.

“เย้!! เรียนเสร็จสักที จะได้กลับไปนอนดูซีรีส์แล้วโว้ย!!”

เสียงคริสตัลที่นั่งอยู่ด้านข้างของจัสมินดังขึ้นในทันทีหลังจากที่อาจารย์ประจำวิชาเดินออกจากห้องไป

"แกไม่ทำการบ้านหรือไง?”

“เดี๋ยวค่อยลอกแกเอาก็ได้นี่นา อีกอย่างกว่าจะส่งอาจารย์ก็ตั้งอาทิตย์หน้า แกจะรีบไปไหนของแก ฮะ!!”

“ทำเลยมันจะได้จำไง แต่ละวิชาถ้าทิ้งไว้นานเดี๋ยวลืมนะ บัญชีแต่ละตัวไม่ใช่ง่ายๆ ด้วย”

“ลอกแกแหละ ง่ายสุด ไว้เดี๋ยวค่อยให้แกมาติวตอนใกล้สอบอีกรอบเอา”

จัสมินได้แต่มองเพื่อนรักของเธอด้วยความปลง ก่อนจะหันไปเก็บอุปกรณ์การเรียนใส่กระเป๋าของตัวเอง

 

 

“นั่นคนยืนมองอะไรกันเยอะแยะ?”

เสียงใสเอ่ยขึ้นในทันทีหลังจากที่เธอกับคริสตัลเดินมาถึงหน้าตึกคณะ

"จะอะไรซะอีกล่ะ โน่นไงตัวต้นเหตุ”

สายตาคู่สวยมองตามที่เพื่อนรักของเธอบอก ก่อนจะเห็นรถสปอร์ตคันสีน้ำเงินจอดเยื้องๆ กับตึกคณะพร้อมกับเจ้าของที่ยืนพิงรถอยู่

“พี่แก?”

“อือ มารับแค่นี้เอง จำเป็นต้องแต่งหล่อขนาดนี้ป่ะ?” คริสตัลว่าพลางเดินไปหาพี่ชายของเธอที่รถโดยไม่ลืมที่จะลากแขนจัสมินให้เดินตามเธอมาด้วย

โดยระหว่างทางที่เดินไปนั้น ได้ยินแต่เสียงกรี๊ดกร๊าดของพวกผู้หญิง ทั้งรุ่นพี่รุ่นน้องที่ยืนมองไคโรกันตาเป็นมัน

 

“เฮียไค”

“มาแล้วเหรอ”

“สวัสดีค่ะ” จัสมินยกมือไหว้ชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าในทันที เพราะถึงยังไงเขาก็อายุมากกว่าเธอตั้งเกือบสิบปี โดยที่ไคโรก็พยักหน้ารับไหว้เธอเช่นกัน

“มารับน้อง หรือว่ามาโชว์ตัวกันแน่คะ แต่งหล่อซะจนสาวเล็กสาวใหญ่หลงกันหมดแล้วเนี่ย”

คริสตัลอดไม่ได้ที่จะพูดจาเหน็บแนมพี่ชายของเธอ เพราะสิ่งที่เธอพูดมันไม่เกินจริงเลยสักนิด

มารับแค่นี้ ต้องแต่งแบรนด์เนมทั้งตัว ไม่พอยังสวมแว่นกันแดดอีก ซึ่งเวลานี้แดดก็ไม่ใช่จะมีแล้ว

“คนมันหล่อ ช่วยไม่ได้อะเนอะ” ไคโรว่าพลางยักคิ้วส่งไปให้น้องสาวของเขา ซึ่งคริสตัลก็ได้แต่ทำตากลิ้งเกลือกไปมาด้วยความปลง ส่วนจัสมินเองก็ได้แต่อมยิ้มแล้วมองสองพี่น้องนี้คุยกัน

 

 

@ในรถ

“อยากแวะที่ไหนก่อนกลับบ้านมั้ย?”

ทันทีที่ขึ้นมาบนรถ ไคโรก็เอ่ยถามเด็กสาวทั้งสองคนที่นั่งอยู่ตรงเบาะหลังทันที

“หนูอยากกินปิ้งย่างอะเฮีย แวะไปกินหน่อยได้มั้ยคะ?”

“แต่แกเพิ่งกินข้าวไปเมื่อตอนสามโมงนี่เองนะ!” จัสมินหันไปกระซิบข้างกกหูของคริสตรัลทันทีหลังจากที่เธอตอบไคโร พี่ชายของเธอไป

“ก็หิวอีกแล้วอ่า อีกอย่างเมื่อกี้ใช้พลังงานในการเรียนมากไปหน่อย นะนะนะ!! ไปกินปิ้งย่างกันก่อนแล้วค่อยกลับ”

“สรุปว่า ไปกินปิ้งย่างกันนะ”

ไคโรเอ่ยถามย้ำอีกครั้ง ซึ่งคริสตัลก็ยังคงยืนยันคำเดิม จนจัสมินต้องเออออตามน้ำไปอย่างเลี่ยงไม่ได้ และเธอก็ไม่ลืมที่จะส่งข้อความไปบอกแม่ของเธอ เผื่อท่านจะรอกินข้าวอยู่ที่บ้าน

แต่คำตอบที่ได้กลับมานั้น

แม่ : พอดีเลยลูก

แม่ : แม่ยังอยู่ข้างนอกอยู่เลย

แม่ : วันนี้อาจจะกลับดึกหน่อย

แม่ : ยังไงถ้าหนูง่วงหนูก็นอนก่อนเลย

แม่ : ไม่ต้องรอแม่ก็ได้นะ

 

จัสมินอ่านข้อความที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอของตัวเอง ด้วยความปลง เพราะเธอรู้สึกว่าช่วงหลังๆ นี้ แม่ของเธอจะกลับบ้านดึกแทบทุกวัน บางวันก็ยันเช้าเลย

เธอเคยถามว่าแม่ของเธอไปที่ไหน แต่คำตอบที่ได้ก็คือไปสังสรรค์กับเพื่อน

 

@ร้านปิ้งย่าง

“เดี๋ยวหนูขอไปเข้าห้องน้ำก่อนนะเฮีย ฝากยัยจัสมินแป๊บนึงนะคะ ห้ามให้ผู้ชายโต๊ะนั้นมาขายขนมจีบนะ คนนี้หนูหวง”

หลังจากที่นั่งกินปิ้งย่างกันมาสักพัก คริสตัลก็ขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อน ซึ่งก่อนไปเธอก็กำชับไคโรพี่ชายของเธอเอาไว้อย่างเป็นมั่นเป็นเหมาะ

“แกก็เว่อร์มาก ใครจะมาจีบฉันที่ร้านปิ้งย่างกัน”

“ก็ผู้ชายโต๊ะนั้นไง มองแกตาเป็นมันตั้งแต่ที่พวกเราเดินเข้ามาในร้านนี้แล้ว”

คริสตัลว่าพลางใช้หางตาแลมองไปยังโต๊ะของผู้ชายที่อยู่ถัดจากโต๊ะของพวกเธอไปประมาณ 3-4 โต๊ะด้วยกัน

“เดี๋ยวเฮียรับบทเป็นพี่ชายของจัสมินเอง เราไม่ต้องห่วง”

“อย่างเฮียทรงพี่ไม่ได้หรอก ต้องทรงพ่อเท่านั้นค่ะ ไปนะ เดี๋ยวมา”

พูดจบคริสตัลก็รีบเดินไปที่ห้องน้ำทันที เพราะตอนนี้ข้าศึกเริ่มประชิดกำแพงเมืองของเธอแล้ว

“เรากับยัยคริสนี่เป็นแค่เพื่อนกันจริงๆ ใช่ป่ะ?”

ไคโรเอ่ยถามร่างบางที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกับเขาหลังจากที่คริสตัลไปเข้าห้องน้ำ

“เอ่อ เฮียไคหมายความว่าไงคะ จัสไม่เข้าใจ”

“ก็หมายความว่า เธอกับน้องสาวของเฮียไม่ได้เป็นเลสเบี้ยนใช่มั้ย?”

“แค่ก!! แค่ก!! แค่ก!!”

น้ำที่ยกดื่มเข้าไปแทบจะสำลักออกมาจากปากของจัสมินหลังจากที่เธอได้ยินคำถามของคนตรงหน้า

“หนูกับยัยคริสเป็นแค่เพื่อนกันค่ะ อีกอย่างหนูชอบผู้ชาย ไม่ได้ชอบเพศเดียวกัน”

“แล้วเรามีแฟนยัง?”

“คะ?”

พอเจอคำถามจากคนตรงหน้า จัสมินก็ได้แต่ทำหน้างุนงง

“จัสมินมีแฟนหรือยัง?”

“เอ่อ ยังค่ะ เฮียไคถามทำไมคะ?”

“ก็แค่อยากรู้ ว่าสวยๆ แบบเราเนี่ยจะมีแฟนหน้าตายังไง”

 

 

————————-

แหนะ!! แหนะ!! แหนะ!! เพิ่งตอนแรกเอง ใจเย็นๆเน่อบักไคโร 🫣🫣

อ่านจบกดใจ + คอมเม้นท์กันด้วยนะคะ เยิฟๆ