ตอนที่ 4

กลิ่นหอมละมุนของกาแฟครีมนมในยามเช้ารับกับทอแสงอ่อนละมุนของดวงตะวันไม่ได้ดึงเหมยที่กำลังจมอยู่กับความคิดตัวเองให้หลุดออกมาได้เลย

ร่างเพรียวระหงยืนรับแสงอ่อนข้างกระจกร้านคาเฟ่ กอดอกกัดสันในปากเบา เหม่อลอยรอคิวเรียกออเดอร์ที่เพิ่งสั่ง ในขณะที่ลูกค้าคนอื่นก็ทยอยกันเข้ามาอย่างไม่ขาดสาย

เสียงเซ็งแซ่รอบกายไร้ความหมาย เมื่อคนตกอยู่ในภวังค์ความคิดกำลังคร่ำเครียดจนแสดงความรู้สึกผ่านทางสีหน้าและแววตาคู่สวย

เมื่อวานเย็นก่อนที่ภามจะจบบทสนทนาเขายังทิ้งคำถามแกมสงสัยเล็กๆ สะกิดใจคนมีชนักติดหลังให้ได้สั่นเล่น

...คล้ายผมจะเคยเห็นของของคุณดีไซน์เดียวกันเลย คุณซื้อมาจากร้านไหน

เป็นคำถามแกมสงสัยสั้นๆ ที่ทำเอาหายใจติดขัด อ้ำอึ้งอยู่นานหลายนาทีกว่าจะพิมพ์ตอบกลับไปได้ว่าร้านเครื่องประดับทั่วไปตามห้าง ก่อนเขาจะเงียบไป

...หากจะบอกว่าเป็นเครื่องประดับลูกรักที่ออกแบบด้วยตัวเอง และยังสั่งให้ร้านทำขึ้นมาเป็นพิเศษ ก็โป๊ะนะสิ!

“เฮ้อ...” ปากอิ่มเป่าลมถอนหายใจพลางทิ้งศีรษะลงก้มหน้า ปอยผมข้างแก้มเนียนทิ้งตัวลงตามแรงโน้มถ่วงโลก ก่อนลมเย็นอ่อนๆ จะพัดเข้ามาปะทะกับใบหน้าเกลี้ยงเกลา เรียกความสนใจกลับมาอยู่กับปัจจุบัน

“งานมีปัญหาเหรอครับ ผมเห็นพี่ถอนหายใจพักใหญ่แล้ว”

เหมยชะงักความสนใจ เงยหน้าขึ้นมาเอียงหันยังเจ้าของเสียงคุ้นหูที่อยู่ในระยะใกล้ ก่อนจะพบว่าเป็นหนุ่มนักศึกษาฝึกงานคุ้นหน้า รุ่นน้องร่วมมหาลัยแถมยังบังเอิญเป็นน้องสายรหัสของเพื่อนสนิทอย่างเทียนหอมอีกต่างหาก

แม้จะเรียนจบออกมาใช้ชีวิตวัยทำงานหลายปีแล้ว แต่ทว่าเวลาว่างๆ สายรหัสที่สนิทสนมกันก็ยังนัดออกมาทานข้าวกันเป็นครั้งคราว นั่นจึงทำให้เธอมีโอกาสได้รู้จักกับรุ่นน้องใหม่ๆ รวมถึงหนุ่มหน้าใสสไตล์เกาหลีคนนี้ด้วย

“กาย.. ยังไม่เข้างานเหรอ” ระบายยิ้มเล็กน้อยก่อนจะหมุนตัวมาประชันหน้ากับหนุ่มรุ่นน้องซึ่งหน้า หลุบมองแก้วกาแฟสองแก้ในมือหนาแล้วดึงสายตากลับยังใบหน้าหล่อเหลา

“ก็เกือบจะเข้าแล้วครับหากว่าไม่เห็นพี่กำลังยืนเหม่อลอยพร้อมทำหน้าเครียดซะก่อน แถมยังลืมกาแฟตัวเองอีก เขาเรียกตั้งแต่มีคนยืนต่อคิวสั่งออเดอร์เป็นแถวยาวจนตอนนี้ไปนั่งรอกันหมดแล้วพี่ยังไม่ไปรับสักที ผมเลยรับมาให้ นี่ครับ”

กายเอ่ยพลางทำหน้าทำตาเป็นท่าทางประกอบเพราะยังถือแก้วกาแฟไว้เต็มสองมือ ก่อนจบก็ยื่นแก้วกาแฟในมือตัวเองให้กับเลขาท่านประธานที่วันนี้ดูสติไม่ค่อยอยู่กับร่องกับรอยสักเท่าไหร่

อาจเครียดเรื่องงาน... มั้ง คนทำงานระดับสูงมักจะมีเรื่องให้เครียดหนักกว่านักศึกษาฝึกงานใช่หรือเปล่า

“อ้าวเหรอ พี่ไม่ได้ยินเลยขอบใจนะ”

“ได้ยินก็คงไม่รอให้น้ำแข็งละลายจนจะหมดแก้วแบบนี้แล้วครับ”

“ฮ่าๆๆ นั่นสินะ”

เหมยหัวเราะพลางรับแก้วกาแฟในมือชายหนุ่มมาถือเอาไว้เอง ยอมรับเลยว่าวันนี้สติสตังไม่ค่อยอยู่กับร่องกับรอยจริงๆ เผลอแป๊บๆ ก็เหม่ออีกแล้ว คิดไม่ตกเรื่องที่ต้องหาคนมารับเป็นเจ้าของสร้อยข้อมือของตัวเอง เพื่อที่ปัญหาจะได้จบๆ ไป

มันยากมากแต่ก็ต้องทำ หากว่ายังอยากทำงานอยู่ที่นี่ หากว่ายังอยากมีเขาอยู่ในสายตา

“เครียดเหรอครับ ช่วงนี้ไม่ค่อยมีโปรเจกต์ใหญ่ๆ นี่นา”

“เปล่าๆ พี่เครียดเรื่องที่บ้านน่ะ กายก็รู้นี่ว่าน้องชายพี่เรียนหมอ ทีนี้ก็เลยมีปัญหากับแฟนบ่อยๆ เรื่องเวลา มันเลยทำให้พี่เครียดไปด้วย”

อย่าหาว่าเธอเป็นคนโกหกเก่งเลยนะ เลิ่กลั่กไม่กล้าสบตาคู่สนทนาเหมือนกันตอนที่กุเรื่องโกหก ขอโทษขอโพยน้องชายยกใหญ่เพราะไปแช่งเรื่องทะเลาะมีปัญหากับแฟน ทั้งที่ความจริงแล้วรายนั้นเอาใจคนรักจะตาย

กายฟังแล้วก็พยักหน้า ไม่ได้ออกความเห็นหรือเสนอความคิดออกไป เพราะตัวเองก็ยังเอาตัวไม่รอดเรื่องความรักความสัมพันธ์พวกนี้ จะกล้าไปเสนอหน้าได้อย่างไร

มองการกระทำเล็กๆ น้อยๆ ของเหมยอย่างการเสียบหลอดดูดสีขาวลงในแก้วกาแฟ พลางยกขึ้นมาดูดของเหลวสีอ่อนรสขมไปอึกใหญ่ ขบเม้มหลอดนิ่มเล่นเหมือนเด็กแล้วก็หัวเราะน้อยๆ ด้วยความเอ็นดู

เวลางานหญิงสาวจะเปลี่ยนเป็นคนที่จริงจัง พูดจาฉะฉานเป็นการเป็นงานสมกับเป็นเลขาของท่านประธานใหญ่ แต่หากนอกเวลางานก็กลับมีมุมน่ารักน่าเอ็นดูคล้ายเด็กหญิงตัวเล็กตัวน้อยเหมือนกัน

“งานไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหม ถ้ามีอะไรไม่เข้าใจถามพี่เลี้ยงได้เลยนะ หรือหากว่าพี่เลี้ยงไม่ดีมาฟ้องพี่ก็ได้เดี๋ยวจะฟ้องท่านประธานให้”

“ฮ่าๆๆ ไม่ต้องห่วงครับ ทุกอย่างสบายมาก ไม่มีปัญหาอะไรเลย”

เหมยยิ้มน้อยๆ ในขณะที่พากันเดินเข้ามาในเขตบริเวณของบริษัทการเงินยักษ์ใหญ่ ทักทายเพื่อนร่วมงานตามปกติจนกระทั่งเดินเข้ามาในตึกบริษัทรอยยิ้มที่ประดับใบหน้าสวยตลอดเกือบสิบนาทีที่เดินมากับกายกลับค่อยๆ ลดลง แม้จะไม่เจื่อนจางถึงขั้นหายไปจากใบหน้าเลย แต่มันก็น้อยลงมากอยู่ดี

ดวงตากลมจ้องมองตามร่างสูงสง่าของภามที่เดินเข้ามาหาพร้อมกับใบหน้านิ่งเรียบตามแบบของเขา ดวงตาคมกริบคู่นั้นจ้องหน้าเธออยู่นานนับนาที ก่อนจะผละออกไปยังคนข้างๆ ที่หยุดยืนข้างกัน

กลิ่นหอมเฉพาะโชยแตะจมูกดึงภาพวาบหวามค่ำคืนอันเร่าร้อนนั้นกลับเข้ามาในความทรงจำของเหมย จำต้องส่ายสะบัดไล่ภาพน่าอายให้ออกหายไปจากสมองระยะกระชั้นชิดเกรงจะถูกจับผิด พร้อมกันกับร่างสูงใหญ่ของภามที่เดินเข้ามาหยุดตรงหน้าพอดี

“...สวัสดีค่ะท่านประธาน วันนี้มาทำงานเช้าจังเลยนะคะ” ยิ้มแห้งทักทายสั่นปลายเสียงนิดๆ พยายามจะเป็นปกติแม้ว่าตอนนี้มือไม้มันจะเย็นเสียจนแข็งไปหมดแล้วก็ตาม

สงสัยไม่น้อย เพราะปกติภามจะเข้างานเช้าสุดก็เจ็ดโมงครึ่ง แต่นี่มันเจ็ดโมงเช้านิดๆ เอง หรือว่าเขาจะนอนที่นี่เมื่อคืน?

“ผมต้องถามคุณมากกว่าว่าทำไมมาสายเอาป่านนี้ อีกยี่สิบนาทีต้องขึ้นเครื่องแต่ยังมัวเดินลอยชายกับนักศึกษาฝึกงาน มันใช้ได้เหรอครับคุณอรปรียา”

“คะ?” ขึ้นเครื่องเหรอ ขึ้นเครื่องไปไหน ตารางงานภามวันนี้ไม่ได้มีออกไปข้างนอก แถมตอนบ่ายสองยังมีประชุมประจำเดือนอีก

“คุณเป็นเลขาผมนะครับ ผมมีหน้าที่ต้องรายงานตารางงานตัวเองให้คุณหรือไง”

เหมยกะพริบตามองใบหน้าคมคายของประธานหนุ่มอยู่หลายวินาที ก่อนจะก้มหน้าลงเอ่ยขอโทษที่หละหลวมต่อหน้าที่ ไม่ได้หมายความว่าเขาต้องรายงานตารางงานตัวเองให้เธอฟัง เพราะเธอต่างหากที่มีหน้าที่นั้น แต่วันนี้มัน..

หากมองไม่ผิด รู้จักภามดี ภายใต้ความนิ่งของใบหน้านั้นมันกำลังมีเปลวไฟเล็กๆ ของความไม่พอใจก่อตัวอยู่

“ขอโทษค่ะ เดี๋ยวเหมยจะรีบเลยค่ะ”

เป็นครั้งแรกที่โดนตำหนิต่อหน้าคนอื่นนับตั้งแต่เริ่มงานเป็นเลขาส่วนตัวของเขาหลังจากฝึกงานกับเลขาคนเก่ามาหกเดือนเต็ม ครั้งแรกที่ไม่รู้ว่าตารางงานเขามีการคลาดเคลื่อน เธอก็ว่าเช็กดีแล้วนะ พลาดได้ไง

“พี่ไปก่อนนะ ไว้เจอกัน”

กายยิ้มรับยกมือขึ้นเสมออกโบกน้อยๆ ยังหายใจไม่ทันคล่องตัวกับเหตุการณ์ที่เพิ่งวิ่งผ่านหน้าไป ตอนท่านประธานเหลือบมองมาเขายกมือไหว้แทบไม่ทัน ไม่ทันเปล่งเสียงทักทายตามหลังเลขาท่านก็ต้องมาอ้าปากพะงาบๆ เพราะโดนตำหนิเสียก่อน

ท่ามกลางความเย็นชานิ่งขรึมเหล่านั้นคล้ายจะเห็นความไม่พอใจเล็กๆ ในแววตาคู่นั้นด้วย

.

.

ภายในรถที่เต็มไปด้วยความเงียบจนน่าอึดอัด เหมยพยายามจะขยับตัวให้น้อยที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่เพราะนั่งเกร็งมาตลอด เลยทำให้เริ่มนั่งไม่สบายตัว กล้ามเนื้อแข็งเป็นพักๆ แถมแอร์ในรถวันนี้ยังเย็นเยือกจนขนแขนลุกไปหมด

แอบๆ กดดูตารางงานที่เช็กครั้งล่าสุดของภาม เช็กอีเมลงานและงานเร่งด่วนต่างๆ ทุกช่องทาง แต่ก็ไร้วี่แววว่าจะมีงานด่วนแทรกเข้ามาต้องขึ้นเครื่องออกนอกจังหวัดเลย ก็ไม่แน่ใจเท่าไหร่ว่ามีอะไรผิดพลาดตรงไหนหรือเปล่า จะถามก็กลัวโดนตำหนิอีก

“คุณดูสนิทกับนักศึกษาคนนั้นจังเลยนะ”

เหมยเงยหน้าขึ้นจากจอมือถือพลางกดปิด หันมองคนหลังพวงมาลัยที่อยู่ๆ ก็เอ่ยขึ้นมาท่ามกลางความเงียบ ทั้งที่ตลอดทางมานี้เขาเอาแต่ขับรถไม่พูดไม่จา

เห็นอารมณ์กรุ่นๆ บนใบหน้าเริ่มเย็นลงจึงคิดได้ว่าบางทีภามอาจจะเริ่มเย็นลงแล้ว มันก็แอบโล่งอกไปนิดๆ เหมือนกัน

“ค่ะ น้องเขาชื่อกายค่ะ เป็นน้องสายรหัสเดียวกับเพื่อนสนิทเหมย เคยรู้จักก่อนหน้านี้แล้ว พอน้องเขาได้มาฝึกงานที่นี่เลยได้คุยกันบ่อยๆ”

“...”

“...ท่านประธานรู้จักเทียนหอมเพื่อนเหมยใช่ไหมคะ ที่เป็นสายรหัสเดียวกับพี่ต้นหอมเพื่อนสนิทพี่ลูกจันทน์ไงคะ” ลอบสังเกตอารมณ์บนใบหน้าคมคาย พลางเอ่ยชื่อเพื่อนสนิทเผื่อประธานหนุ่มจะจำได้ เพราะก็เจอกันบ่อยๆ พอเห็นอารามนิ่งไม่ตอบสนองก็เอ่ยชื่อเพื่อนสนิทของลูกจันทน์เพื่อนเขาไปบ้าง คราวนี้คล้ายจะได้ผล

“เหรอ แต่ผมไม่รู้จัก ...หมายถึงนักศึกษาคนนั้น”

...แต่มันก็คล้ายเท่านั้นแหละ ภามจะไม่รู้จักกายเป็นการส่วนตัวก็ไม่แปลก เพราะเขาก็เป็นคนแบบนั้นอยู่แล้ว ยิ่งอยู่สูง คนอย่างเราๆ ก็จะมองว่ายิ่งเข้าไม่ถึงตัวเขาไปใหญ่ แต่การพูดการจาเมื่อครู่คล้ายจะบอกว่าแม้แต่เพื่อนสนิทเธอเขาก็ไม่รู้จักเหมือนกัน

“ผมลืมไปว่าลูกค้าเพิ่งโทรมาเลื่อนนัดเป็นอาทิตย์หน้า กลับบริษัทกันเถอะ”

“คะ?”

อึ้งอยู่ดีๆ ก็มีเรื่องมาให้ตกใจจนเบิกตาโตพร้อมกับเครื่องหมายคำถามที่มันลอยวนอยู่ในหัว

ภามหันมามองหน้ากันเล็กน้อยด้วยแววตาว่างเปล่าไร้ความหมาย ยกมุมปากขึ้นเพียงนิดเป็นการย้ำคำพูดตัวเองก่อนจะหันกลับไปมองถนน ขับรถไปอีกไม่เท่าไหร่ก็ตบไฟเลี้ยวพร้อมหักพวงมาลัยหันรถกลับ ทั้งที่อีกนิดเดียวก็จะถึงสนามบินแล้ว

ณ เวลานี้คือเจ็ดโมงครึ่งเป๊ะ ไม่มีขาดหรือเกิน ตรงกับเวลาที่เขาบอกว่าอีกยี่สิบนาทีจะขึ้นเครื่อง แต่อยู่ๆ ก็มาหักกลับบอกลูกค้าเลื่อนนัด ทั้งที่ไม่มีสายเรียกเข้าเลยสักสาย

คล้ายจะออกมาขับรถเล่นฆ่าเวลารอเข้างาน แต่ภามเป็นคนแบบนั้นหรือ? ...คำตอบก็คือไม่ไง