ตอนที่ 5 ลองเชิง

ติ้ง!

เสียงแจ้งเตือนประตูเปิดของลิฟต์ดึงเหมยที่เผลอเหม่อลอยให้กลับมาอยู่กับตัวเองอีกครั้ง แอบสะดุ้งเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้ทำให้คนที่ร่วมโดยสารด้วยสัมผัสได้ เหลือบมองแผ่นหลังกว้างพลางขบริมฝีปากไป

กลิ่นหอมเฉพาะตัวของภามกลบกลิ่นน้ำหอมของเธอไปจนหมด ยิ่งยืนห่างกันไม่ถึงสองเมตรกลิ่นหอมๆ ของเขาก็ยิ่งเป็นอันตรายต่อเธอ เป็นอันตรายต่ออัตราการเต้นของหัวใจ

"วันนี้มีนัดสำคัญหรือเปล่าครับ"

ภามเยื้องกรายออกจากลิฟต์พลางเอ่ยถามเลขาสาวที่เดินตามหลังออกมา เมื่อตอนอยู่ในลิฟต์เห็นเจ้าหล่อนเกร็งๆ เลยไม่ได้พูดอะไร ตอนอยู่บนรถด้วย คล้ายมีเรื่องอะไรให้คิดถึงได้เงียบและนั่งเกร็งตัวแข็งทื่อมาตลอดทาง อะไรเสียงดังหน่อยก็สะดุ้งสะเด็นไปหมด

"วันนี้มีประชุมประจำเดือนตอนบ่ายสอง สี่โมงครึ่งคุณรัศมีจะเข้ามาคุยเรื่องเงินทุนที่ขอเพิ่มไปเมื่อคราวก่อนแต่ยังไม่ได้รับอนุมัติค่ะ"

"..."

"...ทางนั้นอยากขอเพิ่มเป็นร้อยล้านจากเดิมที่เป็นสี่สิบล้านค่ะ แต่ท่านประธานยังไม่ได้อนุมัติ ติดต่อขอมาสองรอบแล้ว ครั้งนี้เลยอยากมาพูดคุยกับท่านประธานด้วยตัวเองค่ะ"

"ครับ เข้าใจแล้ว"

ลมหายใจถูกเป่าออกปาก เป็นจังหวะเดียวกับที่เดินมาถึงหน้าห้องประธานบริหารพอดี เหมยลอบถอนหายใจ โล่งอกอย่างบอกไม่ถูกที่ภามยังคงไม่มีอะไรผิดปกติไปจากเดิม ทั้งที่ก่อนหน้านี้นั่งคิดกังวลมาตลอดทางว่าเขาอาจจะจำเรื่องนั้นได้หรือเปล่า แต่พอเห็นแบบนี้ก็รู้สึกโล่งเลย

เขาคงเมาจนจำอะไรไม่ได้ ซึ่งมันก็ดี เป็นเรื่องที่น่ายินดีมากๆ สำหรับเธอ ลดความอึดอัดลงไปได้ครึ่งหนึ่ง...

มองตามแผ่นหลังกว้างของประธานหนุ่มหายเข้าไปในห้องทำงาน พลางถอนหายใจออกมายาวเหยียดอีกหลายๆ ครั้ง ยิ้มเล็กน้อยสบายใจแล้วจึงเดินไปทิ้งตัวบนเก้าอี้หลังโต๊ะทำงานหน้าห้อง วางกระเป๋าบนชั้นวางของประจำที่ ยิ้มได้พร้อมยกภูเขาออกจากอก

โดยปกติแล้วหากภามเข้าห้องทำงานไปแล้ว ไม่ถึงเวลาพักเที่ยงเขาจะไม่ออกมาอีก นอกเสียจากมีงานด่วนเข้ามากะทันหัน แต่ส่วนใหญ่ไม่ค่อยมีหรอก เขาเป็นคนค่อนข้างเคร่งครัดเรื่องเวลา โดยเฉพาะเวลากับงาน เลยไม่ค่อยรับนัดเร่งด่วนกับลูกค้าเท่าไหร่

ลูกค้าเป็นที่หนึ่ง แต่ภามก็ไม่เคยลดมาตรฐานความเป็นตัวเขาลงเพื่อลูกค้าเช่นกัน

ติ้ง!

‘คุณเหมยเข้ามาหาผมหน่อยครับ’

นั่งไม่ถึงสิบนาทีเสียงเรียบๆ จากอินเตอร์คอมก็ดังเรียกมาจากคนข้างในห้อง เหมยตอบรับแล้วรีบลุกออกจากเก้าอี้เดินไปหน้าห้องของประธานหนุ่ม ยกมือเคาะสองครั้งเป็นมารยาทก่อนจะเปิดประตูผลักเข้าไป

ร่างอรชรเข้ามาหยุดยืนหน้าโต๊ะทำงานตัวใหญ่ซึ่งมีร่างสูงของภามนั่งก้มหน้าอ่านเอกสารอยู่ ยืนรอเกือบห้านาทีก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะสั่งงานหรือจะพูดอะไรเลย

คงไม่ได้ให้เข้ามาเพื่อยืนมองเขาทำงานหรอกนะ? ไม่ๆ คิดอะไรบ้าๆ ภามไม่ได้เป็นคนแบบนั้น สำหรับเขาเวลามีค่ามาก ไม่คิดทำอะไรไร้สาระแบบนั้นหรอก

"...ท่านประธานมีอะไรจะสั่งเหมยหรือเปล่าคะ"

"ช่วยหยิบแฟ้มเอกสารในตู้ด้านหลังให้ผมหน่อยครับ"

"ได้ค่ะ" คิ้วสวยขมวดเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ตั้งคำถามกลับ ยิ้มรับคำสั่งจากเจ้านายแม้จะมีข้อสงสัยมากมายก็ตาม

ร่างอรชรเดินมาหยุดหน้าตู้เอกสารสูงราวเกือบสองเมตร ฐานด้านล่างจะเป็นลิ้นชั้นสำหรับเก็บเอกสารและของสำคัญ ส่วนชั้นด้านบนจะเป็นชั้นวางหนังสือ ส่วนใหญ่เป็นหนังสือหายากที่เลิกตีพิมพ์ไปแล้ว และเป็นหนังสือจากต่างประเทศทั้งหมด

เหมยเปิดลิ้นชักพลางหลุบมองหาแฟ้มเอกสารที่เอ่ยถึง แต่สิ่งที่ดึงดูดความสนใจของเธอคงจะเป็นกล่องสี่เหลี่ยมขนาดเท่าฝ่ามือ มันคงจะไม่เป็นที่สะดุดตามากขนาดนี้หากว่าฝากล่องนั้นมันไม่ใช่ฝาแก้วซึ่งสามารถมองเห็นด้านในชัดเจน

...สร้อยข้อมือเงินลายดอกเหมยคุ้นตาถูกจัดวางบนฐานเตี้ยอวดลวดลายและคริสตัลสีสวยให้เด่นชัดมากขึ้น ดวงตากลมจับจ้องค้างราวกับถูกมนตร์สะกดจากเครื่องประดับคุ้นตาร่ายมนตร์ใส่จนไม่สามารถละสายตาออกจากได้ พลางก็เกิดความคิดในหัวอย่างไม่ตั้งใจ

...จะโดนจับได้หรือเปล่าหากว่าจะหยิบมันติดมือแอบๆ ไว้พาของรักกลับบ้านไปด้วย แต่หากทำแบบนั้นมันจะมีพิรุธหรือเปล่านะ

"ก็ไม่ได้มีแฟ้มเอกสารหลายเล่มนี่ ทำไมช้านักล่ะครับ"

"อ๊ะ!"

เสียงพร่ากระซิบใกล้หูฉุดเหมยที่เผลอจ้องพลางเกิดความคิดร้ายๆ ตกใจสะดุ้งถอยห่างจากตู้เอกสารตามสัญชาตญาณ แต่ทว่ากลับต้องมายืนตัวแข็งราวถูกสาปเป็นหินเพราะสัมผัสอุ่นจากแผงอกกว้างที่แนบชิดไปกับแผ่นหลังบางอย่างไม่ตั้งใจ

กลิ่นหอมของภามอบอวลไปทั่ว รู้สึกได้ถึงลมหายใจที่มันรดต้นคอแผ่วเบา หลุบเลื่อนมองท่อนแขนแกร่งแข็งแรงที่มันยื่นออกไปด้านหน้าคล้ายจะหยิบอะไรบางอย่างจากในลิ้นชัก อีกมือวางบนเอวคอดคล้ายจะโอบ แต่ไม่ใช่ ..เขาเพียงแค่ช่วยหยุดเธอตอนเผลอก้าวถอยจากตู้เอกสารเท่านั้น

ความใกล้ชิดที่เหมือนจะไม่มีอะไร แต่ใจคนบาปกลับคิดไปไกล ภาพวาบหวามประเดประดังเข้ามาไม่ขาดสาย เสียงลมหายใจ กลิ่นกายหอม ความรู้สึกช่วงเวลานั้นราวกับจะกลับมาอีกครั้ง

"หน้ามืดเหรอครับ หรือไม่สบาย"

เหมยกลืนน้ำลายลงคอผากแห้ง พยายามบังคับก้อนเนื้อในอกด้านซ้ายให้มันเต้นช้าลง กดคมเขี้ยวลงบนกลีบปากอิ่มแรงๆ เรียกสติกระเจิดกระเจิง

ไม่รู้ว่าคิดไปเอง หรือเพราะหูแว่ว คล้ายจะได้ยินเสียงหายใจของภามดูหนักกว่าปกติ เสียงนิ่งเรียบเรื่อยดูมีความแหบพร่าเซ็กซี่มากกว่าเคยอย่างจะยั่วกัน

...บ้าไปแล้ว คงมีแต่คนคิดอกุศลคิดไม่ซื่ออย่างเธอที่คิดได้แบบนั้น ผลพวงคงมาจากการที่ไม่ยอมหยุดคิดเรื่องคืนนั้นเลยเนี่ยแหละ บ้าจริงๆ

"ม.. ไม่เป็นไรค่ะ เหมยแค่.. ตกใจนิดหน่อย"

ภามชำเลืองมองใบหน้าเกลี้ยงเกลาของเลขาสาวนิ่งๆ แววตาว่างเปล่า ในขณะที่ร่างเล็กผละออกจากวงแขนกว้างอย่างช้าๆ เว้นระยะห่างเล็กน้อยประสานมือเย็นเฉียบทั้งสองข้างด้านหน้า ยิ้มน้อยๆ แม้หน้าจะซีดเป็นไก่ต้มก็ตาม

ไม่ได้ไล่ต้อนถามมากความ ภามพยักหน้าน้อยๆ อย่างเข้าใจ หยิบแฟ้มเอกสารในลิ้นชักออกมา เหลือบมองกล่องเครื่องประดับของผู้หญิงในคืนนั้นเล็กน้อย แล้วดันปิดลิ้นชักเดินกลับมาแทรกกายนั่งบนเก้าอี้ทำงานอีกครั้ง

"...เลื่อนประชุมประจำเดือนออกไปเป็นพรุ่งนี้ เดี๋ยวเรียกผู้จัดการแผนกทุกแผนกให้ผมด้วย สิบโมงห้องประชุมยี่สิบเอ็ดเตรียมการให้พร้อมด้วยนะครับ"

"ได้ค่ะ ท่านประธานมีอะไรจะสั่งอีกไหมคะ ถ้าไม่มีเหมย..."

"ผมรู้สึกเหมือนคุณกำลังหลบหน้าผม หรือว่าผมคิดไปเองนะ?"

นัยน์คมกริบปรายขึ้นสบกับตากลมสวย เอ่ยถามเสียงเรียบปกติ แต่มันกลับทำคนที่ไม่ปกติตั้งแต่หลบหนีความผิดพลาดออกจากห้องพักในคืนนั้นถึงกับตัวชาวาบ

ฟ้าผ่าลงกลางศีรษะท่ามกลางห้องเย็นเยียบ อาการตัวแข็งนิ่งอึ้งของสาวสวยคล้ายจะเป็นหลักฐานมัดตัวว่าสิ่งที่ประธานหนุ่มเอ่ยถาม ...ไม่เพียงแค่ข้อสงสัย แต่เจ้าหล่อนกำลังหลบหน้าเขาจริงๆ