ตอนที่ 3 เสียงหัวใจ

เสียงสายลมดังคลอเคลียกับรถราวิ่งผ่านหน้าบ้านในเวลาย่ำเย็นปลุกเหมยที่หลับอยู่บนเตียงนุ่มภายในบ้านพักส่วนตัวที่อาศัยอยู่ร่วมกันกับน้องชายมาตั้งแต่เด็กให้ตื่น

เปลือกตาสวยขยับกระพือเล็กน้อย ยังรู้สึกหนักอึ้งไปทั้งตัว โดยเฉพาะศีรษะที่เป็นหนักกว่าส่วนอื่น

แสงรำไรสีส้มแสดสาดกระทบใบหน้าเกลี้ยงเกลาให้รู้สึกอุ่นเล็กน้อย เสียงสวบสาบใบไม้ตีกันรื่นหูดังแว่วผ่านหน้าต่างเปิดกว้างรับลม ก่อนจังหวะย่ำเท้าหนักๆ ด้านนอกจะดึงความสนใจของหญิงสาวให้พลิกตัวหันกลับไปมอง

แกร่ก

"ไม่สบายเหรอ ทำไมนอนเวลานี้"

มุมปากสวยกดยิ้มเล็กน้อย ทิ้งตัวกลับลงนอนมองใบหน้านิ่งขรึมของน้องชายเดินเข้ามาในห้องอย่างถือวิสาสะ

หมอกหยุดยืนข้างเตียงขนาดควีนไซซ์ของพี่สาว กอดอกกวาดสายตาไล่มองคนใต้ผ้าห่มที่ยังคงคุดคู้ไม่ยอมลุก จะไม่ให้ถามได้อย่างไรกัน ปกติพี่สาวเขาเคยนอนเวลานี้ที่ไหนกัน วันๆ ก็คงจะยุ่งอยู่กับงานจนไม่มีเวลาหลับเวลานอน บ้างานเหมือนพ่อไม่มีผิด

"ไม่เป็นไร แค่ปวดหัวนิดหน่อยเดี๋ยวกินยาก็หาย" ใครจะบ้าบอกว่าปวดเนื้อปวดตัวไปหมดเพราะเพิ่งผ่านสมรภูมิสงครามเร่าร้อนกับผู้ชายที่เป็นถึงเจ้านายมากันเล่า บ้าหรือเปล่า ได้ถูกน้องชายดุเหมือนเป็นเด็กตัวเล็กตัวน้อยพร้อมกับเค้นถามว่าใครเป็นแน่

"หน้าซีดมาก ไปหาหมอไหม"

"ไม่เป็นไรหรอกน่า แล้วนี่ไม่มีเวรหรือไงทำไมถึงกลับบ้านได้" เสียงหมอกเข้มมาก สายตาก็จริงจังเหมือนผู้ปกครองเธอไม่มีผิด แต่เพราะความที่เป็นพี่มันไง เลยแก้สถานการณ์ได้ เปลี่ยนเรื่องไปซะเลย

"...จะไปดูหนังกับไอด้า"

หมอกถอนหายใจพลางเอ่ยเสียงเบาลงกว่าเดิม เขาเพิ่งกลับจากโรงพยาบาลว่าจะพาแฟนสาวไปดูหนังทำกิจกรรมของคนรักกันเสียหน่อย ซึ่งนานครั้งกว่าจะมีเวลาว่างทั้งที แต่กลับมาเจอว่าพี่สาวป่วยเสียนี่ หน้าซีดเซียวน่าเป็นห่วง ...จะเลื่อนนัดก็ห่วงความรู้สึกคนรักอีก

กลิ่นหอมอ่อนๆ ของธรรมชาติและดอกไม้ที่ปลูกหน้าบ้านโชยมาให้รู้สึกสดชื่นขึ้นเล็กน้อย เหมยขยับยิ้มบางบนมุมปาก ค่อนข้างดูออกว่าน้องชายกำลังลำบากใจ เธอคงจะป่วยผิดเวลาไปหน่อย ริอ่านอยากจะเป็นเจ้ากรรมนายเวรขวางทางรักน้องไปได้

ร่างอรชรขยับลุกขึ้นนั่งโดยการยันแขนพยุงตัวขึ้นพิงหัวเตียง มองร่างสูงสง่าของน้องชายแล้วรู้สึกใจชื้น ดีใจที่ได้เห็นเด็กผู้ชายที่เคยผ่านเรื่องราวเลวร้ายมาสามารถเริ่มชีวิตใหม่กับใครสักคนได้ และคนคนนั้นก็เปลี่ยนเด็กชายคนนั้นให้มีชีวิตความรู้สึกมากขึ้น

วัยเด็กที่ผ่านมาของหมอก มันหนักหนาจนเธอยังคิดว่าจะมีสักวันที่เขาจะเปลี่ยนชะตาผ่านมันไปได้หรือไม่ สงสารและเกลียดชังผู้คนที่กระทำสิ่งเหล่านั้น แต่ทว่าสุดท้าย เขาก็ผ่านมันมาได้ ผ่านมาได้อย่างดีด้วย

"ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวพี่กินข้าวกินยานอนพักก็หายแล้ว ไปเดทกับแฟนเถอะน่า"

"ทำงานหนักเหรอ พักบ้างสิ ถ้ามันหนักมากก็ออกมาหางานที่เบาหน่อย เป็นห่วง"

"รู้แล้วๆ ห่วงแต่คนอื่นทำไมไม่หันดูตัวเองบ้าง หัดมีเวลาให้ตัวเองบ้างสิอย่ามัวแต่ให้เวลากับคนอื่น แล้วนี่จะไปดูหนังเรื่องอะไรกัน"

เหมยหัวเราะน้อยๆ ใบหน้าซีดเซียวดูมีชีวิตชีวามากขึ้นยามได้ต่อปากต่อคำกับน้องที่เป็นห่วงเป็นใยคนอื่นมากกว่าตัวเอง แต่เพราะบุคลิกนิ่งๆ พูดน้อยของหมอกเลยทำให้มองออกยากไปหน่อย หากไม่สนิทกันจริง ก็คงจะคิดว่าเขาแล้งน้ำใจไม่มีความห่วงใยเพื่อนมนุษย์ด้วยกันเลย

น้องชายเธอเป็นคนที่ชอบเด็กมากๆ เด็กตัวเล็กตัวน้อยเหมือนลูกแมว ทั้งน่ารักและน่าเอ็นดู แต่เขาแพ้ขนแมวนะ ถึงชอบมากแต่ก็เข้าใกล้ไม่ได้ เลยเลือกที่จะเรียนหมอและต่อด้วยกุมารเวชเฉพาะทาง เป็นความอดทนที่ต้องสูงมากๆ เลยล่ะ

"ไม่รู้ ให้ไอด้าเลือก"

หมอกเป็นคนพูดน้อย ปกติจะออกนิ่งๆ ชอบอยู่กับหนังสือและตัวเองเป็นส่วนใหญ่ แต่เสน่ห์ของน้องชายก็คือความหล่อนั่นแหละ

มีผู้หญิงเข้าหาตลอด แต่น้องชายเธอมันแพ้ทางผู้หญิงข้างบ้านไง เพื่อนที่เล่นด้วยกันมาตั้งแต่เด็กและตอนนี้ก็คบหาเป็นแฟนกันเรียบร้อย คาดว่าหากอนาคตหน้าที่การงานลงตัว ทุกอย่างเดินไปถึงทางที่คิดว่าถึงเวลาจะสร้างครอบครัวด้วยกัน ไอด้าก็ยังเป็นผู้หญิงที่น้องชายเธอคิดว่าจะใช้เวลาทั้งชีวิตร่วมกัน

หลังจากนั่งพักให้สมองปรับตัวกับสภาพแวดล้อมคุ้นเคยได้แล้วเหมยก็ไล่ให้หมอกไปเตรียมตัวเดทกับไอด้า กว่าจะมีเวลาว่างทั้งทีก็ควรจะใส่ใจแฟนตัวเองหน่อย ไม่ใช่เมื่อไหร่เวลาไหนก็ห่วงแต่คนป่วย 

...เธอก็คงจะกลายเป็นคนไข้ให้น้องชายไปแล้วจริงๆ นั่นแหละ หากว่ามันยังไม่ยอมไปไหนสักที

เสียงเครื่องยนต์ดังออกไปไกลจากหน้าบ้านแล้วคนป่วยถึงได้ลงจากเตียงเดินเข้าห้องน้ำ จัดการทำธุระส่วนตัวเสร็จก็มายืนหน้าตู้เสื้อผ้าบานใหญ่เลือกหาชุดสบายๆ หยิบมาสวมใส่

ไม่ค่อยได้กลับบ้านนัก เดือนละครั้ง หากเดือนไหนยุ่งหน่อยก็สองสามเดือนครั้ง เมื่อก่อนเคยน้อยใจที่พ่อบ้างานเป็นบ้าเป็นหลังไม่ยอมกลับบ้านกลับช่องเอาแต่ทำงาน ถามหาก็มีเพียงเรื่องงานที่สำคัญ มาตอนนี้ชักเริ่มจะเข้าใจแล้ว 

เหมยเลือกหยิบเสื้อผ้าติดตู้เท่าที่มีเป็นเสื้อยืดเนื้อบางตัวโคร่งกับกางเกงขาสั้นมาสวมใส่ สะบัดผ้าขนหนูชื้นขึ้นแขวนบนราวผึ่งให้แห้ง

หมุนเดินกลับมาหยุดข้างเตียง เอื้อมมือหยิบโทรศัพท์มือถือที่ชาร์จทิ้งไว้เมื่อไม่กี่นาทีก่อนบนชั้นวางของข้างเตียงขึ้นมาตรวจเช็กอีเมลงานและข้อความต่างๆ

ชะงักมือเล็กน้อยตอนที่กำลังจะกดเข้าไปห้องแชทของภามอย่างที่ชอบทำประจำ แม้เขาจะไม่ได้ส่งอะไรมามากนอกจากเรื่องงานก็ตาม แค่เห็นหน้าแชทก็รู้สึกดียิ้มได้แล้วมันไม่เกินจริง วันหนึ่งเธอเปิดดูแชทของเขาไปแล้วกว่าสิบครั้ง ไม่รู้จะเปิดดูอะไรนักหนาไม่เห็นจะมีใครส่งอะไรมาเลย

แต่วันนี้... แผลมันยังสดใหม่อยู่เลย เวลาเดินก็ยังขัดๆ แสบๆ แค่เห็นชื่อก็รู้สึกใจเต้นแรงไม่เป็นจังหวะแล้ว

ติ้ง!

"อ๊ะ!" ในขณะที่กำลังลังเลวนเวียนอยู่หน้าชื่อแชทของภาม เสียงแจ้งเตือนก็เด้งขึ้นพร้อมกับชื่อของเขาที่ดีดขึ้นมาอยู่ด้านบนสุด ตกใจเกือบทำมือถือหลุดมือไปแล้ว

ริมฝีปากอิ่มขยับเม้มเข้าหากันอย่างลืมตัว ก้อนหัวใจกระหน่ำเต้นแรงมือเย็นวูบร่างกายชาวาบคล้ายว่ากำลังยืนอยู่หน้าตู้เย็นในช่วงฤดูหนาว มันทำให้เนื้อหนังที่สัมผัสกับอุณหภูมิเย็นภายนอกอยู่แล้วยิ่งเย็นเยือกจากไอตรงหน้าเข้าไปใหญ่

เขาจะถามอะไร จำได้หรือเปล่า รู้หรือเปล่าว่าคืนที่ผ่านมามีอะไรเกิดขึ้น จากสภาพห้องไม่น่าถามก็น่าจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แม้เศษถุงยางที่ถูกมัดปากห่อด้วยทิชชูอย่างดิบดีจะถูกทิ้งไว้ในถังขยะเป็นระเบียบเรียบร้อยขัดแย้งกับสภาพเละเทะของห้อง แต่ก็น่าจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นเมื่อคืน

แต่ที่กังวลคือจะจำคนคนนั้นได้หรือเปล่า หากว่าจากนี้ไปมันมีอะไรที่เปลี่ยนไปล่ะ ยังไม่พร้อมที่จะเดินออกมา ยังไม่พร้อมที่จะไม่มีเขาอยู่ในสายตาเลย ควรทำไงดี

ติ้ง!

แจ้งเตือนไลน์เด้งขึ้นอีกครั้งฉุดสติล่องลอยคิดไปก่อนของเหมยให้กลับมาอยู่กับตัว นิ้วเรียวสั่นน้อยๆ ขยับขึ้นมากดดูข้อความล่าสุดที่ส่งมา พร้อมกับกลืนน้ำลายลงคอฝืดเคืองกะพริบตาถี่ๆ ปรับจังหวะการเต้นของหัวใจให้เบาลง

กลั้นใจกังวลไปก่อนหน้าแล้ว กลัวคำถามที่ประธานหนุ่มจะส่งมาให้แต่ทว่าสิ่งที่เปิดเจอเป็นอันดับแรก... กลับทำให้แทบไปไม่เป็น

ภาม : (ส่งรูปภาพ)

ภาม : รบกวนช่วยตามหาเจ้าของสร้อยข้อมือนี้หน่อยครับ ผมมีเรื่องต้องคุยกับเขา ขอด่วนนะครับ

...สร้อยข้อมือเงินลายดอกเหมยฝังคริสตัลแท้เหลืองอ่อนแกมชมพูนิดๆ ให้รู้สึกคล้ายสีพีช