Short
ประธานหญิงทวงตำแหน่งจากสามีไม่รักดี

ประธานหญิงทวงตำแหน่งจากสามีไม่รักดี

Par:  ปลูกมินต์แบบไฮโดรโปนิกส์Complété
Langue: Thai
goodnovel4goodnovel
7Chapitres
4.3KVues
Lire
Bibliothèque

Partager:  

Report
Overview
Catalog
Scanner le code pour lire sur l'application

ในวันครอบครัวของโรงเรียนอนุบาล ซ่งกางสามีของฉันอ้างว่าที่บริษัทมีเรื่อง และไม่ให้ฉันกับลูกสาวไปร่วมงาน มองดูใบหน้าเล็กๆ ของลี่ลี่ลูกสาวของฉันที่เศร้าสร้อย ฉันก็อดที่จะสงสารไม่ได้ จึงตัดสินใจพาลูกสาวไป เมื่อเข้าไปในโรงเรียน กลับเห็นซ่งกางอุ้มเด็กผู้ชายคนหนึ่งไว้ด้วยมือข้างหนึ่ง อีกมือก็จูงมือหร่วนซู่ฉินเพื่อนสนิทสมัยเด็กไว้ ซึ่งเหมือนกับเป็นครอบครัวพ่อแม่ลูกกันจริงๆ พูดกันไปหัวเราะกันไป บรรยากาศเต็มไปด้วยความสุขที่แสนอบอุ่น จนกระทั่งซ่งกางเห็นฉันและลูกสาว เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย จากนั้นก็ปล่อยมือจากหร่วนซู่ฉิน “ซูอวี่ เธออย่าเพิ่งเข้าใจผิดนะ ซู่ฉินเลี้ยงลูกด้วยตัวคนเดียวอย่างยากลำบาก วันนี้เป็นวันเกิดอายุครบห้าขวบของเด็ก จึงอยากสัมผัสความรักจากพ่อ” ฉันมองเขาด้วยสายตามีความหมายลึกซึ้ง ก่อนจะย่อตัวลงจับมือเล็กๆ ของลูกสาวไว้ “ลูกรัก สวัสดีคุณลุงสิ”

Voir plus

Chapitre 1

บทที่ 1

Aparté el bistec que tenía frente a mí. Ya no quería seguirles el juego.

Al verme ponerme de pie, Fidel se levantó de inmediato y me preguntó por señas qué me pasaba.

Negué con la cabeza y le respondí con señas:

—Ya es tarde. Me voy a casa a descansar.

Fidel quiso irse conmigo, pero varios de sus amigos lo detuvieron al mismo tiempo.

—Verónica no se siente bien, necesita descansar. ¿Tú por qué tienes tanta prisa por irte?

—Exacto. Juana está por llegar. No la has visto en todo el día, ¿no la extrañas ni un poco?

Mi hija también jaló la manga de Fidel.

—Papá, extraño a Juana. ¿Podemos quedarnos y no irnos con mamá?

Al oír eso, en el rostro de Fidel apareció un destello de pánico.

Pero al ver que yo no mostraba ninguna reacción, frunció el ceño y dijo:

—No vuelvas a mencionar a Juana delante de tu mamá.

—¿Y qué importa? Mamá no oye.

Al escuchar las palabras de mi hija, empujé suavemente a Fidel para que volviera a sentarse.

Le hice señas a Fidel:

—Puedo volver sola. Ustedes quédense.

Apenas terminé de decirlo, me di la vuelta y salí, sin darle siquiera la oportunidad de retenerme.

No había avanzado mucho por el pasillo cuando vi a Juana entrar a toda prisa al restaurante. Me detuve junto a la puerta, desde donde todavía podía ver el interior del salón privado.

No supe si lo hizo a propósito, pero su hombro chocó contra el mío y me hizo trastabillar.

Juana entró al salón privado y, de paso, levantó en brazos a mi hija, que ya estiraba las manos hacia ella.

—No te he visto en todo el día. ¿Me extrañaste?

—¡Claro que sí!

Juana soltó una risita.

—Entonces mereces una recompensa.

Adriana le tomó el rostro con ambas manos y le dio un beso en la mejilla.

Al ver esos movimientos tan naturales entre ellas, cualquiera habría creído que eran madre e hija.

Juana dejó a Adriana en el suelo y luego abrazó a Fidel. En sus ojos había una coquetería descarada.

En la mirada de Fidel apareció una ternura que yo jamás había visto.

Antes de que él pudiera decir algo, Juana se puso de puntitas y lo besó en los labios, con un beso ardiente y profundo.

—Ya, ya. Llevan meses y siguen igual de pegajosos.

A sus amigos no les importó en absoluto. Mi hija también parecía estar acostumbrada, como si estuviera viendo una escena divertida.

Yo los miré y sentí que el corazón se me helaba por completo.

Resultaba que todos sabían desde hacía mucho que ellos estaban juntos.

La única que había vivido engañada era yo.

Juana escuchó las bromas de todos y apenas curvó los labios.

Como si aquello no fuera ya bastante escandaloso, los demás se animaron a preguntarles a Fidel y a Juana cuándo había sido la última vez que lo habían hecho.

Fidel bajó la cabeza con algo de vergüenza. En cambio, Juana parecía emocionada.

—Anteayer, en el cuarto junto al dormitorio principal.

Murmuré la respuesta para mí misma al mismo tiempo que Juana la decía.

Todos reaccionaron como si acabara de estallar una bomba. En sus rostros aparecieron sonrisas llenas de morbo.

—Fidel, por fin abriste los ojos.

—Con nuestra posición, ¿para qué hacerte el santo y el marido fiel?

—Mientras lo ocultes bien, puedes disfrutar toda la vida. Verónica es sorda. Ni se va a enterar.

Déplier
Chapitre suivant
Télécharger

Dernier chapitre

Plus de chapitres
Pas de commentaire
7
บทที่ 1
ในวันครอบครัวของโรงเรียนอนุบาล สามีของฉันซ่งกางอ้างว่าที่บริษัทมีงาน และไม่ให้ฉันกับลูกสาวไปร่วมงานมองดูใบหน้าเล็กๆ ของลี่ลี่ลูกสาวของฉันที่เศร้าสร้อย ฉันก็อดที่จะสงสารไม่ได้ จึงตัดสินใจพาลูกสาวไปเมื่อเข้าไปในโรงเรียน กลับเห็นซ่งกางอุ้มเด็กผู้ชายคนหนึ่งไว้ด้วยมือข้างหนึ่ง อีกมือก็จูงมือหร่วนซู่ฉินเพื่อนสนิทสมัยเด็กไว้ซึ่งเหมือนกับเป็นครอบครัวพ่อแม่ลูกกันจริงๆ พูดกันไปหัวเราะกันไป บรรยากาศเต็มไปด้วยความสุขที่แสนอบอุ่นจนกระทั่งซ่งกางเห็นฉันและลูกสาว เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย จากนั้นก็ปล่อยมือจากหร่วนซู่ฉิน“ซูอวี่ เธออย่าเพิ่งเข้าใจผิดนะ ซู่ฉินเลี้ยงลูกด้วยตัวคนเดียวอย่างยากลำบาก วันนี้เป็นวันเกิดอายุครบห้าขวบของเด็ก จึงอยากสัมผัสความรักจากพ่อ”ฉันมองเขาด้วยสายตามีความหมายลึกซึ้ง ก่อนจะย่อตัวลงจับมือเล็กๆ ของลูกสาวไว้“ลูกรัก สวัสดีคุณลุงสิ”...เมื่อหร่วนซู่ฉินเห็นเหตุการณ์นั้น จึงรีบรับตัวลูกชายไป และเอ่ยด้วยสีหน้าสำนึกผิด“ซูอวี่เธออย่าโกรธเลยนะ พี่ซ่งแค่หวังดี เด็กคนนี้ไม่มีพ่อตั้งแต่เด็ก วันนี้เป็นวันเกิดอายุครบห้าขวบของเขา พี่ซ่งแค่ช่วยเป็นพ่อเพื่อเติมเต็มความฝันให้เป็นจริ
Read More
บทที่ 2
ผ่านไปสักพัก กิจกรรมวันครอบครัวของโรงเรียนอนุบาลก็เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการทุกครอบครัวนั่งอยู่ที่โต๊ะที่เตรียมไว้ล่วงหน้า ลี่ลี่มองไปที่ซ่งกางที่นั่งอยู่แถวหน้า แล้วถามฉันด้วยความผิดหวังว่า“แม่คะ ทำไมพ่อถึงไม่มานั่งกับเราล่ะคะ?”ฉันบีบแก้มยุ้ยๆ ของลูกสาวเบาๆ เธออายุน้อยแค่นี้ ไม่ควรเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องสกปรกเหล่านี้“เพราะว่าแม่เป็นยอดมนุษย์ เพื่อความยุติธรรม พ่อเลยไปช่วยเด็กคนอื่นไงล่ะ”ในขณะนั้น ครูของโรงเรียนอนุบาลก็ประกาศเริ่มกิจกรรมแรก คือ การต่อบล็อกไม้ พร้อมกับพูดด้วยรอยยิ้มว่า “มีรางวัลให้สำหรับผู้ที่ได้ที่หนึ่งค่ะ เป็นเลโก้รูปยานอวกาศหนึ่งลำค่ะ”ลี่ลี่ตื่นเต้นขึ้นมาทันที เธอชี้ไปที่ยานอวกาศ “แม่คะ หนูอยากได้!”“ได้สิ งั้นเรามาพยายามกันเถอะ!”เมื่อนาฬิกาทรายไหลใกล้จะหมด ลี่ลี่ชูมือเล็กๆ ขึ้นมาแล้วตะโกนอย่างตื่นเต้นว่า“คุณครูคะ พวกเราต่อเสร็จแล้วค่ะ!”คุณครูเดินเข้ามาพยักหน้า กำลังจะประกาศ ทันใดนั้นก็มีเด็กชายคนหนึ่งวิ่งพรวดมาจากแถวหน้าเป็นเล่อเล่อ เขาปัดบล็อกไม้ที่เราต่อไว้จนล้มครืนลง แล้วพูดอย่างเย่อหยิ่งว่า“แบบนี้ที่หนึ่งก็เป็นของผมแล้ว!”ลี่ลี่มองบ
Read More
บทที่ 3
สุดทางเดิน บริเวณหน้าห้องน้ำ ลี่ลี่ถูกผลักจนล้มลงกับพื้น กำลังร้องไห้สะอึกสะอื้นคนที่รุมทำร้ายเธอก็คือเล่อเล่อ สีหน้าของเขาฉายแววดุร้าย“บอกให้เลิกเรียกพ่อมั่วๆ ไง วันนี้ฉันจะตีเธอให้ตายเลย!”พูดจบ เขาก็เตะเข้าไปที่ท้องของลี่ลี่ ลี่ลี่ร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด พยายามจะหลบ แต่กลับถูกเด็กผู้ชายที่อยู่ข้างหลังจับตัวเอาไว้“ลูกเมียน้อยสมควรโดนตี!”“แม่ฉันบอกว่า ลูกนอกสมรสแบบนี้เกิดมาก็ควรถูกบีบคอให้ตาย!”ลี่ลี่โบกมือเล็กๆ ของเธอเพื่อป้องกันตัว ร้องไห้จนแทบหายใจไม่ออก“นายพูดเหลวไหล! นั่นพ่อฉันจริงๆ! พ่อคะ แม่คะ รีบมาช่วยลี่ลี่ด้วย!”“ลี่ลี่เจ็บจังเลยค่ะ!” “พ่อ แม่ พ่อกับแม่อยู่ที่ไหน!”วินาทีที่ฉันเห็นภาพนั้น สมองฉันอื้ออึงไปหมด เลือดสูบฉีด เส้นเลือดทั่วร่างแทบจะระเบิดหลังจากพวกเด็กผู้ชายเห็นฉันก็หันมองหน้ากันเอง เมื่อเห็นว่าสีหน้าฉันน่ากลัวเกินไป ก็เลยวิ่งหนีเตลิดไปเหมือนนกฉันอุ้มลี่ลี่ไว้ในอ้อมแขน ถึงได้รู้ว่าเธอตัวสั่นเทาอย่างรุนแรง จากนั้นก็รีบโทรเรียก 1669“ไม่ต้องกลัวนะ ลูกรัก แม่มาแล้ว แม่มาแล้ว”รอจน 1169 มาถึง ผู้ปกครองคนอื่นๆ ก็พากันสงสัยแล้วว่าเกิดอะไรขึ้นฉัน
Read More
บทที่ 4
ซ่งกางผู้ถูกรายล้อมด้วยผู้คนราวกับดวงดาว ในดวงตากลับฉายแววตาไม่อยากเชื่อ พลางก้มหน้ามองมาที่ฉันฉันใช้มือข้างหนึ่งยันพื้น ค่อยๆ พยุงตัวลุกขึ้นยืนทั้งๆ ที่เจ็บปวด มุมปากเหยียดยิ้มเย็นเยียบเมื่อเห็นว่าเรื่องราวเริ่มบานปลาย ผู้อำนวยการโรงเรียนอนุบาลก็รีบวิ่งเข้ามา ขมวดคิ้วพลางพูดกับฉันอย่างจริงจังว่า“คุณแม่ลี่ลี่ คุณอย่าดื้อรั้นไปเลย รีบไปขอโทษคุณซ่งกับคุณนายซ่งเถอะ คนอ่อนแอจะไปต่อกรกับผู้มีอำนาจได้ยังไงกัน!”ฉันส่ายหน้าให้กับผู้อำนวยการ เธอจ้องมองฉันแล้วถอนหายใจ“ฉันรู้ว่าคุณเป็นคนมีคุณธรรม ไม่โกหก แต่ความจริงก็คือความจริง กลุ่มบริษัทใหญ่ๆ ที่อยู่มาเป็นร้อยปีพวกนั้นมีอำนาจมากมาย คุณจะไปหาเรื่องพวกเขาไหวได้ยังไง!”ในเวลานี้ บรรดาเหล่าหัวกะทิในชุดสูทที่ลงมาจากรถยนต์คันหรูใกล้จะเดินมาถึงลานจัดกิจกรรมแล้วบรรดาคนที่กำลังรอดูละครฉากนี้ คนที่คอยประจบสอพลอซ่งกาง รวมถึงเหล่าผู้ปกครองที่กำลังถือโทรศัพท์มือถืออยู่ ต่างก็มีสีหน้าราวกับว่ากำลังรอคอยการแสดงที่น่าตื่นเต้นที่จะเริ่มขึ้นพวกเขายักคิ้วหลิ่วตา มองมาที่ฉันอย่างสะใจมีเพียงซ่งกางที่ก้าวออกมาข้างหน้า ลดเสียงลงต่ำจ้องมองฉัน แล้วถาม
Read More
บทที่ 5
“ขอแนะนำตัวใหม่อีกครั้ง ฉันคือแม่ของซูลี่ลี่ และเป็นประธานของเซิงอวี่กรุ๊ป”“ส่วนเขา” ฉันชี้ไปที่ซ่งกางซึ่งอยู่ไม่ไกล “เป็นแค่ลูกเขยที่แต่งเข้าบ้านตระกูลซูเท่านั้น”ฉันรับทะเบียนสมรสของฉันกับซ่งกางมาจากมือของเสี่ยวหลิว ชูให้ทุกคนดูแล้วโยนลงพื้นอย่างแรงวินาทีนั้น ฉันอ่านความอับอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนีจากแววตาของซ่งกางได้แต่นี่มันยังไม่เท่าไรเลย?!ทุกคนอ้าปากค้าง เบิกตากว้างมีผู้ปกครองที่ทำตัวเป็นคนดังในเน็ตหัวไว รีบซูมกล้องไปที่ทะเบียนสมรสบนพื้นทันที“เพื่อนๆ ทุกคน เรื่องพลิกแล้วเห็นไหม?”“ทุกคนดูนี่ นี่แหละเมียน้อยตัวจริง!”พูดจบ เธอก็จะหันกล้องไปจ่อที่หน้าของหร่วนซู่ฉินหร่วนซู่ฉินที่ยังมีสีหน้าตกตะลึงและยังไม่ได้สติกลับมา รีบยกมือขึ้นมาบังหน้า “อย่าถ่ายนะ!”ผู้ปกครองคนอื่นๆ ที่มุงดูอยู่ก็เริ่มซุบซิบกัน“สรุปว่าเราเข้าใจผิดกันเองงั้นเหรอ?!”“เรื่องนี้ใครบ้างจะไม่เข้าใจผิด นี่มันเหลือเชื่อเกินไปแล้ว ใครที่ไหนจะทิ้งภรรยาและลูกสาวของตัวเอง แล้วมาเอาอกเอาใจเมียน้อยกับลูกของเมียน้อยต่อหน้าสาธารณชนแบบนี้!”“เพิ่งเคยเจอคนหน้าไม่อายขนาดนี้เป็นครั้งแรก!”“คนหน้าไม่อายคู่กับคนหน
Read More
บทที่ 6
ซ่งกางเช็ดหน้า แล้วจู่ๆ ก็หัวเราะออกมา เขาจ้องมองฉันอย่างเย็นชา“เธอรู้หมดแล้วสินะ” “แล้วยังไง ตอนนี้เราแต่งงานกันแล้ว ถึงหย่า ฉันก็แบ่งทรัพย์สินของเธอไปได้ครึ่งหนึ่ง ยิ่งไปกว่านั้น”“ตอนที่เธอท้องและคลอดลูก ฝ่ายธุรกิจของบริษัทก็ตกอยู่ในการควบคุมของฉันแล้ว ฉันสามารถพึ่งพาตัวเองได้!”ฉันก็หัวเราะออกมา ถ้าไม่ใช่เพราะฉันยินยอม พวกแกนนำฝ่ายธุรกิจและนักเรียนนอกเหล่านั้นจะฟังคำสั่งของเขาได้ยังไงยิ่งไปกว่านั้น การตัดสินใจที่สำคัญของบริษัทล้วนมาจากฉัน ส่วนเขาเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งที่วางอยู่บนกระดานแต่ชัดเจนมากว่า หมากตัวนี้ไม่ได้คิดแบบนั้นฉันให้เสี่ยวหลิวยื่นข้อตกลงการหย่าให้เขา“อะไร?! ออกไปแต่ตัว ซูอวี่ เธอฝันอยู่เหรอ! นี่มันเป็นไปไม่ได้!”“ถ้าอยากหย่า ต้องแบ่งสมบัติครึ่งหนึ่งของตระกูลซูให้ฉัน!”ซ่งกางฉีกข้อตกลงการหย่าออกเป็นชิ้นๆ มองฉันอย่างยั่วยุฉันเรียกเสี่ยวหลี่จากฝ่ายบุคคล ให้ยื่นจดหมายไล่ออกให้ซ่งกางเขาก็ฉีกมันเป็นชิ้นๆ อีกครั้ง ฉันมองดูเศษกระดาษที่ปลิวว่อนแล้วก็หัวเราะออกมานี่ไม่เป็นไร เพราะวันนี้เป็นเพียงการแจ้งให้ทราบ อย่างที่ทุกคนพูด ทีมทนายของฉันไม่เคยแพ้คด
Read More
บทที่ 7
หลังจากวันนั้น อาการของลี่ลี่ก็ค่อยๆ ดีขึ้น ส่วนฉันก็จัดการฟ้องร้องดำเนินคดีกับทุกคนที่มีส่วนทำร้ายลี่ลี่ฉันบอกกับลี่ลี่ว่า "ลูกรัก แม่จะปกป้องหนูเอง แม่จะทวงคืนความยุติธรรมให้กับหนู"เด็กน้อยที่ดูเหมือนจะเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง มุดตัวเข้ามาในอ้อมกอดของฉัน พูดเสียงอ้อแอ้เรียกฉันว่า "แม่จ๋า แม่จ๋า แม่จ๋า"เมื่อต้องเผชิญกับการเรียกร้องค่าเสียหายจำนวนมหาศาล เหล่าผู้ปกครองจึงมาที่หน้าบ้านของฉัน อ้อนวอนขอร้องให้ฉันยอมความบางคนถึงกับพาเด็กมาด้วย ตีเด็กอย่างหนักที่หน้าบ้านฉัน“ฉันสั่งให้แกรังแกคนอื่นเหรอ! ฉันสั่งให้แกรังแกคนอื่นเหรอ!”เด็กโดนตีจนตัวสั่นงันงก“ประธานซู พวกเราได้อบรมสั่งสอนลูกแล้ว คุณก็เป็นผู้ใหญ่อย่าถือสาเด็กเลย คนเป็นใหญ่ต้องใจกว้าง ให้อภัยพวกเราเถอะ พวกเราทั้งครอบครัวขอคุกเข่าให้คุณ!แต่ฉันก็ยังคงยืนกรานไม่ยอมความฉันจะไม่มีวันให้อภัยคนที่ทำร้ายลูกสาวของฉันส่วนซ่งกาง หร่วนซู่ฉิน และเล่อเล่อ สามคนพ่อแม่ลูก ตอนนี้พวกเขาออกไปไหนไม่ได้เลยกระแสในโลกออนไลน์ยังคงร้อนแรงต่อเนื่อง ชาวเน็ตต่างก็เรียกซ่งกางว่าคนเนรคุณ ส่วนเล่อเล่อก็เป็นเด็กนิสัยไม่ดีในทุกวันจะมีคนไปที่
Read More
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status