Short
ประธานหญิงทวงตำแหน่งจากสามีไม่รักดี

ประธานหญิงทวงตำแหน่งจากสามีไม่รักดี

By:  ปลูกมินต์แบบไฮโดรโปนิกส์Kumpleto
Language: Thai
goodnovel4goodnovel
7Mga Kabanata
4.5Kviews
Basahin
Idagdag sa library

Share:  

Iulat
Buod
katalogo
I-scan ang code para mabasa sa App

ในวันครอบครัวของโรงเรียนอนุบาล ซ่งกางสามีของฉันอ้างว่าที่บริษัทมีเรื่อง และไม่ให้ฉันกับลูกสาวไปร่วมงาน มองดูใบหน้าเล็กๆ ของลี่ลี่ลูกสาวของฉันที่เศร้าสร้อย ฉันก็อดที่จะสงสารไม่ได้ จึงตัดสินใจพาลูกสาวไป เมื่อเข้าไปในโรงเรียน กลับเห็นซ่งกางอุ้มเด็กผู้ชายคนหนึ่งไว้ด้วยมือข้างหนึ่ง อีกมือก็จูงมือหร่วนซู่ฉินเพื่อนสนิทสมัยเด็กไว้ ซึ่งเหมือนกับเป็นครอบครัวพ่อแม่ลูกกันจริงๆ พูดกันไปหัวเราะกันไป บรรยากาศเต็มไปด้วยความสุขที่แสนอบอุ่น จนกระทั่งซ่งกางเห็นฉันและลูกสาว เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย จากนั้นก็ปล่อยมือจากหร่วนซู่ฉิน “ซูอวี่ เธออย่าเพิ่งเข้าใจผิดนะ ซู่ฉินเลี้ยงลูกด้วยตัวคนเดียวอย่างยากลำบาก วันนี้เป็นวันเกิดอายุครบห้าขวบของเด็ก จึงอยากสัมผัสความรักจากพ่อ” ฉันมองเขาด้วยสายตามีความหมายลึกซึ้ง ก่อนจะย่อตัวลงจับมือเล็กๆ ของลูกสาวไว้ “ลูกรัก สวัสดีคุณลุงสิ”

view more

Kabanata 1

บทที่ 1

Chapter 1

Alice 

“Marry Thomas Brooks… and every cent of your brother’s hospital bills will be sorted.”  

The words slammed into me like ice water.

Marry Thomas Brooks? The cold-hearted billionaire with a reputation so dark everyone feared him?

My knees buckled as I heard the faint beep of the machine in Brandy's ward. 

Aunt Sam stood across from me, her arms crossed, her red lips curled like this was nothing more than a business deal.

Before I could process the words, her cold voice echoed through the hallway once again.

“So, what’s your decision, Alice? Are you willing to do it… or would you rather watch your brother die that way?” Her words hit me like thunder, leaving me no space to think.  

I dropped hard to the cold floor, my fingers clawing at her feet. “Please aunty, anything but this. He’s old, he's ruthless. I can't…”  

She kicked my hands away before I could finish. “Then be ready to kiss Brandy goodbye.” She said and turned to the door, her heels clicking on the marble floor like gunshots.

“Wait!” My voice cracked, hot tears streaming down my cheeks. I couldn't breathe. I couldn't think properly either. All I could see was Brandy's pale face, tubes down his throat like a cold threat. 

He was dying, and I had to save him. This was the only chance I had.

“I'll do it.” I whispered, my voice cracking through the quiet weight of my muffled sobs. “I'll marry him.”

Aunt Sam turned back, her eyes lit with excitement. “Good girl.” She grabbed my wrist and pulled me up to my feet. “The wedding is tomorrow. Let's go get you pretty for your new owner.”

3 years later…

Three years have passed, and my life in Thomas’s house has been nothing but pure misery.

Brandy had gotten into college after his surgery, and since then, I’ve been trapped, living with the monster I called a husband.

I was even pregnant… carrying the child of the man who treated me like nothing but trash.

‘I’ll change him,’ So I thought… until everything changed that night.

It was 7 pm. I was making dinner when a sudden pain sliced across my lower back and wrapped around my stomach like fire.

I dropped to the floor, clutching my stomach tight as I yelled Thomas's name desperately. 

But he remained silent through it all.

Another contraction hit. Water gushed down my legs, spreading across the floor. I screamed his name again, dropping to my knees in the puddle.

He clearly heard me but chose to ignore me, lounging in the living room like I was invisible.

When he finally came in, his glare was furious, but not out of concern.

He lifted the pot lid without a word, disappointment written all over his face.

“How can you be so useless, Alice? You’ve been cooking for over an hour yet you haven’t even gone halfway!” He spat, his cold voice slamming through the kitchen like a heavy blow.

I grasped my pounding stomach, trying so hard to steady my breath. “Thomas, please…” I panted, gripping the edge of the counter. “...the baby’s coming. I can’t feel my legs.”  

He crouched in front of me, but there was no worry in his eyes, only disgust. “And why should that bother me?” His voice thundered, laced with venom. “You’re always making a fuss, and I’m done with your drama. Get up and get back to work. Now.”

“I’m in labor!” I grabbed his ankle. “Please, you need to help me.”

He kicked my hands off furiously, then he leaned closer towards me, his voice dropping into a cold whisper.

“Listen carefully,” he hissed, his breath hot against my face. “You are worthless, and so is that thing growing inside you. Mention this pregnancy one more time and I will end you both myself.”

His words hit me like a punch. He stormed out before I could even catch my breath.

Tears welled up in my eyes, and I screamed even louder.

Minutes later, Maria, the youngest maid, burst in, her eyes wide with terror. 

“Mrs. Brooks!” She dropped beside me, slipping an arm under my shoulders. “We need to get you to the hospital right away.”  

She half-carried me through the house, until we reached the gate. As soon as we got to the gate, she flagged down a taxi and shoved me in the back seat. She hopped into the front seat quickly, yelling at the driver to move.

The pain cut even deeper this time, and I faintly heard her voice trying to soothe me, urging me to stay calm.

Then everything went dark.

~

I woke up to the steady beep of machines and the sting of bright white lights flashing into my eyes. 

My body felt empty, like all life had been drained from it.

A doctor stood at the foot of the bed. He looked like he was in his mid-forties, with sharp cheekbones which made him appear tough. His eyes were the exact color of Thomas’s. 

My stomach dropped before he even said a word.

“You’re stable, Mrs. Brooks,” he said gently, his voice as calm as a lake. “But there were severe complications.”

I tried to sit up as panic coursed through my veins. “My baby?”  

He hesitated for a moment, his quiet eyes freezing me in place. 

That silence explained everything.

“We did everything we could,” he said at last. “I’m sorry. The placenta tore away completely. We couldn’t stop the bleeding in time.”  

The room spun around me, and I struggled to catch my breath.

He placed a folder on the tray table, stepping closer towards my bed. 

“There's something else you should know, Mrs Brooks.”

Palawakin
Susunod na Kabanata
I-download

Pinakabagong kabanata

Higit pang Kabanata
Walang Komento
7 Kabanata
บทที่ 1
ในวันครอบครัวของโรงเรียนอนุบาล สามีของฉันซ่งกางอ้างว่าที่บริษัทมีงาน และไม่ให้ฉันกับลูกสาวไปร่วมงานมองดูใบหน้าเล็กๆ ของลี่ลี่ลูกสาวของฉันที่เศร้าสร้อย ฉันก็อดที่จะสงสารไม่ได้ จึงตัดสินใจพาลูกสาวไปเมื่อเข้าไปในโรงเรียน กลับเห็นซ่งกางอุ้มเด็กผู้ชายคนหนึ่งไว้ด้วยมือข้างหนึ่ง อีกมือก็จูงมือหร่วนซู่ฉินเพื่อนสนิทสมัยเด็กไว้ซึ่งเหมือนกับเป็นครอบครัวพ่อแม่ลูกกันจริงๆ พูดกันไปหัวเราะกันไป บรรยากาศเต็มไปด้วยความสุขที่แสนอบอุ่นจนกระทั่งซ่งกางเห็นฉันและลูกสาว เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย จากนั้นก็ปล่อยมือจากหร่วนซู่ฉิน“ซูอวี่ เธออย่าเพิ่งเข้าใจผิดนะ ซู่ฉินเลี้ยงลูกด้วยตัวคนเดียวอย่างยากลำบาก วันนี้เป็นวันเกิดอายุครบห้าขวบของเด็ก จึงอยากสัมผัสความรักจากพ่อ”ฉันมองเขาด้วยสายตามีความหมายลึกซึ้ง ก่อนจะย่อตัวลงจับมือเล็กๆ ของลูกสาวไว้“ลูกรัก สวัสดีคุณลุงสิ”...เมื่อหร่วนซู่ฉินเห็นเหตุการณ์นั้น จึงรีบรับตัวลูกชายไป และเอ่ยด้วยสีหน้าสำนึกผิด“ซูอวี่เธออย่าโกรธเลยนะ พี่ซ่งแค่หวังดี เด็กคนนี้ไม่มีพ่อตั้งแต่เด็ก วันนี้เป็นวันเกิดอายุครบห้าขวบของเขา พี่ซ่งแค่ช่วยเป็นพ่อเพื่อเติมเต็มความฝันให้เป็นจริ
Magbasa pa
บทที่ 2
ผ่านไปสักพัก กิจกรรมวันครอบครัวของโรงเรียนอนุบาลก็เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการทุกครอบครัวนั่งอยู่ที่โต๊ะที่เตรียมไว้ล่วงหน้า ลี่ลี่มองไปที่ซ่งกางที่นั่งอยู่แถวหน้า แล้วถามฉันด้วยความผิดหวังว่า“แม่คะ ทำไมพ่อถึงไม่มานั่งกับเราล่ะคะ?”ฉันบีบแก้มยุ้ยๆ ของลูกสาวเบาๆ เธออายุน้อยแค่นี้ ไม่ควรเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องสกปรกเหล่านี้“เพราะว่าแม่เป็นยอดมนุษย์ เพื่อความยุติธรรม พ่อเลยไปช่วยเด็กคนอื่นไงล่ะ”ในขณะนั้น ครูของโรงเรียนอนุบาลก็ประกาศเริ่มกิจกรรมแรก คือ การต่อบล็อกไม้ พร้อมกับพูดด้วยรอยยิ้มว่า “มีรางวัลให้สำหรับผู้ที่ได้ที่หนึ่งค่ะ เป็นเลโก้รูปยานอวกาศหนึ่งลำค่ะ”ลี่ลี่ตื่นเต้นขึ้นมาทันที เธอชี้ไปที่ยานอวกาศ “แม่คะ หนูอยากได้!”“ได้สิ งั้นเรามาพยายามกันเถอะ!”เมื่อนาฬิกาทรายไหลใกล้จะหมด ลี่ลี่ชูมือเล็กๆ ขึ้นมาแล้วตะโกนอย่างตื่นเต้นว่า“คุณครูคะ พวกเราต่อเสร็จแล้วค่ะ!”คุณครูเดินเข้ามาพยักหน้า กำลังจะประกาศ ทันใดนั้นก็มีเด็กชายคนหนึ่งวิ่งพรวดมาจากแถวหน้าเป็นเล่อเล่อ เขาปัดบล็อกไม้ที่เราต่อไว้จนล้มครืนลง แล้วพูดอย่างเย่อหยิ่งว่า“แบบนี้ที่หนึ่งก็เป็นของผมแล้ว!”ลี่ลี่มองบ
Magbasa pa
บทที่ 3
สุดทางเดิน บริเวณหน้าห้องน้ำ ลี่ลี่ถูกผลักจนล้มลงกับพื้น กำลังร้องไห้สะอึกสะอื้นคนที่รุมทำร้ายเธอก็คือเล่อเล่อ สีหน้าของเขาฉายแววดุร้าย“บอกให้เลิกเรียกพ่อมั่วๆ ไง วันนี้ฉันจะตีเธอให้ตายเลย!”พูดจบ เขาก็เตะเข้าไปที่ท้องของลี่ลี่ ลี่ลี่ร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด พยายามจะหลบ แต่กลับถูกเด็กผู้ชายที่อยู่ข้างหลังจับตัวเอาไว้“ลูกเมียน้อยสมควรโดนตี!”“แม่ฉันบอกว่า ลูกนอกสมรสแบบนี้เกิดมาก็ควรถูกบีบคอให้ตาย!”ลี่ลี่โบกมือเล็กๆ ของเธอเพื่อป้องกันตัว ร้องไห้จนแทบหายใจไม่ออก“นายพูดเหลวไหล! นั่นพ่อฉันจริงๆ! พ่อคะ แม่คะ รีบมาช่วยลี่ลี่ด้วย!”“ลี่ลี่เจ็บจังเลยค่ะ!” “พ่อ แม่ พ่อกับแม่อยู่ที่ไหน!”วินาทีที่ฉันเห็นภาพนั้น สมองฉันอื้ออึงไปหมด เลือดสูบฉีด เส้นเลือดทั่วร่างแทบจะระเบิดหลังจากพวกเด็กผู้ชายเห็นฉันก็หันมองหน้ากันเอง เมื่อเห็นว่าสีหน้าฉันน่ากลัวเกินไป ก็เลยวิ่งหนีเตลิดไปเหมือนนกฉันอุ้มลี่ลี่ไว้ในอ้อมแขน ถึงได้รู้ว่าเธอตัวสั่นเทาอย่างรุนแรง จากนั้นก็รีบโทรเรียก 1669“ไม่ต้องกลัวนะ ลูกรัก แม่มาแล้ว แม่มาแล้ว”รอจน 1169 มาถึง ผู้ปกครองคนอื่นๆ ก็พากันสงสัยแล้วว่าเกิดอะไรขึ้นฉัน
Magbasa pa
บทที่ 4
ซ่งกางผู้ถูกรายล้อมด้วยผู้คนราวกับดวงดาว ในดวงตากลับฉายแววตาไม่อยากเชื่อ พลางก้มหน้ามองมาที่ฉันฉันใช้มือข้างหนึ่งยันพื้น ค่อยๆ พยุงตัวลุกขึ้นยืนทั้งๆ ที่เจ็บปวด มุมปากเหยียดยิ้มเย็นเยียบเมื่อเห็นว่าเรื่องราวเริ่มบานปลาย ผู้อำนวยการโรงเรียนอนุบาลก็รีบวิ่งเข้ามา ขมวดคิ้วพลางพูดกับฉันอย่างจริงจังว่า“คุณแม่ลี่ลี่ คุณอย่าดื้อรั้นไปเลย รีบไปขอโทษคุณซ่งกับคุณนายซ่งเถอะ คนอ่อนแอจะไปต่อกรกับผู้มีอำนาจได้ยังไงกัน!”ฉันส่ายหน้าให้กับผู้อำนวยการ เธอจ้องมองฉันแล้วถอนหายใจ“ฉันรู้ว่าคุณเป็นคนมีคุณธรรม ไม่โกหก แต่ความจริงก็คือความจริง กลุ่มบริษัทใหญ่ๆ ที่อยู่มาเป็นร้อยปีพวกนั้นมีอำนาจมากมาย คุณจะไปหาเรื่องพวกเขาไหวได้ยังไง!”ในเวลานี้ บรรดาเหล่าหัวกะทิในชุดสูทที่ลงมาจากรถยนต์คันหรูใกล้จะเดินมาถึงลานจัดกิจกรรมแล้วบรรดาคนที่กำลังรอดูละครฉากนี้ คนที่คอยประจบสอพลอซ่งกาง รวมถึงเหล่าผู้ปกครองที่กำลังถือโทรศัพท์มือถืออยู่ ต่างก็มีสีหน้าราวกับว่ากำลังรอคอยการแสดงที่น่าตื่นเต้นที่จะเริ่มขึ้นพวกเขายักคิ้วหลิ่วตา มองมาที่ฉันอย่างสะใจมีเพียงซ่งกางที่ก้าวออกมาข้างหน้า ลดเสียงลงต่ำจ้องมองฉัน แล้วถาม
Magbasa pa
บทที่ 5
“ขอแนะนำตัวใหม่อีกครั้ง ฉันคือแม่ของซูลี่ลี่ และเป็นประธานของเซิงอวี่กรุ๊ป”“ส่วนเขา” ฉันชี้ไปที่ซ่งกางซึ่งอยู่ไม่ไกล “เป็นแค่ลูกเขยที่แต่งเข้าบ้านตระกูลซูเท่านั้น”ฉันรับทะเบียนสมรสของฉันกับซ่งกางมาจากมือของเสี่ยวหลิว ชูให้ทุกคนดูแล้วโยนลงพื้นอย่างแรงวินาทีนั้น ฉันอ่านความอับอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนีจากแววตาของซ่งกางได้แต่นี่มันยังไม่เท่าไรเลย?!ทุกคนอ้าปากค้าง เบิกตากว้างมีผู้ปกครองที่ทำตัวเป็นคนดังในเน็ตหัวไว รีบซูมกล้องไปที่ทะเบียนสมรสบนพื้นทันที“เพื่อนๆ ทุกคน เรื่องพลิกแล้วเห็นไหม?”“ทุกคนดูนี่ นี่แหละเมียน้อยตัวจริง!”พูดจบ เธอก็จะหันกล้องไปจ่อที่หน้าของหร่วนซู่ฉินหร่วนซู่ฉินที่ยังมีสีหน้าตกตะลึงและยังไม่ได้สติกลับมา รีบยกมือขึ้นมาบังหน้า “อย่าถ่ายนะ!”ผู้ปกครองคนอื่นๆ ที่มุงดูอยู่ก็เริ่มซุบซิบกัน“สรุปว่าเราเข้าใจผิดกันเองงั้นเหรอ?!”“เรื่องนี้ใครบ้างจะไม่เข้าใจผิด นี่มันเหลือเชื่อเกินไปแล้ว ใครที่ไหนจะทิ้งภรรยาและลูกสาวของตัวเอง แล้วมาเอาอกเอาใจเมียน้อยกับลูกของเมียน้อยต่อหน้าสาธารณชนแบบนี้!”“เพิ่งเคยเจอคนหน้าไม่อายขนาดนี้เป็นครั้งแรก!”“คนหน้าไม่อายคู่กับคนหน
Magbasa pa
บทที่ 6
ซ่งกางเช็ดหน้า แล้วจู่ๆ ก็หัวเราะออกมา เขาจ้องมองฉันอย่างเย็นชา“เธอรู้หมดแล้วสินะ” “แล้วยังไง ตอนนี้เราแต่งงานกันแล้ว ถึงหย่า ฉันก็แบ่งทรัพย์สินของเธอไปได้ครึ่งหนึ่ง ยิ่งไปกว่านั้น”“ตอนที่เธอท้องและคลอดลูก ฝ่ายธุรกิจของบริษัทก็ตกอยู่ในการควบคุมของฉันแล้ว ฉันสามารถพึ่งพาตัวเองได้!”ฉันก็หัวเราะออกมา ถ้าไม่ใช่เพราะฉันยินยอม พวกแกนนำฝ่ายธุรกิจและนักเรียนนอกเหล่านั้นจะฟังคำสั่งของเขาได้ยังไงยิ่งไปกว่านั้น การตัดสินใจที่สำคัญของบริษัทล้วนมาจากฉัน ส่วนเขาเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งที่วางอยู่บนกระดานแต่ชัดเจนมากว่า หมากตัวนี้ไม่ได้คิดแบบนั้นฉันให้เสี่ยวหลิวยื่นข้อตกลงการหย่าให้เขา“อะไร?! ออกไปแต่ตัว ซูอวี่ เธอฝันอยู่เหรอ! นี่มันเป็นไปไม่ได้!”“ถ้าอยากหย่า ต้องแบ่งสมบัติครึ่งหนึ่งของตระกูลซูให้ฉัน!”ซ่งกางฉีกข้อตกลงการหย่าออกเป็นชิ้นๆ มองฉันอย่างยั่วยุฉันเรียกเสี่ยวหลี่จากฝ่ายบุคคล ให้ยื่นจดหมายไล่ออกให้ซ่งกางเขาก็ฉีกมันเป็นชิ้นๆ อีกครั้ง ฉันมองดูเศษกระดาษที่ปลิวว่อนแล้วก็หัวเราะออกมานี่ไม่เป็นไร เพราะวันนี้เป็นเพียงการแจ้งให้ทราบ อย่างที่ทุกคนพูด ทีมทนายของฉันไม่เคยแพ้คด
Magbasa pa
บทที่ 7
หลังจากวันนั้น อาการของลี่ลี่ก็ค่อยๆ ดีขึ้น ส่วนฉันก็จัดการฟ้องร้องดำเนินคดีกับทุกคนที่มีส่วนทำร้ายลี่ลี่ฉันบอกกับลี่ลี่ว่า "ลูกรัก แม่จะปกป้องหนูเอง แม่จะทวงคืนความยุติธรรมให้กับหนู"เด็กน้อยที่ดูเหมือนจะเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง มุดตัวเข้ามาในอ้อมกอดของฉัน พูดเสียงอ้อแอ้เรียกฉันว่า "แม่จ๋า แม่จ๋า แม่จ๋า"เมื่อต้องเผชิญกับการเรียกร้องค่าเสียหายจำนวนมหาศาล เหล่าผู้ปกครองจึงมาที่หน้าบ้านของฉัน อ้อนวอนขอร้องให้ฉันยอมความบางคนถึงกับพาเด็กมาด้วย ตีเด็กอย่างหนักที่หน้าบ้านฉัน“ฉันสั่งให้แกรังแกคนอื่นเหรอ! ฉันสั่งให้แกรังแกคนอื่นเหรอ!”เด็กโดนตีจนตัวสั่นงันงก“ประธานซู พวกเราได้อบรมสั่งสอนลูกแล้ว คุณก็เป็นผู้ใหญ่อย่าถือสาเด็กเลย คนเป็นใหญ่ต้องใจกว้าง ให้อภัยพวกเราเถอะ พวกเราทั้งครอบครัวขอคุกเข่าให้คุณ!แต่ฉันก็ยังคงยืนกรานไม่ยอมความฉันจะไม่มีวันให้อภัยคนที่ทำร้ายลูกสาวของฉันส่วนซ่งกาง หร่วนซู่ฉิน และเล่อเล่อ สามคนพ่อแม่ลูก ตอนนี้พวกเขาออกไปไหนไม่ได้เลยกระแสในโลกออนไลน์ยังคงร้อนแรงต่อเนื่อง ชาวเน็ตต่างก็เรียกซ่งกางว่าคนเนรคุณ ส่วนเล่อเล่อก็เป็นเด็กนิสัยไม่ดีในทุกวันจะมีคนไปที่
Magbasa pa
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status