เที่ยวกับครอบครัว คู่รักวัยเด็กมีตั๋วทำไมฉันต้องขับรถ

Apat na taon.

Apat na taon mula nang tuluyang magbago ang buhay ni Maya Santos.

Apat na taon mula nang mawala ang lahat ng mayroon siya—ang kanilang tahanan, negosyo, seguridad, at ang pinakamamahal niyang ama.

At sa lahat ng nangyari, iisa ang pangalan na hindi niya kailanman nakalimutan.

Alexander Villareal.

Nakatayo si Maya sa harap ng malaking salamin habang pinagmamasdan ang sarili. Nakasuot siya ng simpleng itim na damit, habang nakalugay ang mahaba niyang buhok. Tahimik ang kanyang mukha, ngunit sa likod ng mga mata niyang iyon ay nakatago ang galit na apat na taon niyang inalagaan.

Kinuha niya ang isang lumang litrato mula sa ibabaw ng mesa.

Nandoon ang kanyang ama.

Masaya itong nakangiti habang yakap siya noong bata pa siya.

Napahigpit ang hawak ni Maya sa litrato.

“Dad,” mahina niyang bulong, “bumalik na ako.”

Pumikit siya sandali.

Naalala niya ang gabing dumating ang mga tauhan ng bangko sa kanilang bahay.

Naalala niya ang mga dokumentong ipinakita sa kanyang ama.

Naalala niya ang sigaw nito nang malaman nitong nawala ang kanilang buong kumpanya.

At higit sa lahat, naalala niya ang huling sinabi nito.

“Lumayo ka, Maya. Huwag mong haharapin ang mga Villareal.”

Ngunit hindi niya iyon sinunod.

Dahil ngayon, handa na siyang harapin ang pinakamakapangyarihang pamilya sa lungsod.

At hindi siya pupunta roon bilang biktima.

Pupunta siya roon bilang kalaban.

Biglang kumatok ang p***o.

“Maya?”

Napalingon siya.

Pumasok si Ethan Reyes, ang nag-iisang taong nakakaalam ng buong plano niya.

“Handa ka na?” tanong nito.

Tumango si Maya at ibinalik ang litrato sa mesa.

“Handa na.”

Lumapit si Ethan at seryosong tumingin sa kanya.

“Sigurado ka ba talaga?”

“Oo.”

“Alam mong hindi ordinaryong tao si Alexander.”

“Alam ko.”

“Makapangyarihan siya. May pera, koneksyon, at mga taong susunod sa bawat utos niya.”

“Alam ko rin.”

“Kapag nalaman niyang niloloko mo siya, baka hindi ka na makaalis.”

Sandaling natahimik si Maya.

Pagkatapos ay ngumiti siya.

“Hindi niya malalaman.”

Umiling si Ethan.

“Hindi ko kinukuwestiyon ang tapang mo. Ang kinatatakot ko ay baka maging personal ito.”

“Personal na ito mula pa noong araw na nawala ang pamilya ko.”

Napabuntong-hininga si Ethan.

May inilabas siyang folder mula sa bag at iniabot iyon kay Maya.

“Lahat ng nakuha ko tungkol kay Alexander ay nandito.”

Binuksan niya ang folder.

Mga larawan.

Mga negosyo.

Mga account.

Mga pangalan ng taong malapit kay Alexander.

At sa pinakahuling pahina, isang impormasyon ang nakakuha ng pansin niya.

Alexander Villareal was never directly involved in the transaction that destroyed Santos Holdings.

Napakunot ang noo ni Maya.

“Bakit wala ito sa dati mong report?”

“Ngayon ko lang nakuha.”

“Sigurado ka?”

“May mga dokumentong nawawala. May naglinis ng records.”

Tahimik na tinitigan ni Maya ang papel.

“Kung hindi siya ang gumawa nito…”

“May ibang tao,” sagot ni Ethan.

Napahawak si Maya sa kanyang dibdib.

Sa unang pagkakataon, nagkaroon ng maliit na puwang sa kanyang matagal nang galit.

Ngunit agad niya iyong pinigilan.

“Malalaman natin.”

Tumango si Ethan.

“Paano?”

Itinaas ni Maya ang isang maliit na imbitasyon.

“Sa pamamagitan nito.”

Binasa ni Ethan ang pangalan ng event.

Villareal Foundation Annual Gala.

“Pupunta ka roon?”

“Hindi lang ako pupunta.”

Tumingin si Maya sa kanya.

“Gagawin kong unang hakbang iyon.”

---

Makalipas ang dalawang oras, nakatayo si Maya sa harap ng malaking hotel na puno ng mamahaling sasakyan.

Maliwanag ang paligid. Mga negosyante, artista, at kilalang pamilya ang dumadalo sa event.

Huminga siya nang malalim bago pumasok.

Pagpasok niya, agad siyang sinalubong ng ilang mapanuring tingin.

Hindi siya kilala ng karamihan.

At iyon ang gusto niya.

Mabilis siyang naglakad patungo sa ballroom.

Ngunit bago pa siya makarating sa mesa, biglang tumahimik ang paligid.

May pumasok.

Isang lalaking nakasuot ng itim na tuxedo.

Matangkad.

Kalmado.

Malamig ang mga mata.

Si Alexander Villareal.

Hindi niya ito nakita nang personal sa loob ng apat na taon.

Mas iba ito kaysa sa mga litrato.

Mas matindi ang presensya.

Mas mahirap basahin.

At nang magtagpo ang kanilang mga mata, parang saglit na nawala ang ingay sa buong paligid.

Hindi umiwas si Maya.

Hindi rin si Alexander.

Sa halip, diretsong naglakad ang lalaki patungo sa kanya.

Huminto ito sa harap niya.

“You're Maya Santos.”

Mababa ang boses nito.

“Kilalang-kilala mo ako?”

“Hindi kita nakakalimutan.”

Bahagyang ngumiti si Maya.

“Hindi ko rin nakakalimutan ang pamilya mo.”

Naging seryoso ang mukha ni Alexander.

“Galit ka sa akin.”

“May dahilan ba para hindi?”

“Hindi mo alam ang buong kuwento.”

“Siguro.”

Tinitigan niya ito nang diretso.

“Pero alam ko kung ano ang nawala sa amin.”

Tahimik si Alexander.

Maya-maya, may inilabas itong maliit na sobre mula sa bulsa.

Iniabot niya iyon.

“Basahin mo.”

Kinuha iyon ni Maya.

Nang buksan niya, halos tumigil ang kanyang paghinga.

Isang marriage proposal.

MAYA SANTOS AND ALEXANDER VILLAREAL.

Tumingin siya kay Alexander.

“Ano ito?”

“Isang kasal.”

“Bakit ako?”

“Dahil kailangan ko ng asawa.”

Napatawa siya nang mahina.

“At bakit ako?”

“Dahil kailangan ko ng babaeng hindi natatakot sa pangalan ko.”

Tahimik siyang tumingin dito.

Hindi alam ni Alexander na iyon mismo ang dahilan kung bakit siya pumayag.

Kailangan niyang makapasok sa pamilya Villareal.

Kailangan niyang malaman ang katotohanan.

At kung sakaling si Alexander talaga ang may kasalanan…

Siya mismo ang sisira rito.

“Gaano katagal?”

“Isang taon.”

“Pagkatapos?”

“Maghihiwalay tayo.”

Napangiti si Maya.

“Simple.”

“Simple.”

“May kondisyon?”

“Marami.”

“Okay.”

Napakunot ang noo ni Alexander.

“Hindi mo man lang iisipin?”

“Matagal ko nang pinag-isipan.”

“Bakit?”

Lumapit si Maya nang kaunti.

“Dahil may gusto rin akong makuha sa kasal na ito.”

“Ang ano?”

Ngumiti siya.

“Katotohanan.”

Sandaling nagkatinginan sila.

Pagkatapos ay iniabot ni Alexander ang kamay niya.

“Deal?”

Tinitigan ni Maya ang kamay nito bago niya tuluyang hinawakan.

“Deal.”

Ngunit habang nakangiti siya sa harap nito, iba ang laman ng kanyang isip.

Hindi kita pakakasalan dahil mahal kita, Alexander.

Pakakasalan kita dahil sisirain kita mula sa loob.

At sa gabing iyon, nagsimula ang kasal na magiging pinakamapanganib na desisyon ng kanilang buhay.