เที่ยวกับครอบครัว คู่รักวัยเด็กมีตั๋วทำไมฉันต้องขับรถ

“เฟยเฟยได้ยินว่าพวกเราจะไปเที่ยวทะเลกัน เลยอยากพาลูกไปกับพวกเราด้วย”

“ผมซื้อตั๋วเครื่องบินให้ทุกคนแล้ว เสี่ยวเวยคุณรับผิดชอบเรื่องสัมภาระและขับรถไปนะ พวกเราจะรอคุณอยู่ที่ทะเล”

มือของฉันที่กำลังจัดกระเป๋าอยู่ก็หยุดลงทันที จู่ๆ ก็รู้สึกเหลือเชื่อขึ้นมา

“คุณหมายความว่ายังไง กู้เฟยเฟยจะไปกับพวกเรา แล้วทำไมต้องให้ฉันขับรถไปเองด้วยล่ะ”

“ลูกของเฟยเฟยไม่เคยไปเที่ยวทะเล ผมเลยคิดว่าอย่างงั้นก็ไปด้วยกัน แล้วตอนที่ผมซื้อตั๋วเครื่องบินของคุณตั๋วก็ขายหมดแล้ว”

น้องสามีก็บ่นอยากไปทะเลเพื่อเล่นเซิร์ฟบอร์ดในช่วงวันหยุดคริสต์มาส ซึ่งประจวบเหมาะกับเป็นวันหยุดพักประจำปีที่หาได้ยากของสามีฉันจางฉี่เจิ้นพอดี

เพื่อเป็นรางวัลให้กับน้องสามีและเพื่อทำให้ทุกคนในครอบครัวมีความสุข

เราเพิ่งซื้อรถคันใหม่ เลยตัดสินใจว่าจะพาพ่อแม่สามีไปเที่ยวทะเลด้วย

ในช่วงนี้ ฉันต้องพยายามอย่างหนักในการเตรียมสิ่งของสำหรับเดินทางให้คนครอบครัว ทั้งหาที่พัก และวางแผนการเดินทาง ทั้งจ่ายเงินและยังทุ่มเทแรงกาย

ตอนนี้กู้เฟยเฟยบอกว่าอยากไป เขาเลยมาเปลี่ยนแผนของฉัน

“ตอนนั้นผมบอกให้นั่งเครื่องบินไปคุณก็บอกว่ามันแพง ยืนกรานจะขับรถไปเอง ทำไมพอกู้เฟยเฟยอยากไปด้วยคุณถึงยอมซื้อตั๋วเครื่องบินได้ล่ะ”

“เฟยเฟยพาลูกมาด้วย จะให้เด็กนั่งรถนานขนาดนั้นก็คงไม่ไหว อีกอย่างเฟยเฟยก็เป็นน้องสาวบุญธรรมผม ลูกของเธอผมก็ควรจะดูแลเขาให้ดี”

ฉันโกรธมากจนโยนเสื้อผ้าลงกับพื้น

“ฉันรู้ค่ะว่าเป็นลูกของน้องสาวคุณ เพราะถ้าไม่รู้ก็คงคิดว่าเป็นลูกชายแท้ๆ ของคุณซะอีก”

จางฉี่เจิ้นทนไม่ไหว “คุณพูดไร้สาระอะไร คุณชอบบ่นว่าขับรถไม่เป็นไม่ใช่เหรอ คุณขับรถไปก็คิดซะว่าเป็นการฝึกขับรถไปในตัวก็แล้วกัน”

“คุณรู้ไหมว่าการขับรถจากบ้านไปหาดหม่าหลี่ปู้ต้องใช้เวลานานแค่ไหน ถ้าเกิดอันตรายขึ้นกับฉันระหว่างเดินทางจะทำยังไง”

ขณะนั้นแม่สามีก็ถือผลไม้เดินเข้ามา

“พวกเธอสองคนทะเลาะอะไรกับอีกแล้ว จางฉี่เจิ้นลูกเป็นผู้ชายก็รู้จักยอมให้เสี่ยวเวยหน่อย”

โดยปกติแม่สามีก็มักจะดีกับฉัน ฉันแสดงสีหน้าไม่พอใจเพื่อฟ้องเธอ

แต่คาดไม่ถึงว่าแม่สามีจะกลับกลายมาเป็นคนพูดโน้มน้าวฉันแทน

“จางฉี่เจิ้นกับเฟยเฟยโตมาด้วยกัน เสี่ยวเป่าเราก็เห็นมาตั้งแต่เล็ก สงสารเด็กไม่เคยเจอโลกกว้าง อยากไปดูกับเรา เธอก็ช่วยอดทนหน่อยนะ ฉันได้ยินว่าค่าโหลดสัมภาระขึ้นเครื่องบินค่าใช้จ่ายค่อนข้างสูง ถ้าเธอขับรถไปจะได้เอาสัมภาระไปด้วย”

“พอไปถึงที่นั้นพวกเราจะได้มีรถสักคัน ออกไปไหนก็จะได้สะดวก”

พ่อสามีสีหน้าเคร่งขรึม พร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจว่า “ตระกูลจางของเราให้ผู้หญิงเป็นผู้นำครอบครัวตั้งแต่เมื่อไหร่ สามีของเธอพูดก็ควรเชื่อฟัง”

“เธอมีหลานให้พวกเราไม่ได้ แล้วยังจะไม่ให้เรามีความสุขกับลูกหลานคนอื่นหรือไง”

วันนี้ฉันเพิ่งพบว่า ทัศนคติของครอบครัวนี้ช่างน่าเป็นห่วงจริงๆ

“ไม่ใช่ พวกคุณถูกเฟยเฟยวางยาเสน่ห์หรือไง ตกลงว่าใครเป็นลูกสะใภ้ของครอบครัวพวกคุณกันแน่”

“หรือว่าลูกชายของเฟยเฟยเป็นลูกนอกสมรสของจางฉี่เจิ้น”

เมื่อได้ยินสิ่งที่ฉันพูด จางฉี่เจิ้นก็โกรธจนเป่าปากถลึงตาใส่

“เผยจือเวย คุณบอกให้ผมไปเที่ยวเป็นเพื่อนคุณ ผมก็ขอวันลาหยุดประจำปีโดยไม่โต้แย้งอะไรสักคำ เรื่องเล็กๆ น้อยๆ แค่นี้มันสมควรแล้วเหรอที่คุณจะเอามาทะเราะกันไม่จบไม่สิ้นแบบนี้”

“หากเป็นเมื่อก่อน พี่สะใภ้ใหญ่เป็นเสมือนแม่ หน้าที่ความรับผิดชอบของคุณคงหนักกว่าตอนนี้มาก”

ฉันไม่เคยรู้มาก่อนเลยจริงๆ ว่า ครอบครัวนี้จะมีความคิดแบ่งแยกชนชั้นศักดินาขนาดนี้

ขณะนั้นเองเสียงโทรศัพท์ของจางฉี่เจิ้นก็ดังขึ้น