โดดร่มไม่เลือกฉัน ฉันตายแล้วคุณเป็นบ้าอะไร

ฟู่ซือหนานและเซียวเซียวสวมร่มชูชีพแบบสองคนเรียบร้อย ผูกติดกันราวแฝดสยาม จนเธอรู้สึกได้ถึงความปลอดภัยในการลงจอดมากทีเดียว

ส่วนฉัน มองดูร่มชูชีพอันเดียวอันนั้นก็รู้สึกตื่นตระหนกทันที

ด้านบนมีรูขนาดใหญ่ ผู้ทำยังทิ้งเข็มที่ใช้ก่อเหตุไว้ ราวกำลังท้าทายฉันว่า——

แกรอความตายไปเถอะ!

บอลลูนลอยผ่านหน้าผา ฉันมองลงไปที่เหวลึก

ตามที่พวกเขาต้องการ ฉันอุ้มลูกในท้องกระโดดลงมาจากความสูงหนึ่งพันเมตร

ความรู้สึกสูญเสียแรงโน้มถ่วงอย่างรุนแรง ดึงวิญญาณฉันออกมา

วิญญาณของฉันลอยอยู่บนท้องฟ้า มองดูร่างกายของตัวเองอย่างจนปัญญา ราวตุ๊กตาผ้าผ่านหมอกหนาฟุ้ง พุ่งไปสู่ความตายอย่างรวดเร็ว

เรื่องต่างๆในอดีตหลั่งไหลเข้ามาในหัวฉันอีกครั้ง

ฉันเพิ่งจะได้เรียนกระโดดร่มก็ตั้งท้องแล้ว

เดิมทีวางแผนว่ารอถึงวันเกิดฟู่ซือหนานจะบอกเซอร์ไพรนี้กับเขา ตอนนี้ดูท่าเขาคงไม่ได้สนใจด้วยซ้ำ

เมื่อกี้นี้ฉันอ้อนวอนเขาไม่หยุด:

"ฉันท้องจริงๆนะ ได้โปรดพาฉันไปก่อนเถอะ"

ฟู่ซือหนานพูดอย่างไม่พอใจว่า: "เซียวเซียวกลัวความสูง แถมเป็นโรคหัวใจ ผมทิ้งเธอไว้คนเดียวไม่ได้ จะแกล้งท้องก็ต้องเลือกเวลาหน่อยเถอะ"

"ฉันไม่ได้โกหกจริงๆนะ!"

เขาโมโห "หานซูหยา! คุณทำตัวให้รู้เรื่องเหมือนเซียวเซียวได้ไหม อย่าทำตัวไม่มีเหตุผลอีก"

ฟู่ซือหนานไม่สนใจฉัน ผูกสายรัดนิรภัยของร่มชูชีพที่ตัวเซียวเซียว

ชีวิตฉันแขวนบนเส้นด้าย ร้อนรนราวมดเดินบนกระทะร้อน

คนสองคนที่ลอยไปไกลดูไม่รีบร้อนสักนิด ฟู่ซือหนานยังชะลอความเร็วในการลงจอด ราวต้องการพาเซียวเซียวชมทิวทัศน์สวยงาม

ตัวฉันตายก็ช่างเถอะ แต่ฉันไม่อยากให้ลูกที่ยังไม่เกิด หมดโอกาสได้ออกมาสู่โลกนี้

ฉันจะโทรขอความช่วยเหลือ

"คุณซูหยา ไม่ต้องกังวล ลดน้ำหนักของบอลลูนก่อน ทิ้งสิ่งของที่ไม่จำเป็นออกไป ชะลอความเร็วในการลงจอด"

ฉันทำตามคำบอกของพนักงานปฏิบัติการ โยนของไปหลายอย่าง

"ทางเราจะติดต่อกับนักบินบอลลูนทันที โปรดรอสายก่อนครับ"

ก๊าซฮีเลียมรั่วไหลเร็วกว่าที่ฉันคิด

ฉันพูดด้วยเสียงสะอื้น "เร็วหน่อยได้ไหมคะ ฉันรอไม่ได้นาน อีกเดี๋ยวจะลอยไปถึงหน้าผานั่นแล้วค่ะ"

ไม่นานนัก เจ้าหน้าที่ชุดชมวิวก็โทรกลับมาหาฉัน

"ใช่หานซูหยาหรือเปล่าครับ? ฟู่ซือหนานไม่ได้อยู่ข้างๆคุณเหรอ?"

"เขากระโดดร่มไปกับเซียวเซียวก่อนแล้วค่ะ ร่มชูชีพของฉันเสีย คุณรีบมาช่วยฉันที"

เจ้าหน้าที่ถอนหายใจ "แปลกจริงๆ วันนี้บอลลูนสิบลูกถูกจองเต็มหมด นักบินทุกคนอยู่กลางอากาศหมด บริเวณพื้นที่เอที่คุณบินไปนั้นมีคนเลือกไปน้อยมา"

เจ้าหน้าที่ปลอบโยนฉันไป ในขณะที่ก็ชี้แนะให้ฉันจัดการกับปัญหาไปด้วย

"รู้ไหมว่าหัวจ่ายก๊าซอยู่ไหน? ปล่อยลมออกมา ลดระดับให้เร็วที่สุด"

บอลลูนลอยอยู่เหนือหน้าผา มองลงไปไม่เห็นแม้ก้นเหว

ปล่อยลมตอนนี้ ฉันคงได้ตายเร็วขึ้น

"ไม่สามารถปล่อยลมได้ค่ะ บอลลูนลอยอยู่เหนือหน้าผา ระยะทางลงจอดสูงเกินไป"

เจ้าหน้าที่ก็ลำบากใจเช่นกัน

"คุณอย่าเพิ่งรีบร้อน ฟู่ซือหนานกระโดดร่มมาแล้วไม่ใช่เหรอ? รอเขากลับมา ผมจะให้เขาไปช่วยคุณทันที"

ใจฉันร้อนรนราวถูกเผา ไม่แน่ใจว่าฟู่ซือหนานลงจอดหรือยัง

ตอนนี้มีเพียงเขาที่เป็นมืออาชีพแล้วสามารถกลับมาช่วยฉันได้

ฉันลองโทรหาเขาด้วยความหวัง โทรสามครึ่งถึงมีคนรับสาย

ฉันร้องไห้ขอความช่วยเหลือ "ซือหนาน คุณรีบมาช่วยฉันหน่อยสิ..."

ยังไม่ทันได้บอกว่าร่มชูชีพเสีย เขาก็พูดแย้งมาอย่างไม่พอใจ:

"แกล้งท้องเสร็จ จะมาแกล้งกลัวความสูงอีกใช่ไหม?"

"ทีนั่งเครื่องเล่นตกตึกที่สวนสนุกนั่น ขนาดผู้ชายยังไม่กล้า แต่คุณเล่นได้อย่างสนุกสนาน แต่เพราะแค่หึงหวงเรื่องเซียวเซียว คุณเลยไม่มีเหตุผลขนาดนี้เลย?!"

"รีบกระโดดร่มมา อย่าทำตัวดื้อรั้นถ่วงเวลาอยู่"

ทว่าปลายสาย เสียงอ่อนหวานของเซียวเซียวก็ดังขึ้น: "พี่ซือหนาน ฉันเวียนหัวมาก หัวใจก็เจ็บมากด้วย"

เขาบอกกับฉันว่า: "ผมต้องพาเซียวเซียวไปตรวจที่โรงพยาบาล หลังคุณลงจอดแล้ว กลับบ้านเองนะ"