Short
โดดร่มไม่เลือกฉัน ฉันตายแล้วคุณเป็นบ้าอะไร

โดดร่มไม่เลือกฉัน ฉันตายแล้วคุณเป็นบ้าอะไร

Oleh:  แม่น้ำเจียงครึ่งสายTamat
Bahasa: Thai
goodnovel4goodnovel
10Bab
6.8KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

คู่หมั้นเป็นนักบินบอลลูน คนในใจเขาอยากจะเสี่ยงบินขึ้นไปที่ความสูงหนึ่งพันเมตร ทว่าฮีเลียมของบอลลูนกลับรั่ว ในชั่วเวลาวิกฤตินั้นคู่หมั้นคว้าร่มชูชีพสำหรับสองคนขึ้นมา เตรียมกระโดดออกไปพร้อมคนในใจเขา ฉันอ้อนวอนเขาทั้งน้ำตา "ฉันตั้งท้องลูกของคุณนะ พาฉันลงไปก่อนได้ไหม?" เขากลับตำหนิมาว่า "นี่มันเวลาอะไร มาหึงหวงอยู่ได้ โกหกเอาเรื่องท้องมาล้อเล่น? เซียวเซียวกลัวความสูง ไม่เหมือนคุณที่เคยเรียนกระโดดร่มมาแล้ว เราจะลงไปรอคุณข้างล่าง" เขาออกแรงสะบัดแขนฉัน ไม่มีแม้ความเป็นห่วงเป็นใย พาคนในใจกระโดดลงไป แต่เขากลับไม่รู้ว่าร่มชูชีพอันเดียวที่ทิ้งไว้ให้ฉัน ถูกคนในใจเขาเจาะรูเอาไว้ ฉันอุ้มลูกในท้องกระโดดลงไปจากความสูงหนึ่งพันเมตร

Lihat lebih banyak

Bab 1

บทที่ 1

I felt my eyelids flickering as they became heavier, the sound of the pounding feet of the staff within the large lounge in which I had been requested to wait as they prepared the room for my parents’ arrival was the only sound I could hear as my head bobbed heavily while my body appeared to attempt to succumb to the sleep it was craving. Perhaps staying out once more until the early hours was not the best of ideas…

But, ultimately, I was to be the next Alpha of this great pack, if I was not allowed to enjoy myself then who the hell was? And, right now my father was not prepared to hand his title of Alpha down to me, clinging on desperately to his youth if you asked me by remaining Alpha as long as he could. So, in that way I chose to enjoy my youth, and the freedom it brought. With not having the title just yet meant I had less commitments hanging over me and a greater sense of freedom than I imagined I would when I finally became Alpha, so I was out every evening living it up. And I had no intention of stopping. I was Hunter Hayes. Soon-to-be Alpha of Silver Shadows Pack.

People knew who I was. They wanted to be around me. And I loved it. I would be a fool not to take advantage of that. I allowed my eyes to close momentarily. The release of pressure upon my eyes and my head as I did was divine...

“Hunter Hayes can you not be respectful even for a moment?” My father’s voice boomed from the direction of the doorway causing me to all but jump out of my skin and my eyes darted open instantly, my moment of rest gone. My wolf, Ace chuckled hysterically to himself. I was sure he intentionally allowed me to suffer after our many long nights out just to amuse himself. I had not been paying attention to the sounds around me, but he must have heard the approaching steps, or noticed the scent of my parents as they approached and could have given me a warning. But no, instead, my wolf chose to allow this chaos to ensue...

“Good morning Dad.” I stood from the large black leather sofa on which I was partially lounging which was sat below one of the large bay windows in our beautifully decorated packhouse lounge. Going off the expression upon my father's face there was not going to be a way to fix this, but still, I would be as polite as I could. My head felt like I had a band playing in there right now, after not being able to sleep off the after-affects of the drinking sesssion, so the last thing I needed was more lectures from my Dad. Why my parents decided meeting here was any better than meeting at their own home I had no clue.

I smiled at both of my parents as neither one spoke to me, and I became aware of the critical eyes of my mother looking me up and down. “You could have made more of an effort.” Mum grumbled, as her big grey eyes looked me up and down once again, this time with a look of disdain upon her face. Surprise, surprise I had pissed off my parents. I shoot and I score! Over the years I seemed to have refined that skill...

All intentions of being polite seemed to slip right out of my mind as I replied. “You asked me to come and speak to you, so I am here, am I not? Be grateful for that. I want to be in bed.” I snapped, a little disrespectfully considering this was my Mum, but I had yet to have a coffee and my patience was already running out. The gray sweatpants and black t-shirt I was wearing were perfectly fine. I mean, they were clean, was that not good enough? It was not like I turned up in my underwear.

'Oh, please do that next time they call you to a meeting!' Ace chuckled. 'I can only imagine their faces!'

I held back a smirk. My wolf was an ass, he truly was, but in this he was right, their faces would be a picture...

I could see my father’s eyes narrowing as he looked across at me, so I tried harder to hide the smirk my wolf was causing. I did not need my Dad thinking I was laughing at him or else that would cause a whole other lecture about respect and such like, another topic I did not need before a coffee. My brain was already struggling to process anything. But before my Dad had the opportunity to say another word to me we were both aware of the presence of Elijah Dalton, Anthony Barker and Andrew Stanfield – all three of whom were part of our pack council. Pack elders in essence. And, going off the way in which they were looking me up and down, not one of them looked massively happy to see me either. Marvelous. Today was truly getting off to a wonderful start.

But the warm smile my parents offered told me they had known the three men were due to arrive; and in that alone was my explaination as to why we were meeting in the packhouse. Irritation bubbled beneath my skin...

‘Thanks for the warning.’ I mindlinked my parents angrily, who clearly knew this was happening, and now my Mum’s disappointment in my choice of outfit also made sense.

‘Sit down and shut the fuck up.’ Dad snapped right back, just as Elijah sat himself down on one of the armchairs, pulling a laptop from his bag. My eyes narrowed as I studied the man's movements. He appeared to be setting up a video call. Was this some form of business meeting? Either way, I knew nothing about it and that seriously infuritated me. I was due to be the Alpha of this pack one day yet they told me fuck all...

“Let us get this meeting underway shall we?” Elijah spoke calmly, like he was discussing the weather. Meeting? So my guess had not been far wrong... but what type of meeting, and why? An unease settled over me. My father may well be Alpha of our pack, but these men, and the others within our pack council still held some sway within the control of our pack. What concerned me more was that it was evident that my parents and the council had been discussing something that clearly concerned me, yet I had not been informed, at least not yet…

‘I guess that is what is about to happen.’ Ace told me cheerfully.

‘Hmmm, Why do I have a feeling I am not going to like this?’ I replied, a sinking feeling settling over me, as my parents joined us all around the coffee table at which the council members now sat.

Elijah was fiddling with his laptop when suddenly I heard a video-call dialling tone, and then my brother’s face appeared upon the screen. Ezra. So his presence had been demanded too? This was definitely not going to be good if it involved both myself and my brother…

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
10 Bab
บทที่ 1
ฟู่ซือหนานและเซียวเซียวสวมร่มชูชีพแบบสองคนเรียบร้อย ผูกติดกันราวแฝดสยาม จนเธอรู้สึกได้ถึงความปลอดภัยในการลงจอดมากทีเดียว ส่วนฉัน มองดูร่มชูชีพอันเดียวอันนั้นก็รู้สึกตื่นตระหนกทันทีด้านบนมีรูขนาดใหญ่ ผู้ทำยังทิ้งเข็มที่ใช้ก่อเหตุไว้ ราวกำลังท้าทายฉันว่า——แกรอความตายไปเถอะ!บอลลูนลอยผ่านหน้าผา ฉันมองลงไปที่เหวลึกตามที่พวกเขาต้องการ ฉันอุ้มลูกในท้องกระโดดลงมาจากความสูงหนึ่งพันเมตรความรู้สึกสูญเสียแรงโน้มถ่วงอย่างรุนแรง ดึงวิญญาณฉันออกมาวิญญาณของฉันลอยอยู่บนท้องฟ้า มองดูร่างกายของตัวเองอย่างจนปัญญา ราวตุ๊กตาผ้าผ่านหมอกหนาฟุ้ง พุ่งไปสู่ความตายอย่างรวดเร็วเรื่องต่างๆในอดีตหลั่งไหลเข้ามาในหัวฉันอีกครั้งฉันเพิ่งจะได้เรียนกระโดดร่มก็ตั้งท้องแล้วเดิมทีวางแผนว่ารอถึงวันเกิดฟู่ซือหนานจะบอกเซอร์ไพรนี้กับเขา ตอนนี้ดูท่าเขาคงไม่ได้สนใจด้วยซ้ำเมื่อกี้นี้ฉันอ้อนวอนเขาไม่หยุด:"ฉันท้องจริงๆนะ ได้โปรดพาฉันไปก่อนเถอะ"ฟู่ซือหนานพูดอย่างไม่พอใจว่า: "เซียวเซียวกลัวความสูง แถมเป็นโรคหัวใจ ผมทิ้งเธอไว้คนเดียวไม่ได้ จะแกล้งท้องก็ต้องเลือกเวลาหน่อยเถอะ""ฉันไม่ได้โกหกจริงๆนะ!"เขาโมโห "
Baca selengkapnya
บทที่ 2
ลงจอดเหรอ?ฉันหัวเราะอย่างอับจนหนทาง ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะได้มีชีวิตรอดกลับบ้านไหมเขาวางสายก่อนที่ฉันจะได้พูดอะไรต่อความสัมพันธ์ระหว่างฉันกับฟู่ซือหนานเป็นแบบทิศทางเดียวเสมอ มีเพียงฉันที่เดินเข้าไปหาเขา แต่เขายังคงอยู่ที่เดิมพวกเราเป็นเพื่อนบ้านกันตั้งแต่เด็ก ฉันแอบชอบเขามาสิบปีเต็มในปีที่สิบ เขาโชคร้ายประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ เกือบจะต้องใช้ชีวิตที่เหลืออยู่บนรถเข็นเซียวเซียว แฟนเก่าคนนี้อ้างว่าไปเรียนต่อต่างประเทศ ทิ้งเขาไว้แล้วหนีไปต่างประเทศเป็นฉันที่ดูแลเขาอยู่ข้างเตียงอย่างดีมาเสมอ พาเขาไปหาหมอ หายาต่างๆ ที่ช่วยรักษาฟื้นฟู อยู่ข้างเขาตลอดทั้งวันทั้งคืนบางทีอาจจะเป็นความประทับใจ ฟู่ซือหนานเลยยอมรับฉันในช่วงเวลานั้น แม้ว่าจะยากลำบาก แต่ก็ทำให้ฉันมีความสุขมากทีเดียวเขาไม่ได้ชอบฉันมากขนาดนั้น แต่ฉันกลับชอบเขามากขึ้นอีกจนถึงวันครบรอบที่เราออกเดทกัน ฉันซื้อเค้กและทำอาหารไว้เต็มโต๊ะ รอเขากลับจากที่ทำงานรอตั้งแต่ตอนเย็นจนถึงเช้าตรู่ เขาก็ไม่ปรากฏตัว ในระหว่างนั้นฉันเลยโทรไปหาเขาพูดว่า: “เพื่อนร่วมงานลาหยุด ผมเลยทำงานแทนเขา”“ฟ้ามืดขนาดนี้ ตอนกลางคืนยังมีคนขึ้นบอล
Baca selengkapnya
บทที่ 3
“แม่งเอ้ย น่ารำคาญ ตอนที่ผมหลับมาอย่าเรียก!”“ผมไม่ได้โง่จนไม่รู้ว่ากินข้าวกี่โมง ออกไปซะ”ฉันหลบไม่ทัน หน้าผากถูกกระแทกจนแตก เลือดไหลออกมาไม่น้อย ตอนนี้ก็ยังมีรอยแผลเป็นอยู่ฟู่ซือหนานก็ไม่ได้ขอโทษอะไร เพียงแค่เตือนฉันว่า:“ตอนที่ผมนอนหลับ อย่ามากวนผมสิ”ตอนนั้น ฉันยังโง่คิดว่าเป็นความผิดฉันเดิมทีก็มีเพียงแค่รักและไม่รัก ฉันแพ้พ่ายอย่างสิ้นเชิงมาตั้งนานแล้ว--เสียงดัง “บึ้ม” ฉันกรีดร้องเสียงดังและเงยหน้าขึ้นด้วยความตกใจบอลลูนเกิดไฟลุกไหม้อย่างรวดเร็วไม่รู้สาเหตุ ไฟลุกลามอย่างรวดเร็วในขณะเดียวกัน บอลลูนก็ลดระดับลงอย่างรวดเร็วฉันหยิบโทรศัพท์ออกมาอย่างรวดเร็วและรีบโทรหาฟู่ซือหนาน“ช่วยด้วย! ไฟมันไหม้!”ฟู่ซือหนานพูดอย่างไม่รีบร้อนว่า “ถ้าไฟไหม้บ้านก็โทรหนึ่งหนึ่งเก้า เรื่องแค่นี้ไม่เห็นต้องตกใจ”“ไม่ใช่นะ! ฉัน...”เขาขัดจังหวะอย่างไม่พอใจ “พอแล้ว! ผมต้องเป็นเพื่อนเซียวเซียวไปเอ็กซเรย์ ชีวิตคนสำคัญกว่า เรื่องที่คุณจัดการเองได้ก็ทำเองเถอะ”โทรศัพท์ถูกตัดสายอีกครั้งระหว่างเรามักจะเป็นเขาที่เป็นผู้นำอยู่เสมอ ไม่ว่าฉันจะพูดอะไร เขาไม่เคยจะอดทนฟังให้จบฟู่ซือหนานพูดว่
Baca selengkapnya
บทที่ 4
ฟู่ซือหนานอายที่จะพูด เขาลังเลอยู่หลายครั้ง แต่ก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมา“นี่คือข้อความที่หานซูหยาเพิ่งส่งมาให้ผม เพราะผมทิ้งเธอไว้ให้กระโดดร่มคนเดียว เธอเลยงอนผม และยังพูดเรื่องเลิกกันด้วย”หัวหน้าเองก็ไม่อาจจัดการเรื่องส่วนตัวของคนหนุ่มสาวได้“แม้แต่คนของเราเอง ต่อไปก็อย่าบินไปที่เขตเออีก หากเกิดอุบัติเหตุ จุดชมวิวทั้งหมดจะต้องได้รับผลกระทบตามไปด้วย”ฟู่ซือหนานยิ้มขอโทษหัวหน้ายังคงรู้สึกไม่สบายใจ “นายอาจจะทำเพื่อให้ภรรยามีความสุข แต่นายจะละเมิดกฎหรือใช้อำนาจในทางที่ผิดไม่ได้”เมื่อวานนี้เซียวเซียวเป็นคนอ้อนวอน ขอให้ฟู่ซือหนานพาเธอบินเส้นทางนี้เธอเรียกมันว่า “มิตรภาพของเรานั้นไม่เหมือนใครอย่างแน่นอน ต้องไม่เดินตามทางธรรมดาสิ”ฟู่ซือหนานถูกหัวหน้าตำหนิอยู่อีกครึ่งชั่วโมง สั่งหยุดงานสามวัน และถูกหักเงินเดือนหนึ่งเดือนถึงอย่างนั้น เขาก็ไม่โทษเซียวเซียวที่เอาแต่ใจเลย กลับโทษที่ฉันไม่รู้เรื่องรู้ราว โทรขอความช่วยเหลือวิญญาณฉันยืนอยู่ข้างหลังเขา มองดูเขาเปิดแชทฉัน ก่อนจะระบายความไม่พอใจ[หานซูหยา คุณกล้านักนะที่โทรหาทีมกู้ภัย มันจำเป็นต้องทำเรื่องให้ใหญ่ขนาดนี้ไหม?][ผมไม่ได
Baca selengkapnya
บทที่ 5
ฟู่ซือหนานมองไม่เห็นความวิตกของเธอ แต่ฉันรู้ดีเซียวเซียวกังวลราวเป็นขโมย กลัวว่าตำรวจจะพบเบาะแสอะไรบางอย่างฟู่ซือหนานยังปลอบเธอว่า “ไม่มีเรื่องใหญ่โตอะไร ยังไงก็เป็นความผิดของหานซูหยา อีกเดี๋ยวพูดความจริงก็พอแล้ว”ฟู่ซือหนานมั่นใจมากว่าฉันไม่เป็นไร ส่วนเซียวเซียวเริ่มไม่แน่ใจว่าฉันตายหรือยัง“พี่ซูหยา...ก็ไปลงบันทึกด้วยเหรอคะ?”“แน่นอนว่าเธอเป็นคนก่อเรื่อง เธอควรรับผิดชอบมากที่สุด เซียวเซียว ทำไมหน้าผากเธอมีแต่เหงื่อ?”ฉันอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเยาะฆาตกรกำลังวิตก เท้าเธอสั่นระริกด้วยความกลัวฟู่ซือหนานกลับคิดอย่างไร้เดียงสา——“รู้สึกไม่สบายใจหรือเปล่า? อยากไปโรงพยาบาลไหม?”เซียวเซียวบีบยิ้มออกมา “ในห้องอากาศร้อนไปน่ะค่ะ”เธอจะหนาว จะร้อน ฟู่ซือหนานก็เป็นห่วงใยมาก แต่จนถึงตอนนี้เขาก็ไม่สนใจว่าฉันจะเป็นจะตาย--เซียวเซียวกัดฟันแน่น แล้วเข้าไปสถานีตำรวจกับเขา แต่ไม่เห็นฉันเจ้าหน้าที่ตำรวจถามว่า: “หานซูหยาทำไมไม่มาครับ?”ฟู่ซือหนานถอนหายใจอย่างหมดหนทาง “เธอทะเลาะกับผม ทั้งแจ้งตำรวจ ทั้งบอกเลิก จริงๆแล้วไม่มีเรื่องใหญ่โตอะไร ทำให้พวกคุณต้องมาวุ่นวาย”เซียวเซียวจับแขนของฟู่ซ
Baca selengkapnya
บทที่ 6
ถ้าไม่ใช่เพราะหลังฉันตาย วิญญาณฉันเคลื่อนไหวได้อิสระ ฉันคงไม่รู้ว่าฟู่ซือหนานจะชงชาและรินน้ำได้อย่างใจเย็นใส่ใจแบบนี้แม้กลางดึกถูกปลุกก็ไม่มีอารมณ์เสียจากดวงใจเจ็บปวดสู่ดวงใจที่เยือกเย็น ใจของฉันแตกสลายไม่มีชิ้นดีแต่คืนนี้แน่นอนว่าเป็นคืนที่ไม่สงบสุขบอลลูนที่มีไฟท่วมตกลงบนต้นไม้ ทำให้เกิดไฟป่านักผจญเพลิงรีบออกไปอย่างรวดเร็ว ขณะดับไฟพวกเขาก็ได้พบศพของฉันตำรวจติดต่อแม่ฉันในทันที รวมถึงพี่สาวของฟู่ซือหนาน - ฟู่จิ้งจริงๆแจ้งฟู่ซือหนานไปแล้ว แต่เขากำลังทำ ‘ดูแล’ เลยปิดเสียงโทรศัพท์ฟู่จิ้งช่วยพยุงแม่ฉัน กลัวว่าเธอจะแบกรับคนเดียวไม่ไหวไม่มีคนหัวขาวที่ไหนจะอยากมาส่งคนหัวดำหรอก ในตอนแรกแม่ฉันไม่อยากเชื่อด้วยซ้ำจนกระทั่งเห็นสร้อยคอที่คอฉัน นั่นเป็นสร้อยที่เธอทำขึ้นมาให้ฉันในวันเกิดฉันมองดูสภาพที่น่าสงสารของฉันกับตา แม่ฉันร้องไห้ตัวสั่น สะเทือนใจจนเป็นลมไปฟู่จิ้งติดต่อน้องชายเธอไม่ได้เลย หนึ่งศพสองชีวิต เธอเองก็ร้องไห้จนพูดอะไรไม่ออก“ชูหยา ถ้าความผิดของฟู่ซือหนานไอ้คนที่น่ารังเกียจนั้น ฉันจะไม่ปล่อยมันไปแน่”ถ้าฉันยังมีชีวิตอยู่ ฉันจะทิ้งความรักที่น่าสะอิดสะเอียนนี้ และ
Baca selengkapnya
บทที่ 7
เซียวเซียวปิดหน้า ฟู่ซือหนานปกป้องเธอโดยสัญชาตญาณ“พี่ จะกล่าวหาต้องมีหลักฐาน ชูหยาร่วมมือกับพวกพี่ใช่ไหม ตั้งใจจะเล่นงานเซียวเซียว?”“ผมบอกแล้วไงว่าผมกับเซียวเซียวเป็นแค่เพื่อนที่ดี เธอไม่จำเป็นต้องใจแคบขนาดนี้ ผมจะรับผิดชอบเธอกับลูก เซียวเซียวไม่ได้เป็นภัยคุกคามกับเธอเลย ทำไมต้องบีบกันขนาดนี้?”พอเซียวเซียวร้องไห้ ฟู่ซือหนานก็รู้สึกเจ็บปวดใจ“พี่ ขอโทษเซียวเซียวเลยนะ”เซียวเซียวร้องไห้อย่างน่าสงสาร “ทั้งหมดเป็นความผิดของฉัน พี่ซูหยาพุ่งเป้าที่ฉันก็เป็นเรื่องที่ควรจะเป็นแล้ว อิจฉาเธอเนอะที่มีพวกคุณคอยหนุนหลัง”ฟู่จิ้งเกลียดผู้หญิงที่แสร้งทำตัวดีแต่จริงๆแล้วไม่จริงใจที่สุด“ยัยจิ้งจอกพันปี มาแอ๊บแกล้งอะไร! ตอนที่น้องฉันประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ ต้องนั่งรถเข็น เธอวิ่งเร็วกว่ากระต่ายอีก ตอนร่วมทุกข์ร่วมสุขไม่มีเธอ พอคนอื่นมีความสุขสมบูรณ์แล้ว เธอกลับเข้ามาแทรก ไม่อายหรือไง!”ฟู่ซือหนานยังหาข้อแก้ตัวให้เธออีกว่า “พี่ พูดจาให้เกียรติกันหน่อย เซียวเซียวหัวใจไม่ดี ตอนนั้นเธอไปต่างประเทศเพื่อรักษาตัว”“ไปหาหมอเหรอ?” ฟู่จิ้งหัวเราะเยาะอย่างปวดใจ “เธอคงไปหาหมอเรื่องเกลียดความจนรักความรว
Baca selengkapnya
บทที่ 8
ฉันมองดูเขาในสภาพนี้ แต่ในใจกลับเงียบสงบเหมือนแม่น้ำนิ่งถ้าฉันมีโอกาสได้ตอบกลับเขา ฉันจะพูดว่า:[ชาติหน้า ฉันไม่อยากเจอคุณอีก]บางทีอาจเป็นเพราะการจากไปของเซียวเซียว หรืออาจเป็นความเงียบของฉัน ที่กระตุ้นเส้นประสาทของฟู่ซือหนาน เขาขับรถตรงไปยังสถานที่จัดงานศพนักแต่งศพกำลังจัดการกับใบหน้าของฉัน แม่ฉันและฟู่จิ้งกำลังร้องไห้อยู่ข้างๆพอเห็นศพของฉัน ฟู่ซือหนานก็ตกตะลึงอย่างสิ้นเชิงเขาคิดจะเข้ามาใกล้ๆ ตำรวจก็ขวางเขาไว้“บุคคลที่ไม่ใช่ญาติไม่ควรเข้าใกล้ผู้เสียชีวิต”น้ำตาคลอเบ้า เขาตะโกนออกมาแทบจะควบคุมตัวเองไม่ได้: “นั่นคู่หมั้นผม!”“เธอเป็นคู่หมั้นผม”ตำรวจได้รับสัญญาณจากแม่ฉัน จึงปล่อยให้ผ่านฟู่ซือหนานเดินมาที่ร่างของฉัน มองดูใบหน้าที่ซีดเซียวของฉัน ไม่ใช่การแสดงตามที่เขาพูดเลย แต่เป็นความตายจริงๆ ไม่ใช่ความฝันความจริงที่โหดร้ายทำให้เขาสูญเสียการควบคุมตัวเองอย่างสิ้นเชิงและทรุดตัวลงคุกเข่าบนพื้นเขาพึมพำริมฝีปาก “ชูหยา นี่ไม่ใช่เรื่องจริง ไม่ใช่...”เขายกมือขึ้นอย่างสั่นเทา พยายามจะสัมผัสใบหน้าของฉันแม่ฉันตะโกนว่า “อย่าแตะต้องลูกสาวฉัน! แกไม่คู่ควร!”แม่ฉันผลักเขาออกไ
Baca selengkapnya
บทที่ 9
ไม่รู้เลยว่าเขานี่แหละสาเหตุของปัญหาทั้งหมดฟู่ซือหนานนั่งอยู่หน้าห้องศพทั้งคืน เขาเฝ้าดูร่างของฉัน มองดูท้องที่นูนเล็กน้อยของฉันเพราะอายุครรภ์ยังนอนเกินไป จึงยังไม่แสดงอาการ แต่ก็สามารถมองเห็นความแตกต่างไปจากปกติของฉันได้เขาจับมือเย็นๆของฉัน ดวงตาแดงก่ำ“ขอโทษนะซูหยา มันเป็นความผิดพลาดของผมเอง แต่ผมตรวจร่มชูชีพแล้วจริงๆ ผมไม่เคยคิดจะทำร้ายคุณกับลูกเลย”“คราวนี้เซียวเซียวกลับประเทศ ผมยอมรับว่าผมเคยลังเล แต่ผมพบว่าผมไม่มีความรู้สึกแบบคนรักกับเธออีกแล้ว ผมตั้งใจจริงที่จะขอคุณแต่งงานและใช้ชีวิตที่เหลือกับคุณ”"คุณตื่นขึ้นมาได้ไหม? ไม่มีใครที่ดีกับผมได้เหมือนคุณอีกแล้ว"คำสารภาพนี่น่าขันมาก แน่นอนว่าฉันรู้ว่าฉันดีกับเขาแค่ไหนรักสามเศร้านี้ ฉันรู้สึกแค่ว่ามันช่างแออัดถ้าฉันสามารถเริ่มต้นใหม่ได้ ฉันจะออกไปจากเกมนี้ ความรักเป็นสิ่งที่ต้องการความพิเศษเฉพาะตัวมันเอง ฉันต้องการความรักที่เป็นเอกลักษณ์และไม่เหมือนใคร ไม่ใช่การให้ทานหรือการแบ่งปันน่าเสียดายจริงๆ ฉันตายแล้ว ฟู่ซือหนานก็คงไม่เข้าใจเหตุผลนี้เขายังอยากเป็นดวงอาทิตย์เล็กๆ ที่นำความอบอุ่นมาให้ผู้หญิงทุกคนแม่ของฉันนอนไม
Baca selengkapnya
บทที่ 10
ฉันรู้ถึงความลังเลของเขาเขากลัวว่าการตายของฉันจะเกี่ยวข้องกับเขา กลัวว่าเซียวเซียวที่เขาเชื่อมาตลอดจะเป็นฆาตกรจริงๆเจ้าหน้าที่ตำรวจตบไหล่เขาและพูดตรงๆ ว่า:“คดีฆาตกรรมที่เกิดจากความอิจฉาริษยาเรื่องความรักในแต่ละปีเกิดขึ้นไม่น้อย สาเหตุหลักคือฝ่ายหนึ่งไม่มีความมั่นคงพอจะเลือก ทำให้ลังเลระหว่างคนสองคน สุดท้ายก็ทำร้ายทั้งตัวเองและผู้อื่น”เพราะไฟไหม้ป่า ข่าวการตายของฉันเลยถูกตีแผ่ขยายใหญ่ขึ้น ชาวเน็ตเริ่มสนใจคดีฆาตกรรมนี้ตั้งแต่ต้นจนจบเซียวเซียวถูกตำรวจจับที่สนามบินและพากลับไปที่สถานีตำรวจในตอนแรกเธอไม่ยอมรับ แต่หลักฐานชัดเจนว่ามีรอยนิ้วมือของเธออยู่บนนั้นเธอเป็นคนเจาะร่มชูชีพให้รั่ว การรั่วไหลของก๊าซฮีเลียมและการเกิดไฟไหม้ในภายหลังล้วนเกี่ยวข้องกับเธอ เพื่อที่จะทำให้ฉันถึงแก่ความเห็น เธอตั้งใจเลือกเขตเอที่อันตราย และยังให้เพื่อนสนิทไปเที่ยวที่จุดชมวิว จองนั่งบอลลูนทั้งหมดจนเต็ม ทำให้นักบินต่างต้องไปบิน ฉันเลยได้แต่ต้องพึ่งพาฟู่ซือหนานเซียวเซียวคิดว่าพอถ้ามีกองไฟลุกไหม้คงสามารถเผาทำลายหลักฐานทั้งหมดได้ แต่เธอกลับไม่คาดคิดว่าฉันที่กำลังตั้งท้องจะกระโดดลงมาพร้อมกับร่มชูชีพอันท
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status