ฝึกงานวันแรก

ณ บริษัทเอ.เอส.เอ็น

“ทุกคนครับ! ผมขอรบกวนเวลาทุกคนสักครู่นะครับ!!” สิ้นเสียงของคุณธนิน พนักงานทุกคนในแผนกที่กำลังตั้งหน้าตั้งตาทำงานกันอย่างขยันขันแข็ง ต่างก็พากันเงยหน้าขึ้นมาทางต้นเสียงกันอย่างพร้อมเพรียง

“นี่เกวลิน! เด็กฝึกงานคนใหม่ที่จะมาฝึกงานในแผนกของเราตลอดสามเดือนนี้ครับ” ทุกๆสายตาจับจ้องมาทางฉันที่ยืนอยู่ข้างๆคุณธนิน ซึ่งนั่นมันสร้างความประหม่าและตื่นเต้นกับฉันเป็นอย่างมากเลยล่ะ

ฮู่ววว!! ไม่คิดว่ามันจะตื่นเต้นขนาดนี้เลยแฮ่ะ!!

“สวัสดีคะ ฉันเกวลินค่ะ ต่อจากนี้ไปก็…ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ” ฉันพูดแนะนำตัวเองออกไปตามที่ควรแล้ว แต่รีแอคที่ได้กลับมาดันมีแต่ความเงียบเพียงเท่านั้น ดูเหมือนว่า…ทุกคนจะหันกลับไปสนใจงานของตัวเอง มากกว่าเด็กฝึกงานอย่างฉันซะอีกนะ ซึ่งแบบนี้มันก็เป็นเรื่องปกติอยู่แล้วล่ะ

“เดี๋ยววันนี้คุณนั่งทำงานที่โต๊ะนี้ก่อนล่ะกันนะครับ แล้วเดี๋ยวพรุ่งนี้ผมจะให้คนย้ายโต๊ะไปไว้ที่หน้าห้องผู้จัดการ” คุณธนินพูดชี้แจงพลางชี้ไปยังโต๊ะตัวว่างที่วางอยู่ใกล้บริเวณนั้น

“ขอบคุณมากค่ะ”

“ถ้าต้องการอะไรเพิ่มเติมก็ใช้โทรศัพท์นั่นโทรมาหาผมล่ะกันนะครับ เบอร์ศูนย์สองสายจะตรงเข้ามาหาผม ส่วนศูนย์หนึ่งจะเป็นเบอร์ที่ต่อสายตรงไปหาผู้จัดการ” ผู้จัดการที่ว่า…ก็คือคุณคิมหันต์สินะ!

“เข้าใจแล้วค่ะ!”

“ถ้างั้น…ผมขอตัวก่อนนะครับ!”

“ค่ะ!” เมื่อชี้แจงทุกอย่างกับฉันเรียบร้อยแล้ว คุณธนินก็เดินหันหลังกลับไปทำงานของตัวเองตามเดิม ส่วนฉันเองก็เดินตรงมานั่งที่โต๊ะของตัวเองด้วยความประหม่าที่มากขึ้นกว่าเดิมทุกที

ปกติแล้วพนักงานออฟฟิศเขาจดจ่ออยู่กับงานของตัวเองมากขนาดนี้กันเชียวเหรอ? ทุกคนดูตั้งใจทำงานของตัวเองกันมากๆเลยล่ะ แต่เพราะทุกคนดูตั้งใจกันมากๆขนาดนี้ มันเลยทำให้ฉันยิ่งรู้สึกอึดอัดเข้าไปใหญ่ ฉันควรทำอะไรต่อดีนะ? นี่เป็นการฝึกงานครั้งแรกของฉัน เพราะงั้น…ฉันเลยไม่รู้ว่าควรทำอะไรต่อจากนี้ดี?

“นี่เธอมาฝึกงานในตำแหน่งอะไรเหรอ?” และในตอนที่ฉันกำลังนั่งมองไปมองมาอยูที่โต๊ะของตัวเองอยู่นั้น จู่ๆเสียงของพี่พนักงานผู้หญิงที่นั่งอยู่ที่โต๊ะข้างๆฉันก็ดังขึ้นมา พี่เขา…คุยกับฉันอยู่รึเปล่านะ? ที่ไม่มั่นใจเพราะพี่เขาเอาแต่ก้มหน้ามองจอคอมไม่พักเลยน่ะสิ!

“…ผู้ช่วยเลขาผู้จัดการค่ะ” ฉันตอบพี่พนักงานออกไปอย่างกล้าๆกลัวๆ

“ได้ข่าวว่าเธอเป็นเด็กทุนของอัศวนันทร์กรุ๊ปด้วยใช่มั้ย?” พี่เขา…คุยกับฉันอยู่จริงๆด้วยสินะ ว่าแต่…พี่เขารู้เรื่องที่ฉันเป็นเด็กทุนได้ยังไง?

“ใช่ค่ะ!”

“ถ้างั้นก็คงรู้จักกับผู้จัดการอยู่แล้วใช่มั้ย?” คำถามของพี่เขา…กำลังจะสื่อถึงอะไรกันแน่?

“ก็…ค่ะ” ถ้าบอกว่าไม่ก็คงจะดูเหมือนเป็นการโกหกหน้าด้านๆ เพราะก่อนหน้านี้ฉันเดินทางมาที่บริษัทพร้อมกับคุณคิมหันต์ เพราะงั้น…ทุกคนก็คงจะเห็นตอนที่เราเดินลงมาจากรถคันเดียวกันแน่ๆ แม้ว่าฉันจะพยายามร้องขอคุณคิมหันต์ให้ต่างคนต่างไปแค่ไหน แต่ก็อย่างที่รู้ ฉันเอาชนะคำสั่งของคนเอาแต่ใจอย่างคุณคิมหันต์ไม่ได้หรอก

“ไม่ว่าเธอจะรู้จักกับผู้จัดการมากขนาดไหนก็ตาม แต่ถ้าเธออยากจะฝึกงานต่อไปอย่างสงบล่ะก็…อย่าทำตัวเด่นเกินกว่าหน้าที่เด็กฝึกงานเชียวล่ะ ฉันเตือนด้วยความหวังดี” อ่าาา!! ฉันเข้าใจแล้วล่ะ ก่อนหน้านี้ตอนที่ฉันแนะนำตัวแล้วทุกคนพากันเงียบใส่ เพราะคิดว่าตัวเองเพิ่งมาใหม่เลยเข้าใจผิดคิดว่่าที่ทุกคนเงียบ ก็เพราะกำลังตั้งใจทำงานกันอยู่ แต่ดูเหมือนว่า…จะไม่ใช่อย่างนั้นสินะ

เหมือนว่าตอนนี้ฉันเพิ่งจะมาสังเกตเห็นแววตาของพนักงานคนอื่นๆที่แอบมองมาที่ตัวฉัน ทุกสายตาล้วนแล้วแต่เป็นสายตาที่กำลังดูถูกฉันทั้งนั้นเลย ความคิดที่อยู่ภายใต้สายตาดูถูกพวกนั้นคืออะไรกันนะ? พวกเขา…กำลังมองว่าฉันเป็นเด็กเส้นรึเปล่านะ? เพราะรู้จักกับผู้จัดการเลยได้เข้ามาฝึกงานตำแหน่งสูงขนาดนี้สินะ หรือเพราะเป็นเด็กทุนของอัศวนันทร์กรุ๊ปเลยได้เข้ามาฝึกงานที่บริษัทใหญ่ๆขนาดนี้ได้ พวกเขา…กำลังคิดแบบนี้อยู่ใช่มั้ย?

นี่แหละ…หนึ่งในสาเหตุที่ฉันไม่อยากเข้ามาฝึกงานที่นี่ เพราะฉันไม่อยากถูกมองด้วยสายตาดูถูกแบบนี้ไงล่ะ? พวกเขามองฉันด้วยสายตาดูถูก โดยที่ไม่รู้เลยว่าความจริงมันไม่ใช่อย่างที่เขาคิดซะหน่อย

กว่าฉันจะผ่านมาได้ขนาดนี้ ฉันต้องพยายามมากขนาดไหน พวกเขาไม่เคยรับรู้เรื่องนั้นด้วยซ้ำ แล้วทำไม…ทำไมถึงกล้ามามองฉันด้วยสายตาดูถูกแบบนี้ได้ล่ะ!?

“ขอบคุณสำหรับคำเตือนนะคะ แต่มันไม่ใช่อย่างที่พี่คิดหรอกค่ะ ฉันเป็นแค่…เด็กฝึกงานเท่านั้นจริงๆค่ะ!!”

“คำอธิบายพวกนั้นมันใช้ไม่ได้กับพนักงานคนอื่นหรอกนะ” พี่พนักงานคนนี้ดูเหมือนเขาจะมองฉันออกตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้เจอกันเลยนะ ก็อย่างที่พี่เขาว่า…แค่คำพูดมันไม่เพียงพอให้ฉันใช้แก้ตัวได้หรอก ทางเดียวที่จะทำให้สายตาดูถูกพวกนี้หายไป มีแค่การพิสูจน์ตัวเองเท่านั้นแหละ

“เข้าใจแล้วคะ ฉันจะพยายามให้เต็มที่ที่สุดค่ะ”

“ให้มันจริงอย่างที่พูดเถอะ” ถึงสายตาของพนักงานคนอื่นจะมองฉันไม่ดีเท่าไร แต่พี่พนักงานคนนี้…ดูจะแตกต่างจากพนักงานคนอื่นนิดหน่อยนะ ฉันว่า…ฉันควรจะผูกมิตรกับพี่เขาเอาไว้ดีกว่า

“ว่าแต่…พี่ชื่ออะไรเหรอคะ?”

“ขิม!!” สั้นๆงี้เลย

“ยินดีที่ได้รู้จักนะคะพี่ขิม”

“เลิกพูดมาก แล้วเอาเอกสารพวกนี้ไปก๊อปปี้ให้ฉันหน่อยไป”

ฟึ่บ!! พี่ขิมละสายตาออกจากหน้าจอคอมพร้อมกระชับแว่นของตัวเองไปทีนึง ก่อนจะยื่นเอกสารชุดหนึ่งมาให้ฉัน พอได้เห็นหน้าพี่ขิมตรงๆแล้วก็รู้สึกว่า…พี่ขิมดูอัธยาศัยดีกว่าที่คิดเลยนะเนี่ย รู้สึกผ่อนคลายกว่าตอนแรกเยอะเลย

“ได้ค่ะ เกวจะรีบไปทำมาให้นะคะ” ว่าแล้วฉันก็ไม่รอช้าที่จะยื่นมือไปรับเอกสารจากพี่ขิมโดยทันที

เฮ้อออ! ชีวิตฝึกงานอีกสามเดือนต่อจากนี้ของฉันจะเป็นยังไงต่อไปนะ? นี่แค่วันแรกก็ทำฉันลำบากใจมากขนาดนี้แล้ว แล้วต่อไปฉันจะฝึกงานที่นี่รอดได้จริงๆมั้ยนะ?