รักกลางทุ่งรวงทอง

ตอนที่1 จำได้ไหม

จิ๊บ จิ๊บ ๆๆ ~

เสียงนกร้องดังเจื้อยแจ้วไปทั่วบริเวณในยามเช้าของวัน

ณ บ้านไม้สองชั้นยกพื้นสูง พอที่สามารถทำให้คนในบ้านสามารถใช้สอยพื้นที่ในบริเวณใต้ถุนได้อย่างสะดวก โดยรอบๆบ้านนั้นรายล้อมไปด้วยธรรมชาติและทุ่งนาที่กำลังออกรวงเป็นสีเหลืองทอง

ควันไฟลอยคลุ้งขึ้นฟ้าพร้อมกลิ่นขนมที่อบอวลไปทั่วบริเวณใต้ถุนบ้าน เมื่อหญิงวัย 45 ปี เดินไปเปิดฝาหม้อนึ่งขนมออกเพื่อตรวจดูหน้าขนมและดูว่าขนมที่กำลังนึ่งอยู่นั้นสุกหรือยัง

ปราณีเห็นว่าขนมสุกแล้วและหน้าขนมก็ใช้ได้แล้ว เธอจึงหันไปหยิบผ้าที่อยู่บนโต๊ะด้านข้างมาสองผืน และวางทาบลงบนหูหม้อนึ่งขนมทั้งสองข้าง เพื่อไม่ให้ความร้อนจากหูหม้อลวกมือและยกหม้อนึ่งออกจากเตานำไปวางบนแคร่ไม้

ระหว่างที่ปราณีกำลังรอให้ขนมเย็นตัว เธอก็จัดทรงใบตองเพื่อนำมาห่อขนม

ขณะนั้นเองก็มีรถกระบะคันสีขาววิ่งมาจอดหน้าบ้านไม้ พร้อมด้วยชายหนุ่มร่างสูง ลูกชายของเจ้าของโรงสีข้าวขนาดใหญ่ในตำบลทุ่งรวงทอง อายุ30ปี ผิวขาว หน้าตาหล่อเหลาเลยทีเดียว คิ้วเข้ม ตาคม จมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากหนา เขาคือ " สิงหวรินทร " หรือ " สิงห์ " ที่กำลังก้าวขาลงมาจากรถเดินตรงเข้ามายังใต้ถุนของบ้านไม้สองชั้น

เขาจึงเอ่ยทักทายหญิงวัยกลางคนพร้อมยกมือไหว้ด้วยความเคารพ

" สวัสดีครับ น้าณี "

ปราณีที่นั่งจัดแต่งห่อใบตองอยู่นั้นก็เงยหน้าขึ้นมองไปทางต้นเสียง ก่อนจะตอบรับกลับไป

" จ้า สบายดีนะเรา มาบ้านน้ามีธุระอะไรหรือเปล่า "

" สบายดีครับ พอดีจะมาแจ้งเวลานัดประชุมงานหมู่บ้านครับ แล้วก็จะสั่งขนมน้าณีด้วยครับ "

" อ๋อ ได้สิ่ ว่าแต่จะสั่งขนมอะไรล่ะ ส่งวันไหน ถ้าให้ส่งวันนี้ ขอบอกก่อนนะว่ามีไม่พอให้เองหรอกนะสิงห์ "

เนื่องจากวันนี้มีลูกค้ามาสั่งขนมของปราณีจำนวนนึง ซึ่งเธอทำขนมตามจำนวนที่จะส่งลูกค้าพอดี ไม่ได้ทำเผื่อขายให้ใครในวันนี้อีก เพราะจะไม่ทันส่งลูกค้า

" ผมเอาขนมเปียกปูนใบเตยกับข้าวเหนียวสังขยาฟักทองอย่างละ20ห่อนะครับ "

" หืมม สั่งขนมหลายห่อเลย กินคนเดียวหมดหรอ " ปราณีขมวดคิ้วเล็กน้อยเพราะเธอสงสัย

สิงห์ส่ายหน้าพลางกล่าวว่า

" เปล่าครับ ผมจะเอาไปแจกคนงานที่โรงสีข้าวน่ะครับ "

" อ๋อ แล้วพรุ่งนี้ให้น้าเอาไปส่งที่ไหนล่ะสิงห์ "

" เอาไปส่งที่โรงสีข้าวก็ได้ครับ สะดวกเวลาไปก็ไปเวลานั้นได้เลยครับน้าณี "

" ได้เลย " ปราณีพยักหน้าตอบรับออเดอร์ขนมจากลูกชายเจ้าของโรงสีซึ่งแม่ของชายหนุ่มรู้จักกับเธอ

ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าวันนี้ลูกสาวของเธอจะกลับมาอยู่บ้านวัน เธอจึงเอ่ยบอกสิงหวรินทร

" เอ้อ!! น้าเพิ่งนึกขึ้นได้ วันนี้ลูกสาวของน้าจะกลับมาอยู่บ้านแล้วนะ "

สิงห์ที่ได้ยินน้าปราณีเอ่ยขึ้นอย่างนั้นก็คิดตามที่เธอพูด ทำท่านึกอยู่ครู่นึงก่อนจะถาม

" เอ่อ~ ใช่ข้าวหอมหรือเปล่าครับ "

" ใช่แล้ว ข้าวหอมนั่นแหละ อย่าบอกนะว่าสิงห์จำน้องไม่ได้ แต่ก็ต้องจำไม่ได้อยู่แล้ว เพราะลูกน้าไปเรียนในเมืองตั้งหลายปี "

" ครับ บ่ายนี้มีประชุมเรื่องงานประจำปีของหมู่บ้านนะครับ งั้นผมขอตัวลาก่อนนะครับ "

ชายหนุ่มจึงบอกการนัดหมายประชุมงานประจำปีเสร็จก็ขอตัวกลับ จากนั้นก็เดินตรงไปที่รถแล้วแล้วสตาร์ทรถขับออกไป