ตอนที่5/1 ชายหนุ่มสามคน (1)

เนื่องจากเป็นเวลาหลังเลิกเรียน ภายในร้านหมูกระทะเจ้าดังจึงมีคนลูกค้าอยู่แล้วจำนวนหนึ่ง ต่างคนต่างลุกจากเก้าอี้เดินตักวัตถุดิบขวักไขว่ ค่อนข้างคึกคักจอแจ แต่สายธารก็ยังได้ยินที่รุ่นน้องสาวสองคนคุยกัน

เธอกำลังตั้งอกตั้งใจคีบมันฝรั่งทอดใส่จานจนพูน ขณะบีบซ๊อสมายองเนสของโปรดไว้จิ้ม เสียงเล็กแหลมใสก็แว่วมารบกวนจนต้องหยุดมือ ความสนใจทั้งหมดเปลี่ยนจากของทอดน่ากินเป็นชื่อใครคนหนึ่งแทน

นทีอยู่ที่นี่หรือ?

เขาพาน้ำใสมากินข้าวในฐานะอะไร วันนั้นที่ร้านเหล้าทั้งสองยังไม่ถึงขั้นคบหาเป็นแฟนนี่

น้ำใสกับแยมส้มยืนกดน้ำดื่มไม่ไกลนักและเหมือนจะมองไม่เห็นเธอ สายธารจึงเดินลิ่วๆ กลับไปที่โต๊ะตัวเอง ขณะเดียวกันก็แอบมองตามหลังรุ่นน้องสาวไปจนรู้ตำแหน่งที่นั่งของพวกเขา

จังหวะที่ได้เห็นใบหน้าหล่อเหลาโดดเด่นปะทะเข้ามาในสายตา เธอถึงกับตกตะลึงจนน้องรหัสที่อยู่ข้างกันเอ่ยถาม

“พี่สายธารเจอคนรู้จักเหรอครับ”

มังกรมองตามทิศทางสายตาของรุ่นพี่สาว ครั้นพบว่าเจ้าหล่อนตื่นตระหนกเพราะผู้ชายสวมชุดสูทสีดำฝั่งตรงข้ามก็ไม่ค่อยชอบใจนัก แต่จะว่าไปทำไมรู้สึกคุ้นหน้าไอ้หมอนี่จัง เหมือนจะเคยเห็นที่ไหนมาก่อน มังกรไม่ต้องนึกตรองนานก็หูตาสว่างทันใด

คนๆ นั้นคือนนท์นที โรจนโชติ ไม่ผิดแน่ เขาเป็นประธานใหญ่ของโรจนกรุ๊ปเชียวนะ คนระดับนี้ได้มาเจอที่ร้านหมูกระทะหลังมหาวิทยาลัยรู้สึกไม่ค่อยสมเหตุสมผลเลย ชายหนุ่มผู้หรูหราดูขัดแย้งกันกับสภาพแวดล้อมรอบข้างเอามากๆ

“อืม บังเอิญจัง เป็นพี่ที่รู้จักน่ะ” สายธารตอบเหมือนไม่มีอะไรผิดปกติ แม้ว่าตอนนี้เธอจะแก้มร้อนผะผ่าวกว่าเตาไฟตรงหน้าแล้วก็ตาม

ระยะห่างระหว่างโต๊ะของพวกเขาคั่นไว้ด้วยโต๊ะว่างชุดหนึ่ง แม้ว่าคนเดินผ่านไปมาอยู่ตลอด แต่ก็ไม่ใช่สิ่งที่จะกีดขวางพอบัดบังอีกฝ่ายได้ มังกรพยายามเรียกร้องความสนใจไม่ให้สายธารวอกแวกไปมองคนอื่น เฟิร์สที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวนั่งขนาบอีกข้างหนึ่งแล้วเลื่อนน้ำอัดลมซาบซ่าให้เธอ

“เอาอะไรเพิ่มปะจะได้เดินรอบเดียว”

“แค่นี้พอก่อน กินไม่หมดเขาจะปรับนะ”

“งั้นตามใจ อย่าลืมย่างให้ด้วย เราไม่ค่อยถนัดของแบบนี้”

คำพูดคำจาของเฟิร์สเป็นกันเองกับสายธารมากเสียจนแสลงหูมังกร เขาหลุดความสนใจจากชายหนุ่มคนดังแล้วหันมาเขม่นจ้องเจ้าน้องรหัสตัวดีแทน

วันปฐมนิเทศได้ยินว่าหมอนี่จีบพี่สาวคนสวยของเขา มาตอนนี้ยังไม่รู้จักเกรงใจใครก่อนใครหลัง คิดจะลัดคิวแย่งความรักความเอ็นดูไปคนเดียวเหรอ ฝันเถอะ!

“เฮ้ยๆ นี่ป้ารหัสนะ ใช้แรงงานได้ไงไอ้เด็กคนนี้”

มังกรรีบช่วยสายธารเติมผักในน้ำซุป พร้อมขยับเข้าไปใกล้เธออีกนิดเพื่อแสดงความหวง เขากับเฟิร์สทำกิจกรรมในคณะร่วมกันก่อนหน้านี้แล้วจึงคุยเล่นได้ ตักเตือนน้องมันหน่อยหากไม่มีใครสังเกตก็จะไม่รับรู้ว่าระหว่างชายหนุ่มทั้งสองได้เกิดประกายไฟคุกรุ่นอยู่

เฟิร์สมองการกระทำแอบแฝงนั้นของพี่รหัสออก ด้วยความเป็นผู้ชายเหมือนกันจึงเข้าใจทันทีว่ามังกรจะสื่ออะไร แต่แม่สาวน้อยคนนี้เขาเองก็จะเอาให้ได้ ไม่ว่าหมาหวงก้างหน้าไหนจะแยกเขี้ยวขู่ก็ไม่สน

เฟิร์สยักคิ้วไม่ยี่หระก่อนจะเอนตัวเข้าไปใกล้สายธารเช่นกัน

“ป้ารหัสครับ ดูพี่มังกรดุผมเฉยเลย ผมไม่ได้ใช้แรงงานคนแก่หรอกใช่ไหม” น้ำเสียงนั้นออดอ้อนขอความเห็นใจ สายธารที่รู้ตัวตนภายใต้หน้ากากลูกหมาน้อยนานแล้วรีบเบ้ปากหรี่ตา

“ทั้งสองคนไม่ต้องเถียงกัน วันนี้พี่เลี้ยง พี่จะย่างให้กินเอง นี่ของมังกร นี่ของนาย กินได้แล้ว”

มังกรยิ้มอารมณ์ดีเพราะสายธารเรียกชื่อของเขา ส่วนเฟิร์สขมวดคิ้วใส่ เด็กหนุ่มเริ่มเอาแต่ใจเนื่องจากได้รับการปฏิบัติที่ไม่เท่าเทียม คนกลางอย่างสายธารซึ่งเอือมระอาความเด็กน่าตีเต็มทนจึงคีบหมูย่างอีกชิ้นมาให้

“เชิญรับประทานค่ะหลานรหัสเฟิร์ส”

เธอกล่าวแกมประชดแต่สีหน้าของเด็กหนุ่มดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด สร้างความหมั่นไส้ให้มังกรที่แต้มนำยกแรกเอามากๆ เขาเองก็อยากง้องแง้งบ้าง แต่ทำแล้วพี่รหัสอาจจะเหนื่อยใจจึงช่วยแบ่งเบาเธอด้วยการประพฤติตัวดี ส่วนไอ้เด็กคนนี้ปล่อยให้งี่เง่าโดนรำคาญไปเถอะ

“ถ้าคุณไม่กินจะกลับก่อนก็ได้นะ ฉันบอกแล้วไงว่าไม่ว่างจะไปไหนด้วย อย่ามารอให้เสียเวลาเลย” น้ำใสกล่าวปนไล่ทางอ้อม

เสียงของเธอดึงความสนใจจนชายหนุ่มที่เอาแต่มองโต๊ะฝั่งตรงข้ามเก็บสายตากลับคืน เขากอดอกเช่นเดิม ไม่ได้ตอบโต้หยอดคำหวานจีบน้ำใสเช่นที่ชอบทำ เวลานี้เพียงรู้สึกทึ่งที่ได้เห็นแม่สาวน้อยหน้าตาจิ้มลิ้มบางคนควบสอง

เธอมีรสนิยมเหนือกว่าที่คาดไว้ ดูท่าจะไม่ได้ไร้เดียงสาอย่างที่คิด ผู้ชายขนาบข้างซ้ายขวาคอยเอาใจ บริหารเด็กในสังกัดจนเชื่องทีเดียว

“น้ำใสดูแลพี่นทีด้วยสิ พี่เขาเลี้ยงเราเลยนะ” แยมส้มเห็นนทีไม่ตอบกลับก็แอบสะกิดไหล่น้ำใส

“คุณเขากินไม่เป็นหรอก”