ตอนที่3/3 เจ้ากรรมนายเวร (3)

ปีนี้เด็กปีหนึ่งหล่อสวยโดดเด่นกันหลายคน นอกจากน้ำใสที่สร้างความฮือฮา รุ่นน้องฝ่ายชายก็ไม่น้อยหน้า มีมาหมดทั้งบุคลิกสุภาพเข้าถึงง่าย เย่อหยิ่งหล่อร้าย ขี้เล่นชอบหยอดคำหวาน รุ่นพี่สาวๆ ที่ผ่านการเรียนหนักทั้งเทอมมาเจอเข้า ต่างก็กระชุ่มกระชวยชื่นใจ ไม่เว้นแม้แต่เพื่อนสาวทั้งสองของสายธาร

ตั้งแต่เริ่มจัดกิจกรรมวีวี่กับบะหมี่กระซิบกระซาบกันไม่หยุด ถูกใจใครมากหน่อยก็ถึงขั้นเดินเข้าตีสนิทสนม คึกคักยิ่งกว่าเพื่อนชายรุ่นเดียวกันที่เจอหน้ามาจนเบื่อแล้ว

ส่วนสายธารประจำฝ่ายสวัสดิการคอยเตรียมน้ำเตรียมขนมไว้แจก เธอเป็นรุ่นพี่ปีสาม ทว่าพึ่งฉลองครบรอบเลขสิบเก้าปีบริบูรณ์ไปเมื่อไม่นานมานี้

ตอนเข้าเรียนมหาวิทยาลัยเธออายุสิบหกย่างสิบเจ็ด เพราะสอบวัดความรู้ผ่านจึงเทียบหลักสูตรศึกษาก่อนเกณฑ์ ส่วนวีวี่กับบะหมี่อายุมากกว่า แต่นั่นไม่ใช่ปัญหา ทั้งสามช่วยกันเรียนชวนกันเที่ยวจนกลายเป็นเพื่อนซี้ถึงทุกวันนี้

มีเสียงเฮลั่นระลอกใหญ่ขณะสายธารกำลังนำขนมจากกล่องออกมาจัดเรียง เธอไม่ค่อยสนใจฟัง จึงไม่รู้ว่าตนเองตกเป็นเป้าสายตา แค่ใบหน้าของน้ำใสก็รบกวนจิตใจมากพอแล้ว อุปสรรคความรักหมายเลขหนึ่งน่ากลัวขนาดนี้

“เอ๋?น้องเฟิร์สมาเรียนหมอเพราะเหตุผลนี้เหรอ โรแมนติคจังเลยน้า กรี๊ด!!” พิธีกรสาวอิจฉาไฟลุกท่วม

“อร๊ายยย~ ไม่ไหวเลยนะสายธาร ไปล่อลวงเด็กน้อยใสซื่อจนตามมาเรียนได้เนี่ย”

บะหมี่กระแซะเข้าไปแซว สายตาของนักศึกษาทั้งสามชั้นปีหยุดอยู่ที่รุ่นพี่สาวโต๊ะสวัสดิการเป็นตาเดียว ในตอนนั้นเองสายธารถึงได้รู้ตัวว่าเจ้ากรรมนายเวรคนใหม่ถือกำเนิดขึ้นแล้ว

เขายิ้มให้เธอต่อหน้าเพื่อนร่วมคณะเป็นร้อย ทรงผมการแต่งตัวไม่มอซอ แววตาวาวโรจน์เหมือนจะสื่อความนัยบางอย่าง เล่นเอาหนุ่มๆ ที่ชอบสายธารมองเขม่นทันที ส่วนสาวๆ แม้จะอิจฉาแต่ก็อดส่งเสียงกรี๊ดกร๊าดไม่ได้ น้องใหม่คนนี้หล่อวัวตายควายล้มเหลือเกิน

“อะไรกันสายตาแบบนั้น ฉันมีความแค้นกับหมอนั่นหรือไง”

เธอจำชายหนุ่มรุ่นน้องไม่ได้ในทันที แต่พอลองนึกก็รู้สึกคุ้นหน้าเหมือนว่าจะเคยเจอกันที่ไหนมาก่อน ใช่คู่ดูตัวที่ปล่อยให้เธอรอตั้งสามสิบนาทีคนนั้นหรือเปล่า

ท่าจะมองไม่ผิด เขาเปลี่ยนการแต่งกายสวมชุดนักศึกษาเรียบร้อย แต่นิสัยกวนประสาทกับร้อยยิ้มเจ้าเล่ห์ยังคงเดิม พึ่งจะมาเข้าเรียนปีนี้แท้ๆ คำพูดคำจากับรุ่นพี่นี่ไม่ธรรมดาเลยนะ

ทั้งสองสบตากันจากคนละฟากของลานกิจกรรม บรรยากาศชักจะคลุมเครือหนักขึ้นเรื่อยๆ รุ่นพี่ผู้ชายประจำตำแหน่งตีกลองจึงรัวมือเรียกความสนใจของทุกคนให้กลับมาสนุกกันต่อ สายธารเป็นดาวเด่นคณะแพทย์ ถูกเด็กน้อยจีบซึ่งหน้าไม่สนสายตาเจ้าถิ่นแบบนี้ จึงเริ่มมีคนมองเขม่นหนุ่มใจกล้ากันไม่น้อย

กิจกรรมช่วงเช้าจบลง ช่วงเที่ยงเป็นการรับประทานอาหารพร้อมกับพวกรุ่นพี่ชั้นปีที่สองและสาม วันนี้นอกจากละลายพฤติกรรมให้ทุกคนทำความรู้จักกัน ตกบ่ายยังต้องเข้าปฐมนิเทศนักศึกษาใหม่ด้วย

สายธารยืนแจกข้าวแจกน้ำ ขะมักเขม้นปฏิบัติหน้าที่ไม่ขาดตกบกพร่อง ระหว่างนั้นวีวี่ก็แทรกมาอยู่ด้านข้างเธอ พยายามสอบถามเรื่องของรุ่นน้องหนุ่มหน้าตาดีเพิ่มเติม

“สายธาร ไปรู้จักกับน้องเฟิร์สตอนไหนอ่ะ ทำไมน้องมองตาเยิ้มขนาดนั้น ดูคลั่งรักยังไงก็ไม่รู้”

“เคยดูตัวครั้งหนึ่ง ไม่ได้รู้จักกันมากมายหรอก”

สายธารไม่ทันมองว่าเฟิร์สเลื่อนมาอยู่ต่อหน้าแล้ว ระหว่างยื่นแก้วน้ำให้จึงถูกฉวยโอกาสแตะเนื้อต้องตัว เธอรีบชักมือกลับจนเกือบจะทำให้น้ำหก

“มีข้าวผัดปะครับ พอดีไม่กินเผ็ด”

“ข้าวผัดหมดแล้วจ้ะ”

“กินเผ็ดไม่ได้อ่ะครับรุ่นพี่ ยังไงก็ไปซื้อให้หน่อยได้ไหมครับ ผมอ่านในเพจคณะบอกว่าจะเลี้ยงข้าวเที่ยง รุ่นพี่คงไม่ใจร้ายปล่อยให้ผมท้องว่างอยู่คนเดียวหรอกใช่ปะ ถ้าให้ไปเองผมคงรู้สึกว่าได้รับการปฏิบัติที่ไม่เท่าเทียม”

เฟิร์สดื่มน้ำไปพลางสอบถามกับหัวหน้ากองสวัสดิการคนสวย เขาเหมือนจะหาเรื่องในทีแต่ก็เล่นหูเล่นตาหยอกล้อไปด้วย คนที่อยู่รอบข้างจึงไม่ติดใจคิดมาก ยังมองว่าสายธารอาจรู้จักกับเด็กหนุ่มอยู่ก่อนแล้วถึงพูดคุยเป็นกันเองเช่นนี้

ฝ่ายสายธารพอโดนชายหนุ่มดักทางจนตอบโต้ไม่ได้ก็เผลอกลอกตาใส่ไปเล็กน้อย

“งั้นน้องรอก่อน เดี๋ยวพี่ไปซื้อให้ คนต่อไปรับข้าวได้เลยนะคะ ถ้ามีใครต้องการข้าวผัดแจ้งพี่เพิ่มเติมน้า ฟรีเช่นกัน”

เฟิร์สเดินออกจากแถวอ้อมมานั่งเก้าอี้ว่างข้างสายธาร กดน้ำแดงจากถังดื่มลงคอหลายอึกระหว่างรอรุ่นพี่สาวไปซื้อข้าวผัดมาเสิร์ฟ ท่ามกลางสายตาอึ้งแกมอยากรู้ใจจะขาดดิ้นของทุกคน ชายหนุ่มไม่สะทกสะท้านสักนิด ยังทำให้เข้าใจผิดไปกันใหญ่โดยการเอ่ยปากชวนสายธารคุยเล่น ราวกับว่าทั้งสองคุ้นเคยกันอย่างดีด้วย

“เหนื่อยปะ ให้ช่วยไหม” เขาเอียงคอใช้ข้อศอกตั้งค้ำพยุงศีรษะ มืออีกข้างยื่นไปวางโอบเก้าอี้ด้านหลังสายธาร