ปรารถนารักสุดท้าย (Falling In Love)

“สิบเก้าปีบริบูรณ์แล้วจ้าเพื่อนรักจ๋า นอกจากตั้งหน้าตั้งตาเรียน อยากทำอะไรเป็นพิเศษหรือเปล่า?” หญิงสาวดวงตาเรียวยาว ใบหน้าแต่งแต้มเครื่องสำอางสีฉูดฉาดเอ่ยถาม มาฉลองวันเกิดกัน ไฉนแม่สาวน้อยถึงเอาแต่เหม่อลอย

“อือ…ทำอะไรเป็นพิเศษเหรอ คงมีแฟนสักคนมั้ง”

“แม่เจ้าโว้ยวีวี่ สายธารของเราวางแผนจะมีแฟนอ่ะ แล้วเจอชายในดวงใจหรือยัง อย่าบอกว่าพี่หมอขอคบแล้ว”

“บ้า! อย่าแซวมั่วสิ เรากับพี่หมอเป็นพี่น้องที่หวังดีต่อกัน ไม่มีทางคิดเรื่องแบบนั้นหรอก”

“จ้ะคนสวย หวังดีก็หวังดี แล้วใครอ่ะที่ว่าน่ะ…คงไม่ใช่”

ชายหนุ่มคนหนึ่งผุดขึ้นมาในสมองของเพื่อนรักทั้งสอง ไม่พูดก็เดาได้ว่าต้องเป็นคนนี้แน่ รักฝังใจ รักยึดมั่นไม่สั่นคลอน เจ้าตัวเขาควงสาวมากหน้าหลายตาเป็นว่าเล่น ไม่เคืองสักนิดพอให้ตัดใจได้เลยใช่ไหม

"กลับกันเถอะเริ่มง่วง..." พูดไม่ทันจบประโยคดี ดวงตาปรือหวานของเด็กสาวพลันไปสะดุดเข้ากับใครคนหนึ่ง

เขาเดินเข้ามานั่งในร้าน เลือกโต๊ะที่อยู่ตรงข้ามไม่ไกลกันนักและเหมือนจะไม่เห็นพวกเธอ สายธารจึงใช้โอกาสนี้สำรวจคนรูปร่างสูงโปร่งตามใจอยากสักหน่อย ดวงตาของสาวน้อยเปล่งประกายแวววาว บังเกิดความรู้สึกย้อนกลับไปยังงานชนสันทนาการระหว่างคณะในปีนั้น

เธอเป็นเด็กใหม่เซ่อซ่าใบหน้าปะแต้มไปด้วยแป้งสีขาว ส่วนเขาเป็นดาวเด่นรุ่นพี่ปีสี่สุดฮอตของคณะบริหาร เสียงกลองกระหึ่ม เสียงร้องเพลงเชียร์พร้อมกับผู้คนที่กระโดดโลดเต้นรอบกายอย่างเมามัน รื่นเริงหฤหรรษ์ แต่ไม่สามารถรบกวนจิตใจที่จดจ่ออยู่กับรอยยิ้มของเขาได้

ช่วงเวลาที่เราปิ๊งใคร เหมือนว่าโลกใบนี้อื้ออึงไปหมด ได้ยินเพียงเสียงหัวใจตัวเองเต้นรัวกระหน่ำ กึกก้องชัดเจนยิ่งกว่าคนเป็นร้อยในลานพร้อมใจกันประสานลูกคอเสียอีก

เธอไม่รู้ว่าใช่สามนาทีแห่งการตกหลุมรักอย่างที่เฮเลน ฟิชเชอร์ค้นคว้ามาหรือเปล่า ตั้งแต่แรกได้เห็นเสี้ยวหน้าหล่อเหลาคมคายของเขา หัวใจเจ้ากรรมก็พร้อมจะกระโจนเข้าสู่กองเพลิงแล้ว

“เอาเหมือนเดิมครับ” เขากล่าวกับสาวเสิร์ฟร้านเหล้าข้างผับใหญ่ น้ำเสียงสุภาพชวนเคลิ้มฝัน

หล่อนยิ้มแย้มสดใส นิ้วมือลากสัมผัสนิ้วของเขาก่อนจะเดินไปจัดการชงเครื่องดื่ม ภาพนี้ไม่ใช่แปลกใหม่ สมกับที่เป็นแชมป์สามสมัยซ้อนผู้ชายที่หญิงสาวค่อนประเทศอยากมีสัมพันธ์ชั่วข้ามคืนด้วยมากที่สุด

กลุ่มเพื่อนที่ว่าฮอตปรอทแตกไม่ต่างกันคว้าตำแหน่งสามีและแฟนยอดเยี่ยมแห่งปี แค่นนท์นที โรจนโชติเท่านั้นที่สาวๆ อยากสนุกแต่ไม่กล้าเอาใจเข้าแลก

“เชี่ย!นั่นพี่นที” วีวี่มองตามสายตาของสายธาร ก็ว่าทำไมไม่ยอมลุก

“ไหนบอกง่วง เห็นพี่เขามาก็นั่งต่อยาวๆ เลยนะ”

สาวน้อยแก้มใสค้อนเพื่อนสาวที่เอาแต่แซว ดวงตากลมวิ้งวับกะพริบปริบๆ เมื่อนทีเหลือบมองมาทางตน โบราณว่าไว้อย่าเล่นกับไฟไม่อย่างนั้นจะเจ็บตัว เธอรู้ซึ้งถึงคตินี้ดีแต่รูปลักษณ์ของเขามันช่างเย้ายวนชวนให้อยากลองไหม้เป็นจุนเสียจริง นี่ถ้าช้ำชองกร้านโลกเช่นที่ชายหนุ่มชอบ นทีจะสนใจเธอบ้างหรือเปล่า

ไม่ถึงสิบนาที คลาดสายตาหันไปสั่งเหล้าเพิ่มแวบเดียว จู่ๆ ก็มีหญิงสาวอรชรอ้อนแอ้นจากไหนก็ไม่รู้กำลังทะเลาะกันอยู่ใกล้โต๊ะของชายหนุ่ม ท่ามกลางสายตาอยากดูเรื่องสนุกของคนในร้าน เหมือนว่าอีกไม่นานก็จะได้เห็นฉากเด็ดแล้ว พวกหล่อนไม่อายเลยที่จะโต้เถียงกันเพื่อช่วงชิงเขา

“อ่อยผู้ชายของชาวบ้านหน้าด้านเกินไปไหม”

“พี่มินนี่เองเหรอคะ อุ๊บ!ท้องแบนราบเชียว คลอดลูกตั้งแต่เมื่อไหร่คะ” หญิงสาวตัดผมหน้าม้าเหยียดสายตามอง

“เกี่ยวอะไรกับเธอไม่ทราบ อย่ามายุ่งกับนที เขามีเจ้าของอยู่แล้ว”

“หมายถึงใครอ่ะคะ วันนี้ไม่ได้ใส่ท้องปลอมมาหลอกชาวบ้าน เลยเปลี่ยนเป็นโกหกปากเปล่าแทนสินะ ฮาฮ่า”

คนในร้านหัวเราะพรืดหนึ่งออกมาพร้อมกัน แม้แต่โต๊ะของสายธารก็ไม่วายขำขันกับประโยคนี้

คนรู้จักชื่อมินนี่กันทั่วบ้านทั่วเมือง ต่อให้ใส่หมวกอำพรางใบหน้าก็ปกปิดไม่ได้ สาวเจ้าเป็นอดีตนักแสดงที่เคยคิดจับนทีด้วยแผนการล้าสมัย หล่อนเหมือนจะลืมไปว่าวงการแพทย์ก้าวหน้าพอจะตรวจสอบว่าท้องจริงหรือท้องปลอมตั้งนานแล้ว

นทีเลิกคิ้วสูงใช้ดวงตาดั่งทะเลลึกมองไปยังโต๊ะทางด้านหนึ่ง ได้ยินเสียงหัวเราะคิกคักไม่หยุดก็เริ่มหมดความอดทน

“ขอโทษนะสาวๆ ช่วยให้ความเป็นส่วนตัวหน่อยได้ไหมครับ พอดีว่าพี่รอคนพิเศษอยู่”