ตอนที่ : 18 ฮันนีมูนจริง ๆ 2

ตอนที่ : 18 ฮันนีมูนจริง ๆ 2

            “หยุด! เอาไว้ที่เดิมเดี๋ยวนี้คุณวาท” คนในอ่างก็ใช่จะยอมลุกยืนตามภรรยาแล้วดึงเสื้อคลุมเก็บไว้ที่เดิม

            “คุณเก่งนะ คุณรู้ด้วยว่าผมกำลัง...” เขากระซิบชมติดใบหูแล้วหอมแก้มนุ่มๆ เสียฟอดใหญ่ คนถูกหอมก็ผิวเนื้อแดงซ่านไปทั้งตัว วิเนตย์เห็นแล้วก็ครางฮือในลำคอถ้าไม่รู้อายุจริงของหญิงสาว เขาก็คงคิดว่าตัวเองได้เมียเด็กเป็นแน่แท้ เพราะไม่ว่าจะจับจะชิมตรงไหนก็หวานละมุนนุ่มลิ้นไปเสียทุกสัดส่วน

            กว่าจะออกมาจากห้องน้ำได้ก็ร่วมหนึ่งชั่วโมง วิเนตย์เลยต้องโทรศัพท์สั่งให้คนงานนำอาหารมาเสิร์ฟที่ห้องพักแทน ระหว่างนั่งรับประทานมื้อเที่ยงตรงหน้าระเบียง วธุกาก็แทบไม่กล้ามองสบตากับสามีตรงๆ สักครั้ง ความขวยอายก่อเกิดขึ้นเพราะว่าก่อนหน้าในห้องน้ำนั้นเร่าร้อนจนเดือดพล่านกันเลยทีเดียว ยิ่งคิดก็ยิ่งหน้าร้อนผ่าวจนปรากฏเด่นชัดออกมาให้สามีได้เห็น

            “คุณวาทเป็นอะไรทำหน้าแปลกๆ”

            “เปล่าค่ะ”

            “กินข้าวเถอะ วันนี้มีต้มยำปลาคังของโปรดของผมด้วยนะ” เขาใช้ช้อนชี้ไปที่ถ้วยต้มยำ

            “ของโปรดของคุณ? มิน่าล่ะ กินข้าวมื้อเย็นทีไรมีต้มยำปลาคังทุกทีเลย” เอ่ยแล้วก็นึกไปถึงเมนูอาหารแต่ละมื้อของที่นี่

            “เมนูประจำของรีสอร์ตน่ะคุณวาท อร่อยจริงๆ นะ”

            “ฉันไม่เถียงว่าอร่อยค่ะ แต่ฉันชอบผัดผักรวมมิตรมากกว่า”

            “งั้นผมตักให้”

            “ฉันหูฝาดไปหรือเปล่าคะ ที่คุณจะตักให้ฉัน”

            “เราตกลงกันแล้วไงว่าจะฮันนีมูนอย่างมีความสุข จำได้ไหมคุณวาท ผมพยายามอยู่นะคุณนี่ก็ชอบขัดจังหวะอยู่เรื่อย” ถึงปากจะพูดแบบนั้นแต่มือก็ยื่นออกไปตักผัดผักรวมมิตรให้ภรรยา

            “ขอบคุณค่ะ ว่าแต่นี่เรียกว่าพยายามแล้วใช่ไหมคะ” วิเนตย์ถึงกับถอนหายใจดังๆ ที่ได้ยิน

            “หรือคุณว่าผมไม่ได้พยายามเลย”

            “ก็ไม่ได้หมายถึงอย่างนั้นสักหน่อย แล้ววันนี้จะมีโปรแกรมอะไรอีกไหมคะตอนบ่ายๆ เย็นๆ ค่ำๆ” วธุกาไล่เวลาให้เขาฟัง ต้องการบอกว่ามีเวลาเหลือเฟือเลยในวันนี้

            “ผมไม่ไปกับแพแล้วนะ”

            “อ้าว ก็ไหนว่าจะใช้โปรแกรมเดียวกันกับลูกค้ายังไงคะ”

            “ผมอยากนอนกอดคุณอยู่บนเตียงมากกว่า” ได้ยินคำพูดของสามีวธุกาถึงกับถือช้อนค้างไว้กลางอากาศ ก่อนจะวางลงบนจานเช่นดังเดิม

            “เอ่อ แบบนี้ไม่ดีมั้งคะ”

            “ดีที่สุดเลยคุณวาท การพักผ่อนที่ดีที่สุดก็คือได้นอนกอดเมียอยู่บนเตียง นี่แหละสวรรค์ของการมาฮันนีมูน” วิเนตย์ขยิบตาให้ภรรยาหนึ่งที ก่อนจะตักข้าวในจานเข้าปาก ส่วนอีกคนน่ะหรือกลืนน้ำลายหนืดๆ ลงคออย่างฝืดเคือง

            ‘ยัยวาทแกช้ำในตายแน่งานนี้’

           

            พ่อเจ้าประคุณรุนช่องช่างช่ำชองเหลือเกิน ตลอดสองวันสองคืนในห้องพักบนแพ ตะวันแทบไม่เห็นเดือนอย่าหวังว่าจะได้มอง ไม่อยู่บนเตียงก็ลงไปอยู่ในอ่างอาบน้ำ เข้าๆ ออกๆ อยู่แค่สองที่นี่แหละ อาหารก็โทรเรียกพนักงานเข้ามาบริการให้เรียบร้อยเสร็จสรรพ วธุกาหน้าแดงทุกครั้งที่ต้องเป็นคนออกไปรับถาดอาหารจากคนของเขา ซึ่งแน่นอนว่าผลัดหน้ากันมาทุกมื้อ ประหนึ่งต้องการสอดส่องดูความเป็นไปของเธอกับเขา

            “คุณวิเนตย์ฉันหนัก คุณออกไปก่อนได้ไหม” หญิงสาวบอกคนที่นอนฟุบหน้าบนตัวของเธอ

            “หืม พอเสร็จแล้วก็บอกว่าหนัก ก่อนหน้าไม่เห็นว่าอะไร” ผู้เป็นสามีพลิกตัวออกไปนอนเหงื่ออาบตัวอยู่ด้านข้าง ชายตามองคนที่ลนลานหาผ้าห่มขึ้นมาปิดเนื้อตัวที่แดงเถือกไปทั่วจากน้ำมือของเขาเอง

            “ค่อยสมกับเป็นวันฮันนีมูนหน่อยคุณว่าไหม” พูดพร้อมกับรอยยิ้มอิ่มอกอิ่มใจเป็นที่สุด

            “มันสมมากไปหน่อยค่ะ” อีกคนแทบจะกัดฟันพูดกันเลยทีเดียว ขยับทีก็เคล็ดยอกไปหมดทั้งตัว มองค้อนสามีซึ่งกำลังเลื่อนตัวขึ้นใช้หมอนมาหนุนหลังเอนตัวอยู่ตรงหัวเตียง

            “เดี๋ยวเราต้องย้ายไปพักห้องพูลแอคเซสกันแล้วนะคุณวาท รีบไปอาบน้ำแต่งตัวกันเถอะ เดี๋ยวผมจะให้คนเอาข้าวเที่ยงไปเตรียมไว้ที่ห้องโน้นเลย”

            “คุณอาบน้ำก่อนเถอะค่ะ ฉันยังเพลียๆ อยู่ อยากงีบต่อสักหน่อย”

            “ไปงีบที่ห้องโน้นก็ได้ ไปเร็วคุณวาท” วิเนตย์กระชากผ้าห่มจนหล่นไปอยู่บนพื้น เขากวาดสายตามองรูปร่างของภรรยาอีกรอบ แววตาไหววิบขึ้นต่อความเย้ายวนตรงหน้า

            “คุณวิเนตย์ไม่เอานะ เพิ่งทำไปหยกๆ เองนะ” แค่เห็นสายตาของเขาหญิงสาวก็รู้ว่าเขาคิดเรื่องไหนอยู่

            “ลุกไปอาบน้ำพร้อมๆ กัน ไม่อย่างนั้นไอ้คำว่าหยกๆ ของคุณมันจะเกิดขึ้นอีก”

            “ก็ได้ๆ” คนถูกขู่ลุกพรวดข่มความอายวิ่งเข้าห้องน้ำไปอย่างรวดเร็ว วิเนตย์มองตามอย่างขำๆ เขาสำรวจจนแทบจะไม่มีที่ซ่อนเร้นเหลือรอดก็ยังจะอายอีก คนหน้าหล่อโคลงศีรษะช้าๆ แล้วเดินเข้าห้องน้ำตามภรรยาไป

            “คุณวิเนตย์ทำไมไม่ให้ฉันอาบให้เสร็จก่อนล่ะ”

            “มันช้า อาบพร้อมๆ กันนี่แหละ”

            “แต่ฉันว่า...” วธุกาพูดพลางเลื่อนฝ่ามือขึ้นปิดทรวงอกอวบเอาไว้ สายตาก็มองเขาแบบไม่ไว้วางใจ

            “ดูทำเข้า คิดว่าผมเป็นไอ้หื่นตั้งหน้าตั้งตาทำแต่เรื่องอย่างว่าหรือไงคุณวาท จะบอกให้นะว่าผมไม่ทำอะไรคุณตอนนี้หรอก...เอาไว้ไปต่อกันที่ห้องโน้น” เริ่มต้นเหมือนจะดีแต่ลงท้ายแบบนี้วธุกาแทบจะกรี๊ดใส่หน้าเขาแทน

            “มานี่มาเดี๋ยวผมอาบน้ำให้” คำพูดนี้ทำให้หญิงสาวต้องยืนนิ่งแทน หนีบขาเข้าหากันแน่นมือทั้งคู่ก็กุมปทุมมาลย์เอาไว้ทั้งสองข้าง

            “ฉันอาบเองก็ได้ไม่ต้องหรอกค่ะ”

            “ทำอย่างกับไม่เคยในอ่างนี่ก็กี่รอบแล้ว” ได้ยินแล้ววธุกาก็จิกตาใส่เขาอย่างเหลืออด จะพูดจาไพเราะเสนาะหูสักครั้งจะตายหรือยังไงกัน จำต้องยืนทนให้เขาลูบโลมเนื้อตัวเพื่อ อาบน้ำ

            เสร็จธุระกันเรียบร้อยแล้ววิเนตย์ก็หิ้วกระเป๋าให้ภรรยาเดินกลับขึ้นไปพักบนห้องพูลแอคเซสที่อยู่ด้านบน และเนื่องจากเป็นวันธรรมดาลูกค้าไม่เยอะ ห้องทั้งสิบห้องจึงว่างเปล่ามีเพียงเขากับภรรยาที่เข้ามาใช้บริการ เปิดเข้ามาภายในห้องพักก็มีอาหารมื้อเที่ยงวางไว้รอ วธุการีบเข้าไปลากเก้าอี้ออกมาแล้วหย่อนตัวลงนั่ง ส่วนสามีของเธอกลับเดินไปยังตู้เสื้อผ้า รื้อบางส่วนออกมาแขวนเอาไว้ และตัวไหนที่สวมแล้วก็ใส่ตะกร้ารอแม่บ้านนำกลับไปซักที่บ้านหลังใหญ่

            “ดูคุณหิวนะ” เขาเย้าภรรยาซึ่งนั่งรับประทานมื้อเที่ยงแบบไม่เรียกสามีเลย