Mag-log in"เมื่อ 'เมริน' ทายาทสาวสุดเนี๊ยบจากสยามคอร์ป ต้องโคจรมาพบกับ 'ก้อง' ช่างซ่อมบำรุงที่ชีวิตมีแค่เครื่องมือทำกินกับความมุ่งมั่นเต็มร้อย คนหนึ่งอยู่บนยอดตึกสูงเสียดฟ้า อีกคนดิ้นรนใต้แสงนีออนที่ริบหรี่... ในโลกที่ทุกอย่างตีค่าเป็นเงิน แม้แต่จังหวะหัวใจก็อาจจะมีราคาที่ต้องจ่าย!"
view moreเวลา 10:00 น. (สามวันหลังจากการจับกุมดนัย) ณ ห้องพักฟื้น VVIP สยามคอร์ป เมดิคอลเซ็นเตอร์แสงแดดอ่อนๆ ยามสายสาดส่องผ่านกระจกบานยักษ์เข้ามาในห้องพักฟื้นที่ไร้ซึ่งความอึดอัดอีกต่อไป เครื่องช่วยหายใจถูกถอดออกแล้ว เจ้าสัวเกริกพล นั่งพิงหมอนอ่านรายงานข่าวบนแท็บเล็ตโฮโลแกรมด้วยสีหน้าที่ดูมีเลือดฝาดและแข็งแรงขึ้นอย่างเห็นได้ชัดเมริน นั่งปอกแอปเปิลอยู่ข้างเตียง ขณะที่ ก้อง ยืนกอดอกพิงกรอบหน้าต่าง วันนี้เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนและกางเกงสแล็ค ดูผ่อนคลายและเป็นตัวเองมากขึ้น ไม่ใช่ชุดสูทรัดติ้วเหมือนวันแรกๆ"ดนัยสารภาพหมดแล้วค่ะคุณพ่อ" เมรินส่งชิ้นแอปเปิลให้เจ้าสัว "เขาแอบยักยอกเงินบริษัทไปลงทุนในตลาดมืดมาหลายปี พอเราจะเริ่มโปรเจกต์ Blue Sky โซน B ซึ่งมันไปทับซ้อนกับเครือข่ายเถื่อนของเขา เขาเลยต้องหาทางกำจัดคุณพ่อเพื่อยึดอำนาจเบ็ดเสร็จ"เจ้าสัวเกริกพลถอนหายใจยาว วางแท็บเล็ตลง"ฉันเลี้ยงงูพิษไว้ใกล้ตัวมาสามสิบปี โดยที่ไม่เคยรู้ตัวเลย... มัวแต่มองหาศัตรูที่อยู่ไกลตัว จนเกือบเอาชีวิตไม่รอด" พญาเหยี่ยวหันไปมองช่างไฟสลัมที่ยืนอยู่มุมห้อง "ถ้าไม่ได้ 'หมาเฝ้าบ้าน' ที่ตาไวอย่างนาย ฉันคงกลายเป็นเถ้ากระ
เวลา 23:45 น. ณ สยามคอร์ป เมดิคอลเซ็นเตอร์ (ห้อง ICU ลับสุดยอด)เสียงฝีเท้าเปียกแฉะย่ำกระแทกพื้นกระเบื้องสีขาวสะอาดของโรงพยาบาล VVIP ก้องภพ และ คุณชายพีท ในสภาพที่เปียกโชกไปด้วยฝนกรดและโคลนจากตึกแดง วิ่งกระหืดกระหอบตรงดิ่งมาที่หน้าห้อง ICU โดยมีกระเป๋านิรภัยเก็บความเย็นอยู่ในมือของพีทเมริน ที่นั่งรออยู่หน้าห้องด้วยใบหน้าซีดเซียว รีบผุดลุกขึ้นทันทีเมื่อเห็นสภาพของทั้งสองคน"ก้อง! พีท! พวกนายเลือดออกนี่!" เมรินถลาเข้าไปหาก้อง สังเกตเห็นรอยถลอกและคราบเลือดที่ไหลซึมจากหางคิ้วของเขา"เลือดพวกทหารรับจ้างน่ะครับ ไม่ใช่เลือดผม" ก้องฝืนยิ้มบางๆ พยายามปรับลมหายใจให้เป็นปกติ เขาหันไปพยักหน้าให้พีทพีทรีบเปิดกระเป๋านิรภัย ดึง 'หลอดแก้วเรืองแสงสีแดงเลือด' ออกมาส่งให้ทีมแพทย์เฉพาะทางที่ยืนสแตนด์บายรออยู่"ยาถอนพิษเรดาร์คครับคุณหมอ... รีบเอาไปฉีดให้ท่านประธานด่วนเลยครับ!"หมอรับหลอดแก้วไปแล้วรีบวิ่งกลับเข้าไปในห้อง ICU ทันทีเมรินโผเข้ากอดก้องแน่น ซุกหน้าลงกับอกที่เปียกชุ่มของเขาโดยไม่สนใจว่าสูทของเธอจะเปื้อน "ขอบคุณนะ... ขอบคุณที่กลับมาอย่างปลอดภัย ทั้งสองคนเลย"พีทมองภาพนั้นด้วยรอยยิ้มอบอุ่น เขาย
เวลา 22:00 น. ณ เขตอิทธิพลเถื่อน (The Red Zone) ชานเมือง Neo-Bangkokสายฝนกรดเทกระหน่ำลงมาอย่างหนัก ท้องฟ้าถูกย้อมด้วยแสงนีออนสีแดงฉานจากป้ายโฆษณาโฮโลแกรมที่กะพริบติดๆ ดับๆ เบื้องหน้าของทีมสลัมวอร์รูมคือ "ตึกแดง (The Red Tower)" อดีตศูนย์การค้าคอมพิวเตอร์ยุคเก่าที่ถูกดัดแปลงให้กลายเป็นป้อมปราการและห้องแล็บเถื่อนของมาเฟียใต้ดินรถ Hover-Tuk-Tuk จอดหลบมุมอยู่ในซอยมืดฝั่งตรงข้ามมายด์ กำลังนั่งอยู่หลังพวงมาลัย สวมแว่นตา VR ควบคุม 'ไมโครโดรน (Micro-Drone)' ขนาดเท่าแมลงวัน บินสำรวจไปตามช่องระบายอากาศของตึกแดง"ระบบรักษาความปลอดภัยแน่นหนามาก" มายด์รายงานผ่านวิทยุ "มีทหารรับจ้างถือปืนกลอัจฉริยะ (Smart-Guns) เฝ้าทุกจุดทางเข้า กล้องวงจรปิดเป็นระบบจับความร้อนทั้งหมด... แต่หนูเจอจุดบอดตรงปล่องทิ้งขยะเก่าด้านหลังตึก มันเชื่อมตรงไปถึงชั้น 13 ที่เป็นห้องแล็บของ ดร.เซน พอดีค่ะ!""เยี่ยมมากมายด์ รักษาพิกัดโดรนไว้" ก้องภพ กระชับเสื้อแจ็กเก็ตหนัง หันไปเช็กความเรียบร้อยของลูกทีม "ไข่แฝด คอยคุ้มกันมายด์อยู่ที่รถ สตาร์ทเครื่องรอไว้เลย""รับทราบพี่!" ไข่แฝดรับคำสั่งก้องหันไปหาคู่หูทะลวงฟันอีกสองคนจ็อด กำ
เวลา 08:00 น. ณ ห้องทำงาน Chief Engineer ชั้น 98 สยามคอร์ป ทาวเวอร์แสงแดดยามเช้าที่ส่องผ่านเมฆมลพิษกระทบกระจกบานยักษ์ ก้องภพ นั่งอยู่หน้าโต๊ะทำงานหินอ่อน คิ้วของเขาขมวดเข้าหากันจนแทบจะผูกเป็นโบ เบื้องหน้าคือจอโฮโลแกรมที่เต็มไปด้วย 'เอกสารอนุมัติงบประมาณ' กว่าร้อยฉบับที่เขาต้องเซ็นด้วยปากกาดิจิทัล"รื้อสายไฟเมนหลักทั้งซอยยังง่ายกว่าอ่านไอ้ศัพท์กฎหมายพวกนี้อีก..." ก้องพึมพำ โยนปากกาดิจิทัลลงบนโต๊ะอย่างหงุดหงิดติ๊ด... ฟืดดดประตูอัตโนมัติเปิดออก เมริน ในชุดสูททำงานสีครีม เดินถือแก้วกาแฟเข้ามาสองแก้ว รอยยิ้มของเธอสดใสยิ่งกว่าแสงนีออนใดๆ ในเมืองนี้"บ่นอะไรแต่เช้าคะ ท่านหัวหน้าวิศวกร?" เมรินวางแก้วกาแฟลงตรงหน้าเขา "วันนี้ฉันชงเองเลยนะ กาแฟอเมริกาโน่คั่วเข้ม ไม่ใส่น้ำตาล... แบบที่นายชอบ"ก้องชะงัก เขามองแก้วกาแฟสลับกับใบหน้าของเมริน"คุณไม่ได้สั่งเลขาฯ ชงให้เหรอ?""ฉันเป็นแฟนเธอนะก้อง... เรื่องแค่นี้ทำไมฉันจะทำให้ผู้ชายของฉันไม่ได้ล่ะ" เมรินยิ้มหวาน โน้มตัวข้ามโต๊ะมาประทับริมฝีปากลงบนแก้มของเขาเบาๆ หนึ่งที "รางวัลสำหรับคนเก่งที่ช่วยบริษัทฉันไว้เมื่อวาน"ก้องหน้าแดงซ่านไปถึงใบหู แม้จะผ่านค
เวลา 10:00 น. ณ ห้องประชุม VVIP ชั้น 98 อาคารสยามคอร์ป ทาวเวอร์"ถ้าเราดูจากการประเมินความเสี่ยงด้านธรณีวิทยา โซน C มีอัตราการทรุดตัวอยู่ที่ 2 มิลลิเมตรต่อปี..."เสียงพรีเซนต์ภาษาอังกฤษสำเนียงบริติชที่เป๊ะทุกกระเบียดนิ้ว ดังก้องอยู่ในห้องประชุมที่ผนังทำจากกระจกใสบานยักษ์ คุณชายพีท (พีรพล) ในชุดสูทส
เวลา 10:00 น. ณ ออฟฟิศ Wanderer Servicesเมื่อไม่มีร่างระหงในชุดเสื้อยืดตัวโคร่ง และยีนส์ขาสั้นคอยชี้นิ้วสั่งการ บรรยากาศในออฟฟิศซ่อมสารพัดอย่างอันดับหนึ่งแห่งพระนคร 2.0 ก็กลับเข้าสู่สภาวะ "เละเทะ" ตามธรรมชาติของมันอีกครั้งกองสายไฟหลากสีพันกันยุ่งเหยิงอยู่บนโต๊ะทำงานกลางห้อง เศษตะกั่วบัดกรีตกกระจา
หนึ่งสัปดาห์ต่อมา ณ ย่านพระนคร 2.0ความเงียบเหงาเข้าปกคลุมชุมชนที่เคยคึกคักอย่างผิดหูผิดตา ตลาดเช้าที่เคยเต็มไปด้วยเสียงพ่อค้าแม่ค้าตะโกนเรียกลูกค้า บัดนี้เหลือเพียงแผงลอยเปล่าเปล่าและผ้าใบที่ขาดวิ่นสะบัดตามแรงลมที่หน้าร้านก๋วยเตี๋ยว ป้าชื่น หญิงชรายืนมองหม้อต้มน้ำซุปที่แห้งขอดด้วยสายตาเหม่อลอย ตู
เช้าวันใหม่ ร้านก๋วยเตี๋ยวป้าชื่นแสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าสาดส่องลงมากระทบหม้อน้ำซุปที่กำลังเดือดปุดๆ ส่งกลิ่นหอมของเครื่องเทศลอยอบอวลไปทั่วซอยเมริน นั่งอยู่ที่โต๊ะม้าหินอ่อนตัวประจำ กำลังโซ้ย "เส้นเล็กแห้งไม่งอกพิเศษลูกชิ้น" อย่างเอร็ดอร่อย โดยมี ก้อง นั่งมองดูอยู่ตรงข้ามด้วยรอยยิ้ม“กินช้าๆ หน่อยครับ





