chapter 20

“ท่าน...คนเพิ่งจะฟื้นไข้ ควรต้องพักผ่อนให้มาก ร่างกายจะได้ฟื้นตัวเร็ว ๆ มีเรื่องอื่นใดก็ค่อยคุยกันพรุ่งนี้เถอะ” ควรเป็นเขาที่จะต้องรีบนอนหลับเอาแรง ตื่นมาพรุ่งนี้สมองจะได้ปลอดโปร่ง จะได้มีหนทางรับมือกับท่านแม่ทัพได้โดยมิเพลี่ยงพล้ำเช่นครั้งนี้

“เจ้าจะนอน...เช่นนี้หรือ”

ตอนแรกเก้าเทียนรุ่ยก็เลิกคิ้วขึ้นด้วยมิเข้าใจ หากเมื่อเห็นสภาพของท่านแม่ทัพใหญ่ที่ตอนนี้มีเพียงแค่กางเกงและเสื้อตัวในติดกาย อีกทั้งผมที่ควรจะผูกรัดและสวมกวาน[1] ให้เหมาะสมกับฐานะแม่ทัพแห่งแคว้นฮั่นหยางก็มิได้อยู่ในที่ซึ่งมันควรอยู่ เขาก็เลยเข้าใจ

“ข้าต้องคอยดูแลท่าน จะตอนไหนก็ต้องเตรียมตัวให้พร้อมอยู่เสมอ แต่งกายนอนเช่นนี้ก็มิแปลกอันใดมิใช่หรือไง” อีกทั้ง...เขาคิดเอาเองนะ อย่างน้อยแต่งกายเช่นนี้ก็พอจะป้องกันมิให้ถูกแม่ทัพกินเต้าหู้ได้โดยง่ายด้วย

“จะมิมีใครทำอันตรายเจ้าได้ทั้งนั้น”

หือ...เหมือนว่าท่านแม่ทัพจะกล่าวอะไรสักอย่างอยู่นะ หากเขาก็มิทันจะเอ่ยสิ่งใดออกไป เสื้อผ้าอาภรณ์ที่สวมใส่ก็หลุดออกจากกายคงเหลือเพียงแค่กางเกงและเสื้อตัวในเท่านั้น อีกทั้งร่างบอบบางก็โดนกอดรัด ศีรษะถูกจับให้อยู่แนบชิดกับต้นไหล่กว้าง แขนกำยำพาดบนสะเอว ก่อนปากหนาจะแนบบนหน้าผาก

“นอน”

แม้ยังมิอยากจะนอนและคิดว่าคงจะนอนมิหลับด้วย หากเป็นเพราะร่างกายที่เหนื่อยล้าและเหนื่อยใจ เมื่อหูได้ยินเสียงหัวใจของท่านแม่ทัพมันก็เหมือนได้ฟังบทเพลงขับกล่อม เขามิรู้ตัวว่าหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่ หากรู้ว่าเมื่อตื่นมาแล้วต้องพบกับความอับอายเช่นนี้ เขาจะพยายามฝืนตัวยอมหลับแน่นอน แล้วตอนนี้ก็อยากจะคว้าผ้าห่มมาคลุมศีรษะและห่อตัวเองเป็นก้อนกลม ๆ เพื่อกลิ้งลงจากเตียงไปให้เร็วที่สุดด้วย

กล่าวคือเขามิรู้ว่าเกิดสิ่งใดขึ้น รู้เพียงแค่ว่าเหล้าที่ดื่มในงานเลี้ยงค่ำคืนนั้นรสชาติแปร่งปร่าและฝืดคอเป็นที่สุด ถามว่าเหตุใดถึงต้องดื่มทั้งที่มิชอบ เพราะมันคือเหล้ามงคลของหลานชาย

วันเวลาผ่านเลยไปแม้เขาจะสงสัยว่าทำไมร่างกายถึงได้อ่อนแรงและใช้พลังยุทธ์ได้ไม่เต็มที่ จากสิบส่วนบางครั้งใช้ได้เพียงแค่ห้าหกส่วนเท่านั้น อีกทั้งยังเริ่มมีอาการปวดศีรษะร่วมด้วย แรก ๆ มันก็มิได้หนักหนาอันใด หากนานวันเข้ามันก็เริ่มบ่อยครั้งและทวีความรุนแรงมากขึ้น

เขามิได้บอกเล่าเรื่องนี้ให้ผู้ใดล่วงรู้ หากก็มิพ้นสายตาชิงชวนผู้เป็นลูกน้องคู่ใจและสหายสนิทที่เติบโตมาด้วยกัน

แรก ๆ ชิงชวนก็ช่วยเขาปกปิดพร้อมกับหาหมอที่มีฝีมือมาทำการรักษา หากยิ่งรักษาอาการกลับยิ่งแย่ลงและเป็นบ่อยขึ้น อีกทั้งยังมีความรุนแรงขึ้นด้วย ก็เลยรีบส่งข่าวให้อีกคนล่วงรู้เพื่อส่งหมอที่ดีที่สุดมารักษาพร้อมกับยาที่ดีที่สุด หากนั่นกลับกลายเป็นการเร่งอาการของเขาให้หนักและเร็วขึ้นกว่าเดิม นอกจากยาเทียบแรกที่กินเข้าไปจะมิได้ผลแล้วมันยังทำให้เขาหมดสติไปถึงสามวันด้วยกัน

อาการเขาแย่ลง วรยุทธ์และพลังปราณที่มีก็ใช้มิได้ เหมือนมันหายสาบสูญไปกลายเป็นเพียงแค่คนธรรมดาที่แม้จับดาบก็ยังหนัก ร่างกายที่เคยสูงเพรียวเต็มด้วยกล้ามเนื้อเพราะได้ฝึกฝนฝีมืออยู่ประจำก็เริ่มผ่ายผอมซูบเซียวลง ยามเมื่อฤดูใบไม้ผลิผ่านพ้นฤดูร้อนมาเยือน เขาเริ่มที่จะกินอาหารมิได้และนอนก็มิหลับ ผ่านไปมิทันจะถึงครึ่งเดือนอาการปวดศีรษะก็รุนแรงขึ้น อีกทั้งในกายก็เหมือนกับมีบางอย่างเคลื่อนไหว ที่มันทำให้เขาเจ็บปวดราวกับจะถูกแยกออกจากกัน เมื่อถึงปลายฤดูร้อนเขาก็หมดสติไปและมิอาจฟื้นขึ้นมาได้อีก

เขาคิดว่าตนเองคงจะต้องตายไปแล้ว หากก็มิใช่ เขาเพียงแค่หลับไปพร้อมกับอาการเจ็บปวดทางร่างกายที่มันมิได้หายไปไหนเลย ยังคงเล่นงานเขาอยู่แทบจะทุกสามวันเจ็ดวัน แม้อยู่บนเตียง หากเขาก็รับรู้และได้ยินเรื่องราวที่ชิงชวน หมอที่มารักษาและ...เสด็จลุงพูดคุยกันถึงรับสั่งของหลานฮ่องเต้ที่สั่งการให้จัดหาหมอที่มีฝีมือทั่วทั้งแผ่นดินมารักษา ตัวยาที่จำเป็นต้องใช้ มิว่าหากยาและราคาสูงเพียงใด ขอให้บอกกล่าวไป มิว่าอย่างไรจะรีบจัดการหาให้พบและนำส่งให้ถึงมืออย่างเร็วที่สุด หากก็มิอาจทำให้เขาฟื้นขึ้นมาได้

แม้ตัวเขาและทุกคนมิได้อยากจะหมดหวังและถอดใจ หากมิว่าหมอจะเก่งเพียงใดและยาที่ได้รับจะดีแค่ไหน ก็มิอาจทำให้เขาฟื้นคืนสติขึ้นมาได้เลย แต่เมื่อยังมีลมหายใจได้ แม้ความหวังที่มีจะน้อยนิดหากทุกคนก็เลยมิย่อท้อในการสืบค้นหาหมอผู้มากความสามารถและยาที่จะนำมาใช้ปลุกเขาให้ตื่นขึ้นมา จวบจนเสด็จลุงส่งข่าวมา มีหมอผู้หนึ่งที่อาจจะช่วยเหลือได้ ชิงชวนจึงรีบเดินทางไปรับมา

เมื่อใครคนนั้นก้าวเข้ามา...กลิ่นหอมอ่อน ๆ ทำให้เขารู้สึกสดชื่นและกระปรี้กระเปร่า น้ำเสียงหวานใสที่เต็มไปด้วยความสงสัยหากเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นและจริงใจ เสียงบ่นงึมงำยามที่มิได้ดั่งใจ เสียงที่เต็มไปด้วยโทสะยามเมื่อถกเถียงกับชิงชวนหรือพยายามทำแล้วเขาก็ยังมิอาจฟื้นขึ้นมา มันทำให้เขาอยากรีบฟื้นไปมองคนที่กำลังกล่าวอยู่...

“นี่นะสภาพคนป่วย...ช่างเป็นอะไรที่หมดสภาพจริง ๆ ”

หากเป็นหมอท่านอื่นที่มา เห็นสภาพเช่นนี้ของเขา น้ำเสียงเอ่ยออกมายามได้พบเห็น ย่อมเต็มไปด้วยความตกใจ เมื่อตรวจดูก็พร้อมที่จะบอกว่า...ไร้ความสามารถ มิอาจทำให้เขาฟื้นขึ้นมาได้ หากผู้ที่มาใหม่กลับมิใช่!

“นี่เจ้า!”

“หยุดเลยนะท่านรองแม่ทัพ ท่านจะโกรธข้ามิได้ ข้ากล่าวความจริง ดูสภาพนายของท่านสิ รูปร่างผ่ายผอม ผิวดำเกรียมไหม้ ยิ่งกว่าผักเน่าเสียที่ต้องรีบทิ้งเสียอีก ข้ายังคิดเลยว่านี่ใช่คนแน่เหรออยู่หรือเปล่า ช่าง...”

เขาสัมผัสได้ถึงพลังและได้ยินเสียงที่งึดงัดเต็มไปด้วยโทสะของสหายสนิท หากใครคนนั้นกลับมิรับรู้ ยังคงโต้ตอบกับชิงชวนพร้อมกับจับมือเขาไว้

[1] กวาน冠 คือเครื่องประดับบนศีรษะ บอกถึงยศของบุคคลนั้นๆ เช่น “เหมี่ยนกวาน” หรือ “มาลามงกุฎ”  เป็นเครื่องประดับศีรษะของ ฮ่องเต้ มีลักษณะเป็นหมวกรูปทรงกระบอกม้วนอยู่บนศีรษะและประดับด้วยลูกปัดหยก 5 สีแขวนด้านหน้าและด้านหลัง สำหรับผู้หญิงชนชั้นสูง โดยเฉพาะตำแหน่งระดับมเหสี หรือ ฮองเฮา จะประดับด้วย “กวานเฟิ่ง” หรือ “มงกุฎหงส์” สื่อความหมายว่าเป็นสัตว์ชั้นสูงมักต้องอยู่คู่กับมังกร (ฮ่องเต้) นอกจากนี้ก็มีเครื่องประดับศีรษะอื่นๆ ที่ออกแบบให้มีความหรูหรา จึงมีขนสัตว์ ลูกปัดและอัญมณีล้ำเข้ามาตกแต่งอยู่ด้วย