แต่งแทนสลับรัก ให้เขาคู่กับน้องสาว

คบกับกู้จืออวี้มาสามปี เขาไม่เคยแตะต้องฟู่เหยียนเลย

ตอนที่ฟู่เหยียนไปสังสรรค์กับเพื่อนสนิทแล้วพูดถึงเรื่องนี้ขึ้นมา เธอจึงท้าพนันด้วยการส่งข้อความหาเขา

[พวก ผู้หญิงระดับพรีเมียมแบบฟู่เหยียนอยู่ข้างกายแกนี่โคตรเสียของเลยว่ะ เอางี้ แกเลิกกับเธอแล้วยกให้ฉันดีกว่าไหม? ตัวเธอหอมมากนะ]

แทบจะในวินาทีต่อมา โทรศัพท์ของกู้จืออวี้ก็โทรเข้ามา

“เหยียนเหยียน คุณอยู่ไหน?”

"สองวันนี้ผมยุ่งอยู่กับการติดต่อผู้เชี่ยวชาญด้านการฟื้นฟูที่ต่างประเทศให้คุณ ก็เลยไม่ได้ดูแลคุณ ส่งโลเคชั่นมาสิ เดี๋ยวผมไปรับ ดีไหม?"

น้ำเสียงที่แฝงไปด้วยการพะเน้าพะนอดังเล็ดลอดออกมาจากหูฟัง

ฟู่เหยียนยกมุมปากขึ้น ส่งสายตาอย่างภาคภูมิใจไปให้เพื่อนสนิทสองคนที่อยู่ตรงหน้า "ไม่ต้องหรอกค่ะ ฉันอยู่กับเจียงหลิน เดี๋ยวค่อยกลับเองก็ได้"

หลังจากวางสาย เธอก็ช้อนตามองพร้อมพูดขึ้น "มีอะไรจะพูดอีกไหม？"

"ฟังดูก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรนะ..."

เจียงหลินกอดอก "แต่ฉันก็ยังรู้สึกแปลกๆ อยู่ดี ผู้ชายปกติที่ไหนจะอดทนกับแกมาได้ตั้งสามปี?" เธอหันไปดุนแขนหยางเว่ยเฉินที่อยู่ข้างๆ "แกล่ะทนได้ไหม?"

หยางเว่ยเฉินไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่ เขาชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบ "ก็ต้องทนไม่ได้อยู่แล้วสิ!"

"เห็นไหมล่ะ?"

เจียงหลินฟันธง "กู้จืออวี้ต้องมีปัญหาแน่ๆ"

มีปัญหาหรือเปล่าไม่รู้ แต่ฟู่เหยียนรู้ดีกว่าใครว่าตลอดสามปีที่ผ่านมา ผู้ชายคนนี้รักเธออย่างหมดหัวใจมาตลอด

อุบัติเหตุทางรถยนต์เมื่อสามปีก่อน ทำให้ฟู่เหยียนเกือบต้องเสียขาไปข้างหนึ่ง ตอนนั้นเธอรับความจริงไม่ได้ อารมณ์แปรปรวนเกรี้ยวกราด ก็ได้กู้จืออวี้นี่แหละที่คอยอยู่เคียงข้าง ดูแลเธออย่างเอาใจใส่

แม้ในตอนที่เธอสติแตกและตะคอกไล่ให้เขาไสหัวไป เขาก็เพียงแค่หันหลังเดินไปสูดหายใจเข้าลึกๆ ที่หน้าประตู แล้วเดินยิ้มกลับเข้ามาพร้อมกับพูดว่า 'ผมกลิ้งกลับมาอีกแล้ว'

ผู้ชายคนนี้เป็นหมอประจำตัวของเธอ และเป็นคนที่สำคัญที่สุดสำหรับเธอ

เมื่อนึกถึงเรื่องเหล่านี้ จู่ๆ ฟู่เหยียนก็รู้สึกคิดถึงเขาขึ้นมาจับใจ

"พวกแกเล่นกันไปนะ ฉันจะกลับบ้านแล้ว"

เธอหยิบกระเป๋าแล้วลุกขึ้นยืน เดรสสายเดี่ยวรัดรูปสีดำเผยให้เห็นสัดส่วนโค้งเว้า ช่วงขายาวตรงสลวย นอกจากขาซ้ายที่ดูจะลงน้ำหนักไม่ได้เต็มที่เวลาเดิน ก็แทบมองไม่เห็นความผิดปกติใดๆ เลย

ระหว่างขับรถกลับบ้าน ฟู่เหยียนแวะซื้อดอกไม้ช่อหนึ่ง

วันนี้ผู้ชายของเธอทำตัวดี ควรมีรางวัลให้สักหน่อย

เธออารมณ์ดีเป็นพิเศษ จงใจลงน้ำหนักเท้าให้เบาลงขณะเดินเข้าไปใกล้ประตู กะจะเซอร์ไพรส์กู้จืออวี้เสียหน่อย

เพิ่งจะเดินเข้าไปใกล้ เสียงพูดคุยขาดๆ หายๆ ก็ดังลอดออกมาจากข้างใน

ฝีเท้าของฟู่เหยียนชะงักงัน

มีแขกเหรอ?

"ผมแค่ไม่ค่อยเข้าใจ ในเมื่อคนที่คุณชายกู้ชอบจริงๆ คืออันหนิงบ้านเรา แล้วทำไมถึงไม่สารภาพรักกับอันหนิงไปตรงๆ แต่กลับ... ต้องไปวนเวียนอยู่ข้างกายเหยียนเหยียนตั้งนานขนาดนั้นด้วย?"

ภายในห้อง ฟู่เต๋อหมิงมองกู้จืออวี้ด้วยท่าทีเกรงใจ

"ถ้าคุณชายกู้ไม่อยากพูดก็ไม่เป็นไรนะครับ ผมก็แค่ถามดูเฉยๆ"

นิ้วเรียวยาวของชายหนุ่มลูบไล้ไปตามถ้วยชา เนิ่นนานกว่าจะเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย "คุณลุงก็รู้ว่าก่อนหน้านี้อันหนิงอยู่กับแม่มาตลอด ชีวิตค่อนข้างขัดสน ถึงเธอจะดูอ่อนแอ แต่ลึกๆ แล้วเป็นคนอ่อนไหวแถมยังหยิ่งในศักดิ์ศรี ด้วยฐานะของผม... ผมกลัวว่าถ้าสารภาพรักไปตรงๆ จะทำให้เธอตกใจ สู้ค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไปดีกว่า ยังไงก็รบกวนคุณลุงอย่าหลุดปากไปล่ะครับ"

เขาปรายตามองอย่างไม่ใส่ใจนัก "อีกอย่าง ตลอดสามปีมานี้ผมก็ดูแลคุณหนูใหญ่ฟู่เป็นอย่างดีไม่ใช่เหรอครับ?"

"ใช่ครับๆ" ฟู่เต๋อหมิงรีบตอบรับ "คุณเป็นถึงคุณชายใหญ่แห่งเป่ยเฉิง ยอมลดตัวมาเป็นหมอประจำตัวให้ฟู่เหยียน ก็นับว่าเป็นบุญของเธอแล้ว"

มุมปากของกู้จืออวี้ยกขึ้นเล็กน้อย โดยไม่ได้เอ่ยแย้งอะไร

"นอกจากนี้ ผู้เชี่ยวชาญด้านการปลูกถ่ายอวัยวะในต่างประเทศก็จัดการเรียบร้อยแล้วครับ"

พอฟู่เต๋อหมิงได้ยินประโยคนี้ ดวงตาก็เป็นประกาย "จริงเหรอครับ?"

"ครับ" แววตาของกู้จืออวี้ลึกล้ำดั่งห้วงทะเล น้ำเสียงเยียบเย็น "ผมคุยกับฟู่เหยียนไว้แล้วว่าอีกครึ่งเดือนจะพาเธอไปอเมริกาเพื่อผ่าตัดศัลยกรรมตกแต่งขา ถึงตอนนั้นก็จะได้ถือโอกาสเอาลิ้นหัวใจของเธอเปลี่ยนให้อันหนิงด้วยเลย"

"แบบนั้นก็ดีเยี่ยมไปเลยสิครับ!"

ใบหน้าของฟู่เต๋อหมิงเต็มไปด้วยความยินดี ทว่าพริบตาต่อมาก็ฉุกคิดขึ้นได้ว่าฟู่เหยียนก็เป็นลูกสาวของเขาเช่นกัน จึงลังเลขึ้นมา "แต่ถ้าทำแบบนี้ แล้วเหยียนเหยียนล่ะ..."

"คุณลุงวางใจเถอะครับ ผมไม่ปล่อยให้เธอเป็นอะไรหรอก"

น้ำเสียงของกู้จืออวี้แฝงไว้ด้วยความหนักแน่นของผู้ที่อยู่เหนือกว่า

"ลิ้นหัวใจเทียมที่อเมริกาเพิ่งวิจัยออกมาใหม่นั้นมีประสิทธิภาพมาก สองปีมานี้ร่างกายของฟู่เหยียนก็ถูกผมบำรุงมาอย่างดี เธอใช้มันได้ไม่มีปัญหาหรอกครับ แต่อันหนิง... เธอรอไม่ได้แล้ว"

ฟู่เต๋อหมิงเงียบไปสองวินาที ก่อนจะถอนหายใจออกมา "ผมติดค้างอันหนิงไว้เยอะมาก ขอแค่เธอหายดี ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรผมก็ยอม"

กู้จืออวี้ตอบรับในลำคอ แล้วเอ่ยอย่างเนิบนาบ "ได้ยินมาว่าตระกูลเซิ่งกับตระกูลฟู่มีการหมั้นหมายกันตั้งแต่เด็ก? ช่วงนี้ตระกูลเซิ่งเริ่มมาเร่งรัดแล้วใช่ไหมล่ะครับ ถึงตอนนั้นคุณลุงก็จับฟู่เหยียนแต่งงานออกไปสิ คนนึงขาเป๋ คนนึงตาบอด ก็ถือว่าเหมาะสมกันดี"

--

หลังจากนั้นพวกเขาพูดอะไรกันอีก ฟู่เหยียนก็ไม่ได้ยินแล้ว

เธอค่อยๆ ปล่อยมือที่กำลูกบิดประตูเอาไว้ออก รู้สึกได้ว่าทั่วทั้งร่างของตัวเองกำลังสั่นเทา

คนหนึ่งคือพ่อแท้ๆ ของเธอ ส่วนอีกคนคือแฟนหนุ่มที่เธอคิดว่าเขารักเธออย่างหมดหัวใจ... นึกไม่ถึงเลยว่าพวกเขาจะสมรู้ร่วมคิดกันมาตั้งนานแล้ว วางแผนร้ายเพื่อฟู่อันหนิง หวังจะพรากลิ้นหัวใจของเธอไป!

เมื่อนึกถึงฟู่อันหนิง ฟู่เหยียนก็จิกเล็บลงบนฝ่ามือแน่น

ลูกเมียน้อยที่เป็นแค่ลูกนอกสมรส มีสิทธิ์อะไรมาแย่งความรักทั้งหมดของฟู่เต๋อหมิงไป?

แล้วก็กู้จืออวี้...

ฟู่เหยียนบังคับตัวเองให้ใจเย็นลง หยิบโทรศัพท์มือถือออกมา แล้วพิมพ์ชื่อนี้ลงไปในช่องค้นหาด้วยมือที่สั่นเทา

ข้อมูลจากวิกิพีเดียเด้งขึ้นมาอย่างรวดเร็ว กู้จืออวี้ ทายาทของเครือตระกูลกู้แห่งเป่ยเฉิง แต่เนื่องจากเขาเป็นคนเก็บตัวและลึกลับ จึงไม่มีรูปถ่ายปรากฏอยู่เลย

หึ... ระดับคุณชายใหญ่แห่งตระกูลกู้ ยอมมาเป็นแค่หมอประจำตัวเล็กๆ ข้างกายเธอเพื่อฟู่อันหนิง คงจะลำบากใจเขาแย่เลยสินะ

ฟู่เหยียนหลับตาที่แดงก่ำลงครู่หนึ่ง ก่อนจะเปิดประตูขึ้นไปบนรถ

เธอไม่อยากอยู่ที่นี่ต่อแม้แต่วินาทีเดียว

เธอสุ่มหาโรงแรมเพื่อเข้าพัก หลังจากได้แช่น้ำ ความรู้สึกที่พลุ่งพล่านอยู่ภายในใจถึงได้สงบลง

ฟู่เหยียนเป็นที่เลื่องลือในแวดวงสังคมว่าเป็นหญิงสาวที่สวยสะพรั่ง และสิ่งที่โดดเด่นไม่แพ้หน้าตา ก็คือนิสัยเจ้าคิดเจ้าแค้น ใครทำเจ็บต้องเอาคืนให้สาสม

ในเมื่อฟู่เต๋อหมิงกับกู้จืออวี้อยากจะช่วยฟู่อันหนิงนัก แถมยังคิดจะส่งเธอไปแต่งงานเข้าตระกูลเซิ่งอีก

งั้นฉันก็จะสนองความต้องการให้พวกเขาก็แล้วกัน

เพียงแต่ เรื่องมันจะไปง่ายดายขนาดนั้นได้ยังไง?

ฟู่เหยียนพิงพนักเตียง ขบคิดอยู่นานกว่าจะกดโทรออกไปยังเบอร์หนึ่ง แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "คุณปู่เซิ่งคะ หนูตกลงรับข้อเสนอเรื่องแต่งงานกับเซิ่งซีโจวแล้วค่ะ แต่หนูมีเงื่อนไขข้อหนึ่ง"