บทที่14

อาหารมื้อเย็นวันนี้ของพวกเราเป็นเมนูที่ทางผู้ใหญ่บ้านและชาวบ้านช่วยกันทำเพื่อเลี้ยงต้อนรับพวกเราสิบหกคน ก็เป็นเมนูง่ายๆ ทำจากผักที่ชาวบ้านปลูกไว้กินกัน อย่างน้ำพริกมะเขือเผา ผักลวก ไข่เจียว ต้มจืดฟักใส่ไก่ กินกับข้าวกล้องร้อนๆ แสดงถึงวิถีชีวิตที่เรียบง่ายพอมีพอกินแต่อร่อยมาก และผมก็เห็นว่าเธอดูมีความสุขกับอาหารมื้อนี้มากถึงขนาดขอเติมข้าวอีกจาน จนผมอดที่จะหันไปแซวคนตัวเล็กที่นั่งหันหลังชนกับผมเบาเบาข้างหูไม่ได้

"ลูกพีช เติมข้าวอีกมั้ย"

"อีกนิดนึง"

"อ้วน"

"..." 

เพราะเหนื่อยจากการเดินทางและพรุ่งนี้ทุกคนต้องตื่นแต่เช้าเพื่อทำภารกิจให้เสร็จภายในสามวันเลยต้องพากันเข้านอนตั้งแต่หัวค่ำ ลำพังทีมพวกผมหกคนแค่ประกอบเครื่องคอมพิวเตอร์​ที่ลงโปรแกรม​เรียบร้อยแล้วไม่เท่าไหร่ไม่ถึงสองชั่วโมงก็คงเสร็จเวลาที่เหลือสาวๆ ก็ขอใช้สอนเด็กๆ ใช้งานเบื้องต้นและเตรียมคอร์สวาดรูปสั้นๆ มาให้เด็กๆ ได้ฝึกฝีมือกัน แต่ทีมวิศวะนี่สิ ต้องทาสีห้องเรียนและซ่อมห้องน้ำด้วย ผมว่าทีมนั้นงานหนักกว่ามาก ผมตั้งใจว่าหลังจากทำหน้าที่ของผมเสร็จก็จะไปช่วยทาสีห้องเรียนอีกแรง

ไม่รู้ป่านนี้ที่รักของผมนอนหลับรึยัง จะรู้สึกผิดที่จนนอนไม่หลับรึป่าว จะนอนสบายหรือหนาวมั้ย ถ้ามีสัญญาณผมคงแชทไปถามเธอแล้ว แต่ตอนนี้ได้แต่นอนตะแคงหันหน้าไปทางเต๊นท์เธอแทน จนได้ยินเสียงกุกกักรูดซิปจากเต๊นท์ที่อยู่ไม่ไกล ผมเลยรีบดีดตัวลุกขึ้นออกไปดูสักหน่อยและจะได้อยู่เป็นเพื่อนเธอด้วย

"ลูกพีช แกไปห้องน้ำเป็นเพื่อนฉันหน่อย"

"อืม โอเค"

"อ้าว น้องกายไปห้องน้ำหรอ"

"ครับ"

"ดีเลย มีผู้ชายไปเป็นเพื่อน"

พอออกมายืนหน้าเต๊นท์เป็นพี่ไอติมที่เห็นและทักทายผมก่อน ผมก็ตอบกลับอย่างมีมารยาท แต่สิ่งที่ทำให้ผมรู้สึกขัดใจก็เพราะเธอออกมาในเสื้อยืดสีขาวตัวบางเห็นขอบบราไปถึงไหนๆ ไม่มีผ้าคลุมหรือเสื้อคลุมเลยสักนิด อากาศก็เย็นเดี๋ยวกลับไปไม่สบายจะตีให้สักที

"ทำไมไม่ใส่เสื้อคลุมออกมา"

"ออกมาแค่แป๊บเดียว"

"เสื้อก็บาง"

"ขี้บ่น"

"อื้อ"

"ลูกพีชแกเป็นอะไรมั้ย"

"มะ ไม่ ไม่เป็นอะไร" 

"โอเค รอแป๊บนะ"

"จ๊ะ"

เขาทำให้ฉันต้องพูดโกหกกับเพื่อนคำโต ทั้งที่จริงแล้วฉันโดนเขารังแกโดยการก้มลงมาปิดปากฉันด้วยปากของเขา จนฉันต้องส่งเสียงประท้วงเพราะกลัวมีใครผ่านมาเห็น เขาคิดว่าปากของฉันเป็นเยลลี่รึไงกัน นึกจะกินจะจูบตอนไหนก็ได้ ส่วนฉันก็ได้แต่ยืนหน้าง้ำหน้างอใส่ให้กับคนหน้ามึนอย่างเขาที่ยื่นมือมาจับผมฉันเล่นม้วนไปม้วนมา ปีนเกลียวชะมัดเลย! 

"ลูกพีช ทำไมทำหน้าแบบนั้น"

"ห๊ะ อะ อ่อ ฉันง่วงอ่ะ"

"ซอรี่น๊า รอนานเลย ป่ะรีบกลับไปนอนกัน"

"..."

"ขอบใจนะจ๊ะน้องกาย อุตส่า​ห์ยืนรอ"

"ไม่เป็นไรครับ"

เห็นอาลีบอกว่าแก๊งค์ไอทีไปติดตั้งคอมพิวเตอร์​กันตั้งแต่เช้าตรู่ กินแซนวิชกับนมที่เตรียมกันมาเองเป็นอาหารเช้า ต่างจากพวกฉันที่กำลังนั่งกินข้าวต้มหมูใส่เห็ดหอมอร่อยๆ จากคุณลุงผู้ใหญ่บ้าน แถมมีน้ำเต้าหู้ให้กินด้วย เห็นแล้วก็อดนึกถึงเด็กขี้แกล้งไม่ได้ ฉันเลยชวนไอติมทำหน้าที่ยกหม้อข้าวต้มพร้อมถ้วยและน้ำเต้าหู้ไปให้พวกเขาที่ห้องสมุด มาด้วยกันก็ต้องได้กินของอร่อยเหมือนกันสิ จริงมั้ย? 

"น้องลลิล ทำอะไรกันอยู่จ๊ะ พี่สองคนเอาข้าวต้มมาให้" 

"มีน้ำเต้าหู้ด้วย อร่อยมาก"

"โห หอมมากเลยค่ะพี่ไอติม ลลิลหิวเลย"

"กำลังลองเทสเครื่องกันอยู่ค่ะ"

"ทำกันเร็วดีจัง"

"สามหนุ่มมือหนึ่งของคณะมาเองนี่คะ"

"กินกันเลยมั้ยลูกพีชตักให้"

"มาค่ะ หนูมายช่วย"

​​​​​​"ทานด้วยกันมั้ยคะ"

"ลูกพีชกินมาแล้วจ๊ะ"

​​​​​​"พี่ลูกพีชพี่ไอติมดื่มกาแฟดริปมั้ยคะ มินทำให้"

​​​​​​"เจ้าของคาเฟ่ชวนขนาดนี้ ลูกพีชต้องลองแล้วแหละ"

​​​​​​"พี่ขอเผื่อลีด้วยได้มั้ยน้องมิน"

​​​​​​"ได้เลยค่ะ"

สามสาวน้องมินนี่ หนูมาย น้องลลิล เหมือนลูกรักพระเจ้าเลยขนาดไม่แต่งหน้าแต่หน้ายังใสผิวมีออร่ามากแถมนิสัยก็น่ารักอัธยาศัย​ดีกันมากๆ ด้วย ขนาดฉันเป็นผู้หญิงฉันยังชอบมองเลย ไม่แปลกที่สาวๆ แก๊งค์​นี้จะติดโพลสาวฮอตของมหาวิทยาลั​ยทุกปี

​​​​​​"อยากกินน้ำเต้าหู้"

"ตักสิ"

"ตักให้หน่อย มือเปื้อน"

"มา กูตักให้มึงเอง"

"ไอ้นาย มึงมาช่วยกูลงโปรแกรม​ตรงนี้นี่"

"หึ"

"จะไปทาสีกี่โมง"

"เห็นอาลีบอกแปดโมงครึ่ง"

"อืม เดี๋ยวทำตรงนี้เสร็จไปช่วย"

"ไอ้กาย น้ำเต้าหู้หมดหม้อแล้วมั้ง"

"มาช่วยกูสองคนได้ละ"

​​​​​​ผมละเหนื่อยหน่ายกับไอ้เพื่อนเวรของผมจริงๆ คอยขัดจังหวะขวางความสุขเล็กๆ น้อยๆ ของผมอยู่เรื่อย แถมยังทำให้ที่รักของผมต้องรีบหาเรื่องกลับไปทำงานต่อเพราะเขินที่ไอ้นายแซวไม่พัก จนผมต้องเดินไปโบกมันให้หยุดพูดมาก

ใช้เวลาเพียงไม่นานคอมพิวเตอร์​ทั้งหมดก็พร้อมใช้งาน ลุงผู้ใหญ่บ้านเลยไปเกณฑ์​คุณครูและเด็กๆ มาทดลองใช้ มีพวกผมคอยสอนและให้คำแนะนำการใช้งานโปรแกรมเบื้องต้น และสามสาวก็เลยถือโอกาสสอนน้องๆ ใช้โปรแกรมวาดรูปให้เด็กๆ ได้ฝึกวาดภาพตามจินตนาการโดยตั้งโจทย์​ว่า 'บ้านของฉัน'​ เพราะจะได้ฝึกทักษะและใช้เครื่องมือในโปรแกรมเบื้องต้นง่ายๆ อย่างรูปวงกลม สี่เหลี่ยม สามเหลี่ยม ลงสี หรือน้องคนไหนมีแวว ลลิลก็สอนเทคนิคการใช้ดินสอในการลากเส้น ทำให้เด็กๆ ตื่นเต้นและสนุกกับกิจกรรมที่พวกผมเตรียมมาให้ และหลังจากวันนี้โรงเรียนและหมู่บ้านแห่งนี้ก็จะสามารถท่องโลกอินเตอร์​เน็ตดูข่าวสาร อ่านหนังสือ หาความรู้และติดต่อสื่อสารกับครอบครัวที่อยู่ห่างไกลได้อย่างง่ายดาย นี่แหละครับเหตุผลที่พวกผมทั้งหกคนควักทุนส่วนตัวมาร่วมสานฝันกันในครั้งนี้

#อ่านเพลินๆ ฟินๆ กันเหมือนเดิมนะคะ