ผัวลับท่านประธาน

“มีทองท่วมหัว จะมีผัวกี่คนก็ได้”

ในยุคที่หญิงและชายมีสิทธิเสรีภาพเท่าเทียมกัน มันจะแปลกอะไรหากผู้หญิงเป็นฝ่ายซื้อผู้ชายมาบำบัดความใคร่ ชอบคนไหน หน้าตาแบบไหน ไซซ์เท่าไรก็เลือกเอา มีเงินเสียอย่างเราจะทำอะไรก็ได้ ตราบใดที่ไม่มีใครเดือดร้อน

ผู้หญิงไม่จำเป็นต้องเป็นฝ่ายถูกเลือก โลกนี้ไม่ได้มีแค่เพศแม่หรอกที่ขายบริการ หมดแล้วยุคที่ผู้หญิงต้องอยู่ต่ำกว่าหรือเป็นเบี้ยล่าง เรามีศักดิ์ศรีและมีความสามารถ ฉะนั้นเราจึงคู่ควรกับการเลือกสิ่งที่ตัวเองปรารถนาได้เฉกเช่นเดียวกับผู้ชาย

ถ้าชอบก็ซื้อ ถูกใจก็จ่าย เกิดมาทั้งที ชาติหน้าไม่รู้ได้เกิดอีกไหม มีแค่ชีวิตเดียว แล้วจะทนมีผัวคนเดียวไปทำไม กินแค่อันเดียวซ้ำ ๆ จำเจแย่ แต่หากเงินมากพอจะเปลี่ยนผัววันละคนก็ย่อมได้ สำหรับคนอย่าง รวี ความรักคือสิ่งไม่เที่ยง แต่ถ้าเรื่องบนเตียงต่อยาวถึงเที่ยงก็ทนไหว

“เตรียมรถหรือยัง” เสียงหวานเรียบนิ่งเอ่ยถามเลขา

“เรียบร้อยแล้วค่ะท่านประธาน” ณฤดีตอบรับ เธอหยิบกระเป๋าสะพายเตรียมยื่นให้เจ้านายอย่างรู้ใจ

มือบางปิดเอกสารชุดสุดท้ายที่เพิ่งจรดมือเซ็นเสร็จแล้ว ร่างเพรียวสวยบิดขี้เกียจเบา ๆ รับกระเป๋าก่อนจะเดินออกไป

“อยู่จัดการงานที่เหลือให้เรียบร้อย วันนี้เธอไม่ต้องตามไป”

“แต่ว่า..”

“ฉันสั่งก็ทำ ไม่มีแต่” ไปปลดปล่อยใครเขาเอาเลขาไปด้วยกัน อึดอัดตายชัก จะทำแบบสุดตัวก็ไม่ได้ ร้องครางแต่ละทีก็ไม่สบายใจ หากมี ณฤดีที่เธอเอ็นดูเหมือนน้องสาวไปนั่งเฝ้าแล้วจะเอาอารมณ์ที่ไหนไปขึ้นสวรรค์กัน

นี่แหละนะโลกของคนมีเงิน ไม่ว่าจะทำอะไรมันก็ดูง่ายไปหมดทั้งนั้น แต่ในขณะที่โลกของคนจน ๆ อีกด้าน..

“พี่... ผมขอยืมเงินสักสองหมื่นได้ไหม” เสียงทุ้มแผ่วเบาเอ่ยถามรุ่นพี่อย่างไม่มั่นใจ การบากหน้ามาขอยืมเงินคนอื่นเป็นเรื่องที่น่าอายและแสนจะหนักใจที่สุด แต่ร้อนเงินจะให้ทำยังไงได้ เป็นครั้งแรกที่คนอย่างเจษฎาต้องบากหน้ามาขอยืมเงินใครเช่นนี้

“รายได้เยอะแยะ หายไปไหนหมดวะ ตัวท็อปแบบมึงเนี่ยนะจะมายืมตังค์บาร์โฮสต์ตกกระป๋องอย่างกู”

“ช่วงนี้ผมมีเรื่องจำเป็นต้องใช้เงินว่ะ เลยช็อตนิดหน่อย หมุนไม่ทัน” เจษฎาอธิบายเพียงเท่านั้น

ดาวเด่น ท็อปอย่างเขาน่ะหรือจะเงินขาดมือไม่มีเงินใช้ ถ้าไม่ใช่เพราะต้องเอาเงินเก็บทั้งหมดไปรักษาแม่ และไถ่บ้านจนเกลี้ยงบัญชี เขาก็คงมีเงินเหลือกินเหลือใช้ได้สบาย

แต่ตอนนี้มีไม่พอเลยต้องบากหน้ามาขอยืมเพื่อนรุ่นพี่ร่วมอาชีพอย่างกฤษณ์ เงินทองมันเป็นของนอกกาย ไม่ตายก็หาใหม่ได้ แต่แม่งก็หายากหาเย็นฉิบหาย!

“กูไม่ได้มีเงินขนาดนั้นหรอกไอ้เจ ขอโทษทีว่ะ” กฤษณ์ตอบเจษฎา ไม่ใช่ว่าไม่อยากให้แต่ในบัญชีมีไม่เท่าไรเช่นเดียวกัน เหลือแค่พอกินไปวัน ๆ จนกว่าจะถึงสิ้นเดือนเท่านั้น

“ไม่เป็นไรพี่” ได้ยินคำตอบเพื่อนรุ่นพี่แล้วเจษฎาก็พยักหน้าเข้าใจ

“ลองถามไอ้โปรดดูดิ มันมีอยู่แล้ว” กฤษณ์เสนอ

ใช่.. ทรงโปรด[1]มีให้เขายืมอยู่แล้ว รายนั้นเป็นหุ้นส่วนใหญ่ของคลับนี้ที่เขาทำงาน แต่ช่วงนี้ทรงโปรดเรียนหนักไม่ค่อยได้เข้าร้าน

“เกรงใจ ช่วงนี้มันยุ่ง ๆ ไม่อยากรบกวนมัน” มีเพื่อนรวยก็ดี แต่จะขอยืมเงินก็อายปาก กลัวเพื่อนคิดว่าคบกันเพราะผลประโยชน์

“ถ้างั้นมึงจะไปหาเงินจากไหนไอ้เจ?” กฤษณ์ถาม

นอกจากกฤษณ์และทรงโปรดเขาก็ไม่มีเพื่อนสนิทที่พอจะยืมเงินได้เลย อาชีพและฐานะอย่างเขาใครมันจะไปคบค้าสมาคมด้วย หากไม่ใช่คนในแวดวงเดียวกัน เพื่อนที่ต่างขั้วก็แค่ทรงโปรดคนเดียวเท่านั้น

เฮ้อ... เวรเอ๊ย! จะไปหาเงินมาจากไหน พรุ่งนี้ต้องจ่ายค่าเทอมแล้วด้วยสิ เขาครุ่นคิดแล้วทำได้เพียงพ่นลมหายใจคิดไม่ตก

“ถอนหายใจทำไม อย่างมึงหาเงินหมื่นเงินแสนได้สบาย เลยนะ ไม่ต้องยืมใครด้วย สนใจไหม” กฤษณ์มองเขาหัวจรดเท้าแล้วยกยิ้มร้าย

“ยังไงวะพี่ วิธีไหน” เขาถามอย่างสนใจ ได้เงินมาง่าย ๆ โดยไม่ต้องยืมใคร หากให้เดาก็คงจะไม่พ้น..

“ก็ขายน้ำมึงไง..”

นั่นไง ว่าแล้ว!

“กูไม่เอา!” เจษฎาปฏิเสธเสียงกร้าว เขาทำงานบาร์โฮสต์ก็จริงแต่แค่ดูแลเทกแคร์ และเอ็นเตอร์เทนเท่านั้น ไม่เคยคิดขายบริการ แม้โดนเสนอให้ทำอยู่บ่อยครั้ง

เสียเป็นแสนแขนไม่ได้จับ คือฉายาที่คนในคลับตั้งให้

[1] จากเรื่อง คนนี้ของโปรด และ รักเล่ห์บุพเพร้าย