8

แต่เดี๋ยวก่อนนะ... คนที่ต้องเรียกร้องและถามคำถามนั้นคือเธอหรือเปล่า เธอจ้างเขามาปรนเปรอ แต่ดูเหมือนว่าเขาจะติดใจเธอเสียมากกว่า เฉกเช่นเดียวกับคนอื่น ๆ ที่ผ่านมา ทุกคนต่างหลงเธอ ไม่รู้เพราะความร้อนแรงหรือว่าเงินตราที่เธอตอบแทนให้

จะอะไรก็ช่าง... แต่สายตาที่มองมาตอนนี้ช่างลึกล้ำ เจ้าเล่ห์ และร้ายกาจราวกับหมาป่าหื่นกระหาย ทิ้งคราบเด็กหนุ่มที่อ่อนเยาว์กว่าเธอหลายปี กลายร่างเป็นหนุ่มเร่าร้อนกร้าวใจ

“เธอนั่นแหละ ไหวไหม เพิ่งแตกมาเองนะ ต่อไหวเหรอ” เธอถามราวกับเป็นห่วง ทว่าสายตาหวานกลับท้าทาย เธอมองเขาแล้วกัดริมฝีปากอิ่มยั่วยวน เจษฎาเคลื่อนตัวขึ้นคร่อมเธออีกครั้ง

เจ้าหนอนยักษ์ที่มันควรอ่อนปวกเปียกแล้วห้อยตามแรงโน้มถ่วงตอนนี้กลับชี้โด่ชี้เด่ ไม่รู้ว่ามันแข็งชันตอนไหน เขาโน้มใบหน้าหวังจะกดจูบ แต่โดนมือบางแตะปิดปากเขาไว้

“ห้ามจูบ ฉันไม่ชอบ” น้ำลายมันสกปรก เขายังไม่ตรวจโรค ถึงอยากแค่ไหนก็ยังคงคำนึงถึงความปลอดภัย ไม่อยากเสี่ยง ปากนี่จูบมากี่คน เลียมากี่หอยแล้วไม่รู้

“ผมปลอดภัย” เขาบอก ชีวิตนี้เขาเองก็ยังไม่เคยจูบใคร รวีเป็นคนแรกของเขาทั้งเรื่องจูบและเซ็กซ์แบบสอดใส่ และมั่นใจว่าตัวเองไม่เคยมีปัญหาสุขภาพ เขาแข็งแรงดี

“ตราบใดที่ยังไม่มีผลตรวจจากแพทย์ ฉันไม่ไว้ใจ”

“หึ เมื่อกี้ก็จูบแล้ว ไม่ทันแล้วมั้งครับ” เขากลั้วหัวเราะ

         “เมื่อกี้ไม่นับ ตอนนี้เริ่มนับใหม่... อื้อ!” ทันจบคำก็โดนเจษฎาฉกจูบเข้าให้ สองแขนแกร่งกอดรัดจนเธอไม่อาจดีดดิ้นได้ ไม่นานประธานสาวเคลิ้มตามอย่างง่ายดาย

         แม้ยังใส่หน้ากากปิดหน้า ทว่าสีหน้า แววตาพราวระยับ และเสียงครางของเธอ ทำให้เขารับรู้ว่าเธอเองก็พอใจเขาเช่นกัน

         กว่าจะสมใจเวลาก็ผ่านไปข้ามวัน เป็นการใช้บริการที่ยาวนานที่สุดเท่าที่รวีเคยใช้ เพิ่งรู้ว่าการเปิดซิงแล้วเจอของเด็ดของดีของใหญ่ไซซ์ยุโรปมันฟินแค่ไหน

กินเด็กเขาว่าจะเป็นอมตะ วันนี้รวีเชื่อแล้ว รู้สึกเลยว่าโลกสดใสขึ้นทันตา ทั้งถึงน้ำและถึงใจ รอบหน้ามาใหม่แน่นอน!

.

.

.

“ตัวลอยมาเลยนะมึง” กฤษณ์ทักเมื่อเจอเจษฎาหลังจากหายหัวไปทั้งคืน โทรหาก็ติดต่อไม่ได้  “เป็นไง.. ติดใจ?”

“พูดมาก” เจษฎาเดินผิวปากแล้วกระแทกไหล่กฤษณ์เข้าไปในห้องแต่งตัว ใบหน้าหล่ออิ่มเอิบ มุมปากยกยิ้มสบายใจ

 ดวงตาที่เคยหม่นแสงเมื่อวานราวกับชีวิตกำลังเจอทางตัน ทว่าวันนี้กลับเบิกบานสดใส เพียงเท่านั้นกฤษณ์ก็เดาได้ว่าลูกค้ารายแรกที่ประเดิมเจษฎาไปต้องเด็ดและโดนใจมากพอที่จะทำให้รุ่นน้องเขายิ้มกว้างและฮำเพลงสบายใจเฉิบ

“วันนี้มึงจะรับอีกไหม รับแทนกูก็ได้นะ วันนี้ไม่ว่างว่ะ” กฤษณ์บอกพลางเซ็นเอกสารลางาน แต่เจษฎาปฏิเสธ

“หึ ไม่...”

“เอ๊า... อะไรของมึง เมื่อคืนหนักรึไง หรือไข่ตายไปแล้ว?” กฤษณ์ว่า คิดว่าจะติดใจเสียอีก หรือได้ทิปมาหนักเงินพอแล้ว

“เปย์หนักเหรอวะ ใครอะ ลูกค้าคนไหน” กฤษณ์แทบจะทิ้งปากกาแล้วพุ่งตัวมาถามเจษฎาอย่างสนใจ

“อยากรู้ไปทำไม” ข้อมูลลูกค้าใคร ๆ ก็รู้ดีว่าแพร่งพรายไม่ได้ แต่ที่ไม่บอกเพื่อนรุ่นพี่เพราะหวงมากกว่าจะอยากรักษากฎ

“กูจะได้ขอให้พี่แจงส่งไปบ้าง คนนี้กูยังไม่เคยแน่เลย”

เมื่อคืนแอบตามไปดูห่าง ๆ ว่าเจษฎาจะจะวิ่งหางจุกตูดออกมา หรือจะไปทำอะไรให้ลูกค้าไล่ตะเพิดหรือเปล่า ถึงจะไม่ได้เห็นหน้าลูกค้าสาว แต่กฤษณ์ก็แอบได้ยินหนุ่ม ๆ คนอื่นที่โดนไล่ออกจากห้องมาบ่นกันว่าเสียดาย ลูกค้ารายนั้นทั้งสาว ทั้งสวย กระเป๋าหนัก และเปย์เก่งที่สุด คุ้มแสนคุ้มหากได้ไปรับใช้

“สรุปเป็นไง ดีไหม เด็ดรึเปล่าวะ” ที่กฤษณ์พูดไม่ได้คิดแย่งลูกค้าของเจษฎา แต่เพราะได้เห็นสายตาขุ่นมัวและหัวคิ้วที่ขมวดเป็นปมบนใบหน้าหล่อคมลูกครึ่งนั่นแล้วก็อดแหย่เล่นไม่ได้

“อย่าแม้แต่จะคิด!” เจษฎาเสียงกร้าว ตั้งแต่นี้ต่อไปคนเดียวที่จะร่วมเตียงกับผู้หญิงคนนั้นได้ต้องเป็นเขาคนเดียวเท่านั้น

“ไรวะ งกฉิบหาย ถ้าจะขนาดนั้นมึงก็ผูกปิ่นโตไปเลยเถอะ”

“ทำได้ใช่ไหม” เจษฎารีบหันขวับกลับมาถาม ข้อเสนอนี้น่าสนใจ แต่ไม่รอให้กฤษณ์ตอบ ร่างสูงก็เดินออกจากห้อง ตรงไปหาจีรนันท์ทันที