ลูกหนี้ที่รัก

เสียงสวดอภิธรรมจากพระคุณเจ้าที่ดังมาจากศาลา เหมือนดึงหัวใจที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดให้จมดิ่งลงในความทุกข์อีกครั้ง พร้อมกลิ่นธูปและเทียนที่ลอยคละคลุ้งผสมกันมาในอากาศ แขกเหรื่อที่มาร่วมไว้อาลัยภายใต้ชุดแต่งกายสีดำและขาว นั่งกระจายตามเก้าอี้ที่เจ้าภาพจัดไว้รองรับ พวงหรีดที่ส่งมาร่วมไว้อาลัยเรียงประดับเป็นทางยาวมากมาย แม้คงไม่มีใครต้องการให้วันที่สูญเสียนี้เกิดขึ้นกับครอบครัวของตัวเองธิดาวดี นั่งพนมมืออยู่บนเก้าอี้ด้านหน้าขณะเสียงสวดอภิธรรมดำเนินไป ใบหน้าสวยที่ปราศจากเครื่องสำอางถูกฉาบด้วยความเศร้าโศก ดวงตาที่เคยเปล่งประกายถูกแทนที่ด้วยความหม่นหมอง ฝ่ามือของเธอชุ่มไปด้วยเหงื่อแม้จะรับรู้ได้ถึงความแห้งแล้งและหนาวเหน็บจากก้นบึ้งของหัวใจ ที่ล้นทะลักออกมาแข่งกับน้ำใส ๆ ในตาด้วยไม่สามารถสกัดกั้นไว้ได้ ความรู้สึกภายในใจของเธอตอนนี้ช่างไม่แตกต่างกับชุดสีดำที่สวมใส่เลยแม้แต่น้อย กับการสูญเสียบุคคลอันเป็นที่รักที่จากไปอย่างไม่มีวันกลับ ทิ้งไว้เพียงความทรงจำและภาพในวันวานเพียงเท่านั้น หลังพิธีสวดเสร็จสิ้นแขกในงานก็เริ่มทยอยกลับ“ผึ้งนั่งพักก่อนไหม?”วิภารัตน์ ญาติคนสนิทเอ่ยถามผู้เป็นน้องด้วยความห่

ธิดาวดีสำรวจตัวเองจากเงาในกระจกใสบานใหญ่ตรงหน้า กับวันเริ่มต้นใหม่ ที่ไม่มีแบลกคอยซัพพอร์ทเหมือนแต่ก่อนแล้ว เธอสวมกางเกงสแลคเอวสูงสีหม่น ตัดกับเสื้อสีหวานไร้ลวดลาย เก็บชายเสื้อเข้าในกางเกง สวมทับด้วยเสื้อโค้ชทันสมัย สูดลมหายใจเข้าลึกเต็มปอด ภายใต้ดวงตาเด็ดเดี่ยวนั้นกดข่มความกังวลซ่อนไว้ให้ลึกที่สุด ก่อนจะเดินออกจากห้องด้วยความมั่นใจ“สวัสดีค่ะคุณน้ำผึ้ง” เสียงทักจากหญิงสาวที่ยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ของบริษัท“สวัสดีค่ะ” ธิดาวดีทักทายกลับ“คุณคงเป็นคุณริน?”“ใช่ค่ะ” รินฤดีตอบด้วยรอยยิ้ม“ท่านรองให้รินมารอคุณน้ำผึ้งค่ะ เชิญทางนี้ค่ะ”แม้จะอยากถามว่าท่านรองคือใคร แต่เก็บคำถามไว้ในใจก่อน และเดินตามคนนำทางไป สถานที่ที่เธอคุ้นเคยยังไม่เปลี่ยนไปจากเดิม แต่สิ่งที่เปลี่ยนไปคือเธอไม่ใช่เจ้าของหุ้นรายใหญ่อีกแล้วเมื่อกิ่งฉัตรยื่นข้อเสนอขอซื้อหุ้นในส่วนของธิดาวดี เมื่อเธอต้องใช้เงินก้อนโตเพื่อเป็นค่ารักษาพยาบาลของผู้เป็นพ่อ เหลือไว้เพียงส่วนของกิตติเท่านั้น แต่กลับเสียรู้ให้จิ้งจอกเจ้าเล่ห์ เมื่อเงินค่ารักษาพยาบาลนั้นเป็นเงินของบริษัท พร้อมกับยักยอกถ่ายโอนเส้นทางการเงินจนสภาพคล่องของบริ

หลังจากวางสายโทรเข้าจากราณี ธิดาวดีเหลือบตามองนาฬิกาหรูที่แขวนอยู่ผนังห้อง ตารางงานที่วางแผนไว้ว่าจะเคลียร์ให้จบในวันนี้คงไม่เป็นอย่างนั้นเสียแล้ว เมื่อทีชานนท์กำลังจะเข้ามารับเธอเพื่อออกไปสตูดิโอเสื้อผ้าด้วยกัน สำหรับการเตรียมความพร้อมในงานหมั้นที่จะจัดขึ้นเร็ว ๆ นี้ ตามคำสั่งประกาศิตของผู้มีอำนาจสูงสุดอย่างราณีก๊อก ๆเสียงเคาะที่หน้าห้องหญิงสาวเงยหน้าขึ้นมอง พร้อมกับผู้ช่วยสาวที่เดินเข้ามาด้านใน“มีแขกมาพบคุณน้ำผึ้งค่ะ” เธอเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม ยังไม่ทันที่หญิงสาวจะถามต่อ สองสาวเพื่อนซี้เขมจิราและนับดาวก็โผล่หน้าเข้ามาทันที“เซอร์ไพรส์....” เอ่ยขึ้นพร้อมกัน พร้อมกับยกมือขึ้นกางออกและส่ายสะบัดไปมาเหมือนเล่นจ๊ะเอ๋กับเด็กน้อย“ยัยเขม ยัยดาว” เอ่ยด้วยท่าทีแปลกใจเมื่อเห็นเพื่อนซี้มาถึงที่ทำงาน“แหม...ยังจำได้อยู่แฮะว่ามีเพื่อน” นับดาวกระแนะกระแหน ขณะเดินเข้ามาด้านใน“ช่วงนี้ฉันยุ่ง ๆ น่ะ ปวดหัวจะตายอยู่แล้ว” ธิดาวดีลุกจากเก้าอี้และเดินไปนั่งที่โซฟามุมรับรองเล็ก ๆ ในห้องทำงาน ถือโอกาสผ่อนคลายเสียเลย วัน ๆ มีแต่เรื่องงานเต็มในหัวสมองไปหมด นี่แค่เริ่มต้นเท่านั้นไมเกรนก็ขึ้นหัวเสียแล้ว“จะหมั้น

โคมไฟคริสตัลแสงสีขาวนวลในโรงแรมหรูระดับห้าดาว ที่ส่องสว่างกระทบม่านบางสีหวานที่ถูกจัดตกแต่งไว้อย่างประณีต ดอกไม้สดสีหวานหลากหลายชนิดที่ถูกปักประดับอยู่ที่ฉากด้านหลัง ส่งกลิ่นหอมอ่อน ๆ ลอยปะปนในอากาศทั่วทั้งห้องจัดเลี้ยง บวกกับเสียงสนทนาและเสียงหัวเราะเบา ๆ ที่ประสานกันอยู่เป็นระยะ ในพิธีหมั้นหมายระหว่างนักธุรกิจหนุ่มรูปหล่อไฟแรง ทีชานนท์ ศตพิพัฒน์ และหญิงสาวทายาทเพียงหนึ่งเดียวของนายกิตติผู้ล่วงลับ ธิดาวดี วงศ์พิกุลรัตน์พิธีถูกจัดขึ้นอย่างเรียบง่าย แต่ให้ความรู้สึกอบอุ่นในบรรยากาศที่เป็นกันเอง เพราะมีเพียงครอบครัวและคนสนิทเพียงเท่านั้นที่มาร่วมเป็นสักขีพยาน ราณีนั่งอยู่บนเก้าอี้นวมใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มแห่งความสุข สองหนุ่มสาวคู่หมั้นหมาย นั่งพับเพียบอยู่บนพรมสีงาช้างด้านหน้าธิดาวดีสวมชุดเดรสไหล่เฉียงสีชมพูเบจ จับจีบเป็นช่อดอกไม้ที่ไหล่ ปักลายเส้นสลับกับมุกอย่างสวยงาม กระโปรงบานพองแต่งจีบยาวคลุมเข่า ผมยาวถูกเกล้าแบบเรียบง่าย เก็บผมม้วนไว้ท้ายทอย เน้นใบหน้าสวยให้โดดเด่นทีชานนท์คอยลอบมองใบหน้าเธออยู่เป็นระยะ ถึงแม้พิธีหมั้นครั้งนี้จะไม่ได้เกิดขึ้นจากความรัก แต่เธอก็มีรอยยิ้มบาง ๆ เจือ

การปรับตัวกับการเริ่มต้นงานใหม่ ที่สำนักงานใหญ่ของทีชานนท์นั้นไม่มีปัญหาใด ๆ สำหรับธิดาวดีเลย เพราะมีพ่อพวงมาลัยทีชากรณ์ที่แวะเวียนมาหาบ่อยครั้ง ถึงแม้จะยังไม่อยากทำใจยอมรับแต่จะให้คาสโนว่าตัวพ่ออย่างเขาซึมเศร้าอยู่ตลอดนั้นคงไม่ใช่ คอยให้ข้อมูลที่หญิงสาวต้องการทั้งเรื่องนอกและเรื่องในที่ทำงาน อีกทั้งมีเลขาวีณาที่เธอเป็นคนเลือกให้มาช่วยงานและกันหมา ในระหว่างที่ทีชานนท์เดินทางไปดูงานที่ต่างประเทศ ก็ถือเป็นช่วงเวลาให้เธอได้เรียนรู้งานและพักผ่อนไปในตัว“คุณผึ้งคะ” เลขาวีณาที่เดินหน้าตาตื่นเข้ามาในห้องทำงาน“ว่าไงวีณา”“ตอนนี้ท่านรองอยู่ที่โรงพยาบาลค่ะ”ทีชานนท์เปิดประตูห้องผู้ป่วยพิเศษเข้าไปด้านใน หลังจากกลับจากต่างประเทศถึงได้ทราบอาการป่วยของผู้เป็นแม่จากแม่บ้าน กวาดสายตาไปบนเตียงคนไข้ ตรงหน้าคือร่างของราณีที่หลับสนิทเพราะฤทธิ์ยา ถัดไปที่มุมห้องคือธิดาวดีที่กำลังหลับสนิทเฝ้าไข้ผู้ป่วยอยู่บนโซฟาเช่นกันเขานั่งลงที่ข้างเตียงสำรวจใบหน้าผู้เป็นแม่ หลังจากคำบอกเล่าของหมอประจำตัวว่าอาการไม่ได้ร้ายแรงอะไร แค่โรคเก่ากำเริบบวกกับความดันเท่านั้นเอง แต่ต้องอยู่ตรวจร่างกายเพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีโรคอื่