ในฐานะเมียน้อย ( set นางร้าย )

ในฐานะเมียน้อย ( set นางร้าย )

last updateTerakhir Diperbarui : 2026-02-28
Oleh:  Naya SoleneOngoing
Bahasa: Thai
goodnovel18goodnovel
Belum ada penilaian
10Bab
530Dibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

กฤษฎิ์หิรัญ หรือ หิรัญ อายุ 34 ปี นักธุรกิจอสังหาฯ รวย หล่อ มาดเข้ม สเปกของสาวหลายๆ คน ******************************* ขวัญพิชชา หรือ พิชา อายุ 26 ปี สวย ดูดี เฟียซ เก่ง เป็นคนมั่นใจ ตรงไปตรงมา ***************************** "สิ่งที่ฉันเกลียดที่สุดในชีวิตคือ ความอ่อนแอ และความเลวระยำ" "........" "และคุณกำลังทำแบบนั้นกับฉัน!" "ผมขอโทษ" 'เธอ'เกลียดเมียน้อย แต่'เขา'กลับยื่นสถานะนั้นให้แก่เธอ โดยไม่รู้ตัว เมียน้อย ที่เกลียกนักหนา แต่เธอกลับเป็นมันซะเอง เธอจึงเกลียดตัวเอง เพราะสิ่งที่เขาทำ

Lihat lebih banyak

Bab 1

ตอนที่ : 01 เกลียดความอ่อนแอ

“Ah… Teruskan, Mas! Ini sungguh nikmat!”

Langkah Tarjo mendadak terhenti. Di batas pinggir perkebunan tebu sore itu, pandangannya terkunci pada siluet dua orang di bawah rimbunnya pohon beringin tua. Di atas lincak bambu, seorang gadis tengah duduk menyamping di pangkuan seorang pemuda.

“Gimana? Lebih mantap sentuhanku, kan, ketimbang pacar gembelmu itu?” Suara parau si pemuda terdengar meremehkan, disusul suara decakan dan napas yang berat.

“Ah... jangan sebut laki-laki miskin itu di depanku sekarang, Mas. Merusak suasana saja,” rajuk si gadis. “Puaskan aku, Mas… ah….”

Darah di tubuh Tarjo seketika membeku. Telinganya tidak mungkin salah mengenali suara itu.

Gadis yang memejamkan mata dengan pakaian atas setengah melorot itu adalah Dian, kekasihnya. Sosok yang justru sengaja Tarjo temui sore ini untuk pelipur lara setelah ibunya meninggal lima hari yang lalu.

Sementara pemuda yang tengah memangkunya, yang kini leluasa meraba dan meremas dada Dian, adalah Bondan, anak kandung Pak Budi, sang juragan pemilik kebun tebu di sekitar tempat itu.

Dada Tarjo terasa seperti dihantam palu. Selama dua tahun merajut kasih, ia begitu menjaga kesucian Dian. Jangankan menyentuh bagian sensitif, mencium bibir gadis itu pun Tarjo tidak berani.

Menemukan satu-satunya harapan hidupnya justru pasrah menikmati sentuhan vulgar pria lain, apalagi sambil merendahkan dirinya sedemikian rupa, membuat hati Tarjo hancur lebur. Duka di dadanya seketika mengeras menjadi dendam yang pekat.

Dengan napas memburu dan kepalan tangan yang gemetar hebat menahan amarah, Tarjo melangkah mendekat dari balik bayangan pohon.

“DIAN…”

Suara parau Tarjo mengejutkan keduanya. Dian buru-buru membenarkan letak bajunya yang berantakan, sementara Bondan bangkit berdiri dengan senyum meremehkan yang tersungging di bibir.

Alih-alih merasa bersalah atau ketakutan karena tertangkap basah, wajah Dian justru berubah menjadi dingin dan sinis.

"Ngapain kamu ke sini, Ja?" tanya Dian ketus, tanpa ada beban di matanya.

"Kamu... kenapa kamu tega lakuin ini sama aku, Dian?" Tarjo menunjuk Bondan dengan telunjuk yang bergetar. "Ibuku belum ada seminggu meninggal, dan kamu malah berbuat mesum sama laki-laki lain?"

Dian mendengus remeh sambil melipat kedua tangan di dada. "Gak usah bawa-bawa orang mati, Ja. Asal kamu tahu, aku sudah capek hidup susah sama kamu. Masa depanmu itu suram! Kamu cuma lulusan SMA dan kerjaanmu cuma buruh serabutan. Sedangkan Mas Bondan bisa kasih aku apa saja. Jadi, mending kita putus. Sadar diri dong, kamu itu miskin!"

Kata-kata Dian yang teramat tajam itu membuat Tarjo tertegun. Belum sempat ia mencerna rasa sakit hatinya, Bondan tiba-tiba melangkah maju dan langsung mencengkeram kerah kaos Tarjo.

Bugh!

Satu pukulan keras mendarat telak di rahang Tarjo, membuatnya terhuyung ke belakang. Sebelum Tarjo sempat menyeimbangkan tubuhnya, Bondan kembali menerjang dan melayangkan beberapa pukulan beruntun ke arah wajah.

Tarjo jatuh tersungkur di tanah yang berdebu. Sudut bibirnya pecah mengeluarkan darah, sementara area di sekitar matanya mulai membiru dan membengkak. Bondan masih memukulinya. Tarjo mengerang kesakitan, namun ia sama sekali tidak berani membalas. Secara fisik, postur tubuh Bondan jauh lebih besar dan kekar. Secara posisi sosial pun, Bondan adalah anak penguasa desa. Melawan Bondan hanya akan membuat hidup Tarjo yang sudah hancur menjadi jauh lebih menderita.

"Sana pulang, mengotori pemandangan saja!" usir Bondan seraya meludah ke tanah, tepat di depan wajah Tarjo yang lebam. Dian yang berdiri di belakang Bondan hanya memalingkan muka, mengacuhkan mantan kekasihnya yang tak berdaya.

Dengan tubuh yang didera rasa ngilu di setiap jengkalnya, Tarjo berjalan gontai kembali ke rumah. Begitu melangkah masuk ke dalam ruangan yang sepi dan remang-remang, ia langsung merosot dan terduduk di lantai tanah.

Ia merenungi nasibnya yang begitu malang. Di usia yang baru menginjak dua puluh tahun, ia sudah kehilangan kedua orang tuanya. Ayahnya meninggal beberapa tahun lalu akibat kecelakaan tragis yang membutuhkan biaya perawatan sangat besar di rumah sakit.

Sementara ibunya, meninggal lima hari yang lalu karena terlambat mendapat pertolongan setelah digigit ular weling saat pulang dari sawah. Kini, di tengah rasa kehilangan yang mendalam, ia justru dikhianati dan dianiaya.

Namun, penderitaan Tarjo rupanya belum selesai. Saat ia sedang meratapi nasibnya di dalam kesunyian, pintu rumahnya tiba-tiba digedor dengan sangat keras dari luar.

Tok! Tok! Tok!

Tarjo mengusap sisa darah di bibirnya, lalu bangkit dengan sisa-sisa tenaga untuk membuka pintu.

Di ambang pintu, berdiri Pak Budi. Pria paruh baya itu mengenakan pakaian rapi dengan beberapa cincin bermata batu akik besar di jarinya. Wajahnya tampak ketus dengan wibawa galak dan tegas, memancarkan aura angkuh khas orang kaya di desa.

"Pak Budi... ada apa, Pak?" tanya Tarjo, berusaha tetap sopan meski wajahnya saat ini tampak babak belur akibat perbuatan anak pria paruh baya tersebut.

Tanpa basa-basi atau menanyakan kondisi wajah Tarjo, Pak Budi langsung mengeluarkan beberapa lembar kertas kusam dari dalam tas kulitnya. Ia menyodorkan kertas-kertas itu tepat di depan dada Tarjo.

"Aku ke sini untuk menagih hutang mendiang ibumu," ujar Pak Budi tanpa basa-basi.

Tarjo menerima kertas tersebut dengan kening berkerut. Matanya membaca baris demi baris tulisan di sana. Itu adalah surat perjanjian hutang-piutang lama, lengkap dengan tanda tangan ibunya di atas materai serta tanda tangan Pak Lurah sebagai saksi hukum yang sah.

"Ini... hutang apa ya, Pak? Saya benar-benar tidak tahu," tanya Tarjo dengan suara bergetar.

"Itu hutang saat ayahmu kecelakaan dulu! Ibumu meminjam uang kepadaku untuk biaya rumah sakit kota sebesar seratus juta rupiah. Sampai ibumu mati beberapa hari lalu, uang itu belum pernah dicicil sepeser pun!" bentak Pak Budi, suaranya menggelegar di keheningan petang.

Angka seratus juta rupiah seketika membuat kepala Tarjo terasa pening. Bagi seorang buruh serabutan sepertinya, uang sebesar itu adalah angka yang mustahil untuk didapatkan dalam waktu dekat.

"Tapi, Pak... Ibu saya baru saja meninggal. Saya belum memegang uang sama sekali. Tolong beri saya kelonggaran waktu," mohon Tarjo dengan tatapan memelas.

Pak Budi mendengus, menatap Tarjo dengan pandangan merendahkan dari ujung kepala hingga ujung kaki. "Aku tidak peduli dengan ibumu yang sudah mati itu. Bisnis tetap bisnis. Sebagai tetangga, aku masih punya hati, jadi aku beri kamu waktu tiga hari dari sekarang."

Pak Budi melangkah maju satu tapak, lalu menunjuk wajah Tarjo dengan jari telunjuknya. "Tiga hari lagi, lunasi hutang seratus juta itu. Jika kamu tidak bisa membayar, angkat kaki dari sini! Rumah dan tanah peninggalan orang tuamu ini akan kusita sebagai gantinya!"

Setelah melontarkan ancaman tersebut, Pak Budi berbalik dan berjalan pergi meninggalkan pekarangan rumah Tarjo tanpa memedulikan nasib pemuda itu lagi.

Tarjo perlahan menutup pintu kayu rumahnya. Ia menyandarkan punggung pada daun pintu, lalu merosot hingga terduduk di atas lantai tanah yang dingin. Air matanya yang sejak tadi ditahan, akhirnya tumpah tanpa suara di dalam kegelapan.

Dalam waktu tiga hari, ia terancam kehilangan satu-satunya tempat bernaung yang ia miliki di dunia ini.

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
10 Bab
ตอนที่ : 01 เกลียดความอ่อนแอ
ณ บ้านเจ้าสัวภาณุขวัญพิชชา หรือ พิชา ลูกสาวคนเดียวของเจ้าสัวภานุวัฒน์ วัย 15 ปี และด้วยความที่เป็นลูกสาวคนเดียว เธอจึงถูกตามใจ และประคบประหงมเป็นอย่างดีมาโดยตลอดตั้งแต่เด็กๆเธอเป็นลูกสาวคนเดียว ที่พ่อทั้งรักทั้งหลง และก็เป็นผู้หญิงคนเดียวที่พ่อยอม ไม่ว่าเธอจะพูดอะไรหรืออยากให้ทำอะไรและด้วยความที่ถูกตามใจมาตั้งแต่เด็กๆ เธอจึงกลายเป็นผู้หญิงที่แรงๆ ร้ายๆ ไม่ยอมคน พูดอะไรตรงไปตรงมา ชอบก็คือชอบไม่ชอบก็คือไม่ชอบ มันอาจจะดูเหมือนคนปากร้าย แต่นี่เป็นนิสัยของเธอจริงๆ.."ฮึกฮือ...""???" เสียงร้องห่มร้องไห้สะอึกสะอื้นดังมากจากห้องนอนของผู้เป็นแม่ มันทำให้เธอหยุดชะงัก และต้องเอียงหูเพื่อฟัง"นี่คุณจะร้องไห้ไปเพื่ออะไร มันก็แค่เรื่องแค่นี้เอง""เรื่องแค่นี้งั้นเหรอ พูดมาได้ยังไงว่าเรื่องแค่นี้!""ก็แล้วมันเป็นเรื่องใหญ่อะไรตรงไหน ผมก็ยังให้คุณเป็นใหญ่เสมอนี่ไง คุณคือที่หนึ่ง!""นี่คุณยังไม่รู้อีกเหรอ ฉันไม่ได้อยากเป็นที่หนึ่ง หรือเป็นที่เท่าไหร่ แต่ฉันอยากเป็นคนเดียว เข้าใจหรือเปล่า ว่าเป็นแค่คนเดียว!""เรื่องแบบนั้นมันก็ต้องมีบ้างแหละน่า คุณก็รู้ว่าผมทำงานอะไร ผู้หญิงพวกนั้นผมก็แค่เล่นๆ ไม
Baca selengkapnya
ตอนที่ : 02 จุดเริ่มต้นความร้าย
ผ่านไปหลายปี พิชาในวัย 23 เธอยังเรียนต่อมหาวิทยาลัยใน UK อยู่ เธอเปลี่ยนไปมาก ดูเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น สุขุม และมีเหตุผลมากกว่าแต่ก่อน อาจจะเป็นเพราะสังคมรอบข้างหล่อหลอมให้เธอเป็นคนแบบนี้อยู่ที่นี่เธอเองก็เคยมีแฟน แต่ก็ไม่ได้คบอะไรกันจริงจัง คุยกัน ขึ้นเตียง จากนั้นก็เลิก แต่ก็ยังมาเจอหน้ากันเหมือนเดิม เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น สำหรับเธอแล้วมันไม่ใช่เรื่องน่าเกลียดอะไร แค่ไม่ต้องไปเป็นเมียน้อยใคร มันก็พอแล้วช่วงปิดเทอมหน้าร้อน~"ยูจะกลับจริงๆ เหรอ?""อ่าห๊ะ..""ก็ตอนแรกยูบอกว่าจะไม่กลับ""ขอโทษนะเจสัน พอดีว่าฉันรู้สึกตะหงิดใจยังไงก็ไม่รู้ อยากกลับบ้านน่ะ เผื่อได้เจออะไรดีๆ""ไอขอไปด้วยได้หรือเปล่า""อย่ามาตลกหน่อยเลยน่า ฉันบอกให้เธอไปทำพาสปอร์ตแล้วแต่เธอก็ยังไม่ยอมทำเลย แล้วนี่ถ้ายื่นไปกว่าจะได้ ฉันก็คงไม่ได้กลับพอดี เอาไว้คราวหน้าก็แล้วกันนะ""สัญญานะ ยูต้องโทรหาไอทุกวันเลยรู้ไหม""ฉันจะพยายามหาเวลาว่างก็แล้วกัน แต่ฉันไม่สัญญา ฉันไม่รู้ว่าฉันจะว่างไหม""โอเค เดินทางปลอดภัยนะ"..สนามบิน ประเทศไทย~ตอนแรกก็คิดว่าจะไม่กลับหรอก เพราะฉันก็บอกแม่ไว้แบบนั้น แต่พอคิดไปคิดมา ฉันกลับมาที่บ้านบ้
Baca selengkapnya
ตอนที่ : 03 ยื่นคำขาด
บ้านของนางเอก"พิชาลูก""......""เกิดอะไรขึ้นลูก ไหนบอกว่าไปช้อปปิ้งไง ทำไมถึงกลับมาสภาพนี้ล่ะ?" ผู้เป็นแม่เอ่ยถามด้วยความสงสัย เมื่อลูกสาวกลับมาถึงบ้านนั้น กลับทำหน้าบูดบึ้ง ไม่ยอมพูดยอมจาและนั่งเหมือนกำลังรอใครกลับมาอยู่แถมไม่มีอะไรติดมือกลับมาเลยสักอย่าง ทั้งๆ ที่ออกไปห้างมาแท้ๆ ราวกับว่าไปเจอเรื่องอะไรมาถึงได้อารมณ์คุกรุ่นได้ขนาดนี้"รอคนกลับบ้านค่ะ เดี๋ยวก็มา"..เธอและแม่นั่งรออยู่ได้สักพักใหญ่ๆ พ่อของเธอก็กลับมาจริงๆ ทำเอาคนเป็นแม่นั้นตกใจเป็นอย่างมาก"คุณภาณุ?""พิชา...กลับมาจากต่างประเทศตอนไหนลูก ไม่เห็นโทรบอกพ่อบ้างเลย""ทำไมต้องโทรบอกว่าจะกลับด้วยคะ ปกติกลับบ้านมาก็ต้องเจอไม่ใช่เหรอคะ แต่นี่ไม่เจอ คุณแม่บอกว่าคุณพ่อไปทำงานต่างจังหวัด เหรอคะ?"เธอยิงคำถามรัวๆ ซึ่งเอาคนเป็นพ่อนั้นถึงกับไปไม่เป็นเลยเหมือนกัน เพราะความจริงแล้วนั้นไม่ได้ไปทำงานต่างจังหวัดอย่างที่โกหกภรรยาเอาไว้ แต่ไปนอนกกอยู่กับเมียน้อยที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกับลูกสาวตัวเอง และพิชาก็ไปเห็นกับตามาแล้วด้วย"ตอบมาสิคะคุณพ่อ ไปทำงานต่างจังหวัดไม่ใช่เหรอ ทำไมกลับเร็วจัง?""พิชา...""นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้น พิชา ค
Baca selengkapnya
ตอนที่ : 04 ลูกสาวคนเดียว
สองปีต่อมาขวัญพิชชาเรียนจบแล้วตอนนี้เธอก็กลับมาที่บ้านถาวรและได้เข้าทำงานที่บริษัทของผู้เป็นพ่อ เพราะเธอคือผู้ถือหุ้นของบริษัทด้วยเช่นกัน แต่เพราะไม่ได้มานานหลายปีใครต่อใครจึงจำเธอไม่ได้ บวกกับพนักงานบริษัทก็เข้าออกกันหลายสิบคนต่อปี ก็เลยไม่มีใครรู้จักกับเธอเข้ามาวันแรกก็โดนคนมองแบบแปลกๆ เธอเองก็พยายามที่จะไม่สนใจอะไร เพราะคนพวกนี้มันก็ทำได้แค่มองเท่านั้นแหละ"นี่เธอเป็นเด็กใหม่ใช่ไหม ชื่ออะไร?""ทำไมต้องบอก""ที่นี่เขาอยู่กันแบบระบบพี่น้อง ใครมาก่อนก็ได้เป็นพี่ ใครมาทีหลังก็ได้เป็นน้อง และรุ่นน้องก็ต้องเคารพรุ่นพี่""......" เธอแสยะยิ้มหัวเราะอย่างแผ่วเบา ไม่ได้กลัวเลยสักนิดกลับกันนึกสมเพชเสียมากกว่า ทำไมต้องเคารพอะไรกันขนาดนั้นด้วย ในเมื่อมาทำงานต่างคนก็ต่างทำงานอยู่ดี ทำอย่างกับว่าเคารพรุ่นพี่แล้วจะทำให้หน้าที่การงานมันดีขึ้นอย่างนั้นแหละ มันก็แค่พวกคำพูดหลอกเด็กที่เอาไว้พูดเพื่อยกตัวเองให้ดูเหนือกว่า"ที่พูดเนี่ยได้ยินไหม เอาบัตรประจำตัวพนักงานมาดูซิ!""ไม่มี""เอ๊ะ! นี่อย่ามากวนได้ป่ะ ไม่ใช่เพื่อนเล่นนะ ทำงานที่นี่มันก็ต้องมีบัตรพนักงานอยู่แล้ว อย่ามาตอแหล เอามาให้ดูเดี๋ยวนี้!"
Baca selengkapnya
ตอนที่ : 05 หุ้นส่วน
บริษัทภานุวัฒน์จำกัด หลังจากจัดการเรื่องวุ่นวายออกไปได้ฉันก็ใช้ชีวิตตามปกติ เรื่องผู้หญิงของคุณพ่อไม่มีมาให้กวนใจอีกเลย คงเพราะฉันมาอยู่ใกล้ขึ้นล่ะมั้งเลยไม่กล้า เพราะไม่อย่างนั้นฉันคงได้ระเบิดลงจนใครๆ ก็ขวัญเสียกันแน่ๆก๊อกๆๆ ~"ขวัญพิชชา พ่อขอเข้าไปได้หรือเปล่า?""เข้ามาได้ค่ะ"คุณพ่อเดินเข้ามาในห้องทำงานของฉัน และก็พาใครก็ไม่รู้มาด้วย เขาเป็นผู้ชายยังหนุ่มยังแน่นอยู่เลย แถมหน้าตาดีด้วย"มีอะไรหรือเปล่าคะ?""พ่อพาคนมาแนะนำให้รู้จักน่ะ คนนี้ชื่อคุณกฤษฎิ์หิรัญ หรือว่าคุณหิรัญ เขามีหุ้นอยู่ในบริษัทของเราด้วยน่ะ""อ๋อ สวัสดีค่ะ""ครับ""นี่ลูกสาวของผมเองนะครับ ทำความรู้จักกันไว้ เพราะยังไงเดี๋ยวก็ต้องได้เจอกันบ่อยๆ""ค่ะ"ฉันตอบโดยที่ตัวเองยังก้มหน้าทำงานอยู่ ก็ดูไร้มารยาทแหละ แต่ฉันไม่ได้อยากทำความรู้จักกับใคร ตั้งแต่มาที่นี่ฉันก็ก้มหน้าก้มตาทำงานของตัวเอง ไม่ได้สนใจว่าใครจะเป็นยังไง นอกซะจากไม่มาวุ่นวายกับฉันก่อน เหมือนกับสามคนนั้นที่โดนไล่ออกไป"พิชา..""คะ?""เงยหน้าคุยกันก่อนสิลูก""คุณพ่อจะให้พิ คุยอะไรกับเขาล่ะคะ?""เอิ่บ...""ก็ถ้าไม่มีอะไรจะพูดกัน ก็แยกย้ายกันไปทำงานเถอะค่ะ""
Baca selengkapnya
ตอนที่ : 06 รับมือได้
เวลาต่อมา ณ. บริษัทภานุวัฒน์จำกัด ในขณะที่ใครต่อใครนั้นไม่สามารถรับมือกับความเนี๊ยบในการทำงานของขวัญพิชชาได้ แต่ทว่าเขาคนนี้กลับรับมือเธอได้อย่างน่าประหลาด เธอเป็นคนที่ตรงไปตรงมา ไม่หักไม่งอไม่อ่อนข้อให้ใครทั้งนั้น กับเรื่องการทำงานทุกอย่างต้องเรียบร้อย เธอจะไม่ปล่อยผ่านแม้มันจะเป็นเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ก็ตามแต่ทว่าด้วยความตรงไปตรงมาของเธอก็กลับทำให้ใครหลายคนไม่พอใจเช่นกันฟึ่บ~แผ่นเอกสารถูกวางลงตรงหน้าของหญิงสาวขณะที่เธอนั้นกำลังก้มหน้าก้มตาทำงานอยู่ เธอชำเลืองตาขึ้นมองเห็นแค่หัวข้อของแผ่นกระดาษก็พอจะเข้าใจแล้วว่ามันคืออะไร"เสร็จแล้วเหรอคะ?""เปล่า ผมแค่ไปแก้เล็กๆ น้อยๆ มาให้น่ะ แค่นี้ก็น่าจะได้แล้วใช่ไหม""ที่ฉันบอกว่าให้ไปแก้มา คือแก้ทั้งหมดค่ะ ไม่ใช่แก้เฉพาะจุด ฉันไม่ชอบการขีดฆ่าแล้วเอาปากกาเขียนทับ มันดูไม่เรียบร้อย""แต่ว่ามันก็...""ทำงานนะคะ ไม่ใช่เล่นขายของ นี่มันบริษัทใหญ่ ตัวเลขผิดพลาดแค่จุดเดียว เสียหายได้หลายล้านเลยนะคะ""เอิ่บ...โอเคครับ เดี๋ยวผมจะไปแก้ทั้งหมดมาให้""เชิญค่ะ"ใครที่บอกว่าเธอเลือกปฏิบัติสั่งงานหนักๆเฉพาะพนักงานในบริษัท ไม่เป็นความจริงเลย แม้กระทั่งหิรัญผู
Baca selengkapnya
ตอนที่ : 07 เอาใจใส่
ร้านอาหารLL "สั่งได้เลยนะครับ""คุณกินเหมือนกับฉันหรือคะ ถึงได้ให้ฉันสั่ง?""อ่า...ก็คิดว่าน่าจะกินด้วยกันได้ อีกอย่างอาหารร้านนี้อร่อยทุกเมนูครับ ผมรับประกันได้เลย""......" เธอพยักหน้าตอบรับ จากนั้นก็หยิบเมนูอาหารมาเปิดดู สั่งอาหารกับพนักงานไปอยู่ 3-4 อย่าง ในเมื่อเขาการันตีว่าอร่อยขนาดนี้ เธอก็ไม่ได้เลือกของที่ตัวเองชอบกินมาทั้งหมดหรอก"บอกตามตรงนะครับ ผมเพิ่งรู้ว่าคุณพิชา เป็นลูกสาวคนเดียวของเจ้าสัวภาณุ""ไปอยู่ไหนมาคะถึงไม่รู้""ผมรู้ว่าเจ้าสัวท่านมีลูกสาว แต่ผมไม่เคยเห็นหน้าคุณพิชชามาก่อนก็เลยไม่รู้ ถ้าเจอกันข้างนอกก่อนที่ท่านเจ้าสัวจะพามาแนะนำ ผมก็คงไม่รู้จัก""......" เธอเงียบใส่เขา"เห็นว่าคุณพิชาไปเรียนต่างประเทศมา ไปเรียนอยู่ที่ไหนเหรอครับ?""อังกฤษค่ะ""เก่งมากเลยนะครับ""ขอบคุณค่ะ""เอ่อ...""อยากรู้อะไรอยากถามอะไรก็ถามมาเถอะค่ะ ไม่ต้องกลัวฉันคิดมากหรอก ฉันไม่ใช่คนคิดมากอะไรขนาดนั้น""ไม่มีอะไรหรอกครับ ผมแค่อยากชวนคุย กลัวว่าบรรยากาศมันจะเสีย แต่ผมก็ดันเป็นคนชวนคุยไม่เก่งซะด้วยสิ""นั่งเงียบๆ ก็ไม่เป็นอะไรค่ะ ฉันเองก็ไม่รู้จะพูดอะไรเหมือนกัน""ครับ"..ไม่นานนักอาหารที่
Baca selengkapnya
ตอนที่ : 08 ระเบิดลง
ช่วงบ่ายหลังจากนั่งพักอยู่ที่คาเฟ่ร้านกาแฟกันเสร็จเรียบร้อยแล้ว เราสองคนก็กลับขึ้นมาทำงานของตัวเองกันต่อ ฉันเห็นรถของคุณพ่อจอดอยู่ที่เดิม แปลว่าคุณพ่อไม่ได้ออกไปกินข้าวข้างนอกสินะ"มีอะไรหรือเปล่าคะ?" ฉันถามคุณหิรัญ เพราะก่อนหน้านั้นเขาบอกว่าเขาจะไปหาคุณพ่อที่ห้องทำงาน แต่ผ่านไปไม่ถึงนาทีเขาก็เดินกลับออกมาแล้ว"ไม่มีอะไรหรอกครับ แต่ท่านเจ้าสัวมีแขกอยู่ ผมก็เลยไม่อยากเข้าไปรบกวน""???" ฉันไม่ได้ตอบอะไรแต่งงอยู่ คุณพ่อเนี่ยนะมีแขกเวลานี้ ไม่เห็นบอกเลยว่าวันนี้ใครจะมาหา"เอ่อคุณพิชาครับ เมื่อกี้ท่านเจ้าสัวฝากมาบอกว่า ให้คุณพิชาไปเอาเอกสารอีกบริษัทนึงครับ แล้วก็ให้ผมเป็นคนขับรถไปให้""ฉันเนี่ยนะ ต้องไปเอาเอกสาร?"ที่ถามเพราะปกติถ้ามีเอกสารจะต้องส่ง พนักงานที่บริษัทนั้นจะเป็นฝ่ายเอาเอกสารมาส่งเอง ไม่จำเป็นต้องให้คนของบริษัทนี้ไปเอา โดยเฉพาะฉัน ที่มันไม่ได้มีหน้าที่อะไรตรงนี้เลย"ครับ เห็นว่าเป็นเอกสารสำคัญ ตอนนี้ท่านก็ติดธุระคุยกับแขกอยู่ครับ เลยไม่สามารถไปเอาได้""......" ฉันพยักหน้าตอบรับ ก่อนจะออกไปพร้อมกับคุณหิรัญลงไปที่ด้านล่างด้วยกัน แต่ฉันรู้สึกแปลกๆ ยังไงก็ไม่รู้"ขึ้นรถสิครับ""รอ
Baca selengkapnya
ตอนที่ : 09 ล้ำเส้นเกินไป
บ้านเจ้าสัวภานุวัฒน์"หยุดเดี๋ยวนี้นะพิชา หยุดและคุยกับพ่อเดี๋ยวนี้ อย่าเดินหนีพ่อ!""......" ขณะที่กำลังเดินกลับเข้ามาในบ้าน เธอก็ถูกผู้เป็นพ่อนั้นเรียกเสียงดังยกใหญ่ตั้งแต่หน้าบ้านมาแล้ว แต่เธอก็ไม่ยอมหยุดเลย จนกระทั่งกำลังจะก้าวขึ้นบันได น้ำเสียงที่เกรี้ยวกราดของคนเป็นพ่อทำให้เธอต้องหยุดชะงัก"อย่าเดินหนีพ่อแบบนี้นะ ลงมาคุยกันเดี๋ยวนี้!""เกิดอะไรขึ้นคะ คุณภาณุ พิชา" ผู้เป็นแม่เดินออกมาดู เพราะได้ยินเสียงดังอ้าวของผู้เป็นสามี"คุณดูลูกสาวของคุณสิ ทำนิสัยแย่มากเลยนะ" กำลังตำหนิลูกสาว ที่บอกว่ารักนักรักหนา ต่อหน้าภรรยา"เกิดอะไรขึ้นลูก?""ไม่น่ามาถามพินะคะว่าเกิดอะไรขึ้น ถามคุณพ่อเองจะดีกว่าว่าทำอะไรไว้ อย่ามาโทษคนอื่นหน่อยเลยค่ะ ทุกสิ่งทุกอย่างมันก็มาจากความมักมากของตัวเองนั่นแหละ!""พิชา!!""อย่าพูดแบบนั้นสิลูก เอาล่ะ ใครสักคนก็ได้ บอกมาทีว่ามันเกิดอะไรขึ้น?" เพราะอยู่แต่บ้านจึงไม่ได้รับรู้เรื่องโลกภายนอกอะไรเลย ไม่รู้เลยว่าสามีและลูกสาวไปเจออะไรมาบ้าง"วันนี้คุณพ่อทำผิดสัญญาค่ะ สัญญาที่บอกว่า จะไม่พาผู้หญิงคนไหนมาในพื้นที่ของเรา""คุณภาณุ...""เรื่องนั้นผมอธิบายได้ แต่สิ่งที่ลูกสา
Baca selengkapnya
ตอนที่ : 10 หายออกจากบ้าน
เช้าวันต่อมาของอีกวัน"ลูกล่ะ ทำไมไม่ลงมากินข้าวสักที จะได้ออกไปทำงานกัน""ไปดื่มตั้งแต่เมื่อคืน ยังไม่กลับค่ะ""อะไรนะ! แล้วนี่โทรตามแล้วหรือยัง?""ไม่ได้โทรค่ะ แต่ลูกบอกเอาไว้แล้ว ถ้าเมาไม่มากก็กลับได้ แต่ถ้าเมามากก็จะเปิดโรงแรมนอนใกล้ๆ""ให้ตายสิ ทำตัวเหลวไหลจริงๆ""ลูกเครียดเลยออกไปดื่ม เหลวไหลตรงไหนคะ ที่ผ่านมาลูกก็ทำงานให้คุณมาโดยตลอด""เหลวไหลตรงที่เป็นผู้หญิงแล้วออกไปดื่มคนเดียวนี่แหละ ถ้าเกิดอะไรไม่ดีขึ้นมาจะทำยังไง?""......" คุณหญิงไม่ได้ตอบกลับอะไรสามี เพราะเธอเบื่อที่จะต้องพูดหรือตอบคำถามอะไรกับคนที่อคติแบบนี้ ตอนนี้ขวัญพิชชาไม่ใช่เด็กเหมือนแต่ก่อนแล้ว เธอบรรลุนิติภาวะ และเธอก็เก่งมากพอที่จะสามารถเอาตัวรอดได้ก็แค่เชื่อมั่นในตัวลูก ปล่อยลูกให้ได้ออกไปปลดปล่อยบ้างมันจะเป็นอะไรไป..ผ่านไปสักพัก~"นี่คุณหญิงคอยดูลูกด้วยนะ ถ้าพิชากลับมาแล้ว โทรบอกผมด้วย หรือถ้ายังไม่กลับมายังไง ก็ต้องโทรบอกผม""ห่วงด้วยเหรอคะ ปกติฉันไม่เห็นคุณจะสนใจอะไรแบบนี้เลย""อย่ามายอกย้อนผมนะ!""เหอะ! เดี๋ยวนี้คนในครอบครัว ทำอะไรก็ผิดไปหมดเลยสินะ ฉันไม่อยากคุยกับคุณแล้ว อยากจะทำอะไรก็เชิญตามสบาย""...
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status