ของหวงมาเฟีย (พลอยแพร&เหมันต์)​

ของหวงมาเฟีย (พลอยแพร&เหมันต์)​

last updateLast Updated : 2026-04-08
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
43Chapters
438views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

พลอยแพร หญิงสาววัย 23 ปี เป็นเด็กกำพร้าตั้งแต่เด็ก มีเพื่อนสนิทเพียง 2 คน คือ น้ำใสกับชมพู เธอเป็นสาวสวยที่มีความสามารถสูง เรียนเก่ง สวย เซ็กซี่ ขี้อ้อน เป็นที่หมายตาของชายหลายคน แถมเป็นดีเจสุดแซ่บที่ผับดังในย่านเอกมัย เพราะความสวย ความแซ่บของเธอจึงทำให้ลูกค้าติดตรึม แถมตอนนี้เจ้าตัวพึ่งเรียนจบมาหมาดๆแต่ก็ยังไม่คิดจะหางานทำเป็นหลักแหล่งเพราะเธอก็มีงานดีเจที่ได้เงินดีอยู่แล้ว แถมยังมีงานถ่ายแบบกับพริตตี้ที่เป็นงานรองอีกสองงานด้วย เหมันต์ ชายวัย 30 ปี เป็นมาเฟียชาวอังกฤษที่มาตั้งถิ่นฐานอยู่ที่ประเทศไทย ที่เมืองไทยเขามีชื่อเรียกว่า เหมันต์ แต่ถ้าเขาอยู่ที่อังกฤษทุกคนจะเรียกเขาว่า วินเทอร์ ก็ความหมายเดียวกันแต่ก็แล้วแต่คนจะเรียก เขามาทำธุรกิจบ่อนคาสิโนกับค้าอาวุธสงครามที่ประเทศไทยเพื่อขยายกิจการให้มันควบคุมไปทั่วโลก ครอบครัวของเขามีธุรกิจอยู่ที่อังกฤษหลายอย่าง แต่เขามีความคิดที่อยากจะริเริ่มทำธุรกิจที่ประเทศไทยบ้าง เขามีเพื่อนสนิทอยู่ที่ประเทศไทย 2 คน คือ เดวิส กับ มาร์ค ทั้งคู่เป็นเพื่อนเขาสมัยเรียน พวกมันมาทำธุรกิจผับที่ประเทศไทยหลายแห่ง

View More

Chapter 1

EP.1

「柚葉さんが戻ってきたんだって?奥さんはどうするんだよ?」

家の前に着くと、ドアは少しだけ開いていて、夫の谷口智也(たにぐち ともや)と、彼の親友の声がかすかに聞こえてきた。

仕事から帰ってきた谷口凛(たにぐち りん)は、思わずドアを開けようとした手を止めた。

「柚葉さん」って?自分のプロジェクトに2週間前からアドバイザーとして参加している専門家・小林柚葉(こばやし ゆずは)も、同じ名前だったはず。

なんて、偶然なんだろう。

一方で、智也はその問いただしに対して何も答えなかった。

「智也、言わせてもらうけどな。もう何年も柚葉さんのことが忘れられないんだろ?そのくせ、自分は質素な生活をして、毎月6000万円も彼女の研究費につぎ込んできたじゃないか。

向こうは今じゃ立派になって、帰国してからは国家プロジェクトの特別専門家だぜ?彼女にちょっと競合の情報を流してもらえれば、ホシゾラ・テクノロジーでの社長の座も安泰ってわけだ」

それを聞いて、凛はぱっと顔を上げた。その目には信じられないという色が浮かんでいた。

彼女は何かの聞き間違いじゃないかと思った。

6000万円?

智也が毎月くれる生活費はたったの6万円なのに。他の女には、毎月6000万円も渡しているわけ?

でも、家の中から聞こえる会話はあまりにも鮮明だった。その一語一句が耳に突き刺さり、そして、智也もその事実を否定しなかった。

その一瞬、凛はショックで息ができなくなるほどだった。

すると突然、智也が立ち上がり、腕時計に目を落とした。「もうこの話はよそう。柚葉を困らせたくないんだ。俺、今から柚葉を迎えに行かないと。テーブルはそのままでいいよ、どうせ凛が帰ってきたら片づけるだろうし」

「おいおい、智也。奥さんは、すごくいい人じゃないか。家のことちゃんとやってるし、ご両親と妹さんの面倒まで見てくれるんだぞ。それでも何とも思わないのか?」

智也の答えが知りたくて、凛は息を殺して、聞き耳を立てた。

だが智也は冷たく言い放った。「俺が好きなのは、凛みたいな家庭に縛られてる女じゃない。昔からずっと、柚葉みたいに仕事にすべてを懸けて輝く女が、俺のタイプなんだ」

その言葉は、ナイフのように凛の胸に突き刺さった。

彼女の目はみるみる赤くなり、手も震えだした。

「じゃあなんで最初、奥さんにアタックしたんだよ?しかも結婚までして」

「あの頃、柚葉が俺を置いて、どうしても海外に行くって聞かなくて」

「それじゃただ柚葉に当てつけるために結婚したっていうのか?」

それに対して、智也は何も言わず、まるで認めたようだった。

「それで、柚葉さんが帰ってきたから、彼女と離婚するってわけか?」このとき、親友はもう凛を「奥さん」とは呼ばなくなっていた。

そう聞かれ、智也はまた黙り込み、しばらくしてから、彼は口を開いた。「確かにお前の言う通りだ。凛は俺の世話をよく焼いてくれる。ここ数年、持病の胃痛も起きてないし、家族のことも全部よくしてくれてた。おかげで、家のことで困ったことは一度もない」

智也はホシゾラ・テクノロジーの跡継ぎというわけじゃない。社長の座に就けたのは、半分は無理な接待で勝ち取ったようなものだ。だから、若い頃に胃を悪くしていた。

それを心配した凛は、朝は早く起きて、夜は時間通り家に帰り、彼に体を労わる料理を用意してあげていた。

智也が残業の時は、彼の会社まで食事を届け、それから自分の研究所に戻るようにしていた。

結婚して4年間、彼女はそんな毎日を続けたのだ。

そして今日、4年がかりで秘密裏に進めてきた「マイクロチップ開発プロジェクト」が、ついに成功したのだ。

研究所はまもなく、技術の実施企業を公募する予定で、実用化されれば、社会にとっても大きな貢献となるだろう。

そしてプロジェクトの責任者である凛は、巨額の報酬と、国際的な評価が約束されていた。

だから、彼女は一刻も早く家に帰って、この良い知らせを智也と分かち合いたかった。

そして家に帰る途中、ボーナスでどんなプレゼントを買うかまで考え、ホシゾラ・テクノロジーの社長である智也にふさわしい、高価なものを選んであげようとしていたのだ。

そんな凛の耳に、智也の言葉が響く。「でも、柚葉みたいに優秀で輝いている女性を、結婚で縛りつけるなんて、俺にはできないからな」

その瞬間、彼女は愛される者とそうでない者の残酷な差を思い知った。

涙が抑えきれずに頬を伝い、そのしょっぱさが唇に広がった。

家の中から玄関に向かう足音が近づいてくるのが聞こえて、凛はとっさに廊下の角に身を隠した。

さらに足音が遠ざかってから、凛はゆっくりと家の中に入った。すると、リビングのテーブルの上がめちゃくちゃに散らかっているのが目に入った。

どうやら、智也は自分を妻としてではなく、使用人として見ているようだ。

そう思うと、家を片付ける気力もまったくなくなり、凛は全身の力が抜けて、ただ横になりたいと思った。

でも、ベッドに横になっても少しも眠れず、これまでの出来事が次々と頭に浮かんでくるのだった。

智也と初めて会った時、彼は雨に濡れていた。そのとき、自分はたまたま傘を持っていて、傘をさしてあげた。

次に会った時、自分はバスに乗り遅れそうになっていた。すると、智也がたまたま車で通り、乗せてくれた。

それからというもの、二人は頻繁に顔を合わせるようになった。

恩師の二宮史哉(にのみや ふみや)が亡くなった時、智也がそばにいてくれた。

育った児童養護施設を訪ねた時も、一緒に来てくれたのは智也だった。

プロジェクトが中断し、仕事を失った時も、智也は自分を抱きしめて、「大丈夫だよ」と言って、プロポーズしてくれた。

月給わずか18万円の平社員になった時も、智也は、「それだってすごいよ」だと笑って頭を撫でてくれた。

……

夜中になって、凛はようやくうとうとと眠りについた。

そして朝6時。智也の朝食を作る時間になると、彼女の体内時計が、いつものように彼女を目覚めさせた。

疲れきった目をこすりながら、凛は目を開けた。

手をかざしてみるとベッドのもう片側は冷たく、ゲストルームの布団も使われた形跡はなかった。

昨夜、智也は帰ってこなかったのだ。

そう思った瞬間、玄関で電子ロックの開く音が聞こえて、

凛は振り返った。

帰ってきた智也は、当たり前のように上着を彼女に渡し、抱きしめようと一歩近づいたが、何かを思い出したのか、その動きをぴたりと止めた。

「昨日は親友と集まって、タバコと酒の臭いがついちゃったから、洗ってからにするよ」

以前の智也なら、外での付き合いから帰ってくると、いつも凛をぎゅっと抱きしめて、「こうすると、帰ってきたって感じがする」と言っていた。

そうやって凛はぼんやりと思い出した。智也に最後に抱きしめられたのは、もう2週間も前のことだということに気が付いた。

この2週間、同じベッドで寝ていても、お互いに背を向けて眠るだけだった。智也は仕事で疲れているから、簡単なハグさえしてくれなくなったのだなと、彼女は思っていた。

そして、柚葉が帰国したのも、ちょうど2週間前のことだった。

なるほど、予兆はとっくにあったんだ。

そう思って凛は目を伏せ、長いまつげが、その瞳に浮かんだ悲しみをそっと隠す。

一方、ソファにどっかりと腰を下ろした智也は、散らかったテーブルを指さした。「なんで片付けてないんだ?」

「昨日は体調が悪くて、すぐ寝ちゃったの」そう言ったとき、食べ残しのにおいがした。きれい好きな彼女は、やはりテーブルを片付けずにはいられなかった。「片付けてたら朝ごはんを作る時間ないから、自分で何か頼んで食べて」

そう言われ智也は、そこで初めて凛の異変に気づいた。

結婚して4年、彼が出張でない限り、凛は必ず食事を作ってくれた。少なくともおかず数品に汁物がつき、毎週の献立が被ることはなかった。

今朝はどうしたんだ?

「もしかして、俺が昨夜帰らなかったから怒ってるのか?」智也は急に真剣な声で呼びかけた。「なあ、凛ちゃん」

だが、その呼びかけに、凛の胸はさらに苦しくなった。

智也は優しくて、話し方が上手な男だった。付き合い始めた頃、不意に耳元で、「凛ちゃん?」と囁かれ、彼女はいつも恥ずかしくて耳まで真っ赤になった。そして耳元で囁くのは人前でしないでほしいと彼によく言ったものだった。

あの頃は智也も彼女の気持ちを気遣ってくれたものだった。

それからしばらく二人は仲睦まじい生活を送り、智也も、いつも「凛ちゃん」と優しく呼びかけてくれていたのだった。

「ほら、凛ちゃん、機嫌を直せよ。お前の言うこと、ちゃんと聞いてるだろ?親友との集まりでも、酒は飲まなかったし」智也は手を伸ばし、凛の後頭部を優しく撫でた。「ご飯作らないならそれでも構わないさ。俺はシャワーを浴びてくるから」

凛は小さく、「うん」とだけ答えて、彼の方は見なかった。

それを見て智也は眉をひそめ、心の中の疑問を口にせずにはいられなかった。「凛ちゃん、今日何か変だぞ」

「寝不足なの」凛は無理に笑みを作ると、シャワーに行くように促した。すると、智也は突然シルクのスカーフを取り出した。ロゴを見て、かなり高価なものだと一目で分かった。

「昨日の帰り道にたまたま見つけて、お前に買ったんだ」彼はそう言って渡すと、バスルームに入っていった。

凛は柔らかなスカーフを握りしめてしばらく呆然としていたが、それをバッグに入れ、研究所へ向かった。

一方、「マイクロチップ開発プロジェクト」は史哉の死によって一度中断したが、再開後は凛が責任者となった。機密保持のため、史哉の妻・二宮杏(にのみや あん)が口利きをしてくれて、表向きは竹内グループの事務職員ということになっていた。

だから智也は未だに、凛のことを月給18万円の平社員だと思い込んでいるのだった。

しかし実際のところ、彼女は毎日家から竹内グループへ向かい、東門から入り、広大なテクノロジーパークを通り、西門へと抜けていた。そこには、研究所が手配した専用の運転手が待っているのだ。

その日、凛は研究室にいても一日中上の空だった。夕方近くになって、教授の佐野克哉(さの かつや)が心配そうに尋ねてきた。「今夜、小林さんと食事だから、機嫌が悪いのかい?」

「小林柚葉ですか?」凛は顔を上げた。

克哉はとても驚いた顔をした。

「覚えてたのか!君は旦那さんのこと以外、誰にも興味がないのかと思ってたよ。もうみんなは顔を合わせているんだ。君たちだけだよ、まだ会ってないのは。これ以上会わないと、和を乱してるって思われかねないぞ」

凛は眉をひそめた。

自分は智也に出会った時、彼が失恋の痛みを抱えていることには気づいていた。でも、その相手が誰なのかは知らなかった。

智也の心の傷に触れたくなくて、一度も尋ねたことはなかった。

そして、彼もこの4年間、一度もその女性の話をしなかった。まるで、そんな人はいなかったかのように。

だから、もう過去のことなのだと思っていた。誰にだって、過去の一つや二つはあるものだから。

でも昨日、知ってしまった。智也は忘れるどころか、陰でその女性のためにお金と労力をつぎ込んでいたのだ。

そう思うと、凛は何も言わなかった。

すると克哉は困ったように唇を噛んだ。彼は、凛が柚葉を快く思っていないことを知っていた。このプロジェクトは凛の恩師の、そして今では彼女自身の血と汗の結晶だ。

そこに、赤の他人が足を踏み入れられたら誰だって嫌なはず。そんな成果だけを横取りしにきた人間に、席を一つ譲ってあげるだけでも、十分すぎるほど寛大だと言えるだろう。

それなのに今、その相手と食事に行けと言われれば、それは少し、酷な要求かもしれない。

それでも克哉は、忠告せずにはいられなかった。「今回は断らない方がいい。でないと、松田さんがご機嫌を損ねかねない」

松田英樹(まつだ ひでき)は研究所の最高責任者で、柚葉の母方の祖父でもあった。

この関係は、凛もアシスタントの高木梓(たかぎ あずさ)がこっそり話しているのを聞いて知っていた。

そしてチームのメンバーも皆、柚葉が突然加わったことを快く思っていなかった。彼女の経歴が素晴らしいのは確かだ。しかし、この研究所に入れる人間で、優秀じゃない者などいるだろうか?

みんなが4年間、必死で頑張ってきて、あと数ヶ月で成果を発表できるという、まさにそのタイミングだった。

そこへ柚葉が、外部専門家という肩書きで割り込んできた。開発プロセスには一切参加していないくせに、成果だけは横取りしようというのだ。それはまるで、論文を提出する直前に、全く貢献していない第二著者の名前を加えろと言われるよりも、不快なことだ。

だからこそ、凛はずっと、外部専門家がプロジェクトの中枢エリアに入ることを許可していなかった。そして彼女は研究所での仕事が終わればすぐに家に帰っていたので、柚葉はまだ彼女に会ったことすらなかった。

凛はマジックミラー越しに、外の様子を眺めた。

すると柚葉が白衣を脱ぎ、ブラウンの本革のコートを羽織るのが見えた。彼女は栗色の髪をかきあげ、高そうな白いクロコダイルのバッグを肩にかけた。

今朝、智也がくれたスカーフと、同じブランドのものだ。

それに気が付いた凛は、思わずバッグからスカーフを取り出した。そして何かがおかしい、という不安が胸をよぎった。

ちょうどその時、アシスタントの梓がノックして部屋に入ってきた。彼女は凛が手にしているスカーフを見て、驚いたように言った。「先輩、ボーナスでそこのバッグ、買ったんですか?」

「ううん」凛は目の前の梓を見て、少し不思議そうに付け加えた。「バッグは買ってないわ」

梓は言った。「あ、スカーフが見えたから、てっきりバッグを買ったのかと思いました。普通、このブランドのスカーフって、バッグ買った人にしか出してないんですよ」

「バッグを買った人限定?」そう聞き返しながら、凛の胸がぎゅっと締め付けられた。

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
43 Chapters
EP.1
สวัสดีค่ะ ฉันชื่อ พลอยแพร อายุ 23 ปี เป็นเด็กกำพร้าตั้งแต่อายุ 7 ขวบ ฉันอยู่ที่สถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าตั้งแต่ตอนนั้น เนื่องจากพ่อแม่ฉันประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์แล้วเสียชีวิตในที่เกิดเหตุทันที ทำให้ฉันไม่มีพ่อแม่เลี้ยงดูตั้งแต่ตอนนั้น แถมไม่มีญาติพี่น้องเลยสักคน ฉันอาศัยอยู่ที่บ้านเด็กกำพร้าเป็นเวลาถึง 11 ปี ฉันจึงตัดสินใจออกจากที่นั่นในช่วงอายุ 18 ปีบริบูรณ์ ฉันออกจากที่นั่นได้ฉันก็ออกเดินสายหางานทำทันทีจนได้งานเป็นดีเจที่ผับชื่อดังแห่งหนึ่งในย่านเอกมัย ฉันทำงานส่งเสียตัวเองเรียนจนจบปริญญาตรีการที่ฉันต้องออกมาใช้ชีวิตอยู่คนเดียวมันเป็นอะไรที่ทำให้ฉันรู้สึกท้อมาก แต่ก็ต้องเข้มแข็งเพื่อตัวฉันเอง เวลาว่างฉันก็จะไปเรียนศิลปะการต่อสู้เพื่อเอาไว้ใช้ป้องกันตัวเอง ไม่ว่าจะเป็นเทควันโดสายดำหรือจะมวยไทยฉันก็ไปเรียนมาหมดแล้ว ฉันตัวคนเดียวมีอะไรเกิดขึ้นกับฉันก็ไม่มีใครรู้ใครเห็นไม่มีใครช่วยฉันได้หรอก นอกจากพึ่งตัวเอง ฉันได้มีโอกาสสอบชิงทุนมหาลัยเอกชนแห่งหนึ่งจนได้ทุนการศึกษามา ฉันตั้งใจเรียนจนจบการศึกษาด้วยเกียรตินิยมอันดับ 1ในช่วงที่ฉันเรียนฉันก็ไม่ได้ทำงานดีเจอย่างเดียว แต่ด้วยหน้าตาที่สวยและน
Read more
EP.2
"มองพี่เค้าตาไม่กระพริบขนาดนี้ หล่อออร่าจับขนาดนั้น สนใจไหมจ้ะสาว ฉันช่วยได้นะ" น้ำใสเห็นเหตุการณ์ตรงหน้าทั้งหมด เธอจึงเข้าใจสถานการณ์ทันที พี่เหมันต์กับยัยพลอยคงปิ๊งรักกันตรงนี้แล้วล่ะฉันว่า แต่ทั้งคู่ก็เหมาะกันดีนะ ทั้งสวยทั้งหล่อ เคมีเข้ากันสุดๆ"แกเงียบไปเลย ฉันยิ่งเขินๆอยู่" ฉันแก้มแดงระเรื่อเนื่องจากความเขินอาย เราสองคนมีโอกาสสบตากันอยู่หลายครั้ง ฉันก็ยิ่งเขินเข้าไปใหญ่ ดีเท่าไหร่แล้วที่ฉันไม่เขินจนบิดตัวเป็นเกลียว ไม่งั้นอายเค้าตายเลย"ไม่ปฎิเสธแบบนี้ แกชอบพี่เขาจริงๆช่ายมะ" น้ำใสยิ้มๆที่จับผิดเพื่อนได้ มันคงถูกใจพี่เหมันต์จริงๆสินะ หล่อออร่าจับขนาดนั้น สาวที่ไหนจะไม่หลง ขนาดฉันยังหลงเลยถ้าไม่มีแฟนซะก่อนอ่ะ"ยัยพลอยไม่ชอบสิแปลก ขนาดฉันยังชอบเลย แต่ไม่ต้องห่วงนะจ้ะสาว ชมพูคนนี้ไม่แย่งของเพื่อนอยู่แล้วจ้ะ จบปิ้ง" ยัยชมพูขยิบตาให้ฉันอย่างกวนๆแต่ก็ดีจะได้ไม่มีคู่แข่ง คิก คิก"ย่ะ พวกแกอ่ะ" ฉันจึงยิ้มให้มันอย่างเขินๆ"สาวๆดื่มอะไรกันดีครับ มาคลับทั้งทีเดี๋ยวพี่เลี้ยงเอง" มาร์คเอ่ยถามแฟนกับเพื่อนของเธอที่มัวแต่นั่งคุยกันกระซิบกระซาบ"พวกเราเอาอะไรก็ได้ค่ะ พวกหนูได้หมด" น้ำใสจึงชิงตอบ
Read more
EP.3
เช้าวันต่อมา"อื้อออ ปวดหัวจัง" ฉันที่รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาด้วยอาการปวดหัวอย่างแรง เห้ง​แน่ๆเลยฉัน เห้อ!! ไม่น่าดื่มเยอะเลยเรา"เอ้ะ! แล้วฉันอยู่ที่ไหนกันล่ะเนี่ย" ฉันพยายามกวาดสายตามองไปรอบๆห้อง ก็ได้แต่ตะลึงจนตาค้างเพราะไม่รู้ตัวเองมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง แล้วก็ไม่รู้ด้วยว่าที่ไหน ฉันจำได้แค่ว่าเมาอยู่ที่คลับก็แค่นั้นเอง แง้!!แกร้ก.... เสียงเปิดประตูเข้ามาของชายคนหนึ่งที่ฉันพึ่งรู้จักเขาเมื่อวาน ก็คือ พี่เหมันต์​ นั่นเอง"ตื่นแล้วหรอครับ หลับสบายดีไหม" ผมเห็นน้องนั่งมองผมตาแป๋วอยู่ที่เตียง จึงเดินเข้าไปหาเธอใกล้ๆทันที"ที่นี่ที่ไหนหรอค่ะ หนูมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง แล้วใครเป็นคนเปลี่ยนเสื้อผ้าให้หนูค่ะ พี่ทำไรหนูหรือป่าวค่ะ" ฉันมองเขาตาค้าง ก่อนจะมองสำรวจตัวเองที่ไม่ได้ใส่ชุดเมื่อคื่นแล้ว แต่เป็นเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีดำกับกางเกงบ็อกเซอร์​แทน ฉันจึงหันไปถามพี่เขารัวๆเพราะฉันต้องการคำตอบ"หนูใจเย็นๆก่อนนะ พี่ไม่ได้ทำไรหนูเลย ส่วนเสื้อผ้าพี่ให้แม่บ้านมาเปลี่ยน แล้วที่หนูมาอยู่ที่นี่เพราะหนูเมายังไงล่ะ หนูเมาจนหลับสนิทไปเลย พี่ก็ไม่รู้ว่าหนูพักอยู่ที่ไหนเพราะเราพึ่งรู้จักกัน เลยได้แต่พาหนูมาที่คอนโ
Read more
EP.4
สามวันผ่านไปหลังจากวันนั้นที่ไปส่งเธอที่หน้าคอนโด เขากับเธอก็ยังไม่ได้เจอกันอีกเลย เนื่องจากเขาติดงานจนล้นมือไปหมด อาวุธก็ยังไม่ได้ส่งออก คาสิโน่ก็วุ่นวาย จนเขาปีกตัวไปไหนไม่ได้เลยก๊อก!! ก๊อก!! ก๊อก!!"เข้ามา""นายครับ นี่ประวัติของคุณพลอยครับที่นายให้ผมไปสืบมา" เจมส์ยื่นเอกสารที่เค้าปริ้นแล้วใส่เล่มรายงานมาให้เจ้านายดู ก่อนที่จะวางไว้บนโต๊ะทำงานที่อยู่ไม่ไกลจากเจ้านาย"อืม" เขาเพียงชายตามองครู่หนึ่ง ก็หันกลับไปเคลียร์งานบนโต๊ะอย่างเดิม เนื่องจากงานบนโต๊ะมันเยอะเกินกว่าที่จะมีเวลามาอ่านดู"นายครับ​ วันนี้มีนัดส่งของแถวดอนเมืองนะครับ" เจมส์​หยิบตารางงานของเจ้านายขึ้นมาดู พร้อมบอกรายละเอียด​ของงานวันนี้"อืม นัดลูกค้ากี่โมง แล้วไอ้มาร์ชไปคุมงานหรือยัง""นัดลูกค้า 5 ทุ่มของวันนี้ครับ ไอ้มาร์ช​กำลังคุมงานคุมของอยู่ครับตอนนี้""อืม มีอะไรอีกไหม""ไม่มีแล้วครับนาย ผมขอตัวก่อนนะครับ""อืม" เจมส์​จึงก้มหัวลงคำนับเจ้านาย ก่อนจะเดินออกจากห้องไป ผมจึงตั้งหน้าตั้งตาเคลียร์​งานบนโต๊ะให้เสร็จภายในวันนี้ ผมนั่งเคลียร์​งานจนตอนนี้งานบนโต๊ะเสร็จหมดแล้ว กว่าจะเสร็จงานได้ก็เกือบ 6 โมงเย็น วันนี้เขามีส
Read more
EP.5
เช้าวันต่อมาพลอยแพร"อื้ออ สดชื่นจัง วันนี้ไปช้อปปิ้งซะหน่อยดีกว่า ชวนยัยน้ำใสกับชมพูสักหน่อย ไม่ได้ไปช้อปปิ้งตั้งหลายวันแล้วมัวแต่ทำงาน วันนี้วันหยุดขอสักหน่อยเถอะ" เช้านี้พลอยแพรตื่นแต่เช้ามาด้วยความอารมณ์ดี​ เพราะเป็นวันหยุดที่เธอจะได้พักผ่อนอย่างช่ำปอดไปเลยตืด.....ตืด.....เสียงโทรไลน์กลุ่มของสามสาวสุดสวยที่มีเพื่อนสนิทของเธอสองคนอยู่ในนั้นน้ำใส : อื้ออ ใครมันโทรมาแต่เช้าเนี่ย คนจะนอน!!ชมพู : นั่นดิ ฉันก็ง่วงนอน ยังนอนไม่อิ่มเลย อื้อออพลอยแพร : พวกแกยังไม่ตื่นอีกหรอ วันนี้ไปช้อปปิ้งกัน วันหยุดฉันทั้งทีน้ำใส : วันนี้ฉันขอบายนะแก ฉันพึ่งได้นอนเอง ไม่ไหวจริงๆ ขอโทษนะแก ตู้ดชมพู : ฉันก็ไม่ไหว แกไปคนเดียวล่ะกัน ฉันขอนอนก่อน ฉันง่วง บายจ้ะ ตู้ด"อ้าวเห้ย! ทำไมพวกแกทำกับฉันแบบนี้อ่ะ ฉันไปคนเดียวก็ได้ย่ะ ชิ" ฉันจึงลุกออกจากที่นอนไปอาบน้ำแต่งตัว พร้อมใส่ชุดเดรสสายเดี่ยวสีดำตัวโปรดของฉันทันที คนสวยอย่างฉันไปคนเดียวก็ได้จ้ะเหมันต์วันนี้ผมตื่นนอนแต่เช้าเลยไม่รู้จะไปไหน ไปหาอะไรกินที่ห้างดีกว่า อยู่คอนโดก็ไม่มีอะไรจะกิน มีแต่อะไรซ้ำๆ จะให้ลูกน้องไปซื้อก็ไม่ถูกใจ ผมจึงลุกออกจากที่นอนไปอ
Read more
EP.6
"น้องพลอยเงียบทำไมล่ะครับ เขินพี่หรอ แก้มแดงเชียว" น้องเขินผมจนแก้มแดงไปหมด น่ารักสุดๆ"บ้า! ป่าวเขินซะหน่อยค่ะ" ทั้งที่เขินจริงๆก็เถอะ พี่เหมันต์อ่ะ หึยยย"งั้นพี่ขอจีบหนูเลยแล้วกันนะครับ หนูอนุญาตให้พี่จีบได้ไหมครับ" ผมจึงยิ้มอ่อนๆให้เธอ เราสองคนมองตากันอยู่อย่างนั้นนานนับนาที"ได้ไหมครับ" ผมจึงคะยั้นคะยอเอาคำตอบจากเธอ"ก็ได้ค่ะ" หึยยย เขิน ฉันพูดอะไรไม่ออกแล้วเนี่ย ฉันจะมีแฟนแล้วใช่ไหม แถมแฟนฉันยังจะหล่ออย่างกับพระเอกหนังอีกต่างหาก คิก คิก"งั้นพี่ขอโทรศัพท์หนูหน่อยได้ไหมครับ" ผมแบมือขอโทรศัพท์จากเธอเพื่อเอามาเพิ่มช่องทางการติดต่อกันให้หมด"ค่ะ" ฉันจึงยื่นโทรศัพท์ให้พี่เขาทันที ไม่รู้เค้าจะเอาไปทำไร ก่อนที่จะเห็นพี่เค้ากดโทรศัพท์ฉันเข้าแอปนั้นออกแอปหนึ่งจนครบทุกช่องทางการติดต่อแล้ว คงเพิ่มช่องทางการติดต่อของตัวเองสินะ"พี่เพิ่มเบอร์ ไลน์ เฟส ของพี่ให้หนูแล้วนะครับ มีอะไรทักหาพี่ได้เลยนะครับ" ผมจัดกรเพิ่มช่องทางติดต่อให้เธอ ก่อนจะยื่นกลับไปให้น้องเหมือนเดิม"ค่ะ" ฉันจึงกดโทรศัพท์ของตัวเองดู ก่อนที่จะเข้าเฟสเข้าไลน์ดูโปรไฟล์ของพี่เขา รูปโปรไฟล์เขาหล่อมาก หล่อระเบิดระเบ้อ"รูปโปรไฟล์ห
Read more
EP.7
หลังจากที่พี่เค้ามาส่งฉันที่คอนโดก็เกือบจะ 4 โมงเย็นแล้ว วันนี้ฉันรู้สึกมีความสุข​จัง อีกหน่อยฉันก็จะมีแฟนเหมือนคนอื่นๆแล้วใช่ไหม คิก คิก ว่าแล้วก็ไลน์หายัยเพื่อนตัวดีสองคนสักหน่อยดีกว่า ป่านนี้แล้วคงตื่นแล้วแหละLne : สามสาวสุดสวยพลอยแพร : พวกแกตื่นกันรึยัง?น้ำใส : ตื่นแล้วจ้ะ ฉันขอโทษ​ด้วยนะแกที่ไม่ได้ไปเที่ยวห้างเป็นเพื่อนแกวันนี้อ่ะพลอยแพร : จ้ะ ไม่เป็น​ไรหรอก วันนี้มีคนมาเดินเป็นเพื่อนแล้วแหละ คิก คิกชมพู : หืมม เดี๋ยวนี้แกแอบซุกผู้ชายไว้หรอจ้ะ ถึงมีคนไปเดินเป็นเพื่อนอ่ะพลอยแพร : ป่าว ฉันเจอโดยบังเอิญต่างหากน้ำใส : ชักอยากเห็นหน้าหนุ่มยัยพลอยแล้วสิ จะหล่อบาดใจขนาดไหนกันนะ เพื่อนสาวของเราถึงไม่ปฎิเสธเขาได้ 😁พลอยแพร : พอแกสองคนรู้จักน้ำใส : ใครอ่ะ?ชมพู : ใครหรอ?พลอยแพร : ไม่บอก ฮ่า ฮ่า ฮ่า ปล่อยให้พวกแกอยากรู้ต่อไปเถอะ 😝น้ำใส : เดี๋ยวนี้แกหัดมีความลับกับเพื่อนหรอห่ะ!! แกบอกฉันมาเดี๋ยวนี้นะยัยพลอย 😡ชมพู : นั่นดิ เราสามคนไม่เคยมีความลับต่อกันนะ แกจะทำแบบนี้ไม่ได้ ฉันไม่โอเคร 😡พลอยแพร : โอ๋ๆๆ ใจเย็นนะสาว ฉันบอกพวกแกก็ได้ ชิชมพู : .................น้ำใส : ?พลอยแพร :
Read more
EP.8
"ชิ คิดจะเอาเปรียบกันงั้นหรอ รู้จักพลอยแพรคนนี้น้อยไปซะแล้วค่ะพี่เหมันต์​สุดหล่อ" ฉันจึงต้องมานั่งบล็อกข้อความผู้ชายที่เข้ามาจีบฉันให้หมด เพื่อแลกกับการบล็อกผู้หญิงของเค้าเช่นกัน​ ฉันนั่งบล็อกอยู่สักพักก็หมดทุกคนสักที ฉันจึงแคปหน้าจอให้เขาดูว่าฉันทำแล้ว เขาน่ะทำรึยัง เวลาผ่านไปสักพักเขาก็แคปหน้าจอส่งมาให้ฉันดูเหมือนกัน อย่างนี้ค่อยดีขึ้นมาหน่อย หึ!เหมันต์ : เรียบร้อย​แล้วนะครับ สบายใจได้เลยพลอยแพร : ก็ดีค่ะ ถ้าคิดจะจีบหนู พี่ก็ต้องมีหนูแค่คนเดียวนะค่ะ เพราะหนูไม่ชอบคนเจ้าชู้เหมันต์​: ครับ พี่ก็เหมือนกัน​พลอยแพร : แล้วพี่ทำอะไรอยู่หรอค่ะตอนนี้เหมันต์ : ไม่ได้ทำอะไรครับ พี่อาบน้ำเตรียมเข้านอนแล้วพลอยแพร : หืมม พี่เหมันต์เป็นคนนอนเร็วหรอค่ะเนี่ย ไม่น่าเชื่อเหมันต์ : ป่าวหรอกครับ พี่แค่อยากพักผ่อนสักวันน่ะครับ แต่พี่คุยกับหนูได้นะพลอยแพร : คิก คิก ดูพี่จะติดหนูเหลือเกินนะค่ะเหมันต์ : นั่นสิครับ พี่ก็ว่าอย่างนั้นพลอยแพร : น่ารักจังนะค่ะเหมันต์ : ไม่เท่าหนูหรอกครับพลอยแพร : แน่นอนค่ะ ฮ่า ฮ่า ฮ่าเหมันต์ : ครับ งั้นพรุ่งนี้หนูมีงานที่ไหนไหมครับ ถ้าพี่ว่างจะไปหาครับพลอยแพร : อืมม
Read more
EP.9
วันนี้หลังจากถ่ายแบบเสร็จ​ฉันก็เดินทางกลับคอนโดซะก่อนเพื่อพักผ่อน วันนี้ฉันมีงานดีเจตอนกลางคืนอีกหนึ่งงานที่ผับดังในย่านเอกมัยเจ้าเก่าเจ้าเดิม ผับของพี่มาร์คกับพี่เดวิสนั่นแหละ ชื่อผับก็ตามชื่อเจ้าของเลย ผับ M&D ไม่ต้องเดาให้ยากว่าชื่อผับย่อมาจากอะไร ตอนแรกไม่รู้เราก็งงๆเดาไปเรื่อย แต่ตอนนี้กระจ่าง​แจ้ง​เลยไลน์.. ไลน์.. เสียงไลน์โทรศัพท์​ดังมาLine : น้ำใสน้ำใส : ยัยพลอย เดี๋ยววันนี้ฉันกับชมพูจะเข้าไปหาแกนะ เจอกันตอน 2 ทุ่ม ฉันจะไปหาแฟนฉันด้วยน่ะพลอยแพร : จ้ะวันนี้ยัยสองคนนี้มาหามีหวังเมาเละแน่ๆเลย ปกติถ้าฉันทำงานจะไม่ค่อยดื่ม เพราะต้องเซฟตัวเองเป็นหลัก แต่พอมาวันนี้ถ้ายัยสองคนนี้มาหาฉัน ฉันว่าคงไม่รอด เมาเละแน่นอน ว่าแต่พี่เหมันต์​ตอนนี้จะทำอะไรอยู่นะ แล้วคืนนี้เค้าจะไปหาเพื่อนเค้ารึป่าวนะเหมันต์​ตอนนี้ผมกำลังนั่งดูบัญชีของเดือนนี้อยู่ ไม่รู้​ป่านนี้น้องจะเป็นยังไงบ้าง เลิกงานหรือยัง ผมมั่วแต่ทำงานยังไม่มีเวลาไลน์ไปหาน้องเลยไลน์!... ไลน์!... เสียงแจ้งตื่นจากแอปไลน์Line : มาร์คมาร์ค : วันนี้มาที่ผับด้วยนะเว้ย เจอกันตอน 2 ทุ่มมาร์ค : วันนี้น้องพลอยเป็นดีเจตอน 4 ทุ่ม ถ้าไม่มาม
Read more
EP.10
"โอ้ยย!! ทำไมวันนี้เหล้ามันหวานจังว่ะ กูล่ะเลี่ยน" มาร์ค​สุดท้ายก็ทนความหวานของทั้งคู่ไม่ไหว โอดครวญ​ขึ้นมาด้วยความอิจฉา​ตาร้อน"นั่นดิ กูแทบอ้วกแตกเลย ไม่ไหวๆ" เดวิสก็หันมากระตุกยิ้มด้วยความหมั่นไส้​"คิก คิก พวกพี่หนิช่างคิดนะค่ะ ฮ่า ฮ่า ฮ่า" ฉันได้แต่หัวเราะร่าเลย เพื่อนพี่เหมันต์​หนิช่างแซ่วเก่งซะจริงๆ"ช่างมันครับ ไม่ต้องสนใจพวกมันหรอก" ผมทำเป็นหูทวนผม ไม่สนใจพวกมัน ผมล่ะรำคาญ​พวกมันซะจริงๆชอบขัดจังหวะ​อยู่​ได้​"สนหน่อยเถอะค่ะ หนูอิจฉาไม่ไหว" ชมพูทำท่าอิจฉาตาร้อนปริบๆด้วยความน่าสงสารสุดๆ แต่มันไม่ได้ดูน่าสงสารเลยสักนิด แต่มันดูน่ารักมากกว่า"หึหึ!!" ผมล่ะขำกับเพื่อนเธอ มันน่าสงสารตรงไหนว่ะ ตลกมากกว่า"พี่เหมันต์​หัวเราะอะไรค่ะ อย่าบอกนะว่าตลกเพื่อนหนู ชมพูออกจะน่ารัก" ฉันจึงบอกเขาไปยิ้มๆชมพูน่ารักจริงๆนะ"ครับ น่ารักก็น่ารัก แต่หนูน่ารักกว่าครับ" หยอดสักหน่อยเป็นไง หึหึ"อ้วกกก แหวะ!!" มาร์คทำท่าจะอ้วกขึ้นมาหลังจากได้ยินประโยคจีบสาวของเพื่อน มันช่างคิดเนาะ แม่งเอ้ย! หวานกันจนเลี่ยนไปหมด ก่อนหน้านี้ล่ะทำเป็นนิ่งขรึม แต่ตอนนี้หนิปากจีบสาวไม่หยุดเลยนะมึง น่าหมั่นไส้​ซะจริงๆ หาเข็มม
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status