ของหวงมาเฟีย (พลอยแพร&เหมันต์)​

ของหวงมาเฟีย (พลอยแพร&เหมันต์)​

last updateLast Updated : 2026-04-08
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
43Chapters
542views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

พลอยแพร หญิงสาววัย 23 ปี เป็นเด็กกำพร้าตั้งแต่เด็ก มีเพื่อนสนิทเพียง 2 คน คือ น้ำใสกับชมพู เธอเป็นสาวสวยที่มีความสามารถสูง เรียนเก่ง สวย เซ็กซี่ ขี้อ้อน เป็นที่หมายตาของชายหลายคน แถมเป็นดีเจสุดแซ่บที่ผับดังในย่านเอกมัย เพราะความสวย ความแซ่บของเธอจึงทำให้ลูกค้าติดตรึม แถมตอนนี้เจ้าตัวพึ่งเรียนจบมาหมาดๆแต่ก็ยังไม่คิดจะหางานทำเป็นหลักแหล่งเพราะเธอก็มีงานดีเจที่ได้เงินดีอยู่แล้ว แถมยังมีงานถ่ายแบบกับพริตตี้ที่เป็นงานรองอีกสองงานด้วย เหมันต์ ชายวัย 30 ปี เป็นมาเฟียชาวอังกฤษที่มาตั้งถิ่นฐานอยู่ที่ประเทศไทย ที่เมืองไทยเขามีชื่อเรียกว่า เหมันต์ แต่ถ้าเขาอยู่ที่อังกฤษทุกคนจะเรียกเขาว่า วินเทอร์ ก็ความหมายเดียวกันแต่ก็แล้วแต่คนจะเรียก เขามาทำธุรกิจบ่อนคาสิโนกับค้าอาวุธสงครามที่ประเทศไทยเพื่อขยายกิจการให้มันควบคุมไปทั่วโลก ครอบครัวของเขามีธุรกิจอยู่ที่อังกฤษหลายอย่าง แต่เขามีความคิดที่อยากจะริเริ่มทำธุรกิจที่ประเทศไทยบ้าง เขามีเพื่อนสนิทอยู่ที่ประเทศไทย 2 คน คือ เดวิส กับ มาร์ค ทั้งคู่เป็นเพื่อนเขาสมัยเรียน พวกมันมาทำธุรกิจผับที่ประเทศไทยหลายแห่ง

View More

Chapter 1

EP.1

En cuanto regresé a nuestra habitación, saqué el teléfono y llamé a mi abogado.

—Necesito que prepares los papeles de divorcio. Ahora mismo.

Al otro lado de la línea se hizo un silencio de sorpresa.

—¿Papeles de divorcio? ¿Don Vitale sabe que estás haciendo esto?

—Lo sabe —respondí. La mentira me raspó la garganta, pero aun así conseguí decirla.

—Por favor, solo envíame los papeles.

Media hora después, estaba de pie junto a la pequeña mesa auxiliar, con la impresora todavía caliente.

Firmé los papeles del divorcio y luego escondí todo el montón debajo de unas facturas de servicios públicos.

Apenas había logrado recomponer mi expresión cuando Alessio entró. En cuanto sus ojos se posaron en mí, la sorpresa cruzó por un instante sus facciones marcadas.

—Ivy. Pensé que no volverías de tu viaje de negocios hasta el viernes.

Forcé una sonrisa.

—Terminé todo antes de lo previsto. Quería sorprenderte.

Cruzó la habitación con tres largas zancadas y sostuvo mi rostro entre las manos.

El calor de sus palmas solía ser una de mis cosas favoritas en el mundo.

Ahora me daba escalofríos.

—Por fin volviste. Te extrañé mucho —murmuró mientras su pulgar acariciaba mi pómulo.

Sus palabras afectuosas me hicieron preguntarme si la conversación que había escuchado no había sido más que producto de mi imaginación.

Antes de que pudiera derrumbarme, tomé el montón de papeles de la mesa auxiliar y se los tendí.

—Ya que estás aquí, ¿podrías firmar estos papeles? Solo son unas facturas de la casa. Quiero quitármelas de encima.

—Claro.

Tomó los papeles sin la menor sospecha, sacó un bolígrafo del bolsillo de su chaqueta y comenzó a firmar en las líneas señaladas.

Una tras otra, fue dejando su firma, elegante y autoritaria, sin sospechar absolutamente nada.

Observé cómo el bolígrafo se deslizaba sobre los papeles del divorcio escondidos cerca del final.

Ni siquiera miró los encabezados.

Confiaba tanto en mí.

O quizá simplemente nunca imaginó que yo fuera capaz de hacer algo así.

Terminó de firmar y me devolvió los papeles con una leve sonrisa.

—Listo. ¿Algo más o por fin puedo darle un beso de bienvenida a mi esposa?

Antes de que pudiera responder, me atrajo contra su pecho.

Sus labios descendieron hacia los míos y entré en pánico.

Giré el rostro en el último momento, por lo que su beso terminó torpemente en la comisura de mi boca.

Alessio se apartó. La confusión oscureció su mirada.

—¿Qué pasa?

Bajé la cabeza y dejé que mi cabello ocultara mi expresión.

—Nada. Solo estoy… agotada por el viaje. Viajar siempre me deja sin fuerzas.

Su ceño se relajó de inmediato y su expresión se llenó de preocupación.

—Entonces, ¿por qué no me lo dijiste? Siéntate.

Me llevó hasta el sofá.

Sus pulgares comenzaron a trazar círculos lentos en la base de mi cuello y luego subieron hasta mis sienes para masajearlas.

Me habló con dulzura:

—Te exiges demasiado, cariño. Te lo he dicho cien veces: si ese trabajo te hace miserable, déjalo. Yo cuidaré de ti.

Antes, palabras como esas me habrían derretido de gratitud.

Me habría dado la vuelta para besarlo.

Pero ahora, cada sílaba me oprimía el pecho.

Solo asentí y murmuré:

—Tal vez tengas razón. Lo pensaré.

Besó la parte superior de mi cabeza.

—Buena chica. Ahora voy a darme una ducha rápida. No te muevas, vuelvo enseguida.

En cuanto la puerta del baño se cerró y empezó a correr el agua, dejé caer la máscara.

Me hundí contra los cojines, con los ojos ardiendo, pero sin derramar una sola lágrima.

Un zumbido agudo rompió el silencio de la habitación. Su teléfono, que descansaba sobre la mesa de noche, se iluminó con una llamada entrante.

Me acerqué pensando en llevárselo por si era algo urgente.

Entonces vi el nombre brillando en la pantalla: Hazel.

Sentí que el estómago se me hundía.

El teléfono vibró dos veces más antes de quedar en silencio. Me quedé inmóvil, con el aparato pesándome en la mano.

Justo cuando estaba a punto de devolverlo a su sitio, apareció la vista previa de un nuevo mensaje en la pantalla bloqueada.

"No puedo esperar a que veas esto."

Mis dedos se movieron antes de que mi mente pudiera detenerlos. Introduje la fecha de mi cumpleaños.

El teléfono se desbloqueó al instante.

Abrí la conversación con Hazel.

El mensaje más reciente contenía una sola imagen.

Una ecografía.

La abrí.

Allí, en aquella imagen granulada en blanco y negro, se veía la pequeña silueta encogida de un bebé. Incluso podía distinguir la curva de su cabeza.

Ese era el hijo de mi hermana.

Y mi esposo era el padre.

Me llevé el puño a la boca para evitar que se me escapara cualquier sonido.

Durante dieciocho meses, Alessio y yo intentamos tener un hijo, pero no lo conseguimos.

Sus familiares empezaron a insistir cada vez más en la necesidad de un heredero.

Sin embargo, Alessio siempre se interponía entre ellos y yo como un escudo.

—Tenemos tiempo —decía mientras me besaba la frente—. No necesito un bebé. Solo te necesito a ti. Tendremos nuestro propio pequeño mundo, solo nosotros dos.

Pero Hazel le había dado lo que yo no había podido darle.

Mi propia hermana, la misma a la que nuestros padres siempre favorecieron mientras yo pasaba desapercibida.

Siempre había conseguido todo lo que yo quería.

Y ahora también tenía esto.

El dolor fue profundo y contundente, como si me clavaran un cuchillo en el corazón y lo retorcieran.

Cerré la imagen y bloqueé el teléfono.

Luego me acomodé en la cama, apoyada contra las almohadas, revisando distraídamente mi propio teléfono como si nada hubiera ocurrido.

Alessio salió del baño unos minutos después, con una toalla ceñida a la cintura y gotas de agua todavía brillando sobre los músculos definidos de su pecho.

Miró su teléfono y lo vi.

La breve tensión que apareció en su mandíbula.

La forma en que me lanzó una mirada antes de apartarla.

Levanté la mirada con una naturalidad ensayada.

—¿Todo bien?

Dejó el teléfono boca abajo sobre la mesa de noche.

—Solo negocios. Una banda del sur está intentando hacerse con uno de nuestros almacenes. Me ocuparé de eso mañana.

Sentí que el corazón se me hundía.

Volvía a mentirme.

Se metió en la cama a mi lado y rodeó mi cuerpo con el suyo.

Me obligué a relajarme y a seguir interpretando el papel de la esposa que no sabía nada durante unos días más.

A la mañana siguiente, Alessio mencionó la reunión de mi familia mientras se anudaba la corbata frente al espejo.

—Pasado mañana, en la residencia de tus padres. No tienes que ir, Ivy. Sé cuánto detestas esas reuniones.

Lo miré.

—¿Por qué dices eso?

Se encontró con mi mirada a través del espejo.

—Porque tus padres apenas te miran cuando Hazel está en la misma habitación. Odio verte pasar por eso.

Cada palabra era cierta y, antes, habría estado profundamente agradecida por su forma de protegerme.

Ahora entendía la verdadera razón.

No quería que fuera porque Hazel estaría allí, con el vientre apenas empezando a notarse bajo su vestido de diseñador.

Contuve la amargura.

—Voy a ir. Es una reunión familiar. Todos estarán allí. Sería extraño que yo no apareciera.

Algo cruzó por sus ojos.

Culpa, quizá, o inquietud.

Pero lo ocultó enseguida.

—Está bien. Si eso es lo que quieres.

Iría a aquella reunión y miraría a mis padres, que siempre habían colmado de cariño a Hazel mientras yo permanecía en un rincón.

Vería a mi hermana, que me había arrebatado todo.

Y después me marcharía para siempre.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
43 Chapters
EP.1
สวัสดีค่ะ ฉันชื่อ พลอยแพร อายุ 23 ปี เป็นเด็กกำพร้าตั้งแต่อายุ 7 ขวบ ฉันอยู่ที่สถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าตั้งแต่ตอนนั้น เนื่องจากพ่อแม่ฉันประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์แล้วเสียชีวิตในที่เกิดเหตุทันที ทำให้ฉันไม่มีพ่อแม่เลี้ยงดูตั้งแต่ตอนนั้น แถมไม่มีญาติพี่น้องเลยสักคน ฉันอาศัยอยู่ที่บ้านเด็กกำพร้าเป็นเวลาถึง 11 ปี ฉันจึงตัดสินใจออกจากที่นั่นในช่วงอายุ 18 ปีบริบูรณ์ ฉันออกจากที่นั่นได้ฉันก็ออกเดินสายหางานทำทันทีจนได้งานเป็นดีเจที่ผับชื่อดังแห่งหนึ่งในย่านเอกมัย ฉันทำงานส่งเสียตัวเองเรียนจนจบปริญญาตรีการที่ฉันต้องออกมาใช้ชีวิตอยู่คนเดียวมันเป็นอะไรที่ทำให้ฉันรู้สึกท้อมาก แต่ก็ต้องเข้มแข็งเพื่อตัวฉันเอง เวลาว่างฉันก็จะไปเรียนศิลปะการต่อสู้เพื่อเอาไว้ใช้ป้องกันตัวเอง ไม่ว่าจะเป็นเทควันโดสายดำหรือจะมวยไทยฉันก็ไปเรียนมาหมดแล้ว ฉันตัวคนเดียวมีอะไรเกิดขึ้นกับฉันก็ไม่มีใครรู้ใครเห็นไม่มีใครช่วยฉันได้หรอก นอกจากพึ่งตัวเอง ฉันได้มีโอกาสสอบชิงทุนมหาลัยเอกชนแห่งหนึ่งจนได้ทุนการศึกษามา ฉันตั้งใจเรียนจนจบการศึกษาด้วยเกียรตินิยมอันดับ 1ในช่วงที่ฉันเรียนฉันก็ไม่ได้ทำงานดีเจอย่างเดียว แต่ด้วยหน้าตาที่สวยและน
Read more
EP.2
"มองพี่เค้าตาไม่กระพริบขนาดนี้ หล่อออร่าจับขนาดนั้น สนใจไหมจ้ะสาว ฉันช่วยได้นะ" น้ำใสเห็นเหตุการณ์ตรงหน้าทั้งหมด เธอจึงเข้าใจสถานการณ์ทันที พี่เหมันต์กับยัยพลอยคงปิ๊งรักกันตรงนี้แล้วล่ะฉันว่า แต่ทั้งคู่ก็เหมาะกันดีนะ ทั้งสวยทั้งหล่อ เคมีเข้ากันสุดๆ"แกเงียบไปเลย ฉันยิ่งเขินๆอยู่" ฉันแก้มแดงระเรื่อเนื่องจากความเขินอาย เราสองคนมีโอกาสสบตากันอยู่หลายครั้ง ฉันก็ยิ่งเขินเข้าไปใหญ่ ดีเท่าไหร่แล้วที่ฉันไม่เขินจนบิดตัวเป็นเกลียว ไม่งั้นอายเค้าตายเลย"ไม่ปฎิเสธแบบนี้ แกชอบพี่เขาจริงๆช่ายมะ" น้ำใสยิ้มๆที่จับผิดเพื่อนได้ มันคงถูกใจพี่เหมันต์จริงๆสินะ หล่อออร่าจับขนาดนั้น สาวที่ไหนจะไม่หลง ขนาดฉันยังหลงเลยถ้าไม่มีแฟนซะก่อนอ่ะ"ยัยพลอยไม่ชอบสิแปลก ขนาดฉันยังชอบเลย แต่ไม่ต้องห่วงนะจ้ะสาว ชมพูคนนี้ไม่แย่งของเพื่อนอยู่แล้วจ้ะ จบปิ้ง" ยัยชมพูขยิบตาให้ฉันอย่างกวนๆแต่ก็ดีจะได้ไม่มีคู่แข่ง คิก คิก"ย่ะ พวกแกอ่ะ" ฉันจึงยิ้มให้มันอย่างเขินๆ"สาวๆดื่มอะไรกันดีครับ มาคลับทั้งทีเดี๋ยวพี่เลี้ยงเอง" มาร์คเอ่ยถามแฟนกับเพื่อนของเธอที่มัวแต่นั่งคุยกันกระซิบกระซาบ"พวกเราเอาอะไรก็ได้ค่ะ พวกหนูได้หมด" น้ำใสจึงชิงตอบ
Read more
EP.3
เช้าวันต่อมา"อื้อออ ปวดหัวจัง" ฉันที่รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาด้วยอาการปวดหัวอย่างแรง เห้ง​แน่ๆเลยฉัน เห้อ!! ไม่น่าดื่มเยอะเลยเรา"เอ้ะ! แล้วฉันอยู่ที่ไหนกันล่ะเนี่ย" ฉันพยายามกวาดสายตามองไปรอบๆห้อง ก็ได้แต่ตะลึงจนตาค้างเพราะไม่รู้ตัวเองมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง แล้วก็ไม่รู้ด้วยว่าที่ไหน ฉันจำได้แค่ว่าเมาอยู่ที่คลับก็แค่นั้นเอง แง้!!แกร้ก.... เสียงเปิดประตูเข้ามาของชายคนหนึ่งที่ฉันพึ่งรู้จักเขาเมื่อวาน ก็คือ พี่เหมันต์​ นั่นเอง"ตื่นแล้วหรอครับ หลับสบายดีไหม" ผมเห็นน้องนั่งมองผมตาแป๋วอยู่ที่เตียง จึงเดินเข้าไปหาเธอใกล้ๆทันที"ที่นี่ที่ไหนหรอค่ะ หนูมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง แล้วใครเป็นคนเปลี่ยนเสื้อผ้าให้หนูค่ะ พี่ทำไรหนูหรือป่าวค่ะ" ฉันมองเขาตาค้าง ก่อนจะมองสำรวจตัวเองที่ไม่ได้ใส่ชุดเมื่อคื่นแล้ว แต่เป็นเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีดำกับกางเกงบ็อกเซอร์​แทน ฉันจึงหันไปถามพี่เขารัวๆเพราะฉันต้องการคำตอบ"หนูใจเย็นๆก่อนนะ พี่ไม่ได้ทำไรหนูเลย ส่วนเสื้อผ้าพี่ให้แม่บ้านมาเปลี่ยน แล้วที่หนูมาอยู่ที่นี่เพราะหนูเมายังไงล่ะ หนูเมาจนหลับสนิทไปเลย พี่ก็ไม่รู้ว่าหนูพักอยู่ที่ไหนเพราะเราพึ่งรู้จักกัน เลยได้แต่พาหนูมาที่คอนโ
Read more
EP.4
สามวันผ่านไปหลังจากวันนั้นที่ไปส่งเธอที่หน้าคอนโด เขากับเธอก็ยังไม่ได้เจอกันอีกเลย เนื่องจากเขาติดงานจนล้นมือไปหมด อาวุธก็ยังไม่ได้ส่งออก คาสิโน่ก็วุ่นวาย จนเขาปีกตัวไปไหนไม่ได้เลยก๊อก!! ก๊อก!! ก๊อก!!"เข้ามา""นายครับ นี่ประวัติของคุณพลอยครับที่นายให้ผมไปสืบมา" เจมส์ยื่นเอกสารที่เค้าปริ้นแล้วใส่เล่มรายงานมาให้เจ้านายดู ก่อนที่จะวางไว้บนโต๊ะทำงานที่อยู่ไม่ไกลจากเจ้านาย"อืม" เขาเพียงชายตามองครู่หนึ่ง ก็หันกลับไปเคลียร์งานบนโต๊ะอย่างเดิม เนื่องจากงานบนโต๊ะมันเยอะเกินกว่าที่จะมีเวลามาอ่านดู"นายครับ​ วันนี้มีนัดส่งของแถวดอนเมืองนะครับ" เจมส์​หยิบตารางงานของเจ้านายขึ้นมาดู พร้อมบอกรายละเอียด​ของงานวันนี้"อืม นัดลูกค้ากี่โมง แล้วไอ้มาร์ชไปคุมงานหรือยัง""นัดลูกค้า 5 ทุ่มของวันนี้ครับ ไอ้มาร์ช​กำลังคุมงานคุมของอยู่ครับตอนนี้""อืม มีอะไรอีกไหม""ไม่มีแล้วครับนาย ผมขอตัวก่อนนะครับ""อืม" เจมส์​จึงก้มหัวลงคำนับเจ้านาย ก่อนจะเดินออกจากห้องไป ผมจึงตั้งหน้าตั้งตาเคลียร์​งานบนโต๊ะให้เสร็จภายในวันนี้ ผมนั่งเคลียร์​งานจนตอนนี้งานบนโต๊ะเสร็จหมดแล้ว กว่าจะเสร็จงานได้ก็เกือบ 6 โมงเย็น วันนี้เขามีส
Read more
EP.5
เช้าวันต่อมาพลอยแพร"อื้ออ สดชื่นจัง วันนี้ไปช้อปปิ้งซะหน่อยดีกว่า ชวนยัยน้ำใสกับชมพูสักหน่อย ไม่ได้ไปช้อปปิ้งตั้งหลายวันแล้วมัวแต่ทำงาน วันนี้วันหยุดขอสักหน่อยเถอะ" เช้านี้พลอยแพรตื่นแต่เช้ามาด้วยความอารมณ์ดี​ เพราะเป็นวันหยุดที่เธอจะได้พักผ่อนอย่างช่ำปอดไปเลยตืด.....ตืด.....เสียงโทรไลน์กลุ่มของสามสาวสุดสวยที่มีเพื่อนสนิทของเธอสองคนอยู่ในนั้นน้ำใส : อื้ออ ใครมันโทรมาแต่เช้าเนี่ย คนจะนอน!!ชมพู : นั่นดิ ฉันก็ง่วงนอน ยังนอนไม่อิ่มเลย อื้อออพลอยแพร : พวกแกยังไม่ตื่นอีกหรอ วันนี้ไปช้อปปิ้งกัน วันหยุดฉันทั้งทีน้ำใส : วันนี้ฉันขอบายนะแก ฉันพึ่งได้นอนเอง ไม่ไหวจริงๆ ขอโทษนะแก ตู้ดชมพู : ฉันก็ไม่ไหว แกไปคนเดียวล่ะกัน ฉันขอนอนก่อน ฉันง่วง บายจ้ะ ตู้ด"อ้าวเห้ย! ทำไมพวกแกทำกับฉันแบบนี้อ่ะ ฉันไปคนเดียวก็ได้ย่ะ ชิ" ฉันจึงลุกออกจากที่นอนไปอาบน้ำแต่งตัว พร้อมใส่ชุดเดรสสายเดี่ยวสีดำตัวโปรดของฉันทันที คนสวยอย่างฉันไปคนเดียวก็ได้จ้ะเหมันต์วันนี้ผมตื่นนอนแต่เช้าเลยไม่รู้จะไปไหน ไปหาอะไรกินที่ห้างดีกว่า อยู่คอนโดก็ไม่มีอะไรจะกิน มีแต่อะไรซ้ำๆ จะให้ลูกน้องไปซื้อก็ไม่ถูกใจ ผมจึงลุกออกจากที่นอนไปอ
Read more
EP.6
"น้องพลอยเงียบทำไมล่ะครับ เขินพี่หรอ แก้มแดงเชียว" น้องเขินผมจนแก้มแดงไปหมด น่ารักสุดๆ"บ้า! ป่าวเขินซะหน่อยค่ะ" ทั้งที่เขินจริงๆก็เถอะ พี่เหมันต์อ่ะ หึยยย"งั้นพี่ขอจีบหนูเลยแล้วกันนะครับ หนูอนุญาตให้พี่จีบได้ไหมครับ" ผมจึงยิ้มอ่อนๆให้เธอ เราสองคนมองตากันอยู่อย่างนั้นนานนับนาที"ได้ไหมครับ" ผมจึงคะยั้นคะยอเอาคำตอบจากเธอ"ก็ได้ค่ะ" หึยยย เขิน ฉันพูดอะไรไม่ออกแล้วเนี่ย ฉันจะมีแฟนแล้วใช่ไหม แถมแฟนฉันยังจะหล่ออย่างกับพระเอกหนังอีกต่างหาก คิก คิก"งั้นพี่ขอโทรศัพท์หนูหน่อยได้ไหมครับ" ผมแบมือขอโทรศัพท์จากเธอเพื่อเอามาเพิ่มช่องทางการติดต่อกันให้หมด"ค่ะ" ฉันจึงยื่นโทรศัพท์ให้พี่เขาทันที ไม่รู้เค้าจะเอาไปทำไร ก่อนที่จะเห็นพี่เค้ากดโทรศัพท์ฉันเข้าแอปนั้นออกแอปหนึ่งจนครบทุกช่องทางการติดต่อแล้ว คงเพิ่มช่องทางการติดต่อของตัวเองสินะ"พี่เพิ่มเบอร์ ไลน์ เฟส ของพี่ให้หนูแล้วนะครับ มีอะไรทักหาพี่ได้เลยนะครับ" ผมจัดกรเพิ่มช่องทางติดต่อให้เธอ ก่อนจะยื่นกลับไปให้น้องเหมือนเดิม"ค่ะ" ฉันจึงกดโทรศัพท์ของตัวเองดู ก่อนที่จะเข้าเฟสเข้าไลน์ดูโปรไฟล์ของพี่เขา รูปโปรไฟล์เขาหล่อมาก หล่อระเบิดระเบ้อ"รูปโปรไฟล์ห
Read more
EP.7
หลังจากที่พี่เค้ามาส่งฉันที่คอนโดก็เกือบจะ 4 โมงเย็นแล้ว วันนี้ฉันรู้สึกมีความสุข​จัง อีกหน่อยฉันก็จะมีแฟนเหมือนคนอื่นๆแล้วใช่ไหม คิก คิก ว่าแล้วก็ไลน์หายัยเพื่อนตัวดีสองคนสักหน่อยดีกว่า ป่านนี้แล้วคงตื่นแล้วแหละLne : สามสาวสุดสวยพลอยแพร : พวกแกตื่นกันรึยัง?น้ำใส : ตื่นแล้วจ้ะ ฉันขอโทษ​ด้วยนะแกที่ไม่ได้ไปเที่ยวห้างเป็นเพื่อนแกวันนี้อ่ะพลอยแพร : จ้ะ ไม่เป็น​ไรหรอก วันนี้มีคนมาเดินเป็นเพื่อนแล้วแหละ คิก คิกชมพู : หืมม เดี๋ยวนี้แกแอบซุกผู้ชายไว้หรอจ้ะ ถึงมีคนไปเดินเป็นเพื่อนอ่ะพลอยแพร : ป่าว ฉันเจอโดยบังเอิญต่างหากน้ำใส : ชักอยากเห็นหน้าหนุ่มยัยพลอยแล้วสิ จะหล่อบาดใจขนาดไหนกันนะ เพื่อนสาวของเราถึงไม่ปฎิเสธเขาได้ 😁พลอยแพร : พอแกสองคนรู้จักน้ำใส : ใครอ่ะ?ชมพู : ใครหรอ?พลอยแพร : ไม่บอก ฮ่า ฮ่า ฮ่า ปล่อยให้พวกแกอยากรู้ต่อไปเถอะ 😝น้ำใส : เดี๋ยวนี้แกหัดมีความลับกับเพื่อนหรอห่ะ!! แกบอกฉันมาเดี๋ยวนี้นะยัยพลอย 😡ชมพู : นั่นดิ เราสามคนไม่เคยมีความลับต่อกันนะ แกจะทำแบบนี้ไม่ได้ ฉันไม่โอเคร 😡พลอยแพร : โอ๋ๆๆ ใจเย็นนะสาว ฉันบอกพวกแกก็ได้ ชิชมพู : .................น้ำใส : ?พลอยแพร :
Read more
EP.8
"ชิ คิดจะเอาเปรียบกันงั้นหรอ รู้จักพลอยแพรคนนี้น้อยไปซะแล้วค่ะพี่เหมันต์​สุดหล่อ" ฉันจึงต้องมานั่งบล็อกข้อความผู้ชายที่เข้ามาจีบฉันให้หมด เพื่อแลกกับการบล็อกผู้หญิงของเค้าเช่นกัน​ ฉันนั่งบล็อกอยู่สักพักก็หมดทุกคนสักที ฉันจึงแคปหน้าจอให้เขาดูว่าฉันทำแล้ว เขาน่ะทำรึยัง เวลาผ่านไปสักพักเขาก็แคปหน้าจอส่งมาให้ฉันดูเหมือนกัน อย่างนี้ค่อยดีขึ้นมาหน่อย หึ!เหมันต์ : เรียบร้อย​แล้วนะครับ สบายใจได้เลยพลอยแพร : ก็ดีค่ะ ถ้าคิดจะจีบหนู พี่ก็ต้องมีหนูแค่คนเดียวนะค่ะ เพราะหนูไม่ชอบคนเจ้าชู้เหมันต์​: ครับ พี่ก็เหมือนกัน​พลอยแพร : แล้วพี่ทำอะไรอยู่หรอค่ะตอนนี้เหมันต์ : ไม่ได้ทำอะไรครับ พี่อาบน้ำเตรียมเข้านอนแล้วพลอยแพร : หืมม พี่เหมันต์เป็นคนนอนเร็วหรอค่ะเนี่ย ไม่น่าเชื่อเหมันต์ : ป่าวหรอกครับ พี่แค่อยากพักผ่อนสักวันน่ะครับ แต่พี่คุยกับหนูได้นะพลอยแพร : คิก คิก ดูพี่จะติดหนูเหลือเกินนะค่ะเหมันต์ : นั่นสิครับ พี่ก็ว่าอย่างนั้นพลอยแพร : น่ารักจังนะค่ะเหมันต์ : ไม่เท่าหนูหรอกครับพลอยแพร : แน่นอนค่ะ ฮ่า ฮ่า ฮ่าเหมันต์ : ครับ งั้นพรุ่งนี้หนูมีงานที่ไหนไหมครับ ถ้าพี่ว่างจะไปหาครับพลอยแพร : อืมม
Read more
EP.9
วันนี้หลังจากถ่ายแบบเสร็จ​ฉันก็เดินทางกลับคอนโดซะก่อนเพื่อพักผ่อน วันนี้ฉันมีงานดีเจตอนกลางคืนอีกหนึ่งงานที่ผับดังในย่านเอกมัยเจ้าเก่าเจ้าเดิม ผับของพี่มาร์คกับพี่เดวิสนั่นแหละ ชื่อผับก็ตามชื่อเจ้าของเลย ผับ M&D ไม่ต้องเดาให้ยากว่าชื่อผับย่อมาจากอะไร ตอนแรกไม่รู้เราก็งงๆเดาไปเรื่อย แต่ตอนนี้กระจ่าง​แจ้ง​เลยไลน์.. ไลน์.. เสียงไลน์โทรศัพท์​ดังมาLine : น้ำใสน้ำใส : ยัยพลอย เดี๋ยววันนี้ฉันกับชมพูจะเข้าไปหาแกนะ เจอกันตอน 2 ทุ่ม ฉันจะไปหาแฟนฉันด้วยน่ะพลอยแพร : จ้ะวันนี้ยัยสองคนนี้มาหามีหวังเมาเละแน่ๆเลย ปกติถ้าฉันทำงานจะไม่ค่อยดื่ม เพราะต้องเซฟตัวเองเป็นหลัก แต่พอมาวันนี้ถ้ายัยสองคนนี้มาหาฉัน ฉันว่าคงไม่รอด เมาเละแน่นอน ว่าแต่พี่เหมันต์​ตอนนี้จะทำอะไรอยู่นะ แล้วคืนนี้เค้าจะไปหาเพื่อนเค้ารึป่าวนะเหมันต์​ตอนนี้ผมกำลังนั่งดูบัญชีของเดือนนี้อยู่ ไม่รู้​ป่านนี้น้องจะเป็นยังไงบ้าง เลิกงานหรือยัง ผมมั่วแต่ทำงานยังไม่มีเวลาไลน์ไปหาน้องเลยไลน์!... ไลน์!... เสียงแจ้งตื่นจากแอปไลน์Line : มาร์คมาร์ค : วันนี้มาที่ผับด้วยนะเว้ย เจอกันตอน 2 ทุ่มมาร์ค : วันนี้น้องพลอยเป็นดีเจตอน 4 ทุ่ม ถ้าไม่มาม
Read more
EP.10
"โอ้ยย!! ทำไมวันนี้เหล้ามันหวานจังว่ะ กูล่ะเลี่ยน" มาร์ค​สุดท้ายก็ทนความหวานของทั้งคู่ไม่ไหว โอดครวญ​ขึ้นมาด้วยความอิจฉา​ตาร้อน"นั่นดิ กูแทบอ้วกแตกเลย ไม่ไหวๆ" เดวิสก็หันมากระตุกยิ้มด้วยความหมั่นไส้​"คิก คิก พวกพี่หนิช่างคิดนะค่ะ ฮ่า ฮ่า ฮ่า" ฉันได้แต่หัวเราะร่าเลย เพื่อนพี่เหมันต์​หนิช่างแซ่วเก่งซะจริงๆ"ช่างมันครับ ไม่ต้องสนใจพวกมันหรอก" ผมทำเป็นหูทวนผม ไม่สนใจพวกมัน ผมล่ะรำคาญ​พวกมันซะจริงๆชอบขัดจังหวะ​อยู่​ได้​"สนหน่อยเถอะค่ะ หนูอิจฉาไม่ไหว" ชมพูทำท่าอิจฉาตาร้อนปริบๆด้วยความน่าสงสารสุดๆ แต่มันไม่ได้ดูน่าสงสารเลยสักนิด แต่มันดูน่ารักมากกว่า"หึหึ!!" ผมล่ะขำกับเพื่อนเธอ มันน่าสงสารตรงไหนว่ะ ตลกมากกว่า"พี่เหมันต์​หัวเราะอะไรค่ะ อย่าบอกนะว่าตลกเพื่อนหนู ชมพูออกจะน่ารัก" ฉันจึงบอกเขาไปยิ้มๆชมพูน่ารักจริงๆนะ"ครับ น่ารักก็น่ารัก แต่หนูน่ารักกว่าครับ" หยอดสักหน่อยเป็นไง หึหึ"อ้วกกก แหวะ!!" มาร์คทำท่าจะอ้วกขึ้นมาหลังจากได้ยินประโยคจีบสาวของเพื่อน มันช่างคิดเนาะ แม่งเอ้ย! หวานกันจนเลี่ยนไปหมด ก่อนหน้านี้ล่ะทำเป็นนิ่งขรึม แต่ตอนนี้หนิปากจีบสาวไม่หยุดเลยนะมึง น่าหมั่นไส้​ซะจริงๆ หาเข็มม
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status