Masuk“อา...” เจษฎาเชิดหน้ากัดปาก เก็บเสียงครางไว้ไม่ไหว รุนแรงเหลือเกินแม่คุณ รู้ทั้งรู้ว่าครั้งแรกของเขาเธอก็ยังกดจนจมด้ามในคราเดียว
“อื้อ... ใหญ่ดีจัง” เธอพูดคราง เธอนิ่งค้างไว้เพราะเขาเติมเต็มเธอจนแน่นไปหมด เมื่อปรับตัวได้ก็ออกแรงขยับโยกบนเรือนกายชายอย่างเร่าร้อน ความคับแน่นของเธอทำเขาแทบบ้า เจียนขาดใจตาย เกือบแตกพร่าตั้งแต่เธอเสียบแล้ว
‘ไอ้เจ ไอ้กาก ห้ามแตกไวเชียวนะ มึงจะกระจอกไปกว่านี้ไม่ได้!’ เจษฎากัดฟันเตือนตัวเองแล้วจับเอวคอดไว้แน่น เขาสวนกระแทกตามแรงอารมณ์ลุกโชนที่เธอช่วยส่งให้ รวีผวาเฮือกเด็กหนุ่มโต้กลับรุนแรง หนักหน่วง และถึงใจดี
รวียกยิ้มอย่างพอใจ สองมือจิกไหล่กว้างแล้วขยับโยกต่อ เจษฎายกตัวเธอลอยหวือทั้งที่สองร่างยังเชื่อมต่อกัน เขาอุ้มกระเตงเธอแนบแน่นแล้วพาไปยังซิงก์ล้างหน้า ทุกจังหวะที่ก้าวทำเอาหญิงสาวร้องลั่น เอ็นกายและโพรงเนื้อครูดกันจนเสียวซ่าน
จังหวะนี้เจษฎาไม่สนใจอะไรทั้งนั้น เขาขยับโยกสะโพกสอบตามอารมณ์กระสันที่พลุ่งพล่าน จนประธานสาวหวีดร้องอย่างกดไม่ไหว เธอยกมือดันหน้าท้องแกร่งที่กำลังเกร็งจนเส้นเลือดปูดให้ห่างออกเพราะเขาทั้งยาวและใหญ่ กระแทกจนสุดลำจนทำเธอจุก
“อ๊า... ช้าหน่อย ฮือ ไม่ไหว” เสียงหวานหอบสั่น ตัวเธอโยกคลอนแรงมากจนไม่สามารถปรับให้เสียงเป็นปกติได้
“ไม่ได้...” เจษฎาเสียงแหบพร่า เครื่องร้อนแล้วจะให้เบายังไงไหว กามารมณ์ที่เคยสงบนิ่งวันนี้กลับโดนเธอปลุกจนลุกฮือ ความยับยั้งชั่งใจที่เคยมีแตกกระจายเป็นเสี่ยง ๆ ไม่รู้วิธีว่าจะหยุดไฟรักที่กำลังลุกโชนพวกนี้เช่นไร เจษฎาถือวิสาสะฉกจูบริมฝีปากอิ่มที่เผยออ้าหอบหายใจอย่างอดไม่ไหว สีมันแดงดั่งเชอร์รี อวบอิ่มแวววาวน่ากลืนกินเหลือเกิน เขาควบคุมตัวเองไม่ได้ อดใจไม่ไหว
นั่นทำเอาประธานสาวเบิกตากว้าง เธอไม่ชอบให้ใครจูบ กฎของเธอคือห้ามทำรอย ห้ามสด และห้ามจูบปากแลกน้ำลาย ไม่ว่าสารคัดหลั่งใด ๆ เธอไม่ไว้ใจทั้งนั้น แต่ห้ามไม่ทันเสียแล้ว เพราะรสรักของเด็กหนุ่มช่างเร่าร้อนถึงใจ รวีจึงทำใจมองผ่าน
“อืม...” สองเสียงครางครืน ลิ้นร้อนเกี่ยวกระหวัดดูดึงกันอย่างเร่าร้อน ไม่มีใครยอมใคร เขาผละจูบออกก่อนเลื่อนลงมาดูดดึงสองยอดถันสลับกัน มันเด้งตามจังหวะกระแทกล่อตาล่อใจ ฟันคมขบเม้มให้เธอร้องเสียวแล้วครอบริมฝีปากกลืนกินเต้างาม ส่วนล่างซอยถี่รุนแรงจนรวีครวญครางไม่เป็นภาษา
“อืม... เร็วอีก อา... จะเสร็จ อ๊ายย!” เสียงหวีดร้องของประธานสาวเขาเองก็เสร็จสมพร้อมกันหลังจากข่มกลั้นมานาน จากอ่างล้างหน้าเจษฎาอุ้มเธอมายังเตียง เขาถอดเครื่องป้องกันแล้วสวมมันใหม่อีกครั้ง เพราะเจ้าลำยักษ์มันยังผงาดไม่ยอมลงแม้เพิ่งพ่นพิษไป
“อืมม...” เขากดลำยักษ์แล้วสอดเสยเธออีกครั้ง ไม่มีคำพูดเพราะเอาแต่ครางจนไม่มีช่องว่างให้เอ่ยพูด
บทรักเร่าร้อนของประธานสาวกับเด็กลับคนใหม่ลามไปทั่วห้อง ตั้งแต่อ่างอาบน้ำ โซฟา อ่างล้างหน้า เตียงนอน โต๊ะเครื่องแป้งจนถึงระเบียงห้อง ใช้ทุกส่วนได้คุ้มแสนคุ้ม บนพื้นเกลื่อนไปด้วยเครื่องป้องกัน น้ำแล้วน้ำเล่าที่ต่างฝ่ายต่างผลัดกันรีดของกันและกันด้วยความเต็มใจ
“ไหนบอกครั้งแรก” เธอนอนคว่ำหน้าแล้วถามเสียงแหบแห้ง ครั้งแรกบ้าบออะไร เด็กบ้านี่กินเธอราวกับว่าจะไม่มีพรุ่งนี้อีกต่อไปแล้ว เธอชอบนะ แต่ก็แค่สงสัยว่าเขาเคยหรือไม่เคยกันแน่
“กับผู้หญิง สอดใส่จริง ๆ นี่คือครั้งแรก” เจษฎาตอบ ใช้นิ้วเกลี่ยแผ่นหลังสวย ใบหน้าหล่อซุกซบไหล่บางแล้วสูดดมกลิ่นกายเธอราวกับเสพติด ก่อนกระซิบชิดใบหูขาวเสียงเบา…
“อีกน้ำหนึ่งนะครับ คุณไหวไหม”
รวีพลิกตัวกลับมามองเจ้าของเสียง เธอเอียงคอมองเขา ดวงตาคู่สวยยั่วยวน ริมฝีปากอิ่มยกยิ้ม ยิ้มที่ทำเขาใจสั่น
“ไหวสิ...” นัยน์ตาหวานเป็นประกาย เซ็กซ์ครั้งนี้ช่างสุขล้ำ เด็กหนุ่มช่างร้อนแรงและถึงใจกว่าคนไหน ๆ ที่เคยผ่านมาเสียอีก
“นี่ ไอ้บ้า! จะพาฉันไปไหน ปล่อย” เธอดิ้นเร่าสลับทุบตีแผงอกแกร่ง แต่เรี่ยวแรงเท่ามดกลับทำอะไรร่างสูงกำยำของทรงโปรดไม่ได้ เขาพาเธอเดินเข้าห้องน้ำวีไอพี ล็อกประตูแล้วโทรสั่งลูกน้องว่าให้คอยยืนกันคนอย่าให้ใครเขามาในห้องน้ำนี้จนกว่าเขาจะเสร็จธุระ“คุณ จะล็อกประตูทำบ้าไร โอ๊ย!”“เรามีเรื่องต้องคุยกัน”“คุยอะไร เราไม่ได้รู้จักกันสักหน่อย” คนตัวเล็กเถียงเสียงกร้าว ดวงตากวางคู่นั้นช่างแสนดื้อรั้น ยายนี่มันคุณหนูเอาแต่ใจชัดๆ แล้วแม่กระต่ายที่อยู่กับเขาเมื่อคืนก่อนล่ะหายไปไหน“หึ! ฉันตามหาตัวเธอยากแค่ไหนรู้ไหม ซินหยาน ส่วนที่เธอบอกว่าไม่รู้จักกัน เดี๋ยวฉันจะทวนให้” ว่าจบเรียวปากหยักก็ฉกจูบลงไปบนริมฝีปากอิ่มอย่างเอาแต่ใจ เธอดิ้นเร่าแต่เขาก็กดท้ายทอยเธอตรึงไว้แนบแน่นจนหญิงสาวไม่อาจต้านทานแรงอารมณ์ของเขาได้ บนเวทีสองบ่าวสาวกำลังกล่าวขอบคุณแขกผู้มีเกียรติทุกท่านที่มาร่วมงานก่อนปิดท้ายด้วยการเต้นรำด้วยบทเพลงรักแสนหวาน ต่อจากนั้นเมื่อถึงไฮไลต์ของงานก็คงไม่พ้นอาฟเตอร์ปาร์ตีที่มันหยด ทุกคนต่างสนุกกับงานโดยมีสายตาเหี่ยวย่นคู่หนึ่งคอยมองภาพบรรยากาศแห่งความสุขพวกนั้นอยู่ไกลๆ จากนอกห้องจัดเลี้ยงใหญ
“เฮ้ยๆ เดี๋ยวดิพี่บาน ยังไม่ตัดสินเลยว่าอาทิตย์จะเป็นชื่อลูกใคร” รวีร้องห้ามไม่ต่างจากอิษวัตที่จ้องเขาอย่างรอคอยคำตอบ เถียงกับรวีปวดหัวจะตายชัก ยายบ้านี่เอาแต่ใจชะมัด“ถ้าพี่ตัดสินแล้วแกจะยอม” บุรีถามแล้วทั้งสองก็ส่ายหน้าพร้อมกันว่าไม่ เขาถึงพูดต่อก่อนจะขอตัวกลับออกไป“เอางี้นะ... ใครคลอดก่อนคนนั้นก็เอาไป จบ!”หลังจากที่รวีให้กำเนิดเด็กชายอาทิตย์ตัวน้อยมาหนึ่งปีแล้ว งานแต่งของเธอและเจสันก็ถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ ทั้งสองต่างมีชื่อเสียง ไม่ว่าจะเป็นทั้งวงการบันเทิง และวงการธุรกิจทั้งในและต่างประเทศ“วันนี้ตะวัน อาทิตย์อยู่กับคุณปู่คุณย่าก่อนนะคะ” รวีเอ่ยบอกลูกสาวที่อยู่ในชุดราตรีเจ้าสาวไซซ์มินิแบบเดียวกับที่เธอใส่ และลูกชายวัยกำลังหัดเดินที่อยู่ในชุดทักซิโด้แบบเดียวกับเจสันงานวันนี้หากจะมีใครเด่นกว่าบ่าวสาวคงเป็นใครไปไม่ได้นอกจากตะวันและอาทิตย์ ทายาทตัวน้อยของรวีกรุ๊ปและหยางกรุ๊ป ในตอนนี้มีแต่คนล้อมหน้าล้อมหลังคอยเอาใจไม่หยุด สื่อต่างๆก็พากันโฟกัสในความน่ารักสดใสของสองพี่น้องเน็ตไอดอลรุ่นจิ๋วที่รวีปั้นมากับมือ“ได้ค่ะ คุณแม่ไปแต่งงานกับปะป๊าเลยค่า... ตะวันอยู่กับคุณปู่คุณย่าได้” เด็กน้
“โอเคค่ะ ไม่ต้องอาบนะ” รวีพูดพร้อมกับปิดน้ำอุ่นๆจากฝักบัว ตะวันดีใจจนกระโดดโลดเต้น น้ำอุ่นจนจะร้อนอยู่แล้ว แต่ตะวันยังออดอ้อนและหาสารพัดวิธีมาทำให้เจสันใจอ่อนยวบ เพราะเด็กน้อยรู้ดีว่าใครตามใจ เธอจึงเลือกหันไปอ้อนพ่อเสมอ แบบนี้เห็นทีต้องใช้ไม่ตาย“ป่วยเหรอคะลูก งั้นไปหาคุณหมอกันค่ะ ฉีดยานะคะจะได้หาย” รวีสีหน้าจริงจังทำทีจะอุ้มลูกสาว และตะวันจึงเปลี่ยนท่าทีทันใด“หือ... ไม่ต้องค่ะ ตะวันหายแล้ว จับดูจิ เนี่ยๆ ตัวไม่ร้อนแล้ว ไปค่ะ อาบน้ำกัน แต่งตัวไปโรงเรียนได้!” จากที่แกล้งทำตัวอ่อนปวกเปียก แล้วออดอ้อนพ่ออยู่เมื่อครู่ พอเจอแม่ผู้ใจแข็ง เด็กน้อยก็หายป่วยการเมืองไปในบัดดล“อ้าว หายแล้วเหรอคะลูก” เจสันกลัวหัวเราะเขาถาม ตะวันหันมาพยักหน้าบอกพร้อมทั้งเอ่ยเสียงเจื้อยแจ้ว“ไปกันค่ะ ตะวันแข็งแรงมากเลยนะ เห็นไหม นี่ๆดูกล้ามสิ” สองแขนเล็กๆยกขึ้นมาทำท่าเบ่งกล้ามอย่างกับนักกีฬาเพาะกายทีมชาติ ไอ้ท่าทางแก่แดดเกินอายุพวกนี้ไม่รู้ว่าไปจดจำมาจากที่ไหนพอถึงโรงเรียนตะวันก็ไม่ได้มีท่าทีอิดออด เด็กน้อยชอบการไปโรงเรียนมาก ชอบการมีเพื่อน และการได้เข้าสังคม ถึงประตูก็ไม่คิดจะหันมาอาลัยอาวรณ์มองผู้เป็นพ่อกับแม
“เจ ไปปลุกลูกได้แล้ว สายแล้วนะ” เสียงหวานแหบพร่า เพราะว่าเพิ่งตื่นตามเสียงนาฬิกาปลุกกระซิบบอกสามีเสียงเบา“แป๊บหนึ่งนะครับ ให้ลูกนอนต่ออีกหน่อย สงสาร ตื่นเช้าทุกวันเลย” คนบอกสงสารลูกพูดเสียงอู้อี้เพราะตอนนี้เขาเอาแต่กกกอดเธอไม่ปล่อย จมูกโด่งคมก็ซุกไซ้ซอกคอขาว และเอาแต่สูดกลิ่นกายหอมเย้ายวนของเธอครั้งแล้วครั้งเล่า เล่นเอาคนโดนสูดโดนหอมขนลุกไปหมด“เจ!”“มันแข็งอะ สักน้ำก่อนได้ไหม”“ไม่เอา ลุกเลย เดี๋ยวลูกไปโรงเรียนสาย”“ลุกอยู่...” ที่ว่าลุกคือไอ้ลูกชายที่อยู่ในกางเกงเขานี่ นกเขาตัวใหญ่ยาวก็ถูไถบั้นท้ายเธอไม่หยุด แบบนี้ไม่ใช่เพราะสงสารลูกแล้วกระมัง คงเพราะสงสารตัวเองมากกว่าที่ไม่สามารถลุกไปปลุกลูกในสภาพนี้ได้“เจ... เดี๋ยวตะวันไปโรงเรียนสาย” รวีกดเสียงต่ำ“เมียจ๋า... ผัวจะตายอยู่แล้ว นะครับ ขืนอดนานกว่านี้เจจะเป็นหมันแล้วนะ” เจสันงอแงเมื่อรวีไม่ยอมให้“จะเอาอะไรมาเป็นหมันก่อน ดูซิเนี่ย ขนาดกินยาคุมก็ยังป่องได้เลย!” หญิงสาวแหวใส่คนที่งอแงใส่เธอไม่หยุดเมื่อไม่ได้ดั่งใจ พลางจับมือหนาที่กอบกุมอกอวบอิ่มสองเต้าของเธออยู่มาสัมผัสหน้าท้องที่ขยายใหญ่“ก็น้ำเชื้อเจแข็งแรง มีผัวเด็ก ผัวเด็ดก็ต้องท
วันนั้นเธอจึงไล่เขาออกจากชีวิตทันทีที่รู้ว่ากำลังมีชีวิตน้อยๆอยู่ในท้อง แต่เธอก็เสียใจไม่ต่างกัน ตั้งแต่วันนั้นเธอเองไม่เคยเลยสักครั้งที่คิดจะมีใคร “มันผ่านไปแล้ววี อย่าไปคิดถึงมันอีกได้ไหม”“ไม่ได้อะ” เพราะมันผ่านไปแล้ว แต่ตัวเธอเองที่เก็บมันเอาไว้ในหัวใจ ไม่เคยระบายออก ไม่เคยได้ปลดล็อกกับความรู้สึกผิดพวกนั้น เธอเลยลืมมันไม่ได้“เจจะไม่เป็นแบบพ่อวีใช่ไหม”“นี่เจนะ เจคือเจ จะไปเหมือนพ่อวีได้ยังไง” เขาพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มละมุนที่ฟังแล้วแสนจะอบอุ่น สายตาที่ทอดมองเธอบ่งบอกได้ถึงความรักสุดหัวใจเรื่องพ่อเธอและครอบครัวเธอ เขาพอจะรู้อยู่บ้างว่ามันเป็นหนึ่งในเรื่องราวที่ไม่ค่อยดีสักเท่าไรในชีวิตรวี เลยไม่คิดเคืองโกรธเธอเลย เพราะส่วนหนึ่งก็เข้าใจ คนมีความทรงจำที่เลวร้ายจะให้เปิดใจรับใครเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตคงไม่ง่าย เขาเลยไม่โกรธเธอมาจนทุกวันนี้“ขอโทษ..” เสียงหวานเบาหวิวเอ่ยคำที่นานมาแล้วไม่เคยได้เอ่ยกับใคร ยกเว้นลูกสาวตัวน้อย เจสันได้ยินก็ยิ้มให้ เขาจับเธอแหงนหน้ามามองแล้วจูบซับน้ำตาที่สองแก้มขาว“ครับ เจให้อภัย เจไม่เคยจำเรื่องแย่ๆเลย ไม่งั้นเจจะเดินหน้าต่อไปไม่ได้ เพราะเจรักวี เจเลยไ
“อย่าเพิ่งคิดไกลวี สติก่อนนะครับที่รัก เจไม่เลิก” เขารีบสวมกอดเธอที่นับวันยิ่งขี้น้อยใจ และเอาแต่ใจกับเขาหนักกว่าเก่า จนแทบลืมสิ้นว่าทนายวิศรุตและทีมยังนั่งอยู่ในห้องเดียวกัน แต่เจสันกลับชอบใจเสียอย่างนั้นกับการที่รวีมีรีแอ็กชันกันเขามากกว่าเก่าเช่นนี้“แล้วจะเอายังไง”“เจแค่อยากจะหาวิธีที่ทำให้พี่จ๋าชดใช้คนเดียว วิธีที่พี่แจงจะไม่เดือดร้อนด้วย หรือเดือดร้อนน้อยที่สุด ได้ไหมครับ”“อืม... ก็ได้” ทั้งคู่หันไปปรึกษาทนายวิศรุต จนได้ข้อสรุปว่าจะทำให้เจนจิรานอนคุกยาวๆ ไม่เรียกร้องเงินหลักล้าน เพราะหากเป็นเช่นนั้นคนเดือดร้อนจะกลายเป็นจีรนันท์ที่ต้องวิ่งเต้นหาเงินมาชดใช้แทนน้องสาวและเป็นวิธีที่รวีแสนจะพอใจ เธอไม่ได้ต้องการเงิน แต่อยากดันสันดานคนมากกว่า ต่อไปจะได้ไม่มั่นหน้าไปซ่าและวุ่นวายกับชีวิตใครเขาอีก“เจเก่งไหม” เขาถามคนที่กำลังนอนบนแขนเขาแล้วไถอ่านข่าวต่างๆในไอแพดไปด้วยบนเตียง หลังจากที่ทั้งคู่ส่งตะวันให้เขานอนไปแล้ว“อะไรกันเนี่ย เป็นคนหล่อจะพูดอะไรคนก็เชื่อไปหมดเลยหรือไง” เธอยังขำไม่หายที่เขาบอกว่าถ้าเป็นเธอซื้อเขาจะให้ฟรี ไม่ขาย“ก็ตอนนั้นเจร้อนเงินนี่นา... แต่หลังจากครั้งแรกเจก็ไม่เ
“ใช่ครับ แบบนี้เราฟ้องกลับได้ ไม่ว่าจะคนต้นเรื่องที่ปล่อยข่าว หรือว่าสำนักข่าวและเพจต่างๆที่มีส่วนนำไปเผยแพร่ และทำให้คุณรวีเสียชื่อเสียง ต่อให้พิสูจน์ได้หรือไม่ เขาก็ไม่มีสิทธิ์นำรูปหรือข้อมูลส่วนตัวของชาวบ้านไปโพสต์ประจานและวิจารณ์กันให้เสื่อมเสีย” วิศรุตว่าพลางปรึกษาภานุ มือขวาของเขา เพื่อให้ทีม
จากเหตุการณ์ที่ทุ่งดอกทานตะวันจังหวัดเชียงใหม่กลายเป็นกระแสในโซเชียลให้ผู้คนต่างกล่าวถึงการขอเป็นแฟน และขอแต่งงานแบบฮาร์ดคอร์ระหว่างประธานสาวลูกติดชื่อดังอย่างรวีและเจสันไลฟ์ที่เจสันถ่ายทอดสดในวันนั้นทำเอาเหล่าเมียมโนอกหักกันเป็นแถว มีทั้งเสียงชื่นชมยินดี และมีทั้งวิพากษ์วิจารณ์เช่นเดียวกันว่าเจสั
“ไหนจะง้อไม่ใช่เหรอ แล้วที่ขอเป็นแฟนไปเมื่อกี้ล่ะ”“แล้วนายตอบว่าไง” เธอถามกลับบ้าง“ไม่”“ก็เออ แค่นั้นแหละ จบ!” เธอไม่ชอบฝืนใจใคร ถ้าเขาบอกว่าไม่ก็คือไม่ ตราบใดที่เขาไม่เต็มใจ เธอจะไม่รั้ง“ไม่จบ”“โอ๊ย! ...จะเอายังไงกันแน่ ปล่อยสิ!” รวีร้องให้เจสันปล่อย แต่เข้ารั้งเอวเธอไว้แน่น แนบชิดอกแกร่ง“ก็ไ
ทว่าแจ้งเตือนแอปพลิเคชันขึ้นเตือนว่าล่าสุดเจสันเพิ่งอัปเดตรูปภาพลงโซเชียลไปหมาด ๆ“หน็อย... ไอ้เราก็อุตส่าห์เป็นห่วง เหอะ!” รวีบ่นกับภาพคนที่กำลังยิ้มเซลฟีกับดอกไม้อย่างสบายอกสบายใจเจสันยกยิ้มเบา ๆ เมื่อเห็นใครบางคนเผลอมากดถูกใจรูปภาพที่เขาอัป ปกติเธอเคยกดใจให้เขาเสียที่ไหนกัน คราวนี้คงมือลั่น ไม่







