บทที่ 4

ทันใดนั้นเสียงของโทรศัพท์ดังขึ้นมา เธอหยิบโทรศัพท์ที่โต๊ะข้างเตียง เธอเห็นชื่อและเบอร์ที่หน้าจอโทรศัพท์เธอรู้ในทันทีว่าเขาเป็นใคร เธอจึงกดรับสายอย่างไม่รีรอ

“ฮาโหล! ที่รัก” หญิงสาวเอ่ยบอกกับปลายสายด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

“ฮาโหล! มิ้นต์” ปลายสายเอ่ยเรียกเธอ

“โดม จะกลับมาจากเซี่ยงไฮ้เมื่อไหร่” เธอเอ่ยถามเขาด้วยรอยยิ้มมีความสุขที่ได้คุยกับแฟนของเธอที่ไม่ได้พูดคุยกันสองสามวัน เพราะเขาบอกเธอว่าช่วงนี้ยุ่งๆ อีกทั้งต้องคุยกับบริษัทต่างๆ ที่เข้ามาร่วมลงทุนจนไม่มีเวลาว่าง

“มิ้นต์...เอ่อ...” เขาเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาราวกับว่ากำลังจะพูดเรื่องอะไรที่ทำให้เธออาจจะไม่สบายใจ ทำให้เธอยิ่งอยากรู้มากขึ้น

“มีอะไรเหรอ” เธอเอ่ยถามเขาอีกครั้ง

“มิ้นต์เราไม่ดีพอสำหรับมิ้นต์ มิ้นต์เราเลิกกันเถอะ มิ้นต์จะได้ไปเจอผู้ชายที่ดีกว่าเรา” เขาเอ่ยบอกเธอด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา เธอได้ฟังในสิ่งที่เขาพูดเขาของเธอทรุดลงกับพื้นน้ำตาหลั่งไหลออกมานองหน้า ความรักสิบกว่าปีมันไม่มีความหมายเลยเหรอ

“มิ้นต์โอเคหรือเปล่า” เขาเอ่ยถามเธอด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

“โอเคเหี้ยอะไร ไอ้โดม กลับมาคุยกับกูเลยนะ” เธอเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงโกรธจัด

“ที่รักมีอะไรหรือเปล่าคะ” เสียงของผู้หญิงภาษาจีนเอ่ยถามเขา เธอฟังออกว่าผู้หญิงคนนั้นพูดว่าอะไร เพราะเธอเรียนการบริหารมานอกจากเรียนบริหารแล้วเธอยังเรียนภาษาอังกฤษ ภาษาจีน และภาษาเกาหลีที่เธอชอบ และเธอก็ยังได้คะแนนภาษาสูงสุดในห้องทุกเทอมตั้งแต่เรียนมัธยม

“คุณเข้าไปก่อนขอคุยเรื่องงานก่อน” เขาเอ่ยบอกหญิงสาวคนที่สามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

“คบกับอีนังนั้นมากันมาเท่าไหร่” มิ้นต์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่โกรธจัดและดังขึ้น ปลายสายกลับวางไปแล้ว มือเรียวของเธอสั่นน้ำตานองหน้าจนแทบอยากกรีดร้อง เธอกดสายไปใหม่เขากลับกดปิดเครื่องไปแล้ว

ตลดเวลาที่คบกันมาสิบกว่าปีมันไม่มีความหมายเลย เธอรักเขามากมากเสียจนอยากจะแต่งงานกับเขา สร้างครอบครัวกับเขา อยากมีลูกกับเขา แต่เพราะอะไรทำไมเขาถึงเลือกผู้หญิงคนนั้นแทนที่จะเป็นเธอ เธอเองก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าใคร พ่อของเธอเป็นเจ้าของอสังหาริมทรัพย์ พี่ชายเป็นแพทย์โรงพยาบาลใหญ่เข้าถือหุ้นโรงพยาบาลนั้นถึงสี่สิบเปอร์เซ็นต์ ส่วนตัวของเธอก็พึ่งจบโทดีไซเนอร์มาจากสถาบันชื่อดังของประเทศฝรั่งเศส ช่วงเวลาที่ไม่ได้อยู่ด้วยกันถึงสองปีอาจทำให้เขาแปลกใจไปหาคนอื่น

ความรักสิบปีมันไม่มีความหมายเลยเหรอ

บัดซบเอ๊ย!