บทที่ 30 三十

ก่อนหน้านั้น..

ซวนเฟยกับชิงเหลียงง่วนกับการทำงานบ้านจนลืมดูนายหญิงของพวกมัน

กระทั่งรู้สึกตัวอีกทีคือตอนที่จะยกขนมกับน้ำชามาให้ และพบว่านายหญิงไม่อยู่ในห้องชมสวนเสียแล้ว

ทั้งสองวิ่งหารอบบ้านก็ไม่เจอ สังหรณ์ใจไม่ดีจึงเดินออกมานอกบ้าน

"ซวนเฟย! ซวนเฟย!!"

ชิงเหลียงตะโกนเสียงหลงทำเอาคนถูกเรียกต้องรีบวิ่งเข้าไป จนเห็นของบางสิ่งตกอยู่บนพื้น

"ปิ่นนี่มันของนายหญิงนี่!!"

ทั้งสองหน้าซีดเผือด เห็นพื้นด้านในป่าเป็นรอยลากยาว รู้แล้วว่าเจ้านายกำลังมีภัย

ปีกสีเทากระพือเร็วรี่พาร่างเล็กทะยานขึ้นฟ้าไปหานายท่านของมันที่หน้าบันไดขึ้นเขาสรรค์ทันที พร้อมกันนั้นหางงูสีฟ้าเหลือบเขียวเลื้อยตามรอยลากไปโดยเร็ว เผื่อจะเข้าไปช่วยนายหญิงได้ทันเวลา

ที่หน้าเขาสวรรค์ ซีจงจวินยืนเฝ้าบันไดอย่างสง่าผ่าเผยช่างดูน่าเกรงขามยิ่ง

"นายท่านขอรับ!!!"

เสียงหนึ่งดังอยู่เหนือหัว มองไปเห็นร่างอสูรรับใช้ครึ่งนกร่อนลงมายืนตรงหน้าด้วยสภาพเหงื่อผุดทั่วตัว

เขาสังหรณ์ใจไม่ดีอีกแล้ว..

"นายหญิงหายไปขอรับ!! ข้าพบของสิ่งนี้ตกอยู่ที่ทางเข้าป่าพร้อมกับรอยแปลกๆบนพื้นขอรับ!!"

ซวนเฟยยื่นปิ่นปักผมทองให้ซีจงจวินดู สายตาดุดันพลันวาวโรจน์ทันที

เขาทิ้งหน้าที่เฝ้ายามอย่างไม่ลังเล รีบเหาะขึ้นฟ้าหายไป ซวนเฟยอยากจะตามผู้เป็นนายแต่ก่อนไปมันต้องรายงานกับผู้เฝ้าประตูสวรรค์อีกคนก่อน

"ท่านเทพอสูรขอรับ ตอนนี้นายหญิงของข้าน้อย.."

"รีบตามนายเจ้าไปเสียไม่ต้องพูดให้มากความ ไว้ข้าจัดการเรื่องลางานให้"

ตงหลิงจวินเอ่ยบอกสีหน้าร้อนรนเช่นกัน นั่นทำซวนเฟยเบาใจ รีบคำนับขอบคุณแล้วบินตามนายของมันไป

ซีจงจวินใช้ประสาทสัมผัสอันดีเลิศตามกลิ่นและเสียงของภรรยาเขา ซึ่งค่อนข้างยากในป่าใหญ่นี้

"มี่ฮวา!!!"

เขาตะโกนเรียกแต่ไร้ซึ่งเสียงตอบรับ ซีจงจวินเหาะเลียบยอดไม้ไปเรื่อยๆจนไปเจอเข้ากับชิงเหลียงที่สะกดรอยตามอยู่เช่นกัน

"นายท่าน!!"

มันเอ่ยเรียก เริ่มโล่งใจที่เห็นหน้าเจ้านายแต่ก็ยังไม่ใช่เสียทีเดียว เพราะตอนนี้ทั้งสามยังไม่เจอมี่ฮวาเลย

ซีจงจวินลงมาเดินบนพื้น เขาก้มลงสูดกลิ่นไอดิน ก่อนจะวิ่งกึ่งเหาะทะยานไปเบื้องหน้าโดยไม่รอใครทั้งสิ้น

กระทั่งตามรอยมาจนถึงน้ำตกสายใหญ่ ซีจงจวินคุ้นชินกับลำน้ำแถบนี้เป็นอย่างดีเพราะมันเป็นที่ที่เขามาอาบน้ำทุกวัน

และข้างหน้านั่น ปรากฏภาพที่ทำให้ใจกระตุกวูบ..

"ตายเสีย!!!"

เป็นเสียงวิญญาณร้ายที่กล้าเข้ามาบุกถิ่นของเขาตอนกลางวันแสกๆ ซึ่งมันกำลังเงื้อมือหมายจะทำร้ายภรรยาของเขา!

ส่วนนาง..ล้มลงนอนคว่ำหน้ากับผืนน้ำและรอบกายอาบนองด้วยเลือด!!

ฉึก!!!!

"อ๊ากกกกก!!!!!"

ไม่ทันได้คิดสิ่งใด ดาบเหล็กหกด้ามพุ่งเข้าปักร่างวิญญาณตรึงไว้กับพื้นดินแฉะริมตลิ่ง ซีจงจวินกระโจนผ่านมันรวดเดียวเข้าถึงตัวมี่ฮวาทันที

"มี่ฮวา!! มี่ฮวา!!!"

ฝ่ามือทุกคู่ประคองตัวนางให้ลอยหวือขึ้นมา เขาร้องตะโกนเสียงหลง ตัวสั่นเทิ้มราวคนเสียสติ

โชคดีที่หญิงสาวยังไม่ตาย แต่ก็บาดเจ็บหนักมีแผลเต็มร่าง

เปลือกตานางเปิดช้าๆ แพขนตาหนายาวมีหยดน้ำเกาะเป็นเม็ดน้อยใหญ่ ริมฝีปากระบายยิ้มออกมาอย่างโล่งใจที่ได้เห็นหน้าซีจงจวิน

นี่เป็นครั้งแรก...ที่ภรรยายิ้มให้เขา

หัวใจซีจงจวินสับสนระหว่างยินดีกับทุกข์ตรม เห็นนางเจ็บเช่นนี้น้ำตามันกลั้นไม่อยู่เลย

เขาโอบกอดนางแผ่วเบา ซุกใบหน้าเปื้อนน้ำใสๆกับหัวไหล่เล็กของภรรยารัก ตอนนั้นเองซวนเฟยกับชิงเหลียงก็วิ่งเข้ามาเรียกนางด้วยเช่นกัน

ซีจงจวินจะรีบพานางไปรักษาแผล แต่ติดตรงที่วิญญาณร้ายตนนั้นยังไม่ถูกลากลงนรก จึงฝากให้บ่าวทั้งสองดูแลนางเซียน ก่อนหมุนตัวกลับมาจัดการกับตัวปัญหา

ดาบทั้งหกด้ามถูกดึงออกพร้อมกัน หญิงชราเลือดไหลอาบพื้น หวีดร้องลั่น

ซีจงจวินคุ้นชินกับเสียงแบบนี้ดีเลยไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย แววตาช่างดูเหี้ยมเกรียม ไอสังหารแผ่เข้าปกคลุมทั่วทุกหย่อมหญ้า

มือกำดาบแน่นจนเส้นเลือดปูดบ่งบอกถึงโทสะแรงกล้าของเทพอสูร เพียงเสี้ยวลมหายใจก็กระโจนพรวดเข้าหาหญิงชรา บั่นคอขาดสะบั้นกระเด็นตกพื้นกลิ้งหลุนๆไปตามทาง ก่อนจะทะลวงดาบใหญ่เฉาะกลางหน้าผากเสียบตรึงไว้กับผืนดิน

ทั่วร่างกายเหี่ยวย่นถูกใช้เป็นที่ระบายความคับแค้น ซีจงจวินกระหน่ำหวดดาบกระซวกท้องจนเครื่องในเน่าปลิ้นไหลทะลัก แต่ร่างที่ดูเหมือนกายเนื้อนี้สามารถฟื้นตัวไหม่ได้เรื่อยๆเพื่อจะได้ถูกจับมาทรมานซ้ำแล้วซ้ำเล่า

วิญญาณหญิงชราพยายามดิ้นหนี แต่ก็โดนฝ่ามืออำมหิตจับขึงไว้ก่อนฉีกกระชากให้ขาดอย่างง่ายดายราวฉีกกระดาษแผ่นบาง

"ตายอีกสักรอบเป็นอย่างไร!!"

ยามปากขยับเค้นเสียงลอดไรฟัน แขนยังคงเหวี่ยงเอาอาวุธคมเชือดเนื้อเหยื่ออย่างเลือดเย็น

แต่เพราะมีเวลาไม่มาก ซีจงจวินจำต้องหยุดการลงทัณฑ์เพียงเท่านี้ กลัวว่าหากเล่นกับวิญญาณนานเกินไปมี่ฮวาจะเป็นอันตราย

ยันต์สะกดวิญญาณนับสิบแผ่นถูกสาดใส่ทั่วร่างให้มันร้อนราวถูกไฟนรกเผาอีกรอบ ก่อนถูกลากลอยกลับสู่เหวอเวจี

จัดการเสร็จก็รีบหันกลับมาดูมี่ฮวาต่อ โทสะพลุ่งพล่านเมื่อครู่มลายสิ้น มือใหญ่พยายามประคองร่างนางอย่างทะนุถนอมที่สุด

"มี่ฮวา!! มี่ฮวา!! ตื่นสิมี่ฮวา!!!"

ปากสั่นจนแทบพูดไม่ออก เพราะตัวมี่ฮวาเย็นและซีดมาก แต่พอได้ยินเสียงตอบรับเบาๆก็พอจะรู้ได้ว่านางมีชีวิตอยู่

ไม่รอช้า ซีจงจวินหอบเอาร่างน้อยไว้ในอ้อมกอด พาเหาะกลับบ้านโดยเร็ว

...

เมื่อถึงเรือนซีจงจวินค่อยๆวางมี่ฮวาลงบนเตียงของเขา จัดการปลดเปลื้องอาภรณ์ที่เปียกและขาดออก จนร่างเปลือยของภรรยาปรากฏสู่สายตา

แต่เขาหาได้สนใจ กลับไล่ดูรอยแผลถูกขูดขีดเต็มขา ฝ่าเท้าแดงพอง รอยถลอกและรอยช้ำเกือบทั้งตัวด้วยความเจ็บปวดราวกับตัวเองเป็นคนโดนทำร้ายเสียเอง

ที่สำคัญคือแผลข่วนใหญ่ยาวตรงกลางหลัง..

"มี่ฮวา.. มี่ฮวาอย่าเป็นอะไรนะ ข้าจะรีบรักษาเดี๋ยวนี้"

ซีจงจวินเสียงสั่นแทบฟังไม่รู้เรื่อง พร่ำพูดไปทั้งน้ำตาไหลพราก

เห็นนางนอนเจ็บเช่นนี้ หัวใจเขาราวถูกฉีกกระชากออกมากรีดเฉือนจนทรมาน

เทพอสูรวิ่งไปหาสมุนไพรมาต้มบ้าง บดให้แหลกบ้าง ปรุงยามือเป็นระวิงอยู่ในครัว

ซวนเฟยกับชิงเหลียงพึ่งตามกลับมาถึงก็วิ่งเข้ามาในบ้านอย่างหอบเหนื่อยเพราะเจ้านายเหาะเร็วมากจนตามไม่ทัน

"มาช่วยข้าทำยาเร็วเข้า!!"

ได้ยินเจ้านายตะโกนเสียงดุ มันทั้งสองก็รีบวิ่งเข้าไปเป็นลูกมือในครัวทันที

"ไปต้มน้ำ ข้าจะเช็ดตัวให้นาง"

คำสั่งต่อไปทำให้ชิงเหลียงผละมือจากโกร่งบดยา วิ่งเข้าไปตักน้ำใส่หม้อตั้งเตาต้ม

ครู่เดียวทั้งยาและน้ำเตรียมไว้พร้อมสรรพ ซีจงจวินขนทุกอย่างมาวางในห้อง

"ข้าขอโทษ หากข้ามาเร็วกว่านี้ท่านคงไม่ต้องเจ็บ"

คนพูดสูดน้ำหูน้ำตา พร้อมกันนั้นก็บรรจงเอาผ้านุ่มจุ่มน้ำร้อนค่อยๆซับตามใบหน้าเบาๆ เช็ดตัวเอาเลือดและคราบดินออก

ซีจงจวินไม่รังเกียจกายนาง เขาเช็ดให้ทั้งตัวย้ำตรงมือและเท้าซึ่งเป็นส่วนที่สกปรกที่สุดจนคิดว่าสะอาดพอ

"อดทนก่อนนะมี่ฮวา ข้าจะไม่ให้ท่านเป็นอะไรเด็ดขาด"

เสียงที่บอกขาดช่วงไปบ้างเพราะร้องไห้จนพูดแทบไม่เป็น

เช็ดตัวเสร็จ ซีจงจวินเอายาสมุนไพรป้ายตามแผล ด้วยกลัวว่านางจะแสบจึงทาอย่างเบามือที่สุดแม้จะสั่นอยู่มากก็ตาม

"ไม่เป็นไร.. ไม่เป็นไรแล้วนะ.. อีกเดี๋ยวท่านจะหายดี ข้าจะคอยเฝ้าท่านเองนะ"

ถ้วยยาสมุนไพรอีกชนิดถูกยกขึ้นมา ป้ายตรงที่ปากแตกและตรงแถวแก้มที่ถลอก ตามด้วยน้ำมันเอามาวนทาตรงรอบแผลช้ำ

กลิ่นยาตลบห้องราวกับที่นี่เป็นร้านขายยาของท่านหมอหลวงไม่ใช่เรือนของเทพอสูร ผ้าพันแผลขาวสะอาดถูกนำมาม้วนพันเกือบทั้งตัวไม่แน่นไปไม่หลวมไป ตามด้วยเสื้อผ้าหนาและถุงเท้า สุดท้ายทับด้วยผ้านวมอีกที

มี่ฮวานอนหลับตาหายใจอ่อนเบาจนซีจงจวินกลัว หากนางเป็นอะไรไปใจเขาทนไม่ได้แน่..

"มี่ฮวา.. ข้าขอโทษ"

ซีจงจวินฟุบหน้าลงข้างเตียง สะอึกสะอื้นจนแทบหายใจไม่ออก

ขอโทษด้วยเหตุใดกัน? เรื่องนี้เขาไม่ได้ผิดสักหน่อย

แม้จะเป็นแผลหลายที่แต่ใช่ว่าอาการนางสาหัสถึงขั้นจะตายวันตายพรุ่งเสียเมื่อไหร่ สตินางยังคงอยู่ครบถ้วนทั้งที่นอนหลับตานิ่ง

หรือไม่ ก็คงเพราะข้างๆมีเสียงของซีจงจวินพร่ำเพ้อฟูมฟายอยู่ตลอด ทำเอานางหลับไม่ลงเลย

กระนั้น.. ตอนที่ได้ยินเขาพูด นางกลับรู้สึกดีมากจนต้องขอบคุณตัวเองที่ไม่ได้หมดสติไป

สัมผัสของเขาไม่ได้จาบจ้วงเลย และมันอ่อนโยนมากแม้ตอนจับนางพลิกตัวทายาที่หลังก็ยังระมัดระวังจนแทบไม่รู้สึกเจ็บ

อีกทั้งคนที่ฟุบหน้าอยู่ข้างๆนี่ยังร้องไห้ไม่ยอมหยุดเสียที ทั้งที่เขาไม่ได้เป็นคนบาดเจ็บแท้ๆ

กลับกัน ตอนที่แขนขาดคราวนั้น มี่ฮวาไม่ได้เห็นน้ำตาของซีจงจวินแม้แต่หยดเดียว

เขาร้อง..หาใช่เพราะเจ็บกาย...

เพียงเท่านี้ หัวใจก็รู้สึกอบอุ่นเหลือเกิน

มี่ฮวาเกือบจะใจอ่อนยอมลุกขึ้นมาปลอบเขาแล้ว แต่ติดตรงที่นางเหนื่อยจนไม่มีแรงแม้แต่จะขยับปาก

และเมื่อร่างกายผ่อนคลาย นอนสบายมากขึ้น มี่ฮวาก็เข้าสู่ห้วงนิทราลึกเนิ่นนาน

...

รุ่งเช้าวันต่อมา หญิงสาวรู้สึกปวดหนึบไปทั้งร่าง แต่ความเจ็บที่แผลทุเลาลุงมากแล้วเพราะซีจงจวินใช้ยาดีที่สุดมารักษาให้

เมื่อลืมตาตื่นสิ่งแรกที่เห็นคือร่างของอสูรยักษ์นั่งอยู่ข้างเตียง ห่างไปสิบฉื่อเหมือนเดิม

สายตาสบประสาน ซีจงจวินเต็มล้นไปด้วยความดีใจ ส่วนมี่ฮวา..นางกลับเฉยๆ

"ปวดแผลมากหรือไม่"

มี่ฮวาพยักหน้าตอบ ซีจงจวินสงสารจับใจ อยากจะลุกมาป้อนยาแต่ก็ต้องหยุดฝีเท้าอยู่กับที่

"ชิงเหลียง ป้อนยาให้นายหญิงเจ้า" เขาหันไปยื่นหม้อให้เจ้างูแทน เพราะพึ่งนึกได้ว่าตัวเองเข้าใกล้นางไม่ได้

ชิงเหลียงทำตามคำสั่ง ป้อนยาหม้อให้มี่ฮวา น่าแปลกที่มันไม่ได้มีรสขมอย่างที่คิด

"ทำไมยาถึงหวานขนาดนี้"

"ข้าไม่อยากให้ท่านกินขม"

นี่เขาเห็นนางอายุเท่าไหร่กัน?

แต่นั่นหมายความว่าเขาใส่ใจมากใช่หรือไม่..

ไม่รู้เพราะอะไร เสียงตอนที่เขาพูดว่ารักในคืนนั้นถึงลอยเข้ามาในหัวไม่หยุด...

ไม่นานยาหม้อก็หมดลงอย่างง่ายดาย ซีจงจวินจึงนำตะกร้าใส่ผ้าพันแผลใหม่มาให้

"พวกเจ้า เอาไปทำแผลให้นายหญิง ข้าจะออกไปรอด้านนอก" บอกบ่าวจบ เจ้าตัวก็เดินออกไปเงียบๆ

คล้อยหลังไปแล้วมี่ฮวาก็หลุดอมยิ้มออกมากับท่าทางเหล่านั้น เขาคงคิดว่าเมื่อคืนนางหลับไม่รู้เรื่องสินะ เพราะถ้าเป็นเมื่อก่อนนางต้องตื่นมาโวยวายเอาเรื่องเป็นอย่างแรกแน่

เสื้อผ้าถูกปลดเปลื้องอีกครั้ง เจ้าสัตว์อสูรพยายามทายาให้เบาที่สุดและเปลี่ยนผ้าพันแผลให้ดีๆ ไม่เช่นนั้นคงโดนนายท่านของพวกมันคาดโทษเอา

เมื่อคนรับใช้เดินออกไป ซีจงจวินก็กลับเข้ามานั่งที่เหมือนเดิม

ตอนนี้เลยเวลาเข้างานของเทพอสูรมาหลายชั่วยามแล้ว แต่ซีจงจวินก็ยังนั่งเฝ้านางอยู่

"ไม่อยากไปทำงานอีกแล้วหรือ"

มี่ฮวาเอ่ยถาม ซีจงจวินพยักหน้าตอบ เห็นแล้วนางถึงกับต้องผ่อนลมหายใจส่ายหน้า

..ชายผู้นี้ชอบโดนลงโทษมากนักหรือ

"ไม่ต้องเฝ้าข้าหรอก ไปทำงานเถอะ"

ซีจงจวินก้มหน้าลง เขาเงียบแล้วส่ายหัวไปมาน้อยๆเป็นการปฏิเสธแบบไร้เสียง

"เช่นนั้นก็ตามใจเจ้า"

พอนางไม่ว่าอะไรเขาก็ลอบยิ้มออกมา การได้นั่งมองภรรยาทั้งวันเช่นนี้สร้างความสุขให้มากมายนัก

แน่นอนว่าคนที่นั่งอยู่บนเตียงเดาความคิดเขาได้จากสีหน้าที่ไม่มีการเก็บซ่อนใดๆ

บุรุษที่เหมาะกับคำว่าน่ารัก..คงเป็นคนเช่นนี้