บทที่ 29 二十九

จากวันผ่านไปกลายเป็นเดือน ทั้งคู่ยังอยู่กันอย่าง..ไม่ค่อยปกติสุขเท่าไหร่นัก

"ทำไมกลับช้านัก ข้าหิวจะตายอยู่แล้วเนี่ย"

มี่ฮวาแกล้งเดินตึงตังพูดขึ้นเสียงใส่ซีจงจวินเหมือนคนโมโหหิว ทั้งที่จริงๆเขาก็กลับเวลาประมาณนี้ทุกวัน

"รอเดี๋ยวนะ" ฝ่ายเทพอสูรเห็นภรรยาทำหน้าเหมือนจะกินหัวเขาให้ได้ก็รีบตรงเข้าครัวเลย ไม่แม้แต่จะถอดเอาชุดเกราะออก

ผ่านไปเกือบสามก้านธูปซีจงจวินเร่งยกกับข้าวหกอย่างขึ้นโต๊ะ ล้วนมีแต่ของที่ทำง่ายใช้เวลาไม่นาน มี่ฮวานั่งคีบผักกับเต้าหู้กินสองสามคำ ขณะที่ตะเกียบกำลังจะจิ้มลงไปบนปลานึ่งสมุนไพรตรงกลางโต๊ะมือก็หยุดชะงักเสียก่อน

"ข้าไม่อยากกินปลา" นางโยนตะเกียบ ทำหน้าบึ้งเหมือนเด็กเอาแต่ใจ

"ท่านอยากกินอะไร" เห็นภรรยาไม่อยากกินซีจงจวินก็ไม่ขัด กลับถามเพื่อจะหามาทำให้ใหม่

"เนื้อวัวย่าง"

คนฟังได้ยินแล้วกะพริบตาปริบๆ ค่ำมืดเช่นนี้จะให้เขาไปล้มวัวจากที่ไหนมาให้กัน

หญิงสาวเห็นอาการของอีกฝ่ายที่ดูลำบากใจเล็กน้อยก็แสร้งทำเสียงหงอยเหมือนเด็กน้อยที่กำลังเศร้าเพราะไม่ได้ของที่ต้องการ

"แต่เวลานี้คงหามาไม่ได้ใช่หรือไม่ เช่นนั้นไม่ข้าเอาก็ได้"

ท่าทางภรรยาตอนนี้ดูน่ารักยิ่งกว่าเมื่อก่อนมากนัก ไม่รู้นางเป็นอะไรถึงชอบทำแง่งอนแต่ก็ยังดีกว่าเย็นชาปากร้าย นั่นทำให้เทพอสูรยิ่งหลงหนักกว่าเดิม

"ข้าจะไปหาให้"

พูดจบเทพอสูรวางถ้วยข้าววิ่งออกจากบ้านไปทันที ทิ้งให้ภรรยานั่งกลั้นขำกับท่าทางรีบร้อนนั่นแทบไม่ไหว

"นายหญิงขอรับ.." บ่าวรับใช้เอ่ยเรียกเสียงเบา มันมีสีหน้าตื่นกลัวกับรอยยิ้มชั่วร้ายของผู้เป็นนาย

"มีอะไร?" มี่ฮวาหันมอง พวกมันก็ส่ายหน้ารัว

นายหญิงแกล้งนายท่านอีกแล้ว...

แกล้งอยู่ได้ทุกวัน จะว่าใจร้ายก็ไม่ได้ พวกมันไม่มีอำนาจตัดสินนาง

เกือบครึ่งชั่วยามต่อมาซีจงจวินกลับถึงบ้านพร้อมซากพ่อวัวตัวเขื่อง เนื้อตัวเปื้อนเลือดเหม็นคาวตลบไปทั่ว

เขาเดินเข้ามาทางหลังบ้านเพื่อที่จะไม่ให้ภรรยาเห็นสภาพอันน่าสยดสยองนี้ แต่ด้วยกลิ่นที่คละคลุ้ง มี่ฮวาทนไม่ไหวจนต้องเดินตามกลิ่นเข้ามาในครัว ก่อนเอามือปิดจมูกและรีบหันไปมองทางอื่นเพราะภาพศพวัวนี้น่าสะอิดสะเอียนเกินไป

"ข้าจะปรุงเดี๋ยวนี้" คนพูดถืออีโต้เล่มใหญ่เตรียมแล่ชิ้นส่วนวัวแล้วเอาไปย่าง แต่ก็ถูกเสียงของคนด้านหลังเรียกเอาไว้เสียก่อน

"ข้าเปลี่ยนใจ ไม่อยากกินเนื้อวัวแล้ว"

มีดที่เงื้อขึ้นสูงต้องหยุดค้างกลางอากาศ ซีจงจวินหันมองดวงตากลมใสแจ๋วกับคำสั่งชุดใหม่ของนาง

"ข้าอยากกินหม้อไฟเนื้อแพะ"

"..."

ได้ยินแล้วแทบล้มทั้งยืน ข้าวเย็นเขายังไม่ตกถึงท้อง ยังต้องไปล่าแพะอีกหรือนี่!

"รอประเดี๋ยวนะ"

แต่.. พ่อบ้านอย่างเขาจะทำสิ่งใดได้เล่า นอกจากลากศพวัวไปเก็บแล้ววิ่งออกไปด้วยสภาพอย่างกับคนเชือดหมูอีกหน

อีกเกือบครึ่งชั่วยามต่อมา แพะสองตัวพาดอยู่บนบ่ากว้าง ซีจงจวินเดินเข้าบ้านด้วยใจหวังว่าคราวนี้คงไม่ต้องไปวิ่งจับตัวอะไรอีก

พอกลับเข้ามาก็พบว่าเจ้าครึ่งงูกำลังง่วนกับการเก็บเอาจานสำรับมาไว้ในครัว

"มี่ฮวาไปไหนหรือ" เขาถามเสียงอ่อน

"นายหญิงกินข้าวเสร็จนานแล้ว กำลังแช่น้ำร้อนอยู่ขอรับ" ชิงเหลียงตอบ ขณะยกเอาจานที่ว่างเปล่าวางซ้อนกันในถาด

"กินเสร็จแล้ว!? กินอะไร??"

"ก็กินปลานึ่งนั่นแหละขอรับ นายหญิงบอกว่าหิวจนรอไม่ไหวขอรับ"

"..."

คนฟังอึ้งไป นี่เขาหิวจนแทบจะกินวัวกินแพะได้ทั้งคอกอยู่แล้วนะ!

สุดท้ายซีจงจวินก็มานั่งกินของที่เหลือต่อจากภรรยา จากนั้นจึงลุกไปอาบน้ำที่แม่น้ำตามเคย

ในใจยังสงสัยไม่หายว่าหมู่นี้นางเป็นอะไร เหตุใดถึงชอบกลั่นแกล้งเขาแต่ไม่ได้ว่าแรงๆอีก

หากเป็นเมื่อก่อนนางพูดมาสิบคำ ด่าไปแล้วหกคำอีกสี่คำคือถากถาง

ตอนว่าก็เหมือนแสร้งทำเป็นขึ้นเสียงไปอย่างนั้น สายตาไม่ได้ดูโกรธขุ่นอะไร แล้วยังยอมพูดดีกับเขามากขึ้น

นอกจากพูดมากขึ้นแล้วยังเรื่องมาก มากขึ้นทุกวันอีกด้วย...

นึกแล้วก็เผลอระบายยิ้มกว้าง หากเรื่องมากแล้วเป็นเช่นนี้ซีจงจวินยินดีให้นางเรื่องมากกับเขาไปทั้งชีวิตเลย

...

เช้าวันต่อมาหลังจากทำอะไรเสร็จ มี่ฮวาก็มานั่งนึกต่อว่าจะแกล้งซีจงจวินอย่างไรดี

การทำเช่นนี้ทำให้แต่ละวันผ่านไปอย่างไม่น่าเบื่อ อย่างน้อยก็ไม่ต้องเห็นสีหน้าเศร้าๆของซีจงจวินให้รู้สึกผิดเพราะมันถูกแทนที่ด้วยสีหน้าตะลึง อึ้งงัน งงงวย ลนลาน เหลอหลา น่าขำออกจะตาย

ว่าแล้วก็ออกมาเดินเล่นคนเดียวในสวนลำพัง

มี่ฮวาไม่ได้รู้สึกตัวเลยว่าสิ่งที่ปฏิบัติกับซีจงจวินมันค่อยๆห่างไกลจากคำว่าเกลียดไปทีละน้อย

กลับกันคือเริ่มรู้สึกสนุกที่ได้เห็นสีหน้าหลายแบบของเขา ได้เห็นเขาวิ่งวุ่นเอาใจนาง สนุกกับการทำแง่งอนประชดประชันเล่นๆ และเริ่มว่าซีจงจวินน้อยลง

ไม่รู้ว่าเพราะอะไร...

"โอ๊ย!!!"

ระหว่างที่เดินไปรอบๆ เซียนบุปผาได้ยินเสียงร้องของผู้หญิงดังขึ้นแถวรั้วด้านนอก ความอยากรู้อยากเห็นส่งผลให้ขาเรียวก้าวเดินตรงไป เลี้ยวออกทางประตูหน้า

ที่ทางเข้าป่าไม่ไกลนักมีร่างหญิงชราคนหนึ่งนั่งงอตัวอยู่ดูเหมือนจะบาดเจ็บ มี่ฮวาจึงรีบเข้าไปหาเพื่อจะถามไถ่ช่วยเหลือ

"ท่านเป็นอะไรหรือไม่" นางถามขณะก้มสะกิดไหล่เบาๆอย่างอ่อนโยน

ในร่มเงาไม้ครึ้ม หญิงชราค่อยๆหันหน้าขึ้นมามอง เผยยิ้มกว้างแล้วเอ่ยกับนาง

"ข้าไม่เป็นอะไรเลย"

รอยยิ้มนั้นฉีกยาวถึงใบหู

ใบหน้าที่เหี่ยวย่นเป็นสีม่วงคล้ำขึ้นเล็กน้อย..

และลิ้นของมันแลบเลียริมฝีปากแตกระแหงอย่างหิวโหย

วิญญาณ!!

มี่ฮวาเบิกตาโพลง พลันหันหลังเตรียมวิ่งหนีสุดชีวิต แต่ไม่ทันเสียแล้วเพราะมือเหี่ยวของหญิงชรายื่นมาปิดปากปิดจมูกไว้แน่น

..หายใจไม่ออก...

ร่างบางพยายามดิ้นขัดขืน แต่ยิ่งดิ้นก็ยิ่งหมดแรงด้วยไม่มีอากาศเข้าปอด นางถูกลากเข้าป่าอย่างง่ายดาย มันลึกขึ้นเรื่อยๆและยิ่งไกลจากบ้านเข้าไปทุกที

กลางดงต้นไม้เขียว มี่ฮวาไม่รู้แล้วว่าทิศไหนเป็นทิศไหน และตอนนี้ตัวเองอยู่ตำแหน่งใดของแผ่นดินใหญ่

สติกำลังจะเลือนหายเพราะสมองขาดอากาศนานเกินไป...

ซวนเฟย..ชิงเหลียง.. พวกเจ้าอยู่ที่ไหน...

ซีจงจวิน...

ชื่อสุดท้ายที่ผุดขึ้นมานั้นทำให้มี่ฮวาเกิดแรงฮึดเฮือกสุดท้าย มือเรียวเอื้อมคว้าเข้าที่ลูกตาของวิญญาณด้านหลัง แล้วกระชากอย่างแรงจนรู้สึกได้ว่ามีก้อนอะไรสักอย่างติดออกมาพร้อมของเหลวกลิ่นคาว

"กรี๊ดดดดด!!!!!"

เป็นเสียงโหยหวนจากหญิงชราที่พึ่งถูกควักลูกตาออก มันเผลอปล่อยมือจากมี่ฮวาแล้วคร่ำครวญโหยหวน

"ตาข้า!! ตาข้า!!!!"

หญิงสาวที่ร่างร่วงลงพื้นสำลักไออย่างหนัก ก่อนพยุงตัวลุกขึ้นวิ่งไม่คิดชีวิต แต่มันช่างยากลำบากเพราะกำลังยังไม่กลับมาสมบูรณ์นัก

เมื่อวิญญาณรู้สึกตัวว่าเหยื่อกำลังจะหนีก็รีบคว้าเอาไว้ แม้จะถึงแค่ผิวเนื้อแต่เพียงเท่านั้นก็สร้างรอยกรีดยาวเป็นทางไปได้ถึงครึ่งหลังแล้ว

แคว่ก!!!

ชุดตรงกลางหลังขาดวิ่นปรากฏรอยเล็บยาวลึก มี่ฮวาเจ็บแต่ร้องไม่ออก ได้แต่วิ่งไปข้างหน้าไม่อาจเหลียวหลังมองได้

วิญญาณหลุดออกมาตอนกลางวันได้ด้วยหรือ!!?

ไหนซีจงจวินบอกว่าตอนกลางวันปลอดภัยอย่างไรเล่า!!!

"หยุด!!!" เป็นเสียงแหบแห้งของวิญญาณที่วิ่งตามหลังสั่งนางแต่ใครจะหยุดให้โง่เล่า!!

มี่ฮวาไม่มีทางคิดจะหยุด แต่เพราะไม่ได้ดูทางให้ดีประกอบกับชายชุดยาวรุงรังพันแข้งขา ทำให้นางสะดุดล้มลงไถลไปกับพื้นจนเป็นแผลถลอกเกือบทั่วตัว ริมฝีปากกระทบฟันแตกเป็นแผลเลือดไหล เจ็บจนใบหน้าเหยเก

"เชื่อฟังดีจริงๆ"

วิญญาณตนนั้นตามมาทันในที่สุด มันเอ่ยเยาะและก็เงื้อกรงเล็บขึ้นเตรียมจะจิกเข้าที่ศีรษะนางแต่เหยื่อไหวตัวทัน เอี้ยวหลบไปแล้วออกแรงถีบเข้าที่สีข้างของมันจนกลิ้งไปอีกทาง กรงเล็บแหลมจึงครูดขาพร้อมกับได้รองเท้าเปื้อนดินติดมือไปแทน

เมื่อสลัดหลุดได้อีกครั้ง มี่ฮวาลุกวิ่งต่อทันที ตอนนี้ขอแค่เอาชีวิตรอดได้ก็พอ จะกี่แผลนางไม่สนใจแล้ว

แต่ด้วยความเจ็บใต้ฝ่าเท้าเปลือยเปล่า ความเร็วจึงเริ่มลดลง บนแผ่นหลังยังมีเลือดซึมออกมาไม่หยุด ประกอบกับน้ำในร่างระบายออกมาเป็นเหงื่อชุ่มตัว สมองจึงเริ่มไม่ทำงานและสายตาพร่าเลือน

ยามที่สติกระเจิดกระเจิง นางขอเพียงแค่ก้าวไปข้างหน้าให้เร็วที่สุด ไม่ได้สนใจมองพื้นที่เหยียบย่างผ่านจนโดนหินแหลมกับก้านไม้แห้งตำเท้าบ้าง ขีดข่วนขาขาวบ้างเป็นรอยตื้นลึกสลับกันไป

กระทั่งสัมผัสที่ใต้ฝ่าเท้าเปลี่ยนไปเป็นความรู้สึกเปียกและเย็นทำให้นางได้ก้มมอง พบว่าตัวเองวิ่งมาถึงธารน้ำตกแล้ว

แผลสดที่ยังมีเลือดออกไม่หยุดตอนโดนน้ำก็ยิ่งแสบจนแทบอยากทรุดลงไปนั่งทุรนทุรายในลำธาร

มี่ฮวาพยายามฝืนก้าวต่ออย่างยากลำบาก พึ่งรู้สึกตัวว่ารอบข้างมีเสียงน้ำตกดังจนแทบกลบทุกเสียงในป่า

ข้างล่างนั่น สูงเท่าไหร่กัน...

หากตกลงไป..จะตายหรือไม่...

หูตาพร่าลายอย่างหนัก ประสาทสัมผัสนางกำลังจะไม่ทำงาน

"ตายเสีย!!!!"

เสียงที่ตามมานั้นดังหรือเบามี่ฮวาไม่มั่นใจนัก ดวงตามองภาพสะท้อนบนผืนน้ำที่ขยับเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ หูอื้อจนได้ยินอะไรไม่ชัด

ความรู้สึกสุดท้าย.. คืออากาศกำลังจะหมดลง กายเปียกโชกคล้ายตอนนอนแช่น้ำ

ทำไมมันหนาวขนาดนี้...

หายใจ..ไม่ออก...

!!!!!

ราวเกิดปาฏิหาริย์ ลมหายใจไหลเข้ามาอีกครั้งตามด้วยการสำลักไอโขลกของคนจมน้ำ

มี่ฮวาไม่รู้ว่าตัวเองนอนอยู่ในลำธารนานเท่าไหร่ รู้สึกเพียงว่าทั่วตัวมีมือใหญ่หลายข้างสัมผัสนาง โอบอุ้มไว้แนบเข้าหากายอุ่นของใครบางคน

มือ..ที่มากกว่าสองข้าง กับผิวเนื้อหยาบกร้านที่อุ่นร้อนตลอดเวลา...

"มี่ฮวา!! มี่ฮวา!!!"

ได้ยินเสียงที่แสดงความเป็นห่วง เปลือกตาค่อยๆเลื่อนเปิดและพบว่าภาพตรงหน้า..คือแววตาอีกคู่ของคนคุ้นเคย

แววตาสีเหลือทองดั่งจันทราส่องสว่างยามรัตติกาล ทว่าบัดนี้กลับล้อมรอบด้วยม่านน้ำสีใสเอ่อท้น ท่วมลงมายังสองข้างแก้ม มือที่ประคองร่างนางอย่างอ่อนโยนกำลังสั่นไหว คงเพราะเห็นว่านางมีแผลเลือดไหลอยู่เกือบทั่วตัว

รอยยิ้มบางระบายออกมายามได้ยินเขาเรียกชื่อนางเสียงสั่น สูดลมหายใจไม่ทั่วท้องทั้งที่ตัวเองไม่ได้เป็นคนเจ็บ

นางปลอดภัยแล้ว.. ไม่ต้องกลัวอะไรอีกแล้ว...

"นายหญิงขอรับ!!!" เสียงนี้เป็นของซวนเฟยกับชิงเหลียง เด็กรับใช้ผู้ภักดี

เปลือกตาของมี่ฮวาปิดลงช้าๆ แต่ยังไม่สิ้นสติไป ทุกเสียงรอบข้างกลับมาได้ยินชัดเจนอีกครั้ง

แม้แต่เสียงลมหายใจไม่สม่ำเสมอของซีจงจวิน...

ไม่นาน ก็รู้สึกได้ว่าร่างถูกวางลงบนพื้นหญ้าชื้นๆ

หูได้ยินเสียงดาบฟาดกระทบกายเนื้อดังฉับ! ตามมาด้วยเสียงฟันแรงๆอีกหลายที เดาว่าซีจงจวินคงไม่ยั้งมือกับวิญญาณร้ายตนนั้นแน่

เขาต้องโกรธมากที่มันมาทำร้ายนาง...

ต่อจากเสียงโรมรันฟันแทงคือเสียงกรีดร้องโหยหวนดังสู้กับเสียงน้ำตก

"ตายอีกสักรอบเป็นอย่างไร!!"

ซีจงจวินคงเดือดจัดเลยสินะ..

เสียงกรีดเนื้อแล่หนังยังคงดังต่อเนื่องไปอีกระยะ ไม่อยากคิดสภาพของวิญญาณร้ายตนนั้นเลยจริงๆ

มันบังอาจทำร้ายนางผู้เป็นดั่งดวงใจ เขาไม่มีทางปล่อยมันกลับนรกโดยสภาพดีแน่...

ไม่นาน มี่ฮวาได้ยินซีจงจวินสวดอะไรบางอย่างเดาว่าเขาคงแปะยันต์ส่งวิญญาณกลับคืนสู่ปรโลกเหมือนคราวก่อน

หลังจากภารกิจเสร็จสิ้นชายหนุ่มวิ่งเข้ามาประคอบตัวภรรยารักขึ้นแนบอก พร่ำเรียกชื่อนางอย่างใจหาย

"มี่ฮวา!! มี่ฮวา!! ตื่นสิมี่ฮวา!!!"

ก็อยากจะลืมตาอยู่หรอก แต่มันไม่ไหวแล้วนี่นา...

"อือ.."

หญิงสาวเหนื่อยล้าจนไม่อาจทำอะไรได้ จึงได้แต่ส่งเสียงเบาๆในลำคอ เป็นสัญญาณบ่งบอกว่ายังมีชีวิตอยู่

ซีจงจวินได้ยินก็ค่อยโล่งใจ อุ้มนางไว้ในอ้อมแขนแล้วพากลับบ้านทันที