มีค่าบ้างในสายตาใครบางคน

มนธิราก้มหน้านิ่ง รีบยื่นถ้วยของหวานให้แต่ละคนด้วยมือไม้สั่น ธาดารีบหยิบของหวานตักเข้าปาก ทำเป็นลืมเรื่องที่ยังตอบค้างคาอยู่ แล้วไม่สนใจอะไรอีก

ผิดกับเมรียังที่เก็บอารมณ์โกธรไว้ไม่หมดพานระบายด้วยสายตาใส่หญิงสาวตรงหน้า

เมรีมองสำรวจหญิงสาวร่างสมส่วนในชุดเรียบง่ายตรงหน้า ก่อนหน้านี้หล่อนไม่คิดสนใจหญิงสาวตรงหน้านักเพราะคิดว่าสาวใช้ หรือไม่ก็ลูกคนใช้ในบ้าน แต่เมื่อพินิจดูตอนนี้ หญิงสาวคนนี้แม้ไร้เครื่องสำอางยังดูโดดเด่นสวยน่ามอง

“ผู้หญิงคนนี้ ลูกคนใช้ในบ้านหรือคะ?”

เมรีเอ่ยถามทันที ไม่อยากปล่อยให้ความสงสัยอยู่ในหัวนานเกินไป

ธาดาเกือบสำลักของหวานเมื่อได้ยินคำถาม มนธิราเองก็ตกใจกับคำถามของสาวสวย ไม่คิดว่าผู้หญิงที่คุณใหญ่ควงมาด้วยจะสนใจอะไรในตัวเธอ แต่สายตาทุกคู่มองตวัดส่งมาที่เธอ เหมือนเธอเป็นตัวต้นเหตุ ที่ทำให้เป็นคำถาม พร้อมกับเป็นคำตอบที่ยากจะตอบ

นางปราณีถึงกับปิดปากเงียบ กำลังหาคำตอบอยู่ในใจ สายตาของนางมองไปยังลูกชายที่เงียบไม่ต่างอะไรกับนาง

มนธิรารีบก้าวเท้าออกห่างไม่อยากรับฟังคำตอบ และการสนทนาของเจ้านายมากไปกว่านี้ เพราะการที่หล่อนเป็นอยู่ทุกวันนี้ มันก็เจ็บปวดพออยู่แล้ว แค่เขาผู้ชายที่มีบุญคุณแสดงความเฉยชา เหมือนกับหล่อนไม่มีตัวตน มันก็เจ็บยิ่งกว่าการพูดจาเสียดสีของผู้เป็นประมุขของบ้านเสียอีก หากยิ่งได้เห็นสายตาของหญิงสาวสวยคนนี้เพิ่มขึ้นมาอีกคน ที่คอยจิกหล่อนทุกย่างก้าว หล่อนคงทำใจไม่ได้แน่นอน

เขาอยากจะตอบยังไงก็ช่าง ก็ในเมื่อหล่อนเป็นคนใช้อยู่แล้ว …

“เป็นอะไร หน้าตาไม่ดีเลย”

ป้าจุ้มเอ่ยถามทั้งที่มือกำลังสาละวนกับของในครัว แต่ก็ยังมีใจห่วงใยหล่อนทุกคราเมื่อรับรู้การเปลี่ยนแปลงบนสีหน้า

“ไม่มีอะไรหรอกค่ะ”

แต่น้ำเสียงของหล่อนมันไม่ได้เป็นไปตามที่หล่อนเอ่ยสักนิด

“อย่าคิดมากเลย ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว กินข้าวกันก่อนดีกว่า”

ป้าจุ้มเอ่ย เมื่อจัดการอาหารส่วนที่เป็นของคนใช้ไว้บนโต๊ะเรียบร้อย

“ป้าคะ ... ช่วงบ่าย บีจะออกไปธุระบ้านเพื่อนสักหน่อย ตอนนี้คุณปราณีมีแขก หนูก็เลยไม่ได้เรียนท่าน รบกวนป้าช่วยบอกให้บีหน่อยนะคะ”

หล่อนเอ่ยเสียงเรียบไม่ได้มองคู่สนทนา หากแต่สายตาและความคิดล่องลอยไปไกลเกินกว่าจะสนใจสิ่งใกล้ตัว ...

มนธิราสำรวจตัวเองในกระจกเงาอีกครั้ง กางเกงยีนขายาวสีขาวรัดเน้นเรียวขากับเสื้อยืดคอวีแขนสั้นสีดำ แม้จะเป็นชุดที่ธรรมดาที่บรรดาวัยรุ่นชอบใส่กัน แต่มันเข้ากับร่างสมส่วนของหล่อนจนดูน่ามอง เมื่อมองดูว่าเรียบร้อยพร้อมออกจากบ้าน มนธิราก็คว้ากระเป๋าสะพายสีดำเดินออกจากห้องเล็ก ๆ ของตัวเองไป

มนธิราเลือกที่จะออกทางประตูหลัง ตัดออกไปอีกซอย เท้าบางรีบก้าวเท้าให้ถึงปากซอยโดยเร็ว เพื่อต้องการที่จะเรียกรถแท็กซี่ที่จะผ่านมานานๆ ครั้ง เธอยืนคอยไม่ถึงสิบนาทีก็เห็นรถแท็กซี่กำลังผ่านมาพอดี เธอจัดการโบกมือเรียก

ทันทีที่รถจอดสนิทแล้ว ร่างบางรีบเปิดประตูด้านหลังแทรกตัวเข้าไปนั่งแล้วบอกเส้นทางที่เธอต้องการจะไปกับคนขับที่เป็นชายวัยกลางคนทันที

เมื่อรถเคลื่อนที่ออกไป มนธิราก็เข้าไปในวังวนความเศร้าอีกครั้ง ตอนนี้หล่อนแค่อยากออกไปหาเพื่อน เพื่อจะทำให้ตัวเองหายสับสนกับคนบางคนที่ไม่เคยมีความรู้สึกอะไรเลย

ความเมตตาของเขาที่มีต่อหล่อน เขาไม่ต้องการแม้จะได้รับคำขอบคุณจากหล่อนเลยหรือ เขาช่างเป็นคนใจดีเสียจริง...เมื่อคิดดังนั้น ขอบตาก็ร้อนผะผ่าวขึ้นมาทันที

“ลุงคะ ... รั้วกำแพงสีฟ้าค่ะ หนูลงตรงนั้นค่ะ”

น้ำเสียงที่บอกออกไปอย่างเหนื่อยหน่ายกับตัวเองเต็มที โชคดีที่หล่อนถึงจุดหมายเสียก่อน หากไม่เช่นนั้นหล่อนคงต้องนั่งเช็ดน้ำตาที่ไหลออกมาอย่างไม่รู้ตัวเป็นแน่

ทันทีที่มนธิราเดินลงจากรถ ก็มีเสียงทักของผู้หญิงดังออกมา โดยที่หล่อนยังไม่ทันได้เดินถึงหน้าบ้าน

“ยายบี ฉันนึกว่าแกจะไม่มาเสียแล้ว”

เสียงแหลมเล็กดังขึ้น พร้อมกับร่างบางสมส่วนของเจ้าของเสียงที่เดินออกมาจากพุ่มไม้ตรงดิ่งเข้ามายังเพื่อนรักทันที

มนธิราหยุดชะงัก! แปลกใจไม่น้อยว่าเหตุใดเพื่อนรักต้องออกมารอเธอถึงหน้าบ้าน

“เป็นอะไรณี ทำไมถึงได้ออกมาดักรอฉันอยู่ตรงนี้ล่ะ หรือเธอหนีแม่มา?”

“มากไปยายบี ... ฉันก็แค่ไม่อยากให้พี่ธิปที่เพิ่งกลับมาจากต่างประเทศ เห็นเธอน่ะ”

กระซิบตอบ ทำสีหน้าสยดสยอง

“...”

มนธิราถึงกับพูดอะไรไม่ออก แล้วทำไมต้องกลัวก็คนรู้จักกันดี

“พี่ธิปกลับมาแล้วหรือ แล้วทำไมต้องกลัวว่าจะเจอบี ทำอย่างกับเจอแล้วมันจะเกิดอะไรขึ้นอย่างนั้นล่ะ”

สีหน้าเศร้า ๆ น้ำเสียงที่ถามมันฟังดูน้อยใจ มันทำให้คนที่ถูกถามถึงกับหน้าถอดสี