Masuk“ขอเวลา สี่ห้าวันให้พ่อกับแม่ฮันนีมูนกันหน่อยนะ แล้วจะกลับไปรบกับลูกต่อ” อดิศวรหันกลับมาจับที่ไหล่ภรรยาสาวให้มาเผชิญหน้า ส่งสายตาหวานฉ่ำ “อะไรคะเนี่ย ลูกห้าแล้วนะ ยังจะหวานอีก” ยาริกายิ้มเขิน “หวานแบบนี้ตลอดไปครับ จะรักยิ่งๆ ขึ้นไปเชื่อไหมแยม แต่ตอนนี้ผมขอเบรคสักห้าวัน ฝากลูกไว้กับปู่ยา และทวดๆ ก่
ภายในห้องรับประทานอาหาร อดิศวรกำลังสอนให้ อ้น อัคราวัฒน์ ตักอาหารกินเอง ในขณะที่ยาริกากำลังป้อนข้าวให้อั๋น อัคราวุธยาริกาหันไปมองสามีที่กำลังสอนแฝดพี่อย่างใจเย็น “อ้น หัดทานข้าวเองครับ ตักแบบนี้พ่อตักให้ดู” อดิศวรสอนอย่างใจเย็น “โถ คุณศวร ลูกยังเล็กอยู่เลย แยมอยากป้อนข้าวลูก” “ผมอยากให้ลูกช่วยต
สามปีต่อมา ยาริกามองภาพพ่อและลูกๆ ที่วิ่งเล่นกันที่สนามอย่างมีความสุข นึกย้อนไปเมื่ออาทิตย์ที่ผ่านมา งานแต่งงานของเธอกับอดิศวรจัดอย่างยิ่งใหญ่ โดยมีลูกแฝด ทั้งสอง อ้น และ อั๋น อัคราวัฒน์ และ อัคราวุธ กรณ์วิภาคและตอนนี้เธอกำลังตั้งครรภ์อ่อนๆ อีกหกสัปดาห์ จำได้ว่าหลังจากอดิศวรรู้ก็รีบจัดงานแต่งงาน แบ
“แยมแน่ใจนะว่าจะไม่อันตรายกับลูก ศวรกลัวว่า..” อดิศวรจ้องมองตาภรรยาสาว ถามย้ำเพื่อความแน่ใจ ยาริกาพยักหน้าเบาๆ ยิ้มเขิน พร้อมกับกอดชายหนุ่มกระชับ “ก็อย่ารุนแรงสิคะคุณพ่อ ทำเบาๆ หมอก็ไม่ห้ามหรอกค่ะ นอกจากจะหกอาทิตย์ก่อนคลอดหรือเปล่า แยมไม่แน่ใจ” ยาริกาใช้เล็บกรีดเบาๆ ที่หน้าอก “คุณเรียกผมว่า “คุณพ่อ
ยาริกาน้ำตาไหลตลอด ด้วยความตกใจ ซึ้งใจ ตื่นเต้น มีความสุข ไม่รู้ความรู้สึกไหนมาก่อนแต่มันผสมปนเปกันไปหมด หญิงสาวพยักหน้าๆ ยกมือปิดปาก รับดอกไม้แล้วสวมกอด ท่ามกลางเสียงเชียร์จากเพื่อนๆ ร่วมรุ่น และอีกหลายชั่วโมงต่อจากนั้น มิตติ้งร่วมรุ่นท่ามกลางทะเลแสนสวย และเพื่อนสนิท ทำให้ปาร์ตี้เต็มไปด้วยความสนุกส
สามวันผ่านไป หลังจากประชุมผู้แทนประกอบการโรงแรมที่มิลานสามวัน ยาริกาเพิ่งเห็นมาดบอสของอดิศวรเป็นครั้งแรกเวลาเค้าจริงจังกับการทำงานทำให้เค้าดูมีเสน่ห์ หญิงสาวมองสามีอย่างภาคภูมิใจ ตลอดสามวันที่มีนัดตลอดทั้งวัน ตารางแน่นมากๆ ทำให้แทบจะไม่มีส่วนตัวกันเลย วันนี้ยาริกามีความหวังว่าคงได้ไปเดินเล่นในเมือง
จังหวัดเชียงราย ณ รีสอร์ตชื่อดัง ที่ใช้เป็นทั้งสถานที่พัก และเป็นโลเกชั่นถ่ายทำ ในขณะที่เจ้าหน้าที่กำลังจัดฉากไฟ และอุปกรณ์ต่างๆ กอหญ้ากำลังถูกแต่งหน้าและทำผม โดยช่างแต่งหน้าก็หาใช่คนอื่น เพื่อนสนิทของเธอนั่นเอง กอหญ้าจึงรู้สึกสนุกสนานในการทำงานครั้งนี้มาก สาวประเภทสองใบหน้าเศร้าแต่ฝืนทำเป็นร่าเริ
หลังจากรับเอกสารการจดทะเบียนสมรส มาแล้วต้นน้ำยังรู้สึกชากับความรู้สึกไม่หาย แต่ก็ต้องมาช็อคอีกครั้ง ก่อนกลับนายแพทย์หนุ่มได้พูดกับเจ้าหน้าที่ เสียงดังฟังชัดว่า “ผมขอคำร้องการจดทะเบียนหย่าด้วยเลยนะครับ จะได้ไม่ต้องเสียเวลา” พนักงานอ้าปากตาโต อาการเดียวกับต้นน้ำ หญิงสาวปวดแปลบไปทั้งร่างกาย มือสั่นแต
พิพัฒนพงค์ กริชชัยเดินวนไปมา ในห้องพักด้วยความหงุดหงิด จำได้ว่าเมื่อชั่วโมงที่แล้ว กลับจากประชุม กว่าจะเสร็จก็เย็นมากๆแล้วมาเจอรถติดอีกร่วมสองชั่วโมง กริชชัยกลับมาบ้านด้วยความเหนื่อยล้า เมื่อกลับมาหวังว่าจะเจอคู่หมั้นสาว แต่กลับเจอแต่บิดา มารดากำลังนั่งรับประทานอาหารกันสองคน “อ้าว กริช วันนี้กลับซ
โรงพยาบาล ในวันรุ่งขึ้น อนวินท์ มองโต๊ะว่างเปล่า แล้วขมวดคิ้วอีกครั้ง “จอย น้ำยังไม่กลับมาทำงานเหรอ” “มาแล้วค่ะ เห็นไปที่วอร์คสามค่ะ” “อ๋อ...” “ถ้าเขากลับมา ให้ไปพบผมที่ห้องด้วยนะ” “ค่ะ คุณหมอ” ต้นน้ำเดินเข้าโรงพยาบาลด้วยหัวใจเต้นไม่ค่อยปกติ เมื่อเดินเข้ามา ในหัวสมองก็คิดถึงเหตุการณ์ครั้งล่าสุ







