พยศรักร้ายนายมาดนิ่ง EP. 1.2 หล่อยัน “เงา”

“อ้าว...เชี่ย ที่กูยืนโบกไม้โบกมือให้เนี้ย ไม่ใช่ชมกูหรอกหรือ ไอ้เราก็ถึงว่าเป็นแฟนคลับเรา ปัดโธ่...เว้ย เสือกชมไอ้โรมเฉย” แทคิณที่ได้ยินเช่นนั้นถึงกับมองค้อนให้โรมด้วยสีหน้าไม่พอใจ พอเพื่อนแต่งชุดกีฬาจัดเต็มแบบนี้สาวๆ ที่แฟนคลับของเขาถึงกับเปลี่ยนเอนฝั่งไปทางเพื่อนซี้อย่างโรม แต่นั้นถึงโรมจะแย่งซีนไอดอลหนุ่มไปเช่นนี้ ใช่ว่าคนหยิ่งท่ามากอย่างโรมนั้นจะคิดสนใจคำเอ่ยชมของสาวๆ เพื่อนของเขาก็ยังคงตีหน้านิ่งๆ อยู่เช่นเดิมไม่มีหลุดยิ้มใดๆ ออกมา นิ่งมากครับนิ่งได้ทุกสถานการณ์ แทคิณที่มองหน้าโรมถึงกับอดหมั่นไส้ให้กับคนที่ไม่มีปฏิกิริยาโต้ตอบสาวๆ ไม่ได้ ซึ่งต่างจากอีกคน แฝดน้องอย่างรามที่ตอนนี้แจกรอยยิ้มและโปรยเสน่ห์ให้กับสาวๆ แทนพี่ชายไปปากนี้จะฉีกถึงหูแล้ว

แทคิณที่เห็นท่าทีของเพื่อนถึงกับส่ายหัวให้คนหน้านิ่งอย่างโรม สาวๆ แหกปากกรี๊ดชมมันคอแทบแตกก็น่าจะเผยยิ้มให้พวกเธอหน่อยเถอะ แค่ยิ้มอ่อนๆ นี้มันจะไปยากอะไร แต่นี้เพื่อนพวกเขากับตีหน้านิ่งและยังเก๊กเช่นเดิม ซึ่งนิสัยแฝดคู่นี้นอกจากหน้าตาที่พวกมันไอ้โรมไอ้รามที่แตกต่างกันแล้ว นิสัยก็ต่างกันราวฟ้ากับเหว คนหนึ่งนิ่ง ส่วนอีกคนพูดมากจนน่ารำคาญแทคิณได้แต่มองสองหนุ่มพี่น้องสลับกันไปมา

“เชี่ยโรมสาวๆ เขาอุตส่าห์มาเชียร์มึง มึงก็ยิ้มให้พวกเธอหน่อยสิวะ นิ่งชิบหาย นิ่งแบบนี้ตอนเด็กม๊ามึงไม่เคยหยอกเล่นบ้างปะ หน้าหล่อๆ ของมึงเนี่ยหัดใช้ให้เป็นประโยชน์หน่อยโว้ย มึงจะเก๊กห่าเหวไรนักหนา” แทคิณที่เห็นสีหน้าของคนไม่มีปฏิกิริยากับเหล่าสาวสวยๆงามๆ ถึงกับอดแขวะโรมไม่ได้

“กูไม่ใช่ไอดอลอย่างมึง ไม่จำเป็นต้องสร้างภาพวะ และกูก็ไม่ได้จ้างพวกนั้นมากรี๊ดกู ใครขอ” ไอ้สาวๆสวยๆ มาชมมาชอบมันก็ดีอยู่หรอกนะ ที่พวกเธอชอบผม แต่แล้วไงผมไม่ได้ชอบเธอนิ และผมไม่ใช่ไอดอลอย่างมันไม่จำเป็นต้องสร้างภาพให้ใครมารัก ผมเป็นตัวของตัวเอง จะมองว่าผมเป็นคนหยิ่งก็ไม่ติดนะครับเพราะนิสัยส่วนตัวผมเป็นคนไม่ค่อยจะแคร์ใคร

“ตอบได้เชี่ยมาก ไอ้ราม ดูพี่มึงคับ” แทคิณที่โรมตอบแบบกำปั่นทุบดินมาแบบนั้น ไม่วายที่จะหาทัพเสริม

“มึงแม่งเป็นเพื่อนกับมันมาหลายปีแล้วครับเชี่ยคิณ นี้มึงยังไม่ชินกับหน้านิ่งๆ หยิ่งๆ ของไอ้โรมมันอีกหรอครับ ไอ้คุณแทคิณ” รามว่าให้กับเพื่อนอย่างตัดรำคาญ นิสัยหยิ่งๆ ของพี่ชายใช่ว่าโรมพึ่งจะเป็นวันนี้เสียหน่อย มันเป็นมาตั้งนานแล้วครับ

“เหอะๆ พอๆกัน ทั้งพี่น้อง มึงดูเพื่อนมึงครับไอ้เชี่ยมอส” เมื่อโดนรามว่ามาเช่นนั้น แทคิณหันไปเอ่ยกับเพื่อนอีกคน มอสที่ยืนเดาะลูกฟุตบอลข้างสนามกับโรมถึงกับยกยิ้มขึ้นมา

“เกี่ยวไรกับกู เรื่องพวกมึงเคลียร์กันเองดิคับ” มอสเอ่ยจบก็เดาะลูกฟุตบอลต่อด้วยสีหน้าอารมณ์ดี สาวๆ เยอะแบบนี้เขาชอบชะมัดอยากให้มีกีฬาแบบนี้ทุกวัน เรียนไม่มากีฬาไม่ขาดหนุ่มอารมณ์ดีเดาะบอลอย่างไม่สนใจใคร

ด้านโรมจู่ๆ ผมกับรู้สึกรำคาญเสียงไอ้แทคิณกับไอ้ราม ที่ตอนนี้พวกมันกำลังก่อสงครามประสาทเล็กๆ กัน พวกมันพูดเรื่องไม่เป็นเรื่อง หลังจากที่ผมวิ่งวอร์มร่างกายที่ข้างสนามไปสักพักแล้วนั้น ร่างสูงเดินไปหวังจะเตะลูกฟุตบอลเพื่อวอร์มร่างกายกับถูกทีมสีขาวแย่งลูกไปต่อหน้าต่อตาซึ่งนี่ยังไม่ถึงเวลาที่จะลงสนามจริง

“เชี่ยมอสลูกบอลทีมเรามีแค่นี้เหรอวะ” โรมหันไปถามกับคนที่เดาะลูกฟุตบอลข้างสนาม

“อืม มึงไปเอาในโรงยิมดิ กูเห็นพวกไอ้ปอนด์มันถือมาจากตรงนั่นแหละ” ด้านโรมที่ไม่มีลูกฟุตบอลเล่น ร่างสูงถึงกับวิ่งเหยาะๆ ออกไปจากสนามตรงไปยังโรงยิมเพื่อจะไปเอาลูกฟุตบอล รามที่เห็นพี่ชายวิ่งออกไปถึงกับขมวดคิ้ว

“ไอ้โรมนั้นมึงจะไปไหน”

“ไปดูดบุหรี่” โรมตอบน้องชายไปแค่นั้น ก่อนที่เขาจะไปเอาลูกฟุตบอลที่ห้องเก็บอุปกรณ์กีฬาก็ไม่ลืมที่จะแวะดูดบุหรี่ก่อน

10 นาทีต่อมา

ด้านโรมร่างสูงเดินเข้ามาภายในโรงยิมก็เจอกับสายตาของสาวๆ หลากหลายคู่ที่เพ่งมองมาทางตน ด้วยความที่หยิ่งเป็นทุนเดิมแต่นั้นใช่ว่าจะสนใจใคร ร่างสูงในชุดกีฬาเดินไปที่หมายนั้นคือห้องอุปกรณ์กีฬา

!! แก๊ก !! ภายในห้องกับมีเพียงตู้กระจกใส่อุปกรณ์กีฬาแต่ในนั้นกับไม่มีลูกฟุตบอลเลยสักลูก ร่างสูงก้มๆ เงยๆ มองหาลูกฟุตบอลแต่มือเปิดประตูเข้าไปอีกห้องกับเป็นห้องลับ แต่ขณะที่มือหนาปิดไฟขึ้นมานั้น

!! พรึบ !! นัยน์ตาคมเข้มสีดำสะดุดเข้ากับร่างบางที่ยืนวุ่นวายกับการเปลือยหน้าอกมีเพียงบราซิลิโคนที่ปิดหัวส่วนบน ร่างบางอันขาวผ่องผิวเนียนใสสะดุดตา มีเพียงกางเกงซับในสีครีมตัวน้อยตัวนิดที่ปิดบังซ่อนส่วนสำคัญเอาไว้ ในจังหวะที่เธอหันมามองหน้าผม สายตาทั้งสองคู่ปะทะกัน

!! อร้าย...กรี๊ด !!

!! เฮ้ย...!! โรมตกใจกับสิ่งที่เห็น และเสียงแหกปากกรี๊ดของยัยนั้นที่ร้องขึ้นมา