ตอนที่ 4 เกือบเสียเธอไป 2/2

บ้านของพยัคฆ์ที่แม่ฮ่องสอนทำธุรกิจส่งออกผลไม้  แต่เหมราชเองก็มีธุรกิจในเครือที่ต้องดูแลอีกมากมายทั้งในประเทศและต่างประเทศ เขาจึงไม่ค่อยอยู่บ้านเพราะต้องไปดูแลธุรกิจที่ต่างจังหวัด บางทีก็ไปต่างประเทศหลายวัน ทำให้ไม่ค่อยมีเวลาอยู่กับพยัคฆ์ตั้งแต่เล็ก ๆ 

แม้เขาจะไม่ค่อยได้อยู่กับลูก แต่เขาก็ให้แม่บ้านหรือป้าพรคอยดูแลอยู่ตลอด ส่วนสวนผลไม้หรือธุรกิจในบ้านจะมีลุงชัชซึ่งเป็นน้องชายช่วยดูแลด้วยอีกแรง

เหมราชหวังให้พยัคฆ์เรียนจบแล้วมาช่วยเขาดูแลธุรกิจที่บ้านต่อจากเขา เพราะเขาเองก็อายุมากขึ้นเรื่อย ๆ แล้ว ดังนั้นทุกเสาร์-อาทิตย์เหมราชจะให้พยัคฆ์มาเรียนรู้งานในสวนอยู่เป็นประจำ ส่วนเจ้าขาเองก็จะติดสอยห้อยตามเขาไปด้วยเสมอ ทั้งคู่ตัวติดกันจนคนงานในสวนเห็นจนชินตาไปแล้ว 

“ตกปลาอีกแล้วเหรอคะ…พี่ยักไปเถอะ หนูไม่ไปหรอก สงสารน้องปลา” เด็กน้อยหน้ามุ่ย พร้อมกับสะบัดหน้าหนี 

อีกครั้งแล้วที่พี่ยักของเธอชวนไปตกปลา เธอไม่ชอบเลยจริง ๆ การที่เอาตะขอไปเกี่ยวปากปลา ดึงขึ้นมา แล้วก็ปล่อยลงไป ไม่เห็นน่าสนุกตรงไหนเลย ดูน่าสงสารออก แต่พี่ยักกลับบอกว่ามันเป็นกีฬาชนิดหนึ่ง ใคร ๆ เขาก็ทำกัน แต่เธอไม่เห็นด้วยเลย ทุกครั้งที่เขาชวนเธอไปตกปลา เธอก็ได้แต่นั่งจ๋องอยู่ข้าง ๆ เขา ทำการบ้านบ้าง ให้อาหารไก่แถวนั้นบ้าง หรือไม่ก็เอาขาตีน้ำเล่น แต่วันนี้เธอตัดสินใจจะไม่ไปอีกแล้วเพราะมันน่าเบื่อและก็ไม่อยากดูปลาน่าสงสารโดนเบ็ดเกี่ยวอีก

“น่านะ ไปเป็นเพื่อนพี่หน่อยเถอะ ถ้าหนูไม่ไปแล้วจะไปอยู่ไหนล่ะ พี่ไม่อยากตกปลาคนเดียวนะ”

“พี่ยักก็ชวนพี่จ้อยไปตกด้วยสิ หนูจะทำการบ้านอยู่ในห้องค่ะ”

“เจ้าขา ไปกับพี่เถอะนะ เดี๋ยวพี่ให้เล่นน้ำเลย เอาไหม” เด็กน้อยตาลุกวาว เธอไม่เคยมีโอกาสได้เล่นน้ำอีกเลย หลังจากที่เคยจมน้ำเมื่อหลายเดือนก่อน ตอนที่พี่ยักสอนเธอว่ายน้ำครั้งแรก หลังจากนั้นก็ไม่เคยได้ลงเล่นอีกเลย แต่ตอนนี้เธอจะได้รับโอกาสนั้นอีกครั้ง เด็กสาวรีบเดินก้าวมาหาเขาทันที

“จริงเหรอคะ จะให้หนูเล่นจริง ๆ เหรอ”

“จริงสิ…สาบานด้วยเกียรติของลูกหมาเลย”

“ลูกเสือหรือเปล่า”

ทั้งคู่หัวเราะร่าและพากันเดินไปด้านหลังสวนส้มซึ่งมีสระน้ำขนาดใหญ่อยู่ รอบ ๆ สระจะเป็นบ้านพักคนงานและเล้าเป็ดเล้าไก่ 

“ก่อนจะเล่นสวมชูชีพก่อนนะ เพื่อความปลอดภัย” เด็กหนุ่มเดินมาสวมชูชีพให้น้องสาวตัวน้อยด้วยความเอาใจใส่

“หนูเล่นได้ถึงตรงไหนคะ”

“เล่นแถวนี้ได้ ห้ามไปไกลถึงฟากนู้น แล้วก็…อย่าเข้าใกล้รอบ ๆ เบ็ดพี่ เดี๋ยวจะโดนตะขอเกี่ยวเอา เข้าใจไหมคะ ?”

“รับทราบค่า” เด็กน้อยทำท่าตะเบ๊ะ เธอยิ้มตาหยีก่อนที่จะกระโดดลงน้ำไป 

ตู้มมม !

เด็กหนุ่มเดินไปยังศาลา เขานั่งที่เก้าอี้เล็ก ๆ ก่อนหย่อนเบ็ดลงในน้ำ สายตาจ้องมองไปที่เด็กน้อยที่กำลังเอาขาตีน้ำอย่างสนุกสนาน เด็กน้อยว่ายวนไปมาในท่าหมาน้อยตะกุยน้ำ หัวเราะเอิ๊กอ๊ากอยู่คนเดียว คนมองจินตนาการไปถึงวันที่เด็กน้อยคนนี้โตเป็นสาว เธอจะสวยขนาดไหนนะ โตขึ้นเธอจะมีคนมารุมจีบหรือเปล่า ? จะยังอยากเล่นน้ำกับเขาแบบนี้ไหม ? ความคิดนี้ทำให้ในใจเขาปั่นป่วนอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน  

          “พี่พยัคฆ์ พี่…” เด็กหนุ่มละสายตาจากคนที่กำลังตีขาเล่นน้ำ แล้วหันมาหาจ้อยคนงานในสวนของบิดาที่อายุน้อยกว่าเขา 1 ปี

“มีอะไรจ้อย” 

“นายใหญ่ให้มาตามพี่กับน้องเจ้าขาไปที่บ้านอะ”

“ป๋ากลับมาแล้วเหรอ” 

“กลับมาได้สักพักแล้ว…เห็นนายใหญ่บอกมีเรื่องจะคุยด้วย”

“คุยเรื่องอะไร”

“ไม่รู้เหมือนกัน พี่รีบไปเถอะ”

ระหว่างที่กำลังคุยกับคนงานอยู่นั้น สายตาของพยัคฆ์ก็กลับมาที่เด็กน้อย แต่คราวนี้เขาไม่เห็นเธอ ไม่เห็นคนที่กำลังเล่นน้ำมีความสุข สิ่งที่เขาเห็นมีแต่ชูชีพที่ลอยอยู่เหนือน้ำเท่านั้น !

ฉิบหายแล้ว !

เด็กหนุ่มสบถในใจ จากนั้นก็ถอดเสื้อแล้วรีบกระโดดลงน้ำทันที เขาว่ายน้ำไปที่ที่เจ้าขาเล่นน้ำเมื่อครู่ ก้มลงดำน้ำดูก็พบกับร่างเด็กน้อยที่ลอยติดกับอวนดักปลาของคนงาน เขาพยายามดึงเธอให้ขึ้นสู่ผิวน้ำแต่ก็ทำไม่ได้ พยายามคลำไปที่ตัวก็พบว่าขาของเธอติดอยู่กับอวน ทำให้เขาเข้าใจได้ว่า ขณะเล่นน้ำขาเธอคงติดเข้าที่อวนและพยายามจะเอาออก เลยตัดสินใจถอดชูชีพเพื่อที่จะดำลงไปดึงขาที่ติดอยู่แต่ความสามารถในการดำน้ำของเธอเป็นศูนย์ เลยทำให้ต้องจมอยู่แบบนี้

เขามันเหี้ยจริง ๆ !

เด็กหนุ่มโทษตัวเอง พยายามดึงตาข่ายออกด้วยแรงที่มี ไม่นานขาเธอก็หลุดออกมาได้ เขาว่ายน้ำพาเธอขึ้นมาสู่ผิวน้ำและว่ายต่อเพื่อดึงเธอขึ้นมาสู่ข้างสระ ร่างทั้งร่างของเด็กน้อยอ่อนปวกเปียกราวกับร่างไร้วิญญาณ เด็กหนุ่มพยายามเรียกเธอหลายครั้งก็ไม่เป็นผล เธอยังคงไม่ตอบสนองใด ๆ ใบหน้าของเธอซีดเผือด ปากเขียวคล้ำไปทางม่วง ดวงตาน้อย ๆ ปิดสนิท 

“เจ้าขา ตื่นสิเจ้าขา พี่ขอโทษ พี่ขอโทษ…” เด็กหนุ่มร้องไห้ตัวโยน เขาวางเธอลงกับพื้น จับใบหน้าเรียวเล็กของเธอด้วยความอ่อนโยน บีบจมูกและปากเธอพร้อมกันจากนั้นก็แนบริมฝีปากตนประทับที่ริมฝีปากเด็กน้อย ค่อย ๆ เป่าลมเข้าปากน้องน้อยครั้งแล้วครั้งเล่า สลับกดปั๊มสองมือที่หน้าอกเธอ กดอย่างเป็นจังหวะไปเรื่อย ๆ ไม่นานนักเธอก็รู้สึกตัว

แค่ก…แค่ก !

เสียงไอของเด็กน้อยทำเขาตื่นจากภวังค์ความเศร้า เขาโอบรั้งเธอเข้ามาตระกองกอดไว้ในอ้อมแขนไม่ยอมปล่อย เขาเกือบไปแล้ว…เกือบจะเสียเธอไปแล้ว

“เจ้าขา ขอบคุณ ขอบคุณที่ไม่จากพี่ไป...” เสียงของเขาเต็มไปด้วยความตื้นตัน ดีใจ 

“พี่ยัก...แค่ก ๆ หนูหายใจไม่ออกค่ะ”  

เด็กหนุ่มคลายอ้อมกอด จ้องมองไปที่ดวงตาเล็ก ๆ คู่นั้น ขนตาที่งอนยาวเป็นแพเปียกชุ่มไปด้วยน้ำ ทำให้น่าเอ็นดูเสียเหลือเกิน 

เด็กหนุ่มค่อย ๆ ขยับหน้าเข้าไปใกล้ เขาจุมพิตที่หน้าผากเธออย่างแผ่วเบาราวกับขนนก เอ่ยเสียงชวนหลงใหลออกมา

“พี่ขอโทษ…กลับบ้านกันนะ”