5

น้อยจับมือกับตาของเธอแน่น สาวน้อยพยายามห่อตัว เหมือนอยากจะหายไปในอากาศ น้อยอยากจะเดินลากขา ให้ช้าที่สุดเท่าที่ทำได้ บนหลังมีเป้ใบเก่า บรรจุสัมภาระอันน้อยนิดของตนเอง และหิ้วถุงพลาสติกอีกถุงหนึ่ง ที่มีของอันล้ำค่าคือหนังสือของเธอ ที่มีคนให้ไว้อ่าน

ตาบุญเองก็ไม่อยากจะเดินเร็วนัก เพราะไม่อยากจะจากหลานไป

ตาสองคู่มองสบกัน น้อยมองตาด้วยสายตาตัดพ้อ เศร้าสร้อย ตาบุญนั้นเองก็มีสีหน้าเศร้าหมองไม่ต่างจากหลานรัก ญาติเพียงคนเดียวบนโลกนี้ของแก

ในที่สุด ก็มาถึงจนได้

มือเหี่ยวย่นสั่นเล็กน้อยกดออด หมอรัญชน์ให้แกมาหาเวลานี้เพราะหมอออกเวร เงื่อนไข 'ขาย' ของตาบุญ ถูกซื้อไว้โดยไม่มีการปฏิเสธ และยิ่งกว่านั้น หมอยังให้เงินทองตาบุญไปอีกก้อนหนึ่ง พร้อมกับเอ่ยกำกับ เมื่อตาบุญจะไม่ยอมเอา เพราะสิ่งที่ตนตั้งใจจะมาขายนั้น สำเร็จลงแล้ว จริงอยู่ปากบอกว่าจะขาย แต่แท้จริงแล้วเขาเพียงเอาน้อยมาฝากกับหมอรัญชน์ต่างหาก

'ต้องเอานะครับ เอาไปแล้วก็คิดว่าจะทำอะไรดี แล้วถ้าเกิดว่ามั่นคง ปลอดภัยพอแล้ว ก็มารับน้อยคืน'

มั่นคง...ปลอดภัย...

ก็เพราะสองคำนี้แหละ ทำให้แกต้องห่างจากหลาน ทำให้แกต้องยอมกราบกรานมอบน้อยให้กับคนอื่น

ตาบุญถอนหายใจน้อยๆ มือของแกจับมือหลานบีบกระชับ เสียงตะโกนตอบรับพร้อมกับร่างสูงใหญ่ที่เดินออกมาจากบ้านพักแพทย์ ทำให้น้อยมองจ้อง...ตาค้าง...เมื่อเห็นเข้ากับ 'เจ้านาย'

เขาน่ะหรือ หมอรัญชน์...

ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ ผิวค่อนข้างขาว ผมของเขายาวเล็กน้อย แต่เสยรวบไว้มัดเอาไว้ง่ายๆ เป็นผมจุก สวมแว่นกรอบกรอบสีดำ คิ้วเข้มหนา ส่วนของหัวคิ้วดกแทบจะชนกัน จมูกโด่งได้รูปสวย นัยน์ตาที่อยู่หลังกรอบแว่นคมกริบ เขามีนัยน์ตาสีน้ำตาลคาราเมล...โต สดใส ริมฝีปากได้รูปเผยอยิ้ม จนอวดฟันสีขาวเรียงสวย

เขาสวมเพียงเสื้อยืดสีเข้ม กับกางเกงขาห้าส่วนสีขี้ม้า ไม่มีเครื่องประดับใดๆ นอกจากแหวนทองที่นิ้วกลางที่เขาสวมไว้ทางด้านขวา เขาเป็นผู้ชายที่ดูทั้งน่าเกรงขาม มีเสน่ห์ เป็นส่วนผสมที่ดูสบายๆ หากแต่ว่ามีอำนาจแฝงไว้

"มาแล้วหรือครับตา เชิญเข้ามาก่อน"

เขายิ้มให้กับตาบุญ และเลยรอยยิ้มนั่นไปให้กับร่างเล็ก ที่ก้มหน้างุด หล่อนแอบซุกอยู่หลังผู้เป็นตา

"นี่น่ะหรือครับน้อย..."

"ครับหมอ น้อย ไหว้หมอเขาสิลูก"

น้อยพนมมือไหว้ชายตรงหน้า เขาสูงมาก จนร่างเธอเพียงเสมอแค่อกเขา เธอไม่กล้าเงยมองดูเขาเต็มตา เห็นเพียงครู่ ก็รู้ว่าหมอรัญชน์เป็นคนรูปงาม และดูท่าทางใจดี

ใจของสาวน้อยหวาดระทึก...

มือของเธอชื้นเหงื่อ

เธอหวังว่าเขาจะใจดีกับเธอ...ปราณีกับเธอ

เขารับไหว้ตอบ ตามองพินิจคนตัวเล็ก ที่ก้มหน้าก้มตาซ่อนใบหน้านั้น ถ้ามองไม่ผิดเขาเห็นว่าเธอตัวสั่นด้วยซ้ำ

ลูกนกน้อย

คือความรู้สึกของหมอหนุ่ม ยามแรกเห็นคนตัวเล็กขะมุกขะมอมนี่

"เข้าบ้านก่อนนะครับตา กินข้าวเย็นด้วยกันก่อนค่อยกลับ"

หมอรัญชน์ว่า หวังจะให้ตาหลานอยู่ด้วยกันนานอีกหน่อย ให้น้อยพอคุ้นกับเขาบ้าง เขาเองตั้งแต่รับปากกับตาบุญ...อย่างลำบากใจเล็กน้อยนั่น ก็ตระเตรียมข้าวของให้กับเด็กน้อย ตอนแรกนึกว่าจะดูเป็นสาวมากกว่านี้ เพราะตาบุญบอกว่ากำนันปรุงอยากได้น้อยมากและน้อยก็อายุสิบหกย่างสิบเจ็ด เขาก็วาดภาพน้อยไปไกลลิบ ไม่คาดคิดว่าจะเจอกับคนตัวเล็ก ที่สรีระแทบจะยังไม่มีเค้าความอวบอิ่มน่าติดตรึงใจอะไร หล่อนสวมเสื้อผ้าโคร่งใหญ่กว่าตัวเองผมเผ้ารวบไว้ลวกๆ ตอนนี้บางส่วนหลุดจากการมัดตกลงมารุ่ยร่ายดูรุงรัง

แม่นกน้อยคนนี้น่ะหรือ ที่เสืออย่างกำนันปรุงหมายขย้ำ

มองแล้วก็ให้เวทนา

นายกำนันปรุงอะไรนี่คงโรคจิตไม่ใช่น้อย ที่คิดอะไรกับเด็กขนาดนี้

หมอรัญชน์คิด ขณะที่เดินนำสองตาหลานเข้าไปในบ้าน