Lahat ng Kabanata ng พรหมจรรย์ขายขาด: Kabanata 1 - Kabanata 10

"นี่หมอรัญชน์จะไม่ย้ายจริงๆ น่ะเหรอลูก"เสียงของมารดาเอ่ยถามมาตามสาย เขาถอนใจน้อยๆ กับคำถามนั้นของท่าน ตอนนี้มีตำแหน่งว่างที่โรงพยาบาลในเมืองกรุง และคุณหญิงสุดาก็โทรเพียรตื้อ ให้ลูกชายคนเดียวที่ออกมาอยู่ที่ต่างจังหวัดหลายปีแล้วกลับไปอยู่กับท่านเสียทีคุณหญิงสุดามีบุตรชายเพียงคนเดียว ท่านก็ทั้งห่วง ทั้งหวัง ว่าเขาจะกลับไปอยู่กับท่าน ครอบครัวของท่านตอนนี้ก็เหลือเพียงท่านและบุตรชาย สามีของท่านเป็นนายทหารยศใหญ่ ซึ่งก็เสียชีวิตไปแล้ว บุตรชายที่หวังว่าจะดำเนินรอยตามท่าน เขาก็ฉีกเส้นทางที่บิดามารดาอยากได้ดำเนินรอยตามไปเป็นหมอเสียอย่างนั้นเพราะความชอบและอุดมการณ์ส่วนตัว เงินทองมรดกของครอบครัวนั้น เพียงพอจะสร้างโรงพยาบาล หรือเปิดคลินิกให้พ่อตัวดีได้ด้วยซ้ำ ถ้าเขาจะทำ แต่รัญชน์ก็คือรัญชน์ เขาสนใจที่จะใช้วิชาชีพที่เรียนมาในการช่วยเหลือคน ซึ่งงานโรงพยาบาลรัฐตอบโจทย์มากกว่าสำหรับเขา เขาไม่ได้คิดจะกอบโกยเงินทองอะไร อาจจะเพราะชีวิตค่อนข้างสุขสบายมาตั้งแต่เด็ก จนเห็นว่าเงินที่มีก็มากล้นแล้ว ควรจะกอบโกยอย่างอื่นมากกว่าเงินทองบ้างสำหรับชีวิต"ไม่ดีกว่าครับ ไม่อยากวุ่นวาย""จะอยู่ไปทำไมที่นั่นนะ หน้าที

"น้อยเอ๊ย" เสียงเรียกคุ้นเคยทำให้หน้ามอมๆ นั้นเงยขึ้นจากแปลงผักของตนเอง น้อยกำลังลงผักรอบใหม่ หนนี้ตั้งใจจะปลูกผักกาดหอมและผักกะหล่ำปลี ลูกค้าที่ซื้อผักเธอประจำให้เมล็ดพันธุ์มา สาวน้อยเริ่มลงแปลงปลูกตั้งแต่เช้า ขึ้นดินไว้หลายแปลง เนื้อตัวมอมแมมเต็มไปด้วยเหงื่อ และเศษดินเศษหญ้า "จ๋าตา""ทำอะไรอยู่ลูก" ตาบุญมองหาหลานสาว นึกโล่งใจ ที่น้อยอยู่ในบริเวณเพิงพัก หมู่นี้แกเป็นกังวลเกี่ยวกับเรื่องของหลานสาวคนเดียวมากกังวลจนต้องไปหาหมอรัญชน์นั่นแหละ..."ปลูกผักจ้ะ พี่เกดเค้าให้เมล็ดพันธุ์มา""มาหาตาหน่อยสิลูก"แกกวักมือเรียก น้อยปัดมือกับกางเกงเก่าๆ ที่สวมอยู่ มันเป็นกางเกงที่เธอได้รับบริจาคมาจากคนใจดีแถวๆ ละแวกนั้น ที่เรียกใช้งานให้ค่าจ้างเล็กๆ น้อยๆ น้อยเป็นขวัญใจของใครต่อใครหลายคน ที่ไม่รังเกียจเธอ เพราะนึกสงสาร และชื่นชมในความขยัน ที่ทำงานไม่หยุดของเด็กสาว"จ้ะ"เจ้าตัวเดินแกมวิ่งมาหาผู้เป็นตา หน้าตาแม้จะมอมแมมแต่ก็ยิ้มแย้มแจ่มใส ความสวยงามน่ารักซ่อนปิดไม่มิดแม้จะอยู่ในสภาพไหน เพชรก็ยังคือเพชร และน้อยก็คือเพชร ที่กำลังถูกโจรอยากขโมยหมายปอง"กินข้าวกินปลาหรือยังลูก"ตาของแกยังมองจ้องหลานส

"ตาจะไปแล้วหรือจ๊ะ"น้อยพยายามกลั้นน้ำตา แต่มันกลับกลั้นไม่อยู่ ไหลพรั่งพรูออกมามากมาย ตาบุญพยักหน้า แกพยายามอย่างเหลือเกินที่จะระงับใจ ไม่ดึงน้อยมากอด เพราะเกรงว่าตัวเองจะใจอ่อน พาหลานกลับไปด้วยเขาพาน้อยกลับไปด้วยไม่ได้จริงๆ น้อยจะไม่ปลอดภัย"อืม อยู่กับหมอเค้า ก็ทำตัวดีๆ ล่ะน้อย ขยันขันแข็งนะลูก หมอสั่งให้ทำอะไรก็ต้องทำ""จ้ะ"น้อยปาดน้ำตาป้อยๆ ตาบุญเอ่ยลาเจ้าของบ้าน ที่ตอนนี้ยืนกอดอก เมินหน้าไปเสียทางอื่น เพราะไม่อยากเป็นความเศร้าโศกของการลาจาก"ฝากน้อยด้วยนะหมอนะ" ตาบุญยกมือไหว้ท่วมหัว หมอรัญชน์ยกมือไหว้ตอบ เขาเอ่ยเสียงปราณี"ผมไปส่งขึ้นรถไหมครับตา""ไม่ต้องหรอกหมอ เดินไปอีกนิดหน่อยเอง ฝากน้อยด้วยนะ ถือว่าเอ็นดูลูกนกลูกกา"แกยังไม่วายสั่งเสีย หมอรัญชน์รับปาก น้อยยืนสะอื้นฮักๆ ยืนมองผู้เป็นตาข้างๆ หมอรัญชน์"เอ้า..." หมอรัญชน์ทนน้ำตาของน้อยไม่ไหว จึงล้วงหยิบเอาผ้าเช็ดหน้าที่พกติดกระเป๋าประจำส่งให้เจ้าหล่อน มือน้อยนั่นรับไป แล้วเช็ดน้ำตา ยิ่งเช็ดก็เหมือนจะยิ่งไหล น้ำตาและน้ำมูก ยิ่งทำให้ใบหน้านั้นเหมือนแมวซนที่ไปมุดหญ้ามุดดินจนมอมแมม ไม่เห็นเค้าความสะสวย ที่ชวนต้องใจ จนเป็นอันตร

หมอรัญชน์ได้รับการต้อนรับกลับบ้านวันนี้ เป็นกลิ่นหอมฟุ้งของน้ำยาทำความสะอาด เขาถึงกับย่นคิ้วน้อยๆ เมื่อมองกวาดดูรอบๆ ประตูเข้าบ้านเหล็กดัดสีขาววันนี้ใหม่สะอาดสะอ้านไร้ฝุ่น มันเปิดแง้มไว้น้อยๆ เขาจึงเปิดออกกว้าง เอ...นี่เขาเข้ามาบ้านผิดหลังหรือเปล่านะ?บ้านของเขาแม้จะไม่ได้รกอะไรมาก แต่ก็ไม่ได้สะอาดสะอ้านแบบนี้มานานมากแล้ว หมอรัญชน์ถึงกับยิ้มเมื่อรู้ว่าใครเป็นคนทำทั้งหมดนี่ เขามองหาหล่อน กำลังตั้งใจจะเรียกคนตัวเล็กผอม ทว่าสายตากลับมองไปเห็นกองผ้าม่าน...แม้กระทั่งผ้าม่านหนาหนักขนาดนั้น ยังปลดลงมาซักหรือนั่น ยอมใจความขยันของแม่ตัวน้อยนี่จริงๆ เขาเห็นบางอย่าง เรือนผมที่โผล่พ้นมาจากกองผ้า จึงเดินก้าวเท้ายาวๆ ตรงไปดู แม่ตัวเล็กคงจะเหนื่อยที่ทำความสะอาดใหญ่เพียงคนเดียว น้อยนอนหลับสนิทอยู่บนพื้นที่สะอาดเงามันวับ ใช้ผ้าม่านนอนหนุนต่างหมอน นอนหลับตาพริ้ม ปากอิ่มเผยอเล็กน้อย คราบฝุ่นเปื้อนมอมตามใบหน้าและเนื้อตัว เธอสวมเสื้อตัวโคร่งใหญ่กว่าตัวเอง และกางเกงขาสั้นลวดลายน่าเวียนหัวที่ตัวใหญ่กว่าตัวเองอีกเช่นกันเขามองไล่ไปตามแขนขาเล็ก เขาพอจะรู้แล้วว่าควรจะทำอะไรกับแม่ตัวเล็กที่มาเป็นสมบัติกับตนเอง

"ห่อข้าวกล่องมาด้วยเหรอหมอรัญชน์" "อืม...กินด้วยกันไหม หมอโจ้"คนถูกชวนเดินเข้ามาใกล้ เขาก็เบื่ออาหารในโรงอาหารเหมือนกัน เพราะมีแต่ของซ้ำๆ ชะโงกหน้ามองสิ่งที่อยู่ในกล่องปิ่นโตของเพื่อน ก็น้ำลายสอ"น่ากินแหะหมอ แกงกระหรี่ใช่ไหมนั่น?""อืม...เด็กที่บ้านลองหัดทำ"เขามองกวาดไปยังอาหารที่่จัดแบ่งเป็นชั้นอย่างน่ากิน ข้าวญี่ปุ่นหุงสุกพอดี แกงกระหรี่ที่เคี่ยวนานสีน้ำตาลทองน่ากิน มีชิ้นมันฝรั่งหั่นพอคำ กับหมูชุบแป้งทอดชิ้นใหญ่ และมีสลัดผักและแยกน้ำสลัดมาให้ด้วยต่างหาก"ไปได้เด็กทำงานมาจากไหนนี่หมอ ทำอาหารได้ดูน่ากินขนาดนี้"หมอหนุ่มร่างใหญ่ ลองชิมอาหารของเพื่อน แล้วก็ยกนิ้วให้"กดไลท์ให้เลยรัวๆ อร่อยมากเลยว่ะ ขออีกสักสองสามคำได้ไหม""เอาสิ"หมอรัญชน์รู้สึกเหมือนตัวพองขึ้น เมื่อมีคนเอ่ยชื่นชมฝีมือทำอาหารของ 'เด็กที่บ้าน' ของตน เขาเองก็กินอาหารกับหมอจิรพล ที่เดินไปสั่งไก่ทอดกับเฟร้นฟรายมากินด้วยกับเขา เพราะเกรงว่าตัวเองแย่งหมอรัญชน์กินแล้วจะไม่อิ่มเอา น้อยเป็นสาวน้อยมหัศจรรย์เลยก็ว่าได้ ไม่กี่วันก่อนเขาพาหล่อนไปในเมืองด้วยกัน เพราะพาไปซื้อของใช้ของสดเข้าบ้าน แล้วแวะรับประทานอาหารกัน ตัวเขาสั่ง