พรหมจรรย์ขายขาด

พรหมจรรย์ขายขาด

last updateZuletzt aktualisiert : 22.06.2026
Von:  เย้ายวนAbgeschlossen
Sprache: Thai
goodnovel18goodnovel
10
1 Bewertung. 1 Rezension
38Kapitel
660Aufrufe
Lesen
Zur Bibliothek hinzufügen

Teilen:  

Melden
Übersicht
Katalog
CODE SCANNEN, UM IN DER APP ZU LESEN

Zusammenfassung

อีโรติก

อ่านฟิน

เด็กดี

หมอ

ต่างวัย

ในวัยเพียงสิบหกปี น้อยกลายเป็นที่หมายปองของคนพาล จน ผู้เป็นตาต้องพาเจ้านกกระจิบตัวน้อย ไปฝากไว้กับหมอรัญชน์ผู้เปรียบดั่งนกอินทรีที่จะปกป้องดูแลแม่นกกระจิบไปจนบินโบย ได้ด้วยตนเอง ทว่าหัวใจของหนุ่มใหญ่กลับอ่อนไหวกับสาวน้อยที่แสนชื่อแสนไร้เดียงสา เขาไม่ใช่โคเฒ่านะไอ้หมอ แต่เธอก็ช่างน่ารักแสนดีเหลือเกิน มือของเขาเอื้อมจับมือของน้อยมากุมไว้ ก่อนจะดึงน้อยเข้ามาใกล้ น้อยรีบยกมือยันอกหมอไว้ แล้วทำหน้าตาตื่น "หมอจะกอดน้อยอีกเหรอ?" "เอ่อ...เอ้อ..." เด็กมันรู้ทันเสียแล้ว เขาจะทำยังไงได้ หมอรัญชน์กระแอม น้อยรีบเอ่ยเสียงแจ๋ว "ถ้าหมอกอดน้อย แล้วเผลอจะ...จูบน้อยเหมือนเมื่อคืนอีก มันก็จะซ้ำอีกหนนะ น้อยอาจจะท้องก็ได้" "หื่ม?" หนนี้คิ้วของหมอรัญชน์พันกันยุ่งเลยล่ะ แม่คุณ แม่เด็กน้อยเอ้ย....นี่เรียนสุขศึกษาหรือยังนะ แค่กอด...กับจูบ มันท้องที่ไหน กันเล่า น้อยของเขา

Mehr anzeigen

Kapitel 1

1

妊娠25週目の健診の日、中山美羽(なかやま みう)は夫の浮気を目撃してしまう。

黒いコートを羽織った背の高いハンサムな男性が、腕の中にいる可憐な美人をかばうように立っている。その女性は白いコートを着て、頬はほんのりピンク色に染まっている。ふわふわのマフラーに包まれた小さな顔は、まるでお人形のように精巧な顔立ちだった。

美羽は健診結果の用紙を指が白くなるほど強く握りしめた。冷たい風が頬をかすめる。だけど、体の芯まで凍えさせるのは、ズキズキと痛む心のせいだ。

中山翔平(なかやま しょうへい)は、遠くにいる美羽の姿に気づいた。でも、その表情は平然としていて、浮気現場を見られた気まずさなんて微塵も感じさせない。それどころか、彼はその女性のために自ら車のドアを開けてあげるなど、終始優しい態度を崩さなかった。

いつもは人を寄せ付けない冷たいエリートなのに、こんな風に誰かを気遣う優しい一面もあるなんて。

その女性は美羽の視線に気づいたようだ。一瞬動きを止めると、不思議そうに美羽を見てから、翔平に尋ねた。「翔平さん、あのおばさん、ずっとこっちを見てるけど、知り合いなの?」

冷たい風が耳元で低く鳴った。

美羽には、その女性が翔平に何を言ったのか聞こえなかった。

それでも、彼女の口の動きで「おばさん」と言われたことだけは、はっきりと分かった。

「おばさん」って?

きっと、自分のことを言っているのだろう。

美羽は、心の中で力なく笑った。

まだ今年で24歳になったばかりだというのに。

もともとぽっちゃり体型なのに加え、顔立ちもごく普通。黒のダウンに黒のニット帽をかぶれば、妊娠後期のむくんだ体は重苦しく見える。やつれた顔も相まって、たしかに30代みたいだ。若くてきれいな美人とは比べものにならない。

翔平は、その女性が車に乗るのを優しくエスコートした。

美羽は体がこわばって、その場に立ち尽くした。車が走り去っていくのを、ただ見送ることしかできなかった。

美羽と翔平は、お腹の子供がきっかけで結婚した。翔平のようなエリートにとって、この不本意な結婚は順風満帆だった人生に生じた唯一の瑕のようなもので、お腹の子も、美羽が自分を縛りつけるための手段にすぎなかった。

翔平は、美羽のことを心から憎んでいる。

美羽は翔平に8年間も片想いをしていた。でも、自分が翔平にふさわしくないことを、美羽は分かっていた。だから、必死に勉強して、翔平を人生の目標として、その後を追いかけ続けた。

そしてついに願いが叶い、翔平の秘書として、そばに居れるようになった。

あの夜は、翔平の人生を狂わせただけじゃない。自分が大切にしてきた誇りもプライドも、無情に引き裂かれてしまった。

後になって、翔平が自分に向けた、まるで汚らわしいものでも触ったかのような、あの嫌悪に満ちた目を、一生忘れない。

だから、翔平にふさわしいのは、あんな風に綺麗で可愛らしい女性だけなんだ。

熱い涙が目じりを伝ってこぼれ落ちた。その直後、下腹部に激痛が走る。美羽は慌ててお腹に手を当て、もう片方の手でそばの石柱に寄りかかった。

通りがかった看護師が美羽に気づき、すぐに駆け寄って支え、診察室へ連れて行ってくれた。

どうやら、強いストレスでお腹の子に影響が出たらしい。

しばらくして、落ち着きを取り戻した。

美羽は病院を出て、心身ともに疲れきった体を引きずり、一人で車を運転して月見ヶ丘の家へ帰った。

ここは、翔平の私邸だ。

本邸にいる中山家当主夫人の中山日和(なかやま ひより)が、経験豊富な家政婦をよこして、美羽の世話をさせていた。

その頃。

美羽の世話係であるはずの家政婦二人は、まるでこの家の主人のように、暖房の効いたリビングで食事を楽しみながら談笑していた。

家政婦たちは物音に気づき、ドアの方へ振り返った。

美羽が帰ってきたのを見ると、家政婦の一人が立ち上がって近づき、こう尋ねた。「検診の結果はどうでした?」

その態度は横柄で、口調には侮蔑の色がにじんでいた。

世話係という名目だったけど、実際は自分を監視し、この家の主人にふさわしいかどうかを見張るためだった。

美羽はただ冷ややかに家政婦を一瞥しただけで、何も答えずにまっすぐ階段の方へ向かった。

家政婦は不満そうに眉をひそめた。

「聞いてますか?」

美羽は、それでも無視を続けた。

家政婦は美羽の後ろ姿を見ながら、悪態をついた。「デブのくせに。本当に自分がここの女主人だとでも思ってるのかしら。気取っちゃって」

美羽は寝室に戻り、ベッドに腰を下ろした。心は空っぽで、どうしていいか分からなかった。

翔平も、中山家も、自分を嫁として認めていなかった。

日和の判断で、自分と翔平は入籍した。

でもそれは、ちょうど自分が妊娠して翔平の元を訪れた時に、彼の祖父である中山剛(なかやま つより)が重病だったから。病気の剛のために縁起を担いで、入籍と出産という重なる喜びにあやかり、せめて祖父の快癒を願いたかったのだ。

偶然か、本当に縁起担ぎの効果があったのか、剛の病状は少しずつ良くなった。

それから、日和の自分に対する態度も少しは改まった。

それでも、中山家の他の人たちは、相変わらず自分を軽蔑していた。

今日、病院へ検査に行ったのも、お腹の子の性別を確かめるためだった。結果は、女の子。

翔平の母親である中山百合(なかやま ゆり)のもとには、もう病院から連絡がいっているだろう。

その時、スマホが震えた。

美羽ははっと我に返った。

バッグからスマホを取り出すと、表示された名前に少し驚いた。指導教授の佐野隆(さの たかし)からの電話だった。

美羽は通話ボタンを押した。

「佐野先生、こんにちは」

「エルスタンフォード大学で博士課程に進める枠が一つあるんだが、挑戦してみないか?」

隆の言葉に、美羽はしばらくの間、呆然としてしまった。

美羽からの返事がないので、隆は言った。「必要ないなら……」

「行きます」

美羽は我に返り、すぐにきっぱりとした声で答えた。

今度は隆の方が黙り込んでしまった。

美羽が翔平のそばに立つ資格を得るために、どれだけ努力してきたか、隆は誰よりもよく知っていたからだ。

今ようやく念願の思いが叶い、結婚して妊娠までしたのに。そんな美羽が、簡単に全てを捨てて離れるはずがない。

手元に残っていたこの枠について、ただダメ元で美羽に尋ねてみただけだった。

「佐野先生」

美羽は呼びかけた。

隆は言った。「それなら、明日の午前10時に私の研究室に来てくれるかな」

「はい」

隆はそれ以上何も言わず、電話を切った。

スマホを置くと、美羽は長く息を吐き出した。

突然、立ち込めていた暗雲が晴れ、明るい月が見えたような、不思議な解放感を覚えていた。

もう、目を覚まさなきゃ。

あなたを愛していない男にとって、子どもは彼をつなぎとめる理由にはならないし、振り向いてくれることなんてないのだ。

そこへ、日和から電話があり、本邸に来るように言われた。美羽は了承した。きっと、お腹の子のことで話があるのだろう。

美羽は気力を取り戻した。

まずバスルームへ向かい、ゆっくりとシャワーを浴びた。

ドレッサーの前に座ると、美羽は鏡の中の自分を見つめた。むくんでまん丸になった顔、目の下のクマ、たるみ、くぼんだ目元、両頬にできたシミ。

こんな醜い姿、誰が見たって嫌になるだろう。

こんな自分が、どうして翔平のような恵まれた人の隣に立つ資格があるというのだろう。

美羽は化粧をし、ピンクのダウンに着替えた。そして白く丸い帽子をかぶると、ずいぶん生き生きとして見えた。

美羽は、自分で車を運転して本邸へ向かうつもりだった。

しかし、ちょうど家を出たところで、翔平から電話があった。彼の平坦な声が聞こえる。「外へ出ろ」

美羽は驚いた。

きっと、日和が翔平にも本邸へ戻るように言ったのだろう。

美羽は答えた。「はい」

家を出ると、翔平のロールスロイスが入口の前に停まっていた。ほんの数時間前、この車は他の女を乗せていたのに。

美羽は息を深く吸い込んでから、車に近づき、ドアを開けて乗り込んだ。

車に乗った途端、ほのかに香水の匂いがした。甘く若い女性の香りだ。車内にはピンクのクマのぬいぐるみが置かれていて、いかにも若い子の趣味なのが分かる。

ふと顔を上げると、翔平の手首にヘアゴムが巻かれているのが目に入った。

これは、女性が「私の彼氏よ」と周囲に示すための印だった。

翔平は、きっとあの女性のことがとても好きなんだろう。

美羽は胸の奥の苦い気持ちを押し殺し、席に座ってシートベルトを締めた。

運転手がゆっくりと車を発進させた。

美羽は黙ったまま、窓の外を眺めていた。

以前なら、翔平と二人きりになれる時間を大切にして、関係を縮めようとしただろう。たとえ嫌がられても、めげずに話題を探して話しかけていたはずだ。

それは、自分たちがもう夫婦で、子供もいて、これから先も長い人生を共にする、という純粋な幻想を抱いていたから。良き妻、良き母親であれば、いつか翔平も自分を振り向いてくれるかもしれない、と。

でも結局、それは全部、自分自身をだましていただけだった。

翔平は、美羽の今の気持ちなんて気にも留めていなかった。いつものように冷たい態度で、こう尋ねた。「子供の性別は?」

美羽は答えた。「女の子よ」

その言葉を聞いても、翔平の端正な顔には何の変化もなかった。ただ、淡々とした声で言った。「子供が生まれたら、離婚しよう」

その言葉が心を切り裂いた。

美羽は指先に力を込めた。

心臓をぎゅっとわしづかみにされたみたいに、息が苦しくなる。

この結婚が長く続くはずがないことは、もともと分かっていた。でも、いざ翔平自身の口からそう言われると、やはり胸が張り裂けそうに痛かった。

美羽は唇をきつく噛みしめて、答えた。「分かった」

翔平は美羽の方をちらりと見た。彼女があまりにもあっさりと同意したことに、少し驚いたようだった。

Erweitern
Nächstes Kapitel
Herunterladen

Aktuellstes Kapitel

Weitere Kapitel

Rezensionen

Tiplada Songsri
Tiplada Songsri
สนุกค่ะ แค่เริ่มก็สนุกแล้ว
2026-08-09 20:19:45
0
0
38 Kapitel
1
เสียงไอถี่ๆ ของชายชรา ทำให้สาวน้อยที่กำลังทำครัวอยู่ รีบวางมือลงจากงานของตน ร่างเล็กค่อนข้างผอม รีบวิ่งออกมาจากหลังบ้านเธอรีบตรงไปลูบหลังลูบไหล่ที่กำลังสะเทือนไหวเพราะอาการไอของตาบุญ"ตาจ๋า ถ้าไม่ดีขึ้นแบบนี้ เราไปหาหมอกันนะ""อื้มๆ ตาไม่เป็นอะไร แค่กๆๆ""ไอจนแทบไม่ได้นอนเลยเมื่อคืน"เสียงเล็กใสบ่นพึม เธอถอนใจในความดื้อดึงของตา ตาบุญไอมาหลายวันแล้ว แต่ก็ดื้อไม่ยอมไปโรงพยาบาล ทั้งที่มีเจ้าหน้าที่อบต. สงสารเธอและท่าน ช่วยเหลือวิ่งเต้นจนได้สิทธิ์รักษามาแล้วแท้ๆ "เอาน่า เดี๋ยวตาก็หายเองนั่นแหละ กินยาต้มอยู่""ไปหาหมอก็ไม่ต้องใช้เงินนี่จ๊ะ" น้อยบอกเสียงซื่อ อย่างจะรู้ว่าข้อจำกัดของครอบครัวคืออะไร ตาบุญหัวเราะทั้งไอ แล้วลูบหัวหลานสาวสุดที่รักของแก"ค่าเดินทางไปอีก อย่างน้อยก็ต้องมีเป็นร้อยนั่นแหละไปหาแต่ล่ะที ตาไม่เป็นไรจริงๆ ลูก หิวแล้วด้วย วันนี้ทำอะไรกิน""ผักคะน้ากำลังออกงามเลย หนูเลยตัดมาทำผัดผักคะน้า หลวงตาท่านเรียกให้ไปเอาข้าวสาร กับพวกเครื่องของกระป๋องเมื่อตอนบ่าย วันนี้ก็เลยทำยำปลากระป๋องของโปรดตาให้อีกอย่างหนึ่งด้วย กินกับข้าวต้มนะตาจ๋า ตายังไออยู่""อืม..." "หนูไปทำยำต่อก่อนนะจ
last updateZuletzt aktualisiert : 2026-06-22
Mehr lesen
2
"นี่หมอรัญชน์จะไม่ย้ายจริงๆ น่ะเหรอลูก"เสียงของมารดาเอ่ยถามมาตามสาย เขาถอนใจน้อยๆ กับคำถามนั้นของท่าน ตอนนี้มีตำแหน่งว่างที่โรงพยาบาลในเมืองกรุง และคุณหญิงสุดาก็โทรเพียรตื้อ ให้ลูกชายคนเดียวที่ออกมาอยู่ที่ต่างจังหวัดหลายปีแล้วกลับไปอยู่กับท่านเสียทีคุณหญิงสุดามีบุตรชายเพียงคนเดียว ท่านก็ทั้งห่วง ทั้งหวัง ว่าเขาจะกลับไปอยู่กับท่าน ครอบครัวของท่านตอนนี้ก็เหลือเพียงท่านและบุตรชาย สามีของท่านเป็นนายทหารยศใหญ่ ซึ่งก็เสียชีวิตไปแล้ว บุตรชายที่หวังว่าจะดำเนินรอยตามท่าน เขาก็ฉีกเส้นทางที่บิดามารดาอยากได้ดำเนินรอยตามไปเป็นหมอเสียอย่างนั้นเพราะความชอบและอุดมการณ์ส่วนตัว เงินทองมรดกของครอบครัวนั้น เพียงพอจะสร้างโรงพยาบาล หรือเปิดคลินิกให้พ่อตัวดีได้ด้วยซ้ำ ถ้าเขาจะทำ แต่รัญชน์ก็คือรัญชน์ เขาสนใจที่จะใช้วิชาชีพที่เรียนมาในการช่วยเหลือคน ซึ่งงานโรงพยาบาลรัฐตอบโจทย์มากกว่าสำหรับเขา เขาไม่ได้คิดจะกอบโกยเงินทองอะไร อาจจะเพราะชีวิตค่อนข้างสุขสบายมาตั้งแต่เด็ก จนเห็นว่าเงินที่มีก็มากล้นแล้ว ควรจะกอบโกยอย่างอื่นมากกว่าเงินทองบ้างสำหรับชีวิต"ไม่ดีกว่าครับ ไม่อยากวุ่นวาย""จะอยู่ไปทำไมที่นั่นนะ หน้าที
last updateZuletzt aktualisiert : 2026-06-22
Mehr lesen
3
วันนี้หมอรัญชน์ไม่ต้องเข้าเวร เขาเลือกใช้วันหยุดด้วยการนอน นอน และนอน การกรำงานในแผนกศัลยกรรมทั่วไปที่เขาสังกัดอยู่ กับโรงพยาบาลรัฐขนาดกลาง ที่คนไข้มีจนล้นในแต่ละวัน มันสูบพลังของเขาไปอย่างมหาศาล จะมีอะไรที่ฉลองการหยุดพักได้ดีไปกว่าการนอน เห็นจะไม่มีอีกแล้วเสียงกดออดรัวๆ ทำให้คนที่นอนเลื้อยแผ่ตามสบายอยู่ที่พื้นไม้เย็นๆ ลุกพรวดขึ้นมา คิ้วเข้มขมวดมุ่น ใครกันนะมาหาเขาในเวลานี้ หมอรัญชน์ไม่ได้มีเพื่อนคบหามากมายนักที่นี่ และส่วนใหญ่ก็เป็นเพื่อนหมอด้วยกัน ซึ่งก็ไม่ใช่เวลาออกเวรของใคร เขาก้มดูความเรียบร้อยของตัวเองนิดหนึ่ง ว่าพร้อมจะรับแขกไหม เสื้อยืดกับกางเกงยีนห้าส่วนสบายๆ ในวันหยุด มือเขาหยิบแว่นตาขึ้นมาสวม เสยผมที่เริ่มยาวให้พ้นใบหน้า ก่อนจะเดินก้าวเร็วๆ เปิดประตูบ้านเมื่อเห็นชายที่อยู่ตรงข้ามรั้ว ที่หยุดกดออดเมื่อเขาเดินออกไป คิ้วของเขาก็คลายออก รอยยิ้มกว้างขวางแผ่ขึ้นที่ใบหน้าคมสันนั่น "อ้าวตาบุญ ไปยังไงมายังไงครับนี่""สวัสดีครับหมอ"ตาแก่ยกมือไหว้เขาแบบท่วมหัว ทำให้หมอหนุ่มรีบยกมือไหว้ตอบแก แล้วกุลีกุจอพาแกเข้ามาในบ้าน เขาต้อนรับแกตรงม้าหินอ่อนหน้าบ้านตาบุญใจเต้นตุบต่อม เมื่อเข้า
last updateZuletzt aktualisiert : 2026-06-22
Mehr lesen
4
"น้อยเอ๊ย" เสียงเรียกคุ้นเคยทำให้หน้ามอมๆ นั้นเงยขึ้นจากแปลงผักของตนเอง น้อยกำลังลงผักรอบใหม่ หนนี้ตั้งใจจะปลูกผักกาดหอมและผักกะหล่ำปลี ลูกค้าที่ซื้อผักเธอประจำให้เมล็ดพันธุ์มา สาวน้อยเริ่มลงแปลงปลูกตั้งแต่เช้า ขึ้นดินไว้หลายแปลง เนื้อตัวมอมแมมเต็มไปด้วยเหงื่อ และเศษดินเศษหญ้า "จ๋าตา""ทำอะไรอยู่ลูก" ตาบุญมองหาหลานสาว นึกโล่งใจ ที่น้อยอยู่ในบริเวณเพิงพัก หมู่นี้แกเป็นกังวลเกี่ยวกับเรื่องของหลานสาวคนเดียวมากกังวลจนต้องไปหาหมอรัญชน์นั่นแหละ..."ปลูกผักจ้ะ พี่เกดเค้าให้เมล็ดพันธุ์มา""มาหาตาหน่อยสิลูก"แกกวักมือเรียก น้อยปัดมือกับกางเกงเก่าๆ ที่สวมอยู่ มันเป็นกางเกงที่เธอได้รับบริจาคมาจากคนใจดีแถวๆ ละแวกนั้น ที่เรียกใช้งานให้ค่าจ้างเล็กๆ น้อยๆ น้อยเป็นขวัญใจของใครต่อใครหลายคน ที่ไม่รังเกียจเธอ เพราะนึกสงสาร และชื่นชมในความขยัน ที่ทำงานไม่หยุดของเด็กสาว"จ้ะ"เจ้าตัวเดินแกมวิ่งมาหาผู้เป็นตา หน้าตาแม้จะมอมแมมแต่ก็ยิ้มแย้มแจ่มใส ความสวยงามน่ารักซ่อนปิดไม่มิดแม้จะอยู่ในสภาพไหน เพชรก็ยังคือเพชร และน้อยก็คือเพชร ที่กำลังถูกโจรอยากขโมยหมายปอง"กินข้าวกินปลาหรือยังลูก"ตาของแกยังมองจ้องหลานส
last updateZuletzt aktualisiert : 2026-06-22
Mehr lesen
5
น้อยจับมือกับตาของเธอแน่น สาวน้อยพยายามห่อตัว เหมือนอยากจะหายไปในอากาศ น้อยอยากจะเดินลากขา ให้ช้าที่สุดเท่าที่ทำได้ บนหลังมีเป้ใบเก่า บรรจุสัมภาระอันน้อยนิดของตนเอง และหิ้วถุงพลาสติกอีกถุงหนึ่ง ที่มีของอันล้ำค่าคือหนังสือของเธอ ที่มีคนให้ไว้อ่านตาบุญเองก็ไม่อยากจะเดินเร็วนัก เพราะไม่อยากจะจากหลานไปตาสองคู่มองสบกัน น้อยมองตาด้วยสายตาตัดพ้อ เศร้าสร้อย ตาบุญนั้นเองก็มีสีหน้าเศร้าหมองไม่ต่างจากหลานรัก ญาติเพียงคนเดียวบนโลกนี้ของแก ในที่สุด ก็มาถึงจนได้มือเหี่ยวย่นสั่นเล็กน้อยกดออด หมอรัญชน์ให้แกมาหาเวลานี้เพราะหมอออกเวร เงื่อนไข 'ขาย' ของตาบุญ ถูกซื้อไว้โดยไม่มีการปฏิเสธ และยิ่งกว่านั้น หมอยังให้เงินทองตาบุญไปอีกก้อนหนึ่ง พร้อมกับเอ่ยกำกับ เมื่อตาบุญจะไม่ยอมเอา เพราะสิ่งที่ตนตั้งใจจะมาขายนั้น สำเร็จลงแล้ว จริงอยู่ปากบอกว่าจะขาย แต่แท้จริงแล้วเขาเพียงเอาน้อยมาฝากกับหมอรัญชน์ต่างหาก'ต้องเอานะครับ เอาไปแล้วก็คิดว่าจะทำอะไรดี แล้วถ้าเกิดว่ามั่นคง ปลอดภัยพอแล้ว ก็มารับน้อยคืน'มั่นคง...ปลอดภัย...ก็เพราะสองคำนี้แหละ ทำให้แกต้องห่างจากหลาน ทำให้แกต้องยอมกราบกรานมอบน้อยให้กับคนอื่น ตาบุญถอ
last updateZuletzt aktualisiert : 2026-06-22
Mehr lesen
6
"ตาจะไปแล้วหรือจ๊ะ"น้อยพยายามกลั้นน้ำตา แต่มันกลับกลั้นไม่อยู่ ไหลพรั่งพรูออกมามากมาย ตาบุญพยักหน้า แกพยายามอย่างเหลือเกินที่จะระงับใจ ไม่ดึงน้อยมากอด เพราะเกรงว่าตัวเองจะใจอ่อน พาหลานกลับไปด้วยเขาพาน้อยกลับไปด้วยไม่ได้จริงๆ น้อยจะไม่ปลอดภัย"อืม อยู่กับหมอเค้า ก็ทำตัวดีๆ ล่ะน้อย ขยันขันแข็งนะลูก หมอสั่งให้ทำอะไรก็ต้องทำ""จ้ะ"น้อยปาดน้ำตาป้อยๆ ตาบุญเอ่ยลาเจ้าของบ้าน ที่ตอนนี้ยืนกอดอก เมินหน้าไปเสียทางอื่น เพราะไม่อยากเป็นความเศร้าโศกของการลาจาก"ฝากน้อยด้วยนะหมอนะ" ตาบุญยกมือไหว้ท่วมหัว หมอรัญชน์ยกมือไหว้ตอบ เขาเอ่ยเสียงปราณี"ผมไปส่งขึ้นรถไหมครับตา""ไม่ต้องหรอกหมอ เดินไปอีกนิดหน่อยเอง ฝากน้อยด้วยนะ ถือว่าเอ็นดูลูกนกลูกกา"แกยังไม่วายสั่งเสีย หมอรัญชน์รับปาก น้อยยืนสะอื้นฮักๆ ยืนมองผู้เป็นตาข้างๆ หมอรัญชน์"เอ้า..." หมอรัญชน์ทนน้ำตาของน้อยไม่ไหว จึงล้วงหยิบเอาผ้าเช็ดหน้าที่พกติดกระเป๋าประจำส่งให้เจ้าหล่อน มือน้อยนั่นรับไป แล้วเช็ดน้ำตา ยิ่งเช็ดก็เหมือนจะยิ่งไหล น้ำตาและน้ำมูก ยิ่งทำให้ใบหน้านั้นเหมือนแมวซนที่ไปมุดหญ้ามุดดินจนมอมแมม ไม่เห็นเค้าความสะสวย ที่ชวนต้องใจ จนเป็นอันตร
last updateZuletzt aktualisiert : 2026-06-22
Mehr lesen
7
ความแปลกสถานที่ และเกือบจะเป็นครั้งแรกในชีวิตที่ได้นอนที่นอนสบาย นุ่มแบบนี้ มันสบายเกินไป ขยับตัวอย่างไรก็ไม่ค่อยถนัด ได้แต่นอนพลิกไปพลิกมา คิดนั่นคิดนี่จนดึกดื่น แถมด้วยร้องไห้คิดถึงตาบุญของเธอ น้อยจึงกว่าจะหลับตาลงได้ก็เกือบจะตีหนึ่ง ทำให้สาวน้อยตื่นสาย เมื่อลืมตาตื่นและนึกขึ้นได้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหน จึงรีบลุกขึ้นแล้วอาบน้ำชำระล้างร่างกาย กุลีกุจอลงมาด้านล่าง ตาบอกว่าให้ขยัน...ทำงานให้หมอรัญชน์ แต่เธอกลับมัวนอนสบายจนตื่นสายเสียแต่วันแรก เมื่อลงมาแล้วก็ไม่เจอใครเลยสักคน เธอเดินหาเขาไปทั่วบ้าน ไม่กล้าแม้แต่จะตะโกนเรียกชื่อเขา นี่เพิ่งจะหกโมงเช้า หมอรัญชน์ไปไหนกันนะ เธอเดินไปจนถึงในครัว สายตาสะดุดที่ตู้เย็นขนาดใหญ่ มีกระดานโน้ตแปะไว้ตรงประตูตู้เย็น มีตัวหมีแม่เหล็กติดไว้น้อย...วันนี้ฉันคงจะกลับบ้านประมาณสามโมงเย็น ฉันซื้อโจ๊กไว้ให้อยู่ในฝาชี อาหารกลางวันน้อยทำตามสะดวกเลย ตู้เย็นพอจะมีของสด นี่คือข้อความที่เขาทิ้งไว้ให้ น้อยเดินไปที่โต๊ะที่มีฝาชีสีสดใสครอบถุงพลาสติกใส่โจ๊กไว้ มีปาท่องโก๋ และน้ำเต้าหู้อยู่ด้วย เห็นอาหารก็ท้องร้องเบาๆ น้อยย่นจมูกน้อยๆ แล้วลูบท้องที่แฟบของตน เมื่อวานเย
last updateZuletzt aktualisiert : 2026-06-22
Mehr lesen
8
หมอรัญชน์ได้รับการต้อนรับกลับบ้านวันนี้ เป็นกลิ่นหอมฟุ้งของน้ำยาทำความสะอาด เขาถึงกับย่นคิ้วน้อยๆ เมื่อมองกวาดดูรอบๆ ประตูเข้าบ้านเหล็กดัดสีขาววันนี้ใหม่สะอาดสะอ้านไร้ฝุ่น มันเปิดแง้มไว้น้อยๆ เขาจึงเปิดออกกว้าง เอ...นี่เขาเข้ามาบ้านผิดหลังหรือเปล่านะ?บ้านของเขาแม้จะไม่ได้รกอะไรมาก แต่ก็ไม่ได้สะอาดสะอ้านแบบนี้มานานมากแล้ว หมอรัญชน์ถึงกับยิ้มเมื่อรู้ว่าใครเป็นคนทำทั้งหมดนี่ เขามองหาหล่อน กำลังตั้งใจจะเรียกคนตัวเล็กผอม ทว่าสายตากลับมองไปเห็นกองผ้าม่าน...แม้กระทั่งผ้าม่านหนาหนักขนาดนั้น ยังปลดลงมาซักหรือนั่น ยอมใจความขยันของแม่ตัวน้อยนี่จริงๆ เขาเห็นบางอย่าง เรือนผมที่โผล่พ้นมาจากกองผ้า จึงเดินก้าวเท้ายาวๆ ตรงไปดู แม่ตัวเล็กคงจะเหนื่อยที่ทำความสะอาดใหญ่เพียงคนเดียว น้อยนอนหลับสนิทอยู่บนพื้นที่สะอาดเงามันวับ ใช้ผ้าม่านนอนหนุนต่างหมอน นอนหลับตาพริ้ม ปากอิ่มเผยอเล็กน้อย คราบฝุ่นเปื้อนมอมตามใบหน้าและเนื้อตัว เธอสวมเสื้อตัวโคร่งใหญ่กว่าตัวเอง และกางเกงขาสั้นลวดลายน่าเวียนหัวที่ตัวใหญ่กว่าตัวเองอีกเช่นกันเขามองไล่ไปตามแขนขาเล็ก เขาพอจะรู้แล้วว่าควรจะทำอะไรกับแม่ตัวเล็กที่มาเป็นสมบัติกับตนเอง
last updateZuletzt aktualisiert : 2026-06-22
Mehr lesen
9
"อิ่มแล้วอาบน้ำอาบท่า ลงมาหาฉันที่นี่ล่ะ" หมอรัญชน์สั่งเมื่ออิ่มอาหาร เขามองน้อยเก็บกวาดจานชามคล่องแคล่ว ไม่อู้ไม่ไถล ก็ให้นึกรู้สึกชอบแม่ตัวเล็กนี่มากยิ่งขึ้น "ค่ะ"ไม่ถามว่าเพราะอะไร เจ้าหล่อนก้มหน้าก้มตาทำตามคำสั่ง วิ่งปรู๊ดขึ้นไปบนชั้นสอง เขารอไม่นาน แม่ตัวเล็กก็เดินลงมา หน้าตาสะอาดสะอ้านมากยิ่งขึ้น เป็นครั้งแรกกระมังที่เขาเห็นหน้าใสๆ นั่นเต็มตาหน้าเรียวรูปไข่ ประดับด้วยนัยน์ตากลมโตแป๋วเหมือนตากวาง จมูกโด่งปลายเชิดเล็กน้อย ริมฝีปากรูปกระจับสีเรื่อ แก้มนวลแดงเรื่อเพราะเจ้าตัววิ่งลงมาเหมือนจะกลัวว่าเขาจะรอนาน ผมเผ้ามัดเรียบร้อยเปิดอวดหน้าหวานนั่น สายตาคมสะดุดที่นัยน์ตากลมโตวาวหวาน หล่อนมองตอบเขาตาใส น้อยสวมเสื้อยืดตัวเก่าคอย้วยสีเข้ม กับกางเกงเลขายาวที่พับเอวขึ้นหลายทบสีน้ำเงินมีรอยขาดตรงหัวเข่า แต่ได้รับการปะชุนอย่างดี ผิวของหล่อนขาวละเมียดผ่องผุดผาดไปทั้งตัวมิน่า...เขาพอจะเข้าใจกำนันปรุงว่าทำไมอยากได้น้อย...แต่จะอย่างไรในสายตาเขา เด็กคนนี้ก็ยังคือเด็กสาว ยังไม่โตเต็มที่ แถมยังตัวเล็กผอมเหลือเกิน ดูยังไม่มีทรวดทรงองค์เอวเสียด้วยซ้ำ หัวโตกว่าตัวเหมือนไม้ขีดไฟ ไกลจากคำว่าน่าปราร
last updateZuletzt aktualisiert : 2026-06-22
Mehr lesen
10
"ห่อข้าวกล่องมาด้วยเหรอหมอรัญชน์" "อืม...กินด้วยกันไหม หมอโจ้"คนถูกชวนเดินเข้ามาใกล้ เขาก็เบื่ออาหารในโรงอาหารเหมือนกัน เพราะมีแต่ของซ้ำๆ ชะโงกหน้ามองสิ่งที่อยู่ในกล่องปิ่นโตของเพื่อน ก็น้ำลายสอ"น่ากินแหะหมอ แกงกระหรี่ใช่ไหมนั่น?""อืม...เด็กที่บ้านลองหัดทำ"เขามองกวาดไปยังอาหารที่่จัดแบ่งเป็นชั้นอย่างน่ากิน ข้าวญี่ปุ่นหุงสุกพอดี แกงกระหรี่ที่เคี่ยวนานสีน้ำตาลทองน่ากิน มีชิ้นมันฝรั่งหั่นพอคำ กับหมูชุบแป้งทอดชิ้นใหญ่ และมีสลัดผักและแยกน้ำสลัดมาให้ด้วยต่างหาก"ไปได้เด็กทำงานมาจากไหนนี่หมอ ทำอาหารได้ดูน่ากินขนาดนี้"หมอหนุ่มร่างใหญ่ ลองชิมอาหารของเพื่อน แล้วก็ยกนิ้วให้"กดไลท์ให้เลยรัวๆ อร่อยมากเลยว่ะ ขออีกสักสองสามคำได้ไหม""เอาสิ"หมอรัญชน์รู้สึกเหมือนตัวพองขึ้น เมื่อมีคนเอ่ยชื่นชมฝีมือทำอาหารของ 'เด็กที่บ้าน' ของตน เขาเองก็กินอาหารกับหมอจิรพล ที่เดินไปสั่งไก่ทอดกับเฟร้นฟรายมากินด้วยกับเขา เพราะเกรงว่าตัวเองแย่งหมอรัญชน์กินแล้วจะไม่อิ่มเอา น้อยเป็นสาวน้อยมหัศจรรย์เลยก็ว่าได้ ไม่กี่วันก่อนเขาพาหล่อนไปในเมืองด้วยกัน เพราะพาไปซื้อของใช้ของสดเข้าบ้าน แล้วแวะรับประทานอาหารกัน ตัวเขาสั่ง
last updateZuletzt aktualisiert : 2026-06-22
Mehr lesen
Entdecke und lies gute Romane kostenlos
Kostenloser Zugriff auf zahlreiche Romane in der GoodNovel-App. Lade deine Lieblingsbücher herunter und lies jederzeit und überall.
Bücher in der App kostenlos lesen
CODE SCANNEN, UM IN DER APP ZU LESEN
DMCA.com Protection Status