บทที่ 6

“หมอที่นี่ใจดีไหมครับ”

“ใจดีครับ ใจดีมากๆ ด้วย”

“ผมจะหายใช่ไหม”

“หายครับแต่กวินท์ก็ต้องสู้ไปพร้อมกับคุณหมอแล้วก็แม่ด้วยนะลูก” ขวัญชีวาส่งพลังบวกให้ลูกชาย นั่นเพราะการผ่าตัดคือสิ่งที่ทั้งคู่รอคอยมาตลอด 

“ครับ”

“อีดนิดก็จะหายดีแล้ว แม่รักลูกนะกวินท์”

“ลูกก็รักแม่เกี๊ยว” เด็กชายส่งยิ้มให้ผู้เป็นแม่ ในขณะที่ขวัญชีวาก็ส่งยิ้มอบอุ่นกลับมาให้พร้อมดึงลูกชายเข้ามากอด แม้ลึกๆ จะหวั่นใจกับการผ่าตัดที่กำลังจะเกิดขึ้นทว่าเธอก็เลือกที่เชื่อหมอและเชื่อในปาฏิหาริย์ว่ามันต้องเกิดขึ้น

หลังจากส่งลูกเข้านอนเสร็จขวัญชีวาก็กลับออกไป เธอมุ่งหน้าตรงไปที่บ้านด้วยความรู้สึกประหม่าเนื่องจากคืนนี้เธอมีนัดสำคัญกับ…รอยส์  

 

 

ขวัญชีวายืนมองตัวเองอยู่หน้ากระจก เวลานี้เธอแต่งหน้าทำผมเสร็จแล้วก่อนจะหยิบลิปสติกสีโปรดขึ้นมาทาริมฝีปากอิ่ม ใบหน้าของเธอเรียบเฉยไร้รอยยิ้มในหัวใจตอนนี้มีแต่ความหนักอึ้ง แม้นี่จะเป็นการตัดสินใจของเธอเองแต่ก็ยอมรับว่าทำใจได้ยากจนน้ำตารื้นขึ้นมาอีกครั้ง

เพื่อไม่ให้น้ำตามันไหลอาบแก้มขวัญชีวาจึงเงยหน้าขึ้นสูงแล้วสูดอากาศเข้าปอดลึกๆ พอน้ำตามันแห้งเสียงแตรรถก็ดังขึ้นจากหน้าบ้านเป็นสัญญาณบอกว่าเวลานี้คนของรอยส์มาถึงแล้ว ขวัญชีวาสำรวจความเรียบร้อยของตัวเองเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะคว้ากระเป๋ามาถือไว้ สูดอากาศเข้าปอดลึกๆ แล้วเดินออกจากห้องนอนลงไปหาคนของรอยส์ 

เธอไม่มีญาติหรือพี่น้องให้พึ่งพาแถมตอนนี้ยังเป็นคุณแม่เลี้ยงเดี่ยวที่เข้มแข็งในสายตาลูก ฉะนั้นเธอต้องก้าวผ่านเหตุการณ์ที่กำลังเผชิญไปให้ได้แต่ก็ไม่วายประหม่าจนมือเย็นเฉียบ ขวัญชีวาพยายามตั้งสติพร้อมปลอบตัวเองว่าไม่มีอะไรน่ากลัวรู้ตัวอีกทีรถก็เลี้ยวเข้าโรงแรม

“เชิญครับ”

“ค่ะ” ขวัญชีวาเอ่ยรับเมื่อคนขับรถของรอยส์เปิดประตูให้พร้อมกับเชื้อเชิญ หญิงสาวสูดอากาศเข้าปอดลึกๆ อีกครั้งราวกับต้องการรวบรวมความกล้าก่อนจะเดินตามอีกฝ่ายไปยังลิฟต์วีไอพี ทันทีที่ประตูลิฟต์ปิดลงมันก็ทะยานขึ้นไปยังชั้นที่อยู่บนสุด 

ใช้เวลาแค่ไม่กี่อึดใจประตูลิฟต์ที่ปิดสนิทก็ค่อยๆ เปิดออกและคนที่มารอรับขวัญชีวาก็คือรอยส์ ชายหนุ่มอยู่ในลุคสมาร์ทแคชชวลด้วยเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นเล็กน้อยตัดกับกางเกงสีกรม ผมยังคงเซ็ตไว้เป็นอย่างดียิ่งส่งให้เขาน่ามองแต่ในสถานการณ์ของขวัญชีวาเวลานี้ต่อให้รอยส์จะหล่อมากกว่านี้เธอก็ไม่ได้รู้สึกอะไรกับเขา

เหตุผลที่เธอมาที่นี่มีเพียงแค่ข้อเดียวคือเพื่อต่อลมหายใจของลูกชายเท่านั้น

“คุณอยากดื่มไวน์สักแก้วไหม” เมื่อแขกคนสำคัญนั่งเรียบร้อยเสียงทุ้มก็เอ่ยถามขึ้น 

“ค่ะ” ขวัญชีวาเอ่ยรับ การได้ดื่มแอลกอฮอล์สักแก้วอาจทำให้อะไรที่ยากๆ สำหรับเธอง่ายขึ้นก็เป็นได้ ในขณะที่รอยส์นั้นเมื่อได้ยินว่าขวัญชีวาอยากดื่มอะไรชายหนุ่มก็จัดแจงทำให้อย่างไม่อิดออด ไม่นานเขาก็ยื่นแก้วที่มีไวน์มาให้เธอโดยในมือเขาก็มีแก้วไวน์อีกใบเช่นกัน 

“นี่ครับ”

“ขอบคุณค่ะ” 

เสียงชนแก้วดังแกร๊งทำลายความเงียบลงได้เล็กน้อย ขวัญชีวาดื่มไวน์ในแก้วจนเกือบหมดในขณะที่รอยส์ค่อยๆ จิบพร้อมกับมองหญิงสาวตรงไปด้วย วันนี้เธอสวยเป็นพิเศษเพื่อเขาเลยหรือเปล่า โดยเฉพาะริมฝีปากนั่นทำไมถึงได้น่าจูบขนาดนี้ 

จังหวะที่ขวัญชีวาวางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะเธอก็ถูกรอยส์จู่โจม เพราะตกใจเธอจึงปัดป้องแต่แรงปัดป้องก็แทบไม่เป็นผลเพราะสุดท้ายแล้วรอยส์ก็สามารถปล้นจูบไปจากเธอไปสำเร็จ ท่าทางเก้ๆ กังๆ รวมไปถึงการจูบโต้ตอบอย่างไม่ประสาของเธอทำให้อีกฝ่ายสงสัย

แต่ก็เลือกที่จะเก็บความสงสัยเหล่านั้นไว้แล้วเลือกจูบเธออย่างดูดดื่ม รสจูบของรอสย์กำลังทำให้คนอ่อนประสบการณ์อย่างขวัญชีวาเมาทั้งๆ ที่พึ่งจะดื่มไวน์ไปไม่ถึงครึ่งแก้วด้วยซ้ำ เธอเหมือนคนกำลังจะขาดอากาศหายใจ ริมฝีปากของเขาร้ายกาจกว่าที่เธอคิดรวมไปถึงปลายลิ้นร้อนชื้นนั่นก็ด้วย