EP 3/1 พิษรัก

EP 3

พิษรัก

_________

อรุณรุ่งวันใหม่

สตรีร่างบอบบางในชุดสูทแบบสตรีสีเทาอ่อน กำลังก้มๆ เงยๆ อยู่ข้างรถของตัวเอง กางเกงผ้าไหมแบบพอดีตัวช่วยส่งให้เรียวขางามนั้นดึงดูดใจคนมอง ทว่าคนคนนั้นคงไม่ใช่สมัตถ์ ความไม่พอใจยังอัดแน่นอยู่ในอกเขาจนแม้แต่ความงามของเทียนหยดก็ไม่สามารถลบล้างมันไม่ได้ ใช่แล้วล่ะ ศรีภรรยาของเขากลับมาตอนรุ่งสาง และหล่อนปฏิเสธที่จะร่วมรักกับเขา มันทำให้เขาหงุดหงิดเป็นบ้า

“คุณสมัตถ์ เดี๋ยว!”

เทียนหยดร้องเรียกคนที่กำลังเดินไปขึ้นรถของตัวเอง สมัตถ์อยู่ในชุดที่เรียบร้อยอย่างนักธุรกิจผู้ช่ำชอง ทว่าใบหน้าเขาไม่มีความสดใสหลงเหลืออยู่ มันบูดบึ้งไร้รอยยิ้ม

“อะไร!” เขาถามห้วนๆ หันหน้าหนีไม่ยอมสบตาหญิงสาว

“คือ...รถฉันสตาร์ตไม่ติด ขอติดรถคุณไปบริษัทด้วยได้ไหม” บอกเขาอย่างเกรงๆ “เอ่อ...ถ้าคุณไม่สะดวก ฉันนั่งแท็ก...”

“เธอขับ”

ฟิ้ว...

กุญแจรถถูกโยนมาใส่ร่างบางของเทียนหยด หญิงสาวหน้ายุ่งเพราะเกือบรับมันไม่ทัน

หนุ่มสาวขึ้นนั่งบนรถเรียบร้อย สมัตถ์ตกอยู่ในห้วงความคิดของตัวเอง ส่วนเทียนหยดเริ่มเคลื่อนรถออกนอกรั้วบ้านไปช้าๆ หญิงสาวรู้สึกได้ถึงความผิดปกติของคนที่นั่งอยู่ข้างๆ เขาดูเงียบจนเกินไป และเธอไม่กล้าเอ่ยปากถามในสิ่งที่เขาเป็น แค่เขายอมให้ติดรถไปทำงานด้วยก็นับว่าบุญโขแล้ว

_________

เวลาต่อมา ณ บริษัท RPS Cosmetic Co.,Ltd

ครืดๆๆ

เสียงโทรศัพท์มือถือของเทียนหยด สั่นอยู่บนโต๊ะ ภาพที่โชว์หน้าจอทำให้หญิงสาวฉีกยิ้มกว้าง ต้องรีบปัดหน้าจอสมาร์ตโฟนเพื่อรับสาย

“เซอร์ไพรส์มากค่า นึกยังไงโทรหาเทียนแต่เช้าคะ” เธอจ้อเสียงใสส่งไปให้คนปลายสายได้ยิน รอยยิ้มงามระบายบนวงหน้าจนสมัตถ์ต้องหันมอง

เทียนหยดสบตาสมัตถ์แวบหนึ่ง ไม่ยอมออกไปคุยนอกห้องทำงาน เพียงแค่หมุนเก้าอี้หนีสายตาเขาเท่านั้น

‘เทียน...ดีใจจังที่เทียนรับทราย เทียนยุ่งอยู่ไหมครับ’

ปลายสายโต้กลับมา เทียนหยดยิ้มกว้างกว่าเดิม ด้วยว่าปกติแล้ว จะเป็นเธอเสียมากกว่าที่โทรไปหาแฟนหนุ่ม ด้วยว่างานของเขานั้นมักทำในเวลากลางคืน ส่วนกลางวันก็งีบเอาแรง จีรวัฒน์ เป็นสถาปนิกอิสระ เขารับงานเอง แต่ทำงานหนักมาก เขาตั้งใจหาเงินเอาไว้เพื่ออนาคตที่เธอวาดฝันร่วมกันกับเขา

“ไม่ค่ะ จีมีอะไรหรือเปล่าคะ”

ปลายสายเงียบไปชั่วครู่ เทียนหยดเริ่มไม่สบายใจไปด้วย เธอลุกจากเก้าอี้ไปยืนริมผนังกระจก รอฟังสิ่งที่ชายคนรักกำลังจะเอื้อนเอ่ย

“เทียน...คือว่างานจีมีปัญหาอีกแล้ว คราวนี้โดนปรับบานเลย จีเครียดจนไม่ได้นอนตั้งแต่เมื่อคืน”

“โธ่จี...”

นั่นเป็นเสียงที่ดังที่สุดที่สมัตถ์พอจะได้ยิน ก่อนที่เจ้าตัวจะย้ายไปคุยข้างนอก และกลับเข้ามาอีกครั้งในอีกสิบนาทีถัดมา ไม่กี่นาทีหลังจากนั้นประตูห้องทำงานก็ถูกผลักเข้ามาอีกครั้งโดยร่างของสตรีวัยเลยสาว นอกจากกระเป๋าถือสุดหรูเข้าชุดกับสูทแบบสตรีที่สวมอยู่ ผกากรองยังมีหนังสือพิมพ์ฉบับหนึ่งติดมือมาด้วย สีหน้าในเวลานี้บูดบึ้งไม่พอใจ

“แม่? มาได้ไงคะ”

“ทำไม! บริษัทฉัน ฉันมาไม่ได้เหรอ” ประชดแล้วปาหนังสือพิมพ์ฉบับนั้นใส่ร่างบุตรสาว เทียนหยดรับมาคลี่ออกดู ในนั้นปรากฏภาพชายคนรักยืนอยู่หน้าตึกห้าชั้นหลังหนึ่งที่ทรุดลงมา อาคารฝั่งซ้ายเสียหายไม่น้อย และในข่าวบอกว่าจีรวัฒน์คือสถาปนิกผู้ออกแบบ และเขาต้องรับผิดชอบ

ลูกสาวคนดีหน้าสลดลงอีกเท่าตัว จีรวัฒน์กำลังแย่อย่างที่เขาบอกจริงๆ

“จีไม่ได้อยากให้เกิดนี่คะแม่”

“แหงล่ะ เพราะฉันก็ไม่อยากให้เกิดเหมือนกัน เพราะฉันรู้ว่านายนั่นมันต้องมาขอเงินแก!”

สมัตถ์เริ่มขยับกายอย่างอึดอัดบนเก้าอี้ของตัวเอง สองแม่ลูกคู่นี่กำลังคุยเรื่องที่เป็นส่วนตัวโดยหลงลืมไปว่าเขายังนั่งอยู่ในห้องนี้ด้วย

“แม่คะ เขาไม่ได้ขอ อ่า...แค่ขอยืมน่ะ แม่ก็รู้ว่าจีเขาไม่ได้ร่ำรวยอะไร”

“ฉันรู้ยัยเทียน และฉันไม่เคยรังเกียจที่แฟนแกจน แต่ฉันไม่ชอบที่มันเอาแต่เอาเปรียบแกในขณะที่แกทำตัวเป็นแม่พระไม่ยอมรับรู้ธาตุแท้ของมัน!”

“อะแฮ่ม! คือ...ผมยังอยู่ในห้องนะครับ” สมัตถ์กระแอมเพื่อเตือนคนทั้งสองก่อนที่ทั้งคู่จะเอ่ยอะไรที่ไม่สมควรพูดให้คนอื่นได้ยินมากกว่านี้

ผกากรองกับเทียนหยดหันมามองสมัตถ์พร้อมๆ กัน ใบหน้าของเทียนหยดเต็มไปด้วยความอับอาย แต่ผกากรองแทบจะไม่รู้สึกอะไรเลย

“ขอโทษที่รบกวนนะคุณสมัตถ์ แต่ช่วยทำเป็นว่าไม่ได้ยินก็ได้” นางว่าแล้วหันมามองบุตรสาวอย่างคาดคั้น

เทียนหยดส่ายหน้า หันหน้าหนีมารดาแต่รู้ว่านางยังจ้องตนอยู่ และสุดท้ายก็ต้องหันกลับมาสบตามารดาเช่นเดิม

“เขาแค่ขอยืมจริงๆ ค่ะแม่”

“เหรอ...ของเก่าคืนหรือยังล่ะ”

“เหลือแค่...เอ่อ...ไม่กี่แสนหรอกค่ะ” ตอบแบบไร้ความมั่นใจ

“เฮอะ! ไม่กี่แสนของแกคงเฉียดล้านละสิ นี่แกรักมันมากหรือไงยัยเทียน ถามจริงๆ เถอะ แกกับมันเป็นมากกว่าแฟนแล้วใช่ไหม!”

“แม่!” เทียนหยดเรียกมารดาแล้วหันไปมองสมัตถ์ เขาจ้องเธออยู่ เลยกลายเป็นว่าตอนนี้เธอกับเขาจ้องตากันโดยมิได้นัดหมาย

“ตอบฉัน!” ผู้เป็นมารดาเร่งรัดเอาคำตอบ เทียนหยดหน้าเหลือสองนิ้ว อับอายเกินจะกล่าว

“ยังค่ะ เป็นแค่แฟน แค่นั้นจริงๆ” ตอบมารดาแล้วทำหน้าม่อย หางตาปรายมองสมัตถ์ก็เห็นเขากำลังยิ้มอย่างขันในสิ่งที่ตามองอยู่

“ก็ดี ให้มันเป็นแค่นั้นจนกว่าจะมีงานแต่งงานเถอะ อ้อ...ถ้าให้มันยืมเงินอีกละก็ ทำสัญญากู้ยืมด้วยนะ ให้มันหาหลักประกันมาด้วย บ้านหรืออะไรก็เอามา ฉันอยากเห็นมันจริงใจกับแกบ้างหลังจากที่เอาแต่กอบโกย”