EP 2/5 สงครามอารมณ์

ลูกบ้านนี้ได้แม่กันหมดหรือไงถึงได้มีความขาวที่น่าพิสมัยเช่นนี้ หล่อนตัวสูง แต่ยังไม่สูงเท่าเขา พวงผมที่รวบเป็นหางม้าสูงอยู่เป็นนิตย์ บัดนี้ปล่อยสยายเต็มแผ่นหลัง ผมหล่อนยาว ดำขลับและมันวับ หล่อนเดินไปเดินมา และในจังหวะที่หันหน้ามาทางนี้ ก็ทำให้เขาอดใจไม่ไหวต้องเดินไปพิสูจน์บางอย่างใกล้ๆ

“อ่า...ค่ะๆ สองหมื่นตลับนะคะ เดี๋ยวฉันจะให้เจ้าหน้าที่ทำเอกสารแล้วส่งเมลไปให้ จ่ายก่อนครึ่งหนึ่งตามที่ตกลงไว้ค่ะ ขอบคุณมากนะคะ สวัสดีค่ะ”

เทียนหยดรีบวางสายลูกค้าเมื่อเห็นร่างสูงของสมัตถ์เดินมาทางนี้ ใบหน้าเขาเรียบเฉยจนเดาอารมณ์ไม่ถูก ทว่าเมื่อเขาเดินเข้ามาใกล้ จึงได้เห็นว่าหน้าเขาแดงนิดๆ และมีกลิ่นเบียร์จางๆ โชยมา

หญิงสาวเดินหนีก่อนที่เขาจะมาถึงตัว

“เดี๋ยวสิ จะรีบไปไหน กลัวหรือไง” ถามแล้วยิ้มเจ้าเล่ห์ กวาดตามองร่างน้อยผ่านๆ และก็มั่นใจว่าใต้เสื้อกล้ามตัวน้อยนั้นหล่อนมิได้สวมเสื้อชั้นใน ปลายถันเล็กๆ ดุนดันเสื้อออกมาจนเห็นเป็นรูปทรง คอเสื้อของหล่อนไม่ได้เว้าแหว่งอะไร มันปกปิดเหนือเนินหน้าอก แต่รัดรึงเห็นรูปทรงชัดเจน หน้าอกหล่อนใหญ่พอตัว ใหญ่กว่าของราตรีเสียอีก และให้ตายเถอะ บางสิ่งบางอย่างที่อยู่ระหว่างซอกขามันเริ่มมีปฏิกิริยาอีกแล้ว ไม่น่าเลย ไม่!

“ไม่ได้กลัว แต่ง่วง” เธอตอบสั้นๆ เห็นหน้าเขาแล้วชักเคือง เขาชอบหาเรื่องกันจริง เข้าใจละนะว่ามีความแค้นสุมทรวงอยู่ แต่ไม่ต้องโกรธกันทุกวินาทีก็ได้ มันเหนื่อยจะตายกับการตีหน้าดุใส่กันอย่างนี้

“ง่วงนอนแต่ดันมาตากน้ำค้างคุยโทรศัพท์กับแฟน”

“ไม่ใช่แฟน แต่ไม่ใช่เรื่องที่ฉันต้องอธิบาย”

“เธออยากเจอฉันละสิ”

“หา?”

“ก็ที่มาเดินอ่อยนี่ไง”

“จะบ้าเหรอ! ห้องฉันร้อนอย่างกับเตาอบ พัดลมก็ตัวเล็กเท่าหอยมด ฉันคงสุกพอดีถ้าอยู่ในนั้นเกินชั่วโมง” บอกแล้วเท้าสะเอวอย่างลืมตัว ยิ่งทำให้หน้าอกหน้าใจชูชันอวดสายตาเขา

สมัตถ์เริ่มอยู่ไม่สุข รู้สึกตึงๆ ไปทุกสัดส่วน เทียนหยดกำลังยั่วเขาอย่างไม่รู้ตัว เอวเล็กๆ ของหล่อน สะโพกผายงอนงามและพุ่มทรวงที่กำลังชูชันนั้นช่างน่าลูบคลำขยำหนักๆ

ชายหนุ่มหายใจสะดุดเมื่อสำนึกได้ว่าเผลอคิดสิ่งที่ไม่ถูกไม่ควร เขาแต่งงานแล้ว ยังจะคิดนอกใจภรรยาไปได้

“ช่วยไม่ได้ อยากกระเตงกันมาอยู่ที่นี่เอง พ่อเลี้ยงเธอนี่ก็แปลก อยากให้สงครามมันเกิดหรือไงถึงได้สั่งให้พวกเธอมาอยู่ที่นี่” สมัตถ์พยายามตั้งข้อสังเกต หันหน้าหนีเรือนร่างระหงของคนตรงหน้า หัวใจเขาเริ่มเต้นแรงอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน กับศรีภรรยานั้น ความเคยชินได้พรากความตื่นเต้นไปจนสิ้นแล้ว ที่อยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขได้เพราะความรักความเข้าใจมากกว่า

“บางทีท่านอาจมีอะไรที่คนอย่างคุณคาดไม่ถึงก็ได้”

“ฉันอยากรู้” เขาสารภาพจากใจจริง อยากรู้ความจริงที่ว่าเหตุใดรุ่งรดิศต้องยกหุ้นบริษัทให้เขา เขาไม่คิดว่ามันเกิดเพราะความรู้สึกผิดของตาแก่นั่นหรอก

“ฉันจะไม่บอกคุณ จนกว่าคุณจะเลิกโกรธคุณลุง ความจริง...ท่านอุตส่าห์ยกหุ้นให้คุณตั้งสามสิบเปอร์เซ็นต์ คุณน่าจะเลิกอคติกับท่านนะ ฉันรับรองว่าคุณลุงกับแม่คุณน่ะ ไม่ได้เป็นชู้กันหรอก”

“พิสูจน์สิ พยานล่ะ ใครยืนยันได้”

ดวงตาของสมัตถ์เหมือนมีกองเพลิงซุกซ่อนอยู่ยามเอ่ยถึงเรื่องราวรักสามเศร้าของบิดามารดา เทียนหยดอยากบอกละนะ แต่ถ้าเขารู้ความจริง เธออาจจะกลายเป็นผักเฉาๆ ให้เขาขย้ำเล่นก็ได้ เอาไว้ให้ความโกรธในใจเขาเบาบางลงก่อนก็แล้วกัน รับรองว่าเธอจะบอกเขาในทุกสิ่งที่รู้เชียวล่ะ

ความเงียบคือคำตอบที่สมัตถ์ได้รับ

“ฉันเกลียดตาแก่นั่น ต่อให้เอาเงินมากองท่วมหัวฉัน ฉันก็เกลียด มันเป็นชู้กับแม่ฉัน แถมทำให้แม่กับพ่อฉันต้องตายด้วย ฉันเกลียดมัน!” เขายืนยันเสียงกร้าว แอลกอฮอล์เพียงน้อยนิดที่อยู่ในโลหิตสามารถสร้างความฮึกเหิมให้ก่อเกิดในใจ เคยโกรธเกลียดอย่างไรก็ยังโกรธเกลียดอย่างนั้น ไม่มีวันลดลงไปได้หรอก ต่อให้รุ่งรดิศเอาเงินมากองทับเขาจนตายก็ตาม

ความไม่พอใจระบายบนใบหน้าของเทียนหยด เมื่อไหร่เขาจะปลงได้เสียที คนต้นเรื่องก็ไม่มีใครเหลือแล้ว

“ฉันเบื่อจะเถียงกับคุณจริงๆ” บอกแล้วยกมือขึ้นกอดอก แล้วสีเลือดบนใบหน้าก็เหือดหาย ใจหล่นไปอยู่ตาตุ่ม ไม่กล้าแม้แต่จะก้มลงมองหน้าอกตัวเอง คุณพระช่วยด้วยเถอะ เธอไม่ได้สวมบรา! ตายแล้ว! แล้วเขาจะรู้ไหม มองออกหรือเปล่า โธ่เอ๊ย! ชูชันเสียขนาดนี้ไม่รู้ก็บ้าแล้ว

สีหน้าสมัตถ์กรุ้มกริ่มขึ้นมาเมื่อเห็นแววตาและท่าทีของหญิงสาว

“ใช่...ฉันเห็น ฉันเห็นจริงๆ หึๆๆ” เขาเอ่ยราวยั่วยุ เทียนหยดอ้าปากค้าง

“อีตาบ้า! ทำไมไม่บอกฉันฮะ!” ทั้งอายทั้งโกรธ อยากกระซวกหน้าเขาด้วยเล็บแหลมๆ แต่ทำได้แค่กอดอกแน่นๆ แล้วหันหลังให้

“มันน่ามองออก เธอหุ่นดีนะ ขาสวยเชียว ที่สำคัญ หน้าอกนี่แบบว่า...”

“อีตาบ้า!”

เทียนหยดร้องด่าแล้วกระทืบเร่าๆ ก่อนจะวิ่งกลับห้องตัวเอง สมัตถ์มองตามจนหล่อนกลับเข้าห้องแล้วปิดประตูเรียบร้อย

หัวใจชายหนุ่มเต้นแรงเหมือนเมื่อครั้งจีบภรรยาใหม่ๆ มันทำให้เขาสงสัยและตกตะลึงอยู่เป็นครู่ มันไม่สมควรเกิดขึ้น แต่ใครเล่าจะห้ามได้ เขาอยากโทษราตรีที่ทำให้อารมณ์สวาทค้างเติ่ง ทว่าหากโทษหล่อนคนเดียวก็เหมือนจะไม่ยุติธรรม เพราะสิ่งที่เกิดกับเขานั้น มันเกิดเพราะตัวเขาแท้ๆ ต้องโทษตัวเองกระมังที่ดันมีอารมณ์ไปกับร่างเย้ายวนของเทียนหยด

“ฉันต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ” บ่นตัวเองแล้วก้มลงมองเป้ากางเกง มันดูตุงๆ อย่างที่คนเป็นเจ้าของรู้ดีว่ากำลังรู้สึกเช่นไร ไม่มีประโยชน์ที่จะยืนตากน้ำค้างอยู่ที่นี่ท่ามกลางอารมณ์บ้าๆ ที่ไม่หมดไปสักที เขาควรขึ้นห้องแล้วปิดไฟนอนดีที่สุด