บทที่ 12 ความซวยไม่เข้าใครออกใคร...จริงๆ

หนึ่งเดือนต่อมาแซมได้มาเที่ยวลาสเวกัสและพักอยู่ที่โรงแรมของครอบครัว ชายหนุ่มไม่ได้บอกเพื่อนสาวเพื่อต้องการเซอร์ไพรส์หล่อน

“เก่งมาก เป็นเดือนแล้วยังหาไม่เจอ”

เสียงเจ้านายด่าประชดทำหน้าเจมส์กับเบนต้องทำหน้าเจี๋ยมเจี้ยมทันที

“ลืมไม่ดีกว่าหรือครับนาย”

เจมส์ที่กล้าต่อปากต่อคำในบางครั้งเอ่ยถามเผื่อเจ้านายจะใจดียอมให้พวกเขาได้พักบ้างอะไรบ้าง หากร่างสูงหันขวับส่งสายตาดุมาให้จนบอดี้การ์ดแอบเสียวสันหลังวาบ

“แกคงลืมไปว่าฉันเป็นใคร ต้องให้เตือนความจำไหมไอ้เจมส์”

สเตฟานกระแทกเสียงถามลูกน้องคนสนิท นอกจากพวกมันจะทำงานไม่ได้เรื่องแล้ว ยังบังอาจมาแนะนำในสิ่งที่เขาไม่มีวันทำตามอีก เจมส์รีบหุบปากแล้วขยับถอยหลังอย่างระวังตัว

“ที่ให้ตามหาเนี่ย ไม่ใช่ฉันพิศวาสอะไรเด็กบ้านั่นแกรู้ไว้ด้วย แต่ฉันไม่ชอบให้ใครมาท้าทายอำนาจ ถ้าฉันไม่ได้สั่งสอนยัยเด็กคนนั้น ให้รู้ซะบ้างว่ากำลังเล่นกับใครอยู่ พวกแกอย่าหวังว่าจะได้อยู่อย่างสงบ”

อ้าวเจ้านาย นอกจากเด็กผู้หญิงคนนั้นจะไม่อยู่อย่างไม่สงบแล้ว ยังจะทำให้พวกเขาพลอยไม่สงบสุขไปด้วยอีก... ท่าทางนายอารมณ์ขึ้นปรี๊ดทุกครั้งเวลาเอ่ยถึงเด็กผู้หญิงที่บังอาจฝากกำปั้นไว้บนหน้านาย

ขนาดยังไม่เจอกันจังๆ ยังขนาดนี้ ถ้าหากนายได้ตัวเธอมาจริงๆ จะปรี๊ดขนาดไหน เพราะเจมส์มีซิกส์เซ้นส์อย่างแปลกประหลาดส่งสัญญาณมาบอกถี่ๆ ว่าเธอคนนี้จะเป็นผู้หญิงที่พระเจ้าส่งมาทำให้นายกระอักเลือดตาย... หรือไม่ก็ลมบ้าหมูตีขึ้นจนจุกอกตาย... หรือไม่อีกทีก็คลั่งตายคาอกผู้หญิงคนนี้... เจริญพร

“เอ้า มายืนทำหน้าเป็นไก่หงอ ไปไกลๆ เลย ฉันหมดอารมณ์กับพวกแกแล้ววันนี้”

สเตฟานโบกมือไล่ลูกน้องอย่างไม่สบอารมณ์

“ใครจะไปไหนครับ”

เสียงห้าวร่าเริงร้องทักพร้อมกับร่างสูงสมาร์ทของแซม แม็คเคนซี่เดินเข้ามาหา เห็นบอดี้การ์ดของพี่ชายคำนับให้ก่อนจะเดินเลี่ยงออกจากห้องไป

“เอ้าเฮ้ย แซม มาเมื่อไหร่”

สเตฟานทักน้องชายที่ขึ้นมาหาถึงเพนท์เฮ้าส์ในตอนเย็น แซมหย่อนตัวลงนั่งตรงโซฟาหรู

“เพิ่งมาถึงนี่ล่ะครับ ผมพักห้องข้างล่าง”

“นายจะอยู่กี่วัน”

“มาสองสามวันฮะ ผมมาหาเพื่อน เขากำลังจะกลับบอสตันผมเลยถือโอกาสมารับเขาด้วย”

แซมทราบว่าวีรตากำลังหาที่อยู่ใหม่ก่อนเปิดเทอมซึ่งคือเดือนหน้านี้ หล่อนจะกลับบอสตันเพื่อไปหาอพาร์ตเม้นต์ซึ่งแซมกับโซเฟียก็ช่วยหาด้วยอีกแรง โซเฟียไปเที่ยวฮอลิเดย์กับครอบครัวจึงไม่ได้มาด้วยในครั้งนี้

“เพื่อนผู้หญิงล่ะสิ”

สเตฟานเอ่ยหยอกน้องชาย เขารักน้องชายมาก หากบุคลิกที่แตกต่างราวฟ้ากับเหวทำให้ผู้คนแทบไม่เชื่อว่าชายหนุ่มสองคนนี้เป็นพี่น้องกัน

“แน่นอนสิพี่ชาย...หึหึ...เอ่อ ผมสั่งอาหารไทยเดลิเวอรี่ พี่ทานด้วยกันนะฟาน ไม่ได้ทานข้าวด้วยกันตั้งเดือนแล้ว”

น้องชายเอ่ยชวนอย่างร่าเริง เขาตั้งใจจะแนะนำวีรตาให้รู้จักกับพี่ชายใหญ่ เห็นอยู่เมืองเดียวกันควรรู้จักกันไว้เผื่อวีรตามีอะไรเดือดร้อน พี่ชายเขาเส้นก๋วยจั๊บในเมืองนี้รับรองช่วยหญิงสาวได้เพียงแค่กระดิกนิ้วก้อยข้อเดียว

อีกทั้งวีรตาก็เรียนทางด้านการเงินและการบัญชี เผื่อจบมาหากหล่อนต้องการงาน แซมก็คิดว่าพี่ชายเขาจะช่วยได้อีกเช่นกัน คนหวังดีกับเพื่อนคิดอย่างครื้มอกครื้มใจ

เขาสั่งเดลิเวอรี่จากร้าน Vi Wine ของเพื่อนรัก โทรไปซักถามพนักงานเรียบร้อยแล้วจนแน่ใจว่าคนส่งจะเป็นวีรตาอย่างแน่นอน แซมให้มาส่งที่ห้องสวีทชั้นล่างที่เขาพักอยู่

“ได้สิ เดี๋ยวพี่ขออาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแป๊บหนึ่งแล้วจะลงไป”

ฟานบอกแก่น้องชาย แซมพยักหน้าแล้วลุกขึ้นเดินออกไป

วีรตาได้รับออร์เดอร์สั่งอาหารให้ไปส่งที่โรงแรมในเครือ MC กรุ๊ป ซึ่งเป็นโรงแรมระดับเจ็ดดาว หล่อนไม่แน่ใจว่าทำไมแขกของโรงแรมถึงกล้าสั่งอาหารจากข้างนอกเข้าไปทาน เพราะมันเหมือนเป็นการดูถูกฝีมือกุ๊กระดับมือหนึ่งของโรงแรมอย่างไรไม่ทราบ แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นทุกคนก็มีเสรีภาพที่จะทำอะไรก็ได้ตามสิทธิของตัวเองภายใต้กฎหมาย มีเงินเสียอย่างก็อย่างนี้แหละ

วีรตาไม่รู้เลยว่ามันเป็นธุรกิจของครอบครัวเพื่อนสนิทด้วยความที่ไม่สนใจเรื่องเงินทองความมั่งคั่งร่ำรวยของใคร รู้เพียงคร่าวๆ ว่าครอบครัวของแซมร่ำรวยมหาศาลและมีธุรกิจอยู่ในเมืองใหญ่หลายเมืองรวมถึงที่นี่ด้วย และเป็นเพราะวีรตาไม่สนใจเรื่องความร่ำรวยของใครนั่นเอง จึงเป็นเหตุผลหนึ่งที่ทำให้แซมกับโซเฟียรักเพื่อนคนนี้อย่างสนิทใจ

ร่างเพรียวสวมเสื้อยืดสีดำสกรีนชื่อร้าน Vi Wine ตรงหน้าอก มีแจ็คเก็ตหนังสีน้ำตาลตัวโปรดสวมทับข้างนอก กางเกงยีดขาดตรงหัวเข่ากับรองเท้าผ้าใบคู่ชีพ วีรตาขับรถเองได้ เมื่อไปถึงโรงแรมก็แจ้งพนักงานให้ทราบว่าหล่อนมาส่งอาหารแก่แขกให้โทรขึ้นไปแจ้งให้ด้วย

“เชิญขึ้นลิฟต์ไปชั้นสามสิบทางด้านโน้นค่ะ”

พนักงานกล่าวแก่หญิงสาว วีรตาทราบแล้วว่าแขกพักอยู่ห้องไหนจากการที่เขาโทรไปสั่งและทิ้งที่อยู่ไว้เรียบร้อย ร่างเพรียวระหงหิ้วถุงอาหารสองมือ คงจะกินกันหลายคนสั่งตั้งหลายอย่าง วีรตาก้าวออกจากลิฟท์เดินตรงไปยังห้องสวีท

สายตามองไปรอบๆ อดทึ่งไม่ได้กับในดีไซน์การออกแบบที่เก๋ไก๋และหรูหรา หล่อนคงไม่มีโอกาสมาพักโรงแรมระดับนี้แน่ ถึงมีก็เสียดายเงิน โรงแรมระดับนี้คงมีไว้ต้อนรับพวกแขกวีไอพีอย่างเดวิดและวิคทอเรีย เบ็คแฮ่ม มากกว่าวีรตา รัตนวัลย์ หญิงสาวธรรมดาสวมเสื้อยืดกางเกงยีนเป็นแน่

วีรตาเดินมาถึงหน้าห้องแขกดังกล่าวจึงวางถุงอาหารกับพื้นเพราะต้องใช้มือเคาะห้อง หากหางตาก็เหลือบไปเห็นร่างสูงคนใครคนหนึ่งที่เดินออกจากลิฟท์ส่วนตัวตรงมาทางที่หล่อนกำลังยืนอยู่ วีรตาทำตาเหลือกแทบถลน หัวใจถีบตัวเต้นกระหน่ำรัวอย่างรุนแรงทันที!

คุณพระ! ไอ้...ไอ้บ้ากามนั่นอีกแล้วหรือนี่...เวรกรรมอะไรของหล่อน... ถึงต้องเวียนว่ายมาเจอะเจอกับไอ้คนร่างสูงหน้าโหดที่หล่อนเกลียดเข้ากระดูกดำคนนี้อีก... หรือว่าไอ้นายมาเฟียนี่จะเป็นเจ้ากรรมนายเวรของวีรตาจริงๆ ...แม่จ๋าช่วยลูกด้วย!

มือบางรีบดึงหมวกแก๊ปลงมาปิดครึ่งหน้า รีบเคาะประตูห้องรัวๆ ภาวนาให้เจ้าของห้องรีบเปิดประตูโดยเร็ว หรือไม่ก็ไอ้คนบ้ากามนั่นรีบๆ เดินผ่านไป หากคำภาวนาของวีรตาดูเหมือนจะไม่ได้ผล เพราะนอกจากร่างสูงจะไม่ได้เดินผ่านไปแล้ว หากยังกลับเดินตรงมาหยุดยืนอยู่ข้างๆ หน้าประตูห้องเดียวกันกับหล่อนอีกด้วย!

***************************

​โอย...เขาจะทำให้ไรท์หัวใจวายเหมือนกันนะคะคู่นี้ เพราะไรท์ปั่นแบบลืมหายใจเลยอ่ะค่า...

เอาไปแค่นี้ก่อนนะคะ ไรท์จะทยอยลงให้ ใจชุ่มๆ เย็นๆ รอไรท์นิสนะคะ ม๊วฟๆๆๆ